อักษรโบราณของอินโดนีเซีย นวพรรณ ภัท

อักษรโบราณของอินโดนีเซีย
นวพรรณ ภัทรมูล กลุ่มงานวิชาการ 24 กุมภาพันธ์ 2553

ผู้เขียนได้เจอบทความเรื่อง “Bali Age People” เขียนโดย Terima ในเว็บไซต์ http://balitouring.com เห็นว่าน่าสนใจดี เพราะบทความนี้ได้กล่าวถึงพัฒนาการอักษรโบราณในประเทศอินโดนีเซียอย่างย่อๆ แต่ก็ทำ ให้เห็นภาพรวมทั้งหมด และเห็นพัฒนาการอักษรโบราณที่สอดคล้องกับพัฒนาการอักษรทั้งของไทยและประเทศ เพื่อนบ้านอื่นๆ ในภูมิภาคเดียวกัน ผู้เขียนจึงถือโอกาสเก็บความจากบทความนี้มาเรียบเรียงให้เข้าใจง่ายขึ้น เผื่อ ว่าจะมีประโยชน์บ้างสำหรับผู้ที่กำลังสนใจเรื่องจารึกและอักษรโบราณในภูมิภาคนี้ และรู้จักประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งเป็นหนึ่งในประเทศเพื่อนบ้านของเราในอีกแง่มุมหนึ่ง

สมัยประวัติศาสตร์ของอินโดนีเซียเริ่มต้นด้วยการค้นพบ “จารึกแห่งกาลิมันตันตะวันออก” ในเขตกูไต (Kutai) อายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 ซึ่งมีรูปแบบอักษรคล้ายอักษรอินเดีย และอาจเข้ามาพร้อมๆ กับที่ศาสนาฮินดู เข้ามาในอินโดนีเซีย

ศาสตราจารย์ เจ. จี. เดอ คัสพาริส (Prof. J.G. de Casparis) หนึ่งในผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับวัฒนธรรม อินโดนีเซีย ได้สรุปพัฒนาการอักษรโบราณในอินโดนีเซียโดยแบ่งเป็นช่วงๆ ของรูปแบบอักษรและลำดับยุคสมัย ดังนี้

อักษรปัลลวะ

อักษรปัลลวะในอินโดนีเซียแบ่งเป็น 2 รุ่น คือรุ่นแรก และรุ่นหลัง ตัวอย่างจารึกอักษรปัลลวะรุ่นแรกนี้ พบที่ยูปา (Yupa) ในเขตกุไต (Kutai) อักษรจารึกมีรูปร่างสวยงาม เส้นอักษรยาว ตรง และตั้งฉากทำมุมพอดี โดยรวมของอักษรจะค่อนข้างกลม และโค้งสวย ตัว ม (ma) จะเขียนเป็นตัวเล็กอยู่ในระดับต่ำกว่าอักษรตัวอื่นๆ และตัว ต (ta) มีรูปร่างเป็นขดคล้ายก้นหอย ซึ่งเป็นรูปแบบที่เก่า และใกล้เคียงมากกับอักษรที่ใช้ในอาณาจักร อิกษวากุ (Iksavakus) แห่งอันธะระ ประเทศ (Andhara Pradesh), อักษรที่สถูปเจดีย์นาคารชุนโกณฑะ (Nagarjunakonda), จารึกของพระเจ้าภัทรวรมัน (Badravarman) ใน โช ดินห์ (Cho Dinh) ที่มีอายุอยู่ในช่วง ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 4 จารึกแห่งโช ดินห์ นี้มีความคล้ายคลึงอย่างมากกับจารึกของรุวันวะลิสะยะ (Ruvanvalisaya) แห่งอเมระธะปุระ (Ameradhapura) ประเทศศรีลังกา (Srilangka) ที่สร้างโดยพระเจ้าพุทธะ สาสะ (Buddhasasa) ในปี ค.ศ. 337 – 365


ภาพ จารึกพบที่ยูปา (จากเว็บไซต์ http://en.wikipedia.org)

ส่วนอักษรปัลลวะรุ่นหลังนั้น มีการคลี่คลายค่อนข้างมาก เกิดระบบ “same height” หรือการเขียน อักษรให้มีความสูงเสมอกัน จากที่มีการศึกษาเรื่องพัฒนาการทางอักษรทั้งในอินเดียใต้ และเอเชียใต้ เชื่อว่า อักษรลักษณะนี้น่าจะมีอายุอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 8 – 9 มีทั้งรูปแบบที่เป็นตัวอักษร และที่เป็นลายเส้น สวยงาม


ภาพ จารึกลายเส้นจาก Tuk Mas ใกล้กับ Magelang (จากเว็บไซต์ http://bureketo.blogspot.com)

อักษรกวิ

ความแตกต่างระหว่างอักษรปัลลวะและกวิ คือ อักษรปัลลวะมักจะจารลงบนศิลา ส่วนอักษรกวิมักจะ จารลงบนใบปาล์ม คำว่า “กวิ” หมายถึง ผู้เขียน แต่ภายหลังใช้หมายถึงอักษรชวาโบราณ และภาษาชวาโบราณ ภาษาในจารึกส่วนใหญ่จะเป็นภาษาสันสกฤต

อักษรกวิก็แบ่งเป็นสองรุ่นเช่นเดียวกัน คือ รุ่นแรก และรุ่นหลัง, รุ่นแรกจะอยู่ในช่วง ค.ศ. 750 – 925 อักษรกวิรุ่นแรกที่เก่าที่สุดพบที่ฐานประติมากรรมพระพิฆเณศ พบที่ปลุมปุงัน (Plumpungan) ใกล้กับสาลาติกะ (Salatika) ที่ดิโนโย (Dinoyo) ซึ่งมีอายุ ค.ศ. 760 สิ่งที่น่าสนใจคือ ตัวอักษรเป็นเส้นคู่ จารลงที่ฐานประติมากรรม มีจารึกยุคสมัยเดียวกันนี้หลายหลัก หลักหนึ่งพบที่ลิกอร์ (Ligor) ภาคใต้ของประเทศไทย (หมายถึงจารึกวัด เสมาเมือง นครศรีธรรมราช – ผู้เรียบเรียง) ซึ่งสร้างโดยกษัตริย์อาณาจักรศรีวิชัย ใน ค.ศ. 775 นอกจากนั้นยังมี จารึกอักษรกวิรุ่นแรกชนิดที่เรียกว่า “อักษรกวิแบบมีระเบียบ” เป็นรูปแบบอักษรที่พบในสมัยพระเจ้าราไก กะยู วังคิ (ค.ศ. 856 – 882) จารบนแผ่นทองสัมฤทธิ์และศิลา อักษรจารอย่างเป็นระเบียบ มีช่องไฟที่สมดุล และเส้น นอนของอักษรแต่ละตัวจะตรงเป็นแนวเดียวกันทุกตัวอักษร ปลายยุคแรกนี้ อักษรจะเริ่มหัก ตั้งตรง และทำมุม มากขึ้น พบในจารึกที่สร้างโดยพระเจ้าบาลิตุง (King Balitung, ค.ศ. 910), พระเจ้าทักษะ (King Daksa, ค.ศ. 919)

ในช่วง ค.ศ. 925 – 1250 ปรากฏรูปแบบอักษรกวิรุ่นหลัง ซึ่งมีทั้งหมด 3 แบบด้วยกัน คือ แบบแรกอยู่ ในสมัยพระเจ้าทักษะ (King Daksa, ค.ศ. 910 – 921), พระเจ้าตูโลดง (King Tulodong, ค.ศ. 919 – 921), พระ เจ้าวะวะ (King Wawa, ค.ศ. 921 – 929) และพระเจ้าซินดก (King Sindok, ค.ศ. 929 – 947) เส้นอักษรทั่วๆ ไปจะเป็นเส้นเดี่ยว และเป็นระเบียบ แบบที่สองพัฒนามาจากจารึกของพระเจ้าเอรลังคะ (King Erlangga, ค.ศ. 1019 – 1042) และจารึกในกัลกัตตา อายุหลัง ค.ศ. 1041 อักษรในจารึกมีความสมดุล สมส่วน และสวยงาม เรียกอักษรชนิดนี้ว่า อักษรรูปสี่เหลี่ยม อักษรชนิดนี้มีการใช้อย่างแพร่หลายในชวา จารึกบางหลักมีรูปแบบการ จารคล้ายกับจารึกที่รูปปั้นพระพิฆเณศ ที่กะรังเรโช (Karangrejo) ค.ศ. 1124 เขตโควะ คะชะ (Gowa Gajah) และจารึกพบที่หมู่บ้านงันตัง (Ngantang) อายุ ค.ศ. 1057 ซึ่งมีการกล่าวถึง อาณาจักรปันชะลุ (Panjalu) ว่าเป็น ศัตรู สร้างโดยพระเจ้าชยภยะ (King Jayabhaya) ผู้ซึ่งมีชื่อเสียงมากในเรื่องของการทำนายอนาคตของ อินโดนีเซีย และทรงมีวิสัยทัศน์ที่พิสูจน์แล้วว่าถูกต้องแม่นยำ

อักษรสมัยอาณาจักรมัชปาหิต (ค.ศ. 1250 – 1450)

ช่วงนี้ อักษรมีหลากหลายรูปแบบ และดูราวกับมีการพัฒนาเป็นรูปแบบเฉพาะในแต่ละท้องที่ เช่น อักษรของพระเจ้าเกรตะระชะสะ (King Kretarajasa) อายุหลัง ค.ศ. 1292, อักษรจารึกพบที่จิเรบอน (Cirebon) และต้นฉบับตัวเขียนแห่งกุนชะระกะรนะ (Kunjakarna) หรือพุทธประวัติ อักษรจารึกเกือบทั้งหมดจารเป็นเส้น เดี่ยว รูปสี่เหลี่ยม, อักษรจารึกแห่งอาณาจักรปะชะชะรัน (Pajajaran, ปัจจุบันอยู่ชวาตะวันตก หรือ ซุนดา แลนด์) ใช้ ภาษาซุนดา อายุประมาณ ค.ศ. 1333, อักษรจารึกจากสุมาตราตะวันตก ใกล้กับบุกิต ติงคิ (Bukit Tinggi) สร้างโดย พระเจ้าอาทิตยวรมัน (King Adityawarman, ค.ศ. 1356 – 1375) มีรูปแบบใกล้เคียงกับ อักษรของอาณาจักรมัชปาหิตมากกว่า เมื่อเทียบกับของอาณาจักรปะชะชะรัน อักษรจารึกเป็นรูปสี่เหลี่ยม ส่วน มุมอักษรเป็นรูปโค้งมน ไม่หยัก, อักษรอารบิก ค.ศ. 1297 สร้างโดยสุลต่านมาลิก อัล ซาเลห์ (Sultan Malik Al Saleh), อักษรจารึกของประเทศมาเลเซียที่ได้รับอิทธิพลจากอักษรอารบิก และอักษรจารึกพบที่บาหลี ได้แก่ จารึกเจมปะคะ 100 (Cempaga C, ค.ศ. 1324) และจารึกปะนุลิซัน (Panulisan, ค.ศ. 1430) จารึกเหล่านี้ สวยงามมาก รูปร่างเป็นรูปสี่เหลี่ยม

อักษรนาครีรุ่นหลังในจารึกอินโดนีเซีย

อักษรนาครีที่เก่าที่สุดที่พบในอินโดนีเซีย มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดก

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อักษรโบราณของอินโดนีเซีย นวพรรณภัทรมูลกลุ่มงานวิชาการ 24 กุมภาพันธ์ 2553 ผู้เขียนได้เจอบทความเรื่อง "บาหลีอายุคนเขียนโดย Terima ในเว็บไซต์ http://balitouring.com เห็นว่าน่าสนใจดีเพราะบทความนี้ได้กล่าวถึงพัฒนาการอักษรโบราณในประเทศอินโดนีเซียอย่างย่อ ๆ แต่ก็ทำให้เห็นภาพรวมทั้งหมดและเห็นพัฒนาการอักษรโบราณที่สอดคล้องกับพัฒนาการอักษรทั้งของไทยและประเทศเพื่อนบ้านอื่น ๆ ในภูมิภาคเดียวกันผู้เขียนจึงถือโอกาสเก็บความจากบทความนี้มาเรียบเรียงให้เข้าใจง่ายขึ้นเผื่อว่าจะมีประโยชน์บ้างสำหรับผู้ที่กำลังสนใจเรื่องจารึกและอักษรโบราณในภูมิภาคนี้และรู้จักประเทศอินโดนีเซียซึ่งเป็นหนึ่งในประเทศเพื่อนบ้านของเราในอีกแง่มุมหนึ่ง สมัยประวัติศาสตร์ของอินโดนีเซียเริ่มต้นด้วยการค้นพบ "จารึกแห่งกาลิมันตันตะวันออก" ในเขตกูไต(อำเภอคูเตยประเทศ) อายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 ซึ่งมีรูปแบบอักษรคล้ายอักษรอินเดียและอาจเข้ามาพร้อม ๆ กับที่ศาสนาฮินดูเข้ามาในอินโดนีเซีย ศาสตราจารย์เจ จี เดอคัสพาริส (ศาสตราจารย์ J.G. de Casparis) หนึ่งในผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับวัฒนธรรมอินโดนีเซียได้สรุปพัฒนาการอักษรโบราณในอินโดนีเซียโดยแบ่งเป็นช่วง ๆ ของรูปแบบอักษรและลำดับยุคสมัยดังนี้ อักษรปัลลวะ อักษรปัลลวะในอินโดนีเซียแบ่งเป็น 2 รุ่นคือรุ่นแรกและรุ่นหลังตัวอย่างจารึกอักษรปัลลวะรุ่นแรกนี้พบที่ยูปา (ยุพา) ในเขตกุไต (อำเภอคูเตยประเทศ) อักษรจารึกมีรูปร่างสวยงามเส้นอักษรยาวตรงและตั้งฉากทำมุมพอดีโดยรวมของอักษรจะค่อนข้างกลมและโค้งสวยตัวม (ma) จะเขียนเป็นตัวเล็กอยู่ในระดับต่ำกว่าอักษรตัวอื่น ๆ และตัวต (ตา) มีรูปร่างเป็นขดคล้ายก้นหอยซึ่งเป็นรูปแบบที่เก่าและใกล้เคียงมากกับอักษรที่ใช้ในอาณาจักรอิกษวากุ (Iksavakus) แห่งอันธะระประเทศ (ประเทศ Andhara), อักษรที่สถูปเจดีย์นาคารชุนโกณฑะ (Nagarjunakonda), จารึกของพระเจ้าภัทรวรมัน (Badravarman) ในโชดินห์ (Cho Dinh) ที่มีอายุอยู่ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 4 จารึกแห่งโชดินห์ (Ruvanvalisaya) นี้มีความคล้ายคลึงอย่างมากกับจารึกของรุวันวะลิสะยะแห่งอเมระธะปุระ (Ameradhapura) ประเทศศรีลังกา (Srilangka) ที่สร้างโดยพระเจ้าพุทธะสาสะ (Buddhasasa) ในปีค.ศ. 337-365ภาพจารึกพบที่ยูปา (จากเว็บไซต์ http://en.wikipedia.org) ส่วนอักษรปัลลวะรุ่นหลังนั้นมีการคลี่คลายค่อนข้างมากเกิดระบบ "ความสูง" หรือการเขียนอักษรให้มีความสูงเสมอกันจากที่มีการศึกษาเรื่องพัฒนาการทางอักษรทั้งในอินเดียใต้และเอเชียใต้เชื่อว่าอักษรลักษณะนี้น่าจะมีอายุอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 8 – 9 มีทั้งรูปแบบที่เป็นตัวอักษรและที่เป็นลายเส้นสวยงาม ภาพจารึกลายเส้นจากนศตุ๊ใกล้กับรัง (จากเว็บไซต์ http://bureketo.blogspot.com) อักษรกวิ ความแตกต่างระหว่างอักษรปัลลวะและกวิคืออักษรปัลลวะมักจะจารลงบนศิลาส่วนอักษรกวิมักจะจารลงบนใบปาล์มคำว่า "กวิ" หมายถึงผู้เขียนแต่ภายหลังใช้หมายถึงอักษรชวาโบราณและภาษาชวาโบราณภาษาในจารึกส่วนใหญ่จะเป็นภาษาสันสกฤต อักษรกวิก็แบ่งเป็นสองรุ่นเช่นเดียวกัน คือ รุ่นแรก และรุ่นหลัง, รุ่นแรกจะอยู่ในช่วง ค.ศ. 750 – 925 อักษรกวิรุ่นแรกที่เก่าที่สุดพบที่ฐานประติมากรรมพระพิฆเณศ พบที่ปลุมปุงัน (Plumpungan) ใกล้กับสาลาติกะ (Salatika) ที่ดิโนโย (Dinoyo) ซึ่งมีอายุ ค.ศ. 760 สิ่งที่น่าสนใจคือ ตัวอักษรเป็นเส้นคู่ จารลงที่ฐานประติมากรรม มีจารึกยุคสมัยเดียวกันนี้หลายหลัก หลักหนึ่งพบที่ลิกอร์ (Ligor) ภาคใต้ของประเทศไทย (หมายถึงจารึกวัด เสมาเมือง นครศรีธรรมราช – ผู้เรียบเรียง) ซึ่งสร้างโดยกษัตริย์อาณาจักรศรีวิชัย ใน ค.ศ. 775 นอกจากนั้นยังมี จารึกอักษรกวิรุ่นแรกชนิดที่เรียกว่า “อักษรกวิแบบมีระเบียบ” เป็นรูปแบบอักษรที่พบในสมัยพระเจ้าราไก กะยู วังคิ (ค.ศ. 856 – 882) จารบนแผ่นทองสัมฤทธิ์และศิลา อักษรจารอย่างเป็นระเบียบ มีช่องไฟที่สมดุล และเส้น นอนของอักษรแต่ละตัวจะตรงเป็นแนวเดียวกันทุกตัวอักษร ปลายยุคแรกนี้ อักษรจะเริ่มหัก ตั้งตรง และทำมุม มากขึ้น พบในจารึกที่สร้างโดยพระเจ้าบาลิตุง (King Balitung, ค.ศ. 910), พระเจ้าทักษะ (King Daksa, ค.ศ. 919) ในช่วง ค.ศ. 925 – 1250 ปรากฏรูปแบบอักษรกวิรุ่นหลัง ซึ่งมีทั้งหมด 3 แบบด้วยกัน คือ แบบแรกอยู่ ในสมัยพระเจ้าทักษะ (King Daksa, ค.ศ. 910 – 921), พระเจ้าตูโลดง (King Tulodong, ค.ศ. 919 – 921), พระ เจ้าวะวะ (King Wawa, ค.ศ. 921 – 929) และพระเจ้าซินดก (King Sindok, ค.ศ. 929 – 947) เส้นอักษรทั่วๆ ไปจะเป็นเส้นเดี่ยว และเป็นระเบียบ แบบที่สองพัฒนามาจากจารึกของพระเจ้าเอรลังคะ (King Erlangga, ค.ศ. 1019 – 1042) และจารึกในกัลกัตตา อายุหลัง ค.ศ. 1041 อักษรในจารึกมีความสมดุล สมส่วน และสวยงาม เรียกอักษรชนิดนี้ว่า อักษรรูปสี่เหลี่ยม อักษรชนิดนี้มีการใช้อย่างแพร่หลายในชวา จารึกบางหลักมีรูปแบบการ จารคล้ายกับจารึกที่รูปปั้นพระพิฆเณศ ที่กะรังเรโช (Karangrejo) ค.ศ. 1124 เขตโควะ คะชะ (Gowa Gajah) และจารึกพบที่หมู่บ้านงันตัง (Ngantang) อายุ ค.ศ. 1057 ซึ่งมีการกล่าวถึง อาณาจักรปันชะลุ (Panjalu) ว่าเป็น ศัตรู สร้างโดยพระเจ้าชยภยะ (King Jayabhaya) ผู้ซึ่งมีชื่อเสียงมากในเรื่องของการทำนายอนาคตของ อินโดนีเซีย และทรงมีวิสัยทัศน์ที่พิสูจน์แล้วว่าถูกต้องแม่นยำ อักษรสมัยอาณาจักรมัชปาหิต (ค.ศ. 1250 – 1450) ช่วงนี้ อักษรมีหลากหลายรูปแบบ และดูราวกับมีการพัฒนาเป็นรูปแบบเฉพาะในแต่ละท้องที่ เช่น อักษรของพระเจ้าเกรตะระชะสะ (King Kretarajasa) อายุหลัง ค.ศ. 1292, อักษรจารึกพบที่จิเรบอน (Cirebon) และต้นฉบับตัวเขียนแห่งกุนชะระกะรนะ (Kunjakarna) หรือพุทธประวัติ อักษรจารึกเกือบทั้งหมดจารเป็นเส้น เดี่ยว รูปสี่เหลี่ยม, อักษรจารึกแห่งอาณาจักรปะชะชะรัน (Pajajaran, ปัจจุบันอยู่ชวาตะวันตก หรือ ซุนดา แลนด์) ใช้ ภาษาซุนดา อายุประมาณ ค.ศ. 1333, อักษรจารึกจากสุมาตราตะวันตก ใกล้กับบุกิต ติงคิ (Bukit Tinggi) สร้างโดย พระเจ้าอาทิตยวรมัน (King Adityawarman, ค.ศ. 1356 – 1375) มีรูปแบบใกล้เคียงกับ อักษรของอาณาจักรมัชปาหิตมากกว่า เมื่อเทียบกับของอาณาจักรปะชะชะรัน อักษรจารึกเป็นรูปสี่เหลี่ยม ส่วน มุมอักษรเป็นรูปโค้งมน ไม่หยัก, อักษรอารบิก ค.ศ. 1297 สร้างโดยสุลต่านมาลิก อัล ซาเลห์ (Sultan Malik Al Saleh), อักษรจารึกของประเทศมาเลเซียที่ได้รับอิทธิพลจากอักษรอารบิก และอักษรจารึกพบที่บาหลี ได้แก่ จารึกเจมปะคะ 100 (Cempaga C, ค.ศ. 1324) และจารึกปะนุลิซัน (Panulisan, ค.ศ. 1430) จารึกเหล่านี้ สวยงามมาก รูปร่างเป็นรูปสี่เหลี่ยม อักษรนาครีรุ่นหลังในจารึกอินโดนีเซีย อักษรนาครีที่เก่าที่สุดที่พบในอินโดนีเซีย มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดก

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ของโบราณอักษรอินโดนีเซีย
นวพรรณภัทรมูลกลุ่มงานเจ้าหน้าที่ฝ่ายวิชาการ 24 กุมภาพันธ์ 2553 ผู้เขียนได้เจอบทความเรื่อง "บาหลีอายุคน" เขียนโดย terima ในเว็บไซต์ http://balitouring.com เห็นว่าน่าสนใจดี แต่ก็ทำให้เห็นภาพรวมทั้งหมด เพื่อนบ้านอื่น ๆ ในภูมิภาคเดียวกัน เผื่อ และรู้จักประเทศอินโดนีเซีย "จารึกแห่งกาลิมันตันตะวันออก" ในเขตกูไต (Kutai) อายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 อาจเข้าและมาพร้อม ๆ กับที่ศาสนาฮินดูเข้ามาในห้างหุ้นส่วนจำกัดอินโดนีเซียศาสตราจารย์เจ จี เดอคัสพาริส ( Prof. JG de Casparis) อินโดนีเซีย ของรูปแบบอักษรและลำดับยุคสมัย 2 รุ่นคือรุ่นแรกและรุ่นหลัง พบที่ยูปา (ยุพา) ในเขตกุไต (Kutai) อักษรจารึกมีรูปร่างสวยงามเส้นอักษรยาว ตรงและตั้งฉากทำมุมพอดีโดยรวมของอักษรจะค่อนข้างกลมและโค้งสวยตัวม (MA) และตัวต (TA) มีรูปร่างเป็นขดคล้ายก้นหอยซึ่งเป็น รูปแบบที่เก่า อิกษวากุ (Iksavakus) แห่งอันธะระประเทศ (Andhara ประเทศ), อักษรที่สถูปเจดีย์นาคารชุนโกณ ฑะ (Nagarjunakonda) จารึกของพระเจ้าภัทรวรมัน (Badravarman) ในโชดินห์ (Cho Dinh) ที่มีอายุอยู่ ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 4 จารึกแห่งโชดินห์ (Ruvanvalisaya) แห่งอเมระธะปุระ (Ameradhapura) ประเทศศรีลังกา (Srilangka) ที่สร้างโดยพระเจ้าพุทธะสาสะ (Buddhasasa) ในปี ค.ศ. 337-365 ภาพจารึกพบที่ยูปา (จากเว็บไซต์ มีการคลี่คลายค่อนข้างมากเกิดระบบ "สูงเดียวกัน" หรือการเขียนอักษรให้มีความสูง เสมอกัน และเอเชียใต้เชื่อว่า 8-9 รูปทั้งมีแบบที่เป็นคุณตัวอักษรและที่เป็นลายเส้นสวยงามภาพจารึกลายเส้นจากเนชั่ตุ๊ก Mas ใกล้กับ Magelang (จากเว็บไซต์ คืออักษรปัลลวะมักจะจาร ลงบนศิลาส่วนอักษรกวิมักจะจารลงบนใบปาล์มคำว่า "กวิ" หมายถึงผู้เขียน แต่ภายหลังใช้หมาย ถึงอักษรชวาโบราณและภาษาชวาโบราณ คือรุ่นแรกและรุ่นหลัง, รุ่นแรกจะอยู่ในช่วง ค.ศ. 750-925 พบที่ปลุมปุงัน (Plumpungan) ใกล้กับสาลาติกะ (Salatika) ที่ดิโนโย (Dinoyo) ซึ่งมีอายุ ค.ศ. 760 สิ่งที่น่าสนใจคือตัวอักษรเป็น เส้นคู่จารลงที่ฐานประติมากรรมมีจารึกยุค สมัยเดียวกันนี้หลายหลักหลักหนึ่งพบ ที่ลิกอร์ (Ligor) ภาคใต้ของประเทศไทย (หมายถึงจารึกวัดเสมาเมืองนครศรีธรรมราช - ผู้เรียบเรียง) ใน ค.ศ. 775 นอกจากนั้นยังมี "อักษรกวิแบบมีระเบียบ" กะยูวังคิ ( ค.ศ. 856-882) จารบนแผ่นทองสัมฤทธิ์และศิลาอักษรจาร อย่างเป็นระเบียบมีช่องไฟที่สมดุลและเส้น ปลายยุคแรกนี้อักษรจะเริ่มหัก ตั้งตรงและทำมุมมากขึ้น (กษัตริย์ Balitung, ค.ศ. 910) พระเจ้าทักษะ (กษัตริย์ Daksa, ค.ศ. 919) ในช่วง ค.ศ. 925-1250 ปรากฏรูปแบบอักษรกวิรุ่นหลัง ซึ่งมีทั้งหมด 3 แบบด้วยกันคือแบบแรก อยู่ในสมัยพระเจ้าทักษะ (กษัตริย์ Daksa, ค.ศ. 910-921) พระเจ้าตูโลดง (กษัตริย์ Tulodong, ค.ศ. 919-921) พระเจ้าวะวะ (กษัตริย์ Wawa, ค.ศ. 921-929 ) และพระเจ้าซินดก (กษัตริย์ Sindok, ค.ศ. 929-947) เส้นอักษรทั่วๆไปจะเป็นเส้นเดี่ยว และเป็นระเบียบ (กษัตริย์ Erlangga, ค.ศ. 1019-1042) และจารึกในกัลกัตตา อายุหลัง ค.ศ. 1041 อักษรในจารึกมีความสมดุลสมส่วนและ สวยงามเรียกอักษรชนิดนี้ว่าอักษรรูปสี่เหลี่ยม จารึกบางหลักมีรูปแบบการ ที่กะรังเรโช (Karangrejo) ค.ศ. 1124 เขตโควะคะชะ (Gowa Gajah) และจารึกพบที่หมู่บ้านงันตัง (Ngantang) อายุ ค.ศ. 1057 ซึ่งมีการกล่าวถึงอาณาจักรปันชะ ลุ (Panjalu) ว่าเป็น ศัตรูสร้างโดยพระเจ้าชยภยะ (กษัตริย์ Jayabhaya) อินโดนีเซีย ( ค.ศ. 1250-1450) ช่วงนี้อักษรมีหลากหลายรูปแบบ เช่นอักษรของพระเจ้าเกรตะระ ชะสะ (กษัตริย์ Kretarajasa) อายุหลัง ค.ศ. 1292, อักษรจารึกพบที่จิเรบอน (Cirebon) (Kunjakarna) หรือพุทธประวัติอักษรจารึกเกือบทั้งหมดจาร เป็นเส้นเดี่ยวรูปสี่เหลี่ยม , อักษรจารึกแห่งอาณาจักรปะชะชะรัน (Pajajaran, ปัจจุบันอยู่ชวาตะวันตกหรือซุนดาแลนด์) ใช้ภาษาซุนดาอายุประมาณ ค.ศ. 1333, อักษรจารึก จากสุมาตราตะวันตกใกล้กับบุกิต ติงคิ (Bukit Tinggi) สร้างโดยพระเจ้าอาทิตยวรมัน (กษัตริย์ Adityawarman, ค.ศ. 1356-1375) มีรูปแบบใกล้เคียงกับอักษรของ อาณาจักรมัชปาหิตมากกว่าเมื่อเทียบกับของอาณาจักร ปะชะชะรันอักษรจารึกเป็นรูปสี่เหลี่ยม ส่วนมุมอักษรเป็นรูปโค้งมนไม่หยัก , อักษรอารบิก ค.ศ. 1297 สร้างโดยสุลต่านมาลิกอัล ซาเลห์ (สุลต่านมาลิกอัลซาเลห์) และอักษรจารึกพบที่บาหลี ได้แก่ จารึก เจมปะคะ 100 (Cempaga C, ค.ศ. 1324) และจารึกปะนุลิซัน (Panulisan, ค.ศ. 1430) จารึกเหล่านี้สวยงามมาก มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อักษรโบราณของอินโดนีเซียนวพรรณภัทรมูลกลุ่มงานวิชาการ 24 กุมภาพันธ์ 2553ผู้เขียนได้เจอบทความเรื่องบาหลี อายุคน " เขียนโดย terima ในเว็บไซต์ http://balitouring.com เห็นว่าน่าสนใจดีเพราะบทความนี้ได้กล่าวถึงพัฒนาการอักษรโบราณในประเทศอินโดนีเซียอย่างย่อๆแต่ก็ทำให้เห็นภาพรวมทั้งหมดและเห็นพัฒนาการอักษรโบราณที่สอดคล้องกับพัฒนาการอักษรทั้งของไทยและประเทศ เพื่อนบ้านอื่นๆในภูมิภาคเดียวกันผู้เขียนจึงถือโอกาสเก็บความจากบทความนี้มาเรียบเรียงให้เข้าใจง่ายขึ้นเผื่อว่าจะมีประโยชน์บ้างสำหรับผู้ที่กำลังสนใจเรื่องจารึกและอักษรโบราณในภูมิภาคนี้และรู้จักประเทศอินโดนีเซียซึ่งเป็นหนึ่งในประเทศเพื่อนบ้านของเราในอ ีกแง่มุมหนึ่งสมัยประวัติศาสตร์ของอินโดนีเซียเริ่มต้นด้วยการค้นพบ " จารึกแห่งกาลิมันตันตะวันออก " ในเขตกูไต ( กูไต ) อายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 ซึ่งมีรูปแบบอักษรคล้ายอักษรอินเดียและอาจเข้ามาพร้อมๆกับที่ศาสนาฮินดูเข้ามาในอินโดนีเซียศาสตราจารย์เจ . จี . เดอคัสพาริส ( ศ. มีส่วนร่วม เดอ casparis ) หนึ่งในผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับวัฒนธรรมอินโดนีเซียได้สรุปพัฒนาการอักษรโบราณในอินโดนีเซียโดยแบ่งเป็นช่วงๆของรูปแบบอักษรและลำดับยุคสมัยดังนี้อักษรปัลลวะอักษรปัลลวะในอินโดนีเซียแบ่งเป็น 2 รุ่นคือรุ่นแรกและรุ่นหลังตัวอย่างจารึกอักษรปัลลวะรุ่นแรกนี้พบที่ยูปา ( ม ) ในเขตกุไต ( กูไต ) อักษรจารึกมีรูปร่างสวยงามเส้นอักษรยาวตรงและตั้งฉากทำมุมพอดีโดยรวมของอักษรจะค่อนข้างกลมและโค้งสวยตัวแอง ( MA ) จะเขียนเป็นตัวเล็กอยู่ในระดั บต่ำกว่าอักษรตัวอื่นๆและตัวต ( TA ) มีรูปร่างเป็นขดคล้ายก้นหอยซึ่งเป็นรูปแบบที่เก่าและใกล้เคียงมากกับอักษรที่ใช้ในอาณาจักรอิกษวากุ ( iksavakus ) แห่งอันธะระประเทศ ( andhara Pradesh ) , อักษรที่สถูปเจดีย์นาคารชุนโกณฑะ ( นาคารชุนโกณฑะ ) จารึกของพระเจ้าภัทรวรมัน ( badravarman ) the โชดินห์ ( โชดิง ) ที่มีอายุอยู่ใน ช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 4 จารึกแห่งโชดินห์นี้มีความคล้ายคลึงอย่างมากกับจารึกของรุวันวะลิสะยะ ( รุวันวะลิ ยะ ) แห่งอเมระธะปุระ ( มระธะปุระ ) ประเทศศรีลังกา ( ศรีลังกา ) ที่สร้างโดยพระเจ้าพุทธะสาสะ ( buddhasasa ) สามารถค . ศ . 337 – 365ภาพจารึกพบที่ยูปา