OBJECTIVE: Despite significant adva

OBJECTIVE: Despite significant advances in neuroscience and treatment development, no widely accepted biomarkers are available to inform diagnostics or identify preferred treatments for individuals with major depressive disorder. METHOD: In this critical review, the authors examine the extent to which multimodal neuroimaging techniques can identify biomarkers reflecting key pathophysiologic processes in depression and whether such biomarkers may act as predictors, moderators, and mediators of treatment response that might facilitate development of personalized treatments based on a better understanding of these processes. RESULTS: The authors first highlight the most consistent findings from neuroimaging studies using different techniques in depression, including structural and functional abnormalities in two parallel neural circuits: serotonergically modulated implicit emotion regulation circuitry, centered on the amygdala and different regions in the medial prefrontal cortex; and dopaminergically modulated reward neural circuitry, centered on the ventral striatum and medial prefrontal cortex. They then describe key findings from the relatively small number of studies indicating that specific measures of regional function and, to a lesser extent, structure in these neural circuits predict treatment response in depression. CONCLUSIONS: Limitations of existing studies include small sample sizes, use of only one neuroimaging modality, and a focus on identifying predictors rather than moderators and mediators of differential treatment response. By addressing these limitations and, most importantly, capitalizing on the benefits of multimodal neuroimaging, future studies can yield moderators and mediators of treatment response in depression to facilitate significant improvements in shorter- and longer-term clinical and functional outcomes.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

วัตถุประสงค์: แม้ มีความก้าวหน้าสำคัญในการพัฒนาประสาทการและรักษา biomarkers ที่ยอมรับอย่างกว้างขวางไม่มีแจ้งวินิจฉัย หรือระบุบุคคลที่มีซึมเศร้าต้องรักษา วิธีการ: ในการตรวจทานนี้สำคัญ ผู้เขียนตรวจสอบขอบเขตที่ทุก neuroimaging เทคนิคสามารถระบุ biomarkers ที่สะท้อนให้เห็นถึงกระบวนการ pathophysiologic ที่สำคัญในภาวะซึมเศร้าและว่า biomarkers ดังกล่าวอาจทำหน้าที่เป็น predictors ผู้ควบคุม และอักเสบตอบสนองการรักษาที่อาจช่วยพัฒนารักษาส่วนบุคคลตามความเข้าใจของกระบวนการเหล่านี้ ผลลัพธ์: ผู้เขียนต้องเน้นผลการวิจัยสอดคล้องกันมากที่สุดจากการศึกษา neuroimaging โดยใช้เทคนิคต่าง ๆ ในภาวะซึมเศร้า รวมทั้งความผิดปกติของโครงสร้าง และการทำงานในวงจรประสาทขนานสอง: serotonergically สันทัดวงจรควบคุมอารมณ์นัย แปลก amygdala และ prefrontal cortex ด้านใกล้กลาง ในภูมิภาค และรางวัลวงจรประสาท แปลก ventral striatum และด้านใกล้กลาง prefrontal cortex สันทัด dopaminergically พวกเขาอธิบายถึงประเด็นสำคัญจากการศึกษาบ่งชี้ว่า มาตรการเฉพาะภูมิภาคฟังก์ชัน และ ขอบ เขตน้อยกว่า โครงสร้างวงจรประสาทเหล่านี้ทายผลตอบรับการบำบัดในโรคซึมเศร้าจำนวนเล็กแล้ว บทสรุป: ข้อจำกัดของการศึกษาที่มีอยู่รวมถึงขนาดตัวอย่างขนาดเล็ก ใช้ของ modality neuroimaging เดียว และเน้นระบุ predictors แทนผู้ควบคุม และอักเสบตอบสนองต่อการรักษาแตกต่าง โดยกำหนดข้อจำกัดเหล่านี้ สำคัญ capitalizing ในประโยชน์ของทุก neuroimaging การศึกษาในอนาคตสามารถผลผลิตผู้ควบคุมและอักเสบตอบสนองต่อการรักษาในโรคซึมเศร้าเพื่อช่วยในการปรับปรุงที่สำคัญในสั้น - และ longer - term ทางคลินิก และการทำงานผลลัพธ์

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วัตถุประสงค์: แม้จะมีความก้าวหน้าที่สำคัญในการพัฒนาระบบประสาทและการรักษาที่ไม่ได้รับการยอมรับกันอย่างแพร่หลาย biomarkers พร้อมที่จะแจ้งการวินิจฉัยหรือระบุการรักษาที่แนะนำสำหรับบุคคลที่มีโรคซึมเศร้า วิธีการ: ในการตรวจสอบที่สำคัญนี้ผู้เขียนตรวจสอบขอบเขตที่เทคนิค neuroimaging เนื่องสามารถระบุ biomarkers สะท้อนให้เห็นถึงกระบวนการ pathophysiologic สำคัญในภาวะซึมเศร้าและไม่ว่าจะเป็นไบโอมาร์คเกอร์ดังกล่าวอาจทำหน้าที่เป็นตัวพยากรณ์, ผู้ดูแลและผู้ไกล่เกลี่ยของการตอบสนองการรักษาที่อาจจะอำนวยความสะดวกในการพัฒนาของการรักษาส่วนบุคคลตาม บนความเข้าใจที่ดีของกระบวนการเหล่านี้ ผลการศึกษา: ผู้เขียนครั้งแรกที่เน้นผลการวิจัยที่สอดคล้องกันมากที่สุดจากการศึกษา neuroimaging โดยใช้เทคนิคที่แตกต่างกันในภาวะซึมเศร้ารวมถึงความผิดปกติของโครงสร้างและการทำงานในสองวงจรประสาทขนาน: อารมณ์ปรับ serotonergically นัยวงจรควบคุมศูนย์กลางอยู่ที่ต่อมทอนซิลและภูมิภาคท​​ี่แตกต่างกันใน prefrontal นอกตรงกลาง; และผลตอบแทนที่ปรับ dopaminergically วงจรประสาทแน่นิ่งอยู่บนท้อง striatum และ prefrontal นอกตรงกลาง จากนั้นพวกเขาอธิบายการค้นพบที่สำคัญจากจำนวนที่ค่อนข้างเล็กของการศึกษาแสดงให้เห็นว่ามาตรการที่เฉพาะเจาะจงของการทำงานในระดับภูมิภาคและในระดับที่น้อยกว่าโครงสร้างในวงจรประสาทเหล่านี้คาดการณ์การตอบสนองต่อการรักษาในภาวะซึมเศร้า สรุปข้อ จำกัด ของการศึกษาที่มีอยู่รวมถึงตัวอย่างมีขนาดเล็กใช้เพียงหนึ่งกิริยา neuroimaging และมุ่งเน้นไปที่การระบุทำนายมากกว่าผู้ดูแลและผู้ไกล่เกลี่ยของการตอบสนองการรักษาที่แตกต่างกัน โดยอยู่ข้อ จำกัด เหล่านี้และที่สำคัญที่สุดพะวงอยู่กับผลประโยชน์ของ neuroimaging ต่อเนื่อง, การศึกษาในอนาคตสามารถให้ผลผลิตผู้ดูแลและผู้ไกล่เกลี่ยของการตอบสนองการรักษาในภาวะซึมเศร้าที่จะอำนวยความสะดวกในการปรับปรุงที่สำคัญในผล shorter- และทางคลินิกในระยะยาวและการทำงาน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

วัตถุประสงค์ : แม้จะมีความก้าวหน้าทางด้านประสาทวิทยาและการพัฒนาในการรักษา ไม่มีการยอมรับอย่างกว้างขวางซึ่งมีการวินิจฉัยหรือการรักษาที่ต้องการให้ระบุบุคคลด้วยโรคซึมเศร้า วิธีในการตรวจสอบนี้วิกฤตผู้เขียนศึกษาขอบเขตที่ระบบประสาทหลายเทคนิคสามารถระบุคีย์ pathophysiologic ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงกระบวนการในภาวะซึมเศร้าและไม่ว่าจะเป็นต้นซึ่งอาจทำหน้าที่เป็นผู้ดูแล และพยากรณ์การไกล่เกลี่ยของการตอบสนองที่อาจอำนวยความสะดวกในการพัฒนาของการรักษาส่วนบุคคลบนพื้นฐานของความเข้าใจที่ดีขึ้นของกระบวนการเหล่านี้ ผลลัพธ์ :ผู้เขียนแรกเน้นผลสอดคล้องกันมากที่สุดจากระบบประสาทการศึกษาโดยใช้เทคนิคที่แตกต่างกันในภาวะซึมเศร้า รวมทั้งโครงสร้างและการทำงานที่ผิดปกติใน 2 วงจรประสาทขนาน : serotonergically โดยนัยอารมณ์ควบคุมวงจรศูนย์กลาง Amygdala และภูมิภาคต่าง ๆ ในเปลือกสมองส่วนหน้า medial ;รางวัลและยัง dopaminergically วงจรประสาท , ศูนย์กลางที่พบ medial พรีฟรอนท แต่เปลือกนอก พวกเขาก็อธิบายการค้นพบสำคัญจากจำนวนที่ค่อนข้างเล็กของการศึกษาแสดงให้เห็นว่ามาตรการเฉพาะของฟังก์ชันในระดับภูมิภาคและในระดับที่น้อยกว่าโครงสร้างวงจรประสาทเหล่านี้ทำนายการตอบสนองในการรักษาภาวะซึมเศร้า สรุปข้อจำกัดของการศึกษาที่มีอยู่รวมถึงขนาดตัวอย่างขนาดเล็ก ใช้เพียง 1 ระบบประสาท กิริยา และมุ่งเน้นการระบุตัวแปรมากกว่าผู้ดูแลและผู้ไกล่เกลี่ยของการตอบสนองการรักษาแตกต่างกัน โดยการจัดการกับข้อจำกัดเหล่านี้ และที่สำคัญที่สุดคือ capitalizing ในประโยชน์ของระบบประสาทหลาย ,การศึกษาในอนาคตสามารถให้ผลผลิต ผู้ดูแลและผู้ไกล่เกลี่ยของการตอบสนองการรักษาภาวะซึมเศร้าในเพื่อความสะดวกในการปรับปรุงที่สำคัญในการทำงานสั้นและระยะยาวทางคลินิกและผล .