I’ve been teaching for about 25 yea

I’ve been teaching for about 25 years now and one thing I have learnt is this: a good teacher is always ready to learn. About I o years ago I, was teaching students with learning difficulties in a school in Bristol. My classroom had become famous in the school as I had got a reputation for success by encouraging students to believe in themselves. One day, the head told me that a trainee teacher had arrived in school and had asked to observe my classes. As we were going to meet john, the head told me that the student was disabled.
As john was approaching, I noticed that he had prosthetic legs-and he had on hands. At first, I felt nervous but john’s friendly eye contact made me feel relaxed and created a warmth and respect between us.
I had prepared my pupils for john’s visit –I had told them it was rude to stare, but they still felt embarrassed and could not help staring…john sat quietly in the corner and watched me teaching . he had been watching me for about half an hour, when suddenly he asked if he could show the children something on the blackboard: he took a piece of chalk between his ‘arms’ and began to write-in better blackboard writing than mine.
A year later, I moved to Ireland. I’ve been living there ever since: but I once returned to Bristol for a few months to run a bookshop. After I had been back for about a week, I was opening the shop one morning when john appeared. He had heard that somebody was coming from Ireland to run the shop and had guessed it was me. ‘have you been teaching all this time?’ I asked. He told me that he told me that he had given up teaching as it had got too difficult. ‘I’ve been doing lots of exciting things.’ ‘like what?’ I asked. ‘have you seen that furniture shop up the road?’ he said. ‘oh, so you run a shop too?’ ‘no, my wife runs it. I make all the furniture!’ john hadn’t changed! Since I last saw him, he had become a furniture make and he had taken up skiing. I was stunned. Since then every time then every time I’ve felt sorry for myself, I’ve thought about john and his incredible life…

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผมเคยสอนประมาณ 25 ปีขณะนี้ และนี่คือสิ่งหนึ่งที่ฉันได้เรียนรู้: ครูที่ดีอยู่เสมอพร้อมที่จะเรียนรู้ เกี่ยวกับฉันโอปีผ่านมา ได้สอนนักเรียนเรียนรู้ความยากลำบากในโรงเรียนในบริสโตล ห้องเรียนของฉันได้กลายเป็นชื่อเสียงโรงเรียนเท่าที่ผมมีมีชื่อเสียงความสำเร็จโดยส่งเสริมให้นักเรียนเชื่อมั่นในตัวเอง วันหนึ่ง หัวบอกครูฝึกงานถึงในโรงเรียน และมีขอสังเกตชั้นเรียนของฉัน เป็นเราจะพบกับจอห์น หัวบอกว่า นักเรียนถูกปิดใช้งานขณะที่จอห์นถูกใกล้ ฉันสังเกตเห็นว่า เขามีขาเทียม- และเขาบนมือ ครั้งแรก ฉันรู้สึกประสาท แต่จอห์นเป็นตาทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลาย และสร้างความอบอุ่น และความเคารพระหว่างเราได้เตรียมนักเรียนของฉันสำหรับจอห์นของชม – ฉันก็บอกว่า มันหยาบมอง แต่พวกเขายังรู้สึกอายไม่ช่วยจ้องมอง...จอห์นนั่งในมุม และเฝ้าดูฉันสอน เขาก็ดูผมประมาณครึ่งชั่วโมง เมื่อจู่ ๆ เขาถามถ้า เขาสามารถแสดงเด็ก ๆ บางอย่างบนกระดานดำ: เขาเอาชิ้นส่วนของชอล์กระหว่างเขา 'แผ่นดิน' และเริ่มเขียนเพิ่มขึ้นกระดานดำเขียนกว่า ฉันปีต่อมา ฉันย้ายไปไอร์แลนด์ ผมได้รับอยู่ที่นั่นนับตั้งแต่: แต่ฉันกลับไปบริกี่เดือนทำ bookshop เป็นครั้ง หลังจากที่ได้รับกลับมาสำหรับเกี่ยวกับสัปดาห์ ฉันถูกเปิดร้านเช้าวันหนึ่งเมื่อจอห์นปรากฏ เขาได้ยินว่า คนมาจากไอร์แลนด์ทำร้าน และก็เดาก็ฉัน 'มีคุณการสอนครั้งนี้" ถาม เขาเล่าว่า เขาเล่าว่า เขาได้รับค่าสอนเป็นได้ได้ยากเกินไป 'ผมได้รับการทำสิ่งที่น่าตื่นเต้นมากมาย' 'เหมือนไหม' ถาม 'ได้คุณเห็นร้านเฟอร์นิเจอร์ที่ค่า "เขากล่าวว่า 'โอ้ ดังนั้นคุณเรียกใช้ร้านเกินไปหรือไม่' ' ไม่ ภรรยาของฉันเรียกใช้มัน ฉันทำให้เฟอร์นิเจอร์ทั้งหมด!' จอห์นไม่ได้เปลี่ยนแปลง เนื่องจากล่าสุดเห็นเขา เขาได้กลายเป็นทำเฟอร์นิเจอร์ และเขาได้ใช้ไปเล่นสกี ผมตกตะลึงไป ตั้งแต่ นั้นทุกครั้งแล้วทุกครั้งที่ผมเคยรู้สึกเสียใจที่ตัวเอง ได้คิดเกี่ยวกับจอห์นและชีวิตที่น่าทึ่ง...

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ฉันได้รับการเรียนการสอนเป็นเวลาประมาณ 25 ปีแล้วและสิ่งหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้คือ: เป็นครูที่ดีพร้อมเสมอที่จะเรียนรู้ เกี่ยวกับฉัน o ปีที่ผ่านมาผมได้รับการเรียนการสอนนักเรียนที่มีปัญหาการเรียนรู้ในโรงเรียนแห่งหนึ่งในบริสตอ ห้องเรียนของฉันได้กลายเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงในขณะที่ผมได้มีชื่อเสียงสำหรับความสำเร็จโดยการส่งเสริมให้นักเรียนที่จะเชื่อในตัวเอง วันหนึ่งหัวบอกว่าครูฝึกหัดได้เดินทางมาถึงในโรงเรียนและได้ขอให้สังเกตชั้นเรียนของฉัน ในขณะที่เรากำลังจะไปพบกับจอห์นหัวบอกว่านักเรียนถูกปิดใช้งาน.
จอห์นก็เดินเข้ามาใกล้ผมสังเกตเห็นว่าเขามีขาเทียมและเขามีอยู่ในมือ ตอนแรกผมก็รู้สึกประสาท แต่สายตาที่เป็นมิตรของจอห์นทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายและสร้างความอบอุ่นและความเคารพระหว่างเรา.
ผมได้เตรียมนักเรียนของฉันสำหรับ -I เยี่ยมชมจอห์นได้บอกพวกเขาว่ามันเป็นหยาบคายจ้อง แต่พวกเขายังคงรู้สึกอายและสามารถ ไม่ช่วยให้จ้องมอง ... จอห์นนั่งเงียบ ๆ ในมุมและเฝ้าดูการเรียนการสอนฉัน เขาได้รับการเฝ้าดูผมประมาณครึ่งชั่วโมงเมื่อจู่ ๆ เขาถามว่าเขาจะแสดงสิ่งที่เด็กบนกระดานดำ: เขาเอาชิ้นส่วนของชอล์กระหว่างแขนของเขาและเริ่มที่จะเขียนในการเขียนกระดานดำดีกว่าฉัน.
ปีต่อมาผมย้ายไปอยู่ที่ไอร์แลนด์ ฉันได้รับการอาศัยอยู่ที่นั่นนับตั้งแต่ แต่ผมเคยกลับไปที่บริสตอไม่กี่เดือนที่จะเรียกใช้ร้านหนังสือ หลังจากที่ผมได้รับกลับมาประมาณหนึ่งสัปดาห์ผมก็เปิดร้านเช้าวันหนึ่งเมื่อจอห์นปรากฏ เขาได้ยินว่ามีใครบางคนมาจากไอร์แลนด์ที่จะเรียกใช้ร้านและได้เดามันเป็นฉัน 'มีคุณได้รับการเรียนการสอนที่ทุกเวลานี้? ฉันถาม เขาบอกผมว่าเขาบอกว่าเขาได้รับการเรียนการสอนขึ้นเหมือนที่มันเคยได้ยากเกินไป 'ฉันได้ทำจำนวนมากสิ่งที่น่าตื่นเต้น. 'เช่นอะไร?' ฉันถาม 'คุณได้เห็นว่าร้านเฟอร์นิเจอร์ขึ้นไปบนถนน? เขาพูดว่า 'โอ้เพื่อให้คุณทำงานร้านเกินไป?' 'ไม่มีภรรยาของฉันมันวิ่ง ฉันจะทำให้เฟอร์นิเจอร์! จอห์นไม่เคยเปลี่ยน! ตั้งแต่ฉันสุดท้ายเห็นเขาเขาได้กลายเป็นทำให้เฟอร์นิเจอร์และเขาได้นำขึ้นมาเล่นสกี ผมตะลึง ตั้งแต่นั้นมาทุกครั้งแล้วเวลาที่ผมเคยรู้สึกเสียใจกับตัวเองทุกครั้งที่ฉันคิดเกี่ยวกับจอห์นและการใช้ชีวิตที่น่าทึ่งของเขา ...

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผมสอนมาประมาณ 25 ปีแล้ว และสิ่งหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้คือ การเป็นครูที่ดีอยู่เสมอพร้อมที่จะเรียนรู้ เรื่องเกี่ยวกับปีที่ผ่านมาผมได้สอนนักเรียนที่มีปัญหาการเรียนรู้ในโรงเรียนในบริสตอล ห้องเรียนของฉันได้กลายเป็นที่มีชื่อเสียงในโรงเรียน อย่างที่ผมเคยได้รับชื่อเสียงความสำเร็จ โดยการส่งเสริมให้นักเรียนที่จะเชื่อในตัวเอง วันหนึ่งหัวหน้าบอกฉันว่าครูฝึกสอนมาถึงโรงเรียน และได้ขอให้สังเกตชั้นเรียนของฉัน เรากำลังจะไปพบจอห์น หัวหน้าบอกว่า นักศึกษาพิการ
เป็นจอห์นได้เข้าใกล้ ฉันสังเกตเห็นว่าเขามีขาเทียม และเขามีในมือ ในตอนแรกฉันก็รู้สึกกังวล แต่จอห์น เป็นกันเองติดต่อตาทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายและสร้างความอบอุ่นและเคารพ
ระหว่างเราฉันได้เตรียมนักเรียนเข้าชมของฉันจอห์นและฉันบอกพวกเขาว่ามันไม่สุภาพที่จะมอง แต่พวกเขาก็ยังรู้สึกอาย และอดไม่ได้ที่จะจ้องมอง . . . จอห์น นั่งเงียบๆในมุมและดูฉันสอน เขาจ้องมองฉันประมาณครึ่งชั่วโมง เมื่อจู่ๆ เขาก็ถามว่าเขาจะแสดงอะไรๆบนกระดานดำ :เขาเอาชิ้นส่วนของชอล์กกับแขนของเขา ' ' และเริ่มเขียนกระดานดำเขียนได้ดีกว่าผม .
ปีต่อมาผมย้ายไปไอร์แลนด์ ผมอยู่ที่นั่นตั้งแต่ : แต่ผมเคยกลับไป Bristol สำหรับไม่กี่เดือนที่จะเปิดร้านหนังสือ หลังจากที่ฉันได้รับกลับมาประมาณ 1 สัปดาห์ ผมก็เปิดร้านตอนเช้า เมื่อจอห์น ปรากฏเขาเคยได้ยินว่าบางคนที่มาจากไอร์แลนด์เพื่อเปิดร้าน และคิดไว้แล้วว่าต้องเป็นผม คุณเคยถูกสอนมาตลอด ' ผมถาม เขาบอกฉันว่า เขาบอกผมว่า เขาได้รับการสอนมันได้ยากเกินไป ผมเคยทำสิ่งต่างๆ มากมายที่น่าตื่นเต้น ' ' อะไร ? ' ผมถาม คุณเคยเห็นที่ร้านเฟอร์นิเจอร์ขึ้นถนน ' เขากล่าว ' โอ้ คุณเปิดร้านด้วย ' ' ไม่ภรรยาผมวิ่งมัน ผมให้เฟอร์นิเจอร์ทั้งหมด ! ' จอห์น ยังไม่เปลี่ยน ! ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นเขา เขาได้กลายเป็นเฟอร์นิเจอร์ให้ และเขาได้เอาขึ้นเล่นสกี ฉันตะลึง ตั้งแต่นั้นมาทุกครั้งที่แล้วทุกครั้งที่ผมรู้สึกเสียใจสำหรับตัวเอง ฉันคิดเกี่ยวกับจอห์นและชีวิตอันเหลือเชื่อของเขา
. . . . . . .