In the early to mid 20th-century, M

In the early to mid 20th-century, Martin Heidegger brought renewed attention to the concept of aletheia, by relating it to the notion of disclosure, or the way in which things appear as entities in the world. While he initially referred to aletheia as "truth", specifically a form that is pre-Socratic in origin, Heidegger eventually corrected this interpretation, writing:

To raise the question of aletheia, of disclosure as such, is not the same as raising the question of truth. For this reason, it was inadequate and misleading to call aletheia, in the sense of opening, truth.
Heidegger gave an etymological analysis of aletheia, and drew out an understanding of the term as 'unconcealedness'.[3] Thus, aletheia is distinct from conceptions of truth understood as statements which accurately describe a state of affairs (correspondence), or statements which fit properly into a system taken as a whole (coherence). Instead, Heidegger focused on the elucidation of how an ontological "world" is disclosed, or opened up, in which things are made intelligible for human beings in the first place, as part of a holistically structured background of meaning.

Heidegger also wrote that "Aletheia, disclosure thought of as the opening of presence, is not yet truth. Is aletheia then less than truth? Or is it more because it first grants truth as adequatio and certitudo, because there can be no presence and presenting outside of the realm of the opening?"[4]

Heidegger began his discourse on the reappropriation of aletheia in his magnum opus, Being and Time (1927),[5] and expanded on the concept in his Introduction to Metaphysics. For more on his understanding of aletheia, see Poetry, Language, and Thought, in particular the essay entitled "The Origin of the Work of Art", which describes the value of the work of art as a means to open a "clearing" for the appearance of things in the world, or to disclose their meaning for human beings.[6] Heidegger revised his views on aletheia as truth, after nearly forty years, in the essay "The End of Philosophy and the Task of Thinking," in On Time and Being.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในช่วงต้นถึงกลางศตวรรษที่ 20, มาร์ตินไฮเดกเกอร์ให้ความสนใจการต่ออายุกับแนวคิดของ Aletheia โดยมันเกี่ยวข้องกับความคิดของการเปิดเผยข้อมูลหรือวิธีการที่สิ่งที่ปรากฏเป็นหน่วยงานในโลก ในขณะที่เขาเริ่มแรกเรียก Aletheia เป็น "ความจริง" โดยเฉพาะรูปแบบที่เป็น pre-เสวนาในการให้กำเนิดไฮเดกเกอร์ในที่สุดการแก้ไขการตีความนี้เขียน: เพื่อก่อให้เกิดคำถามของ Aletheia ของการเปิดเผยข้อมูลดังกล่าวไม่ได้เป็นเช่นเดียวกับการเพิ่มคำถาม ของความเป็นจริง ด้วยเหตุนี้มันก็ไม่เพียงพอและทำให้เข้าใจผิดที่จะเรียก Aletheia ในความรู้สึกของการเปิดความจริง. ไฮเดกเกอร์ให้การวิเคราะห์นิรุกติศาสตร์ของ Aletheia และดึงออกมาจากความเข้าใจของคำว่าเป็น 'unconcealedness'. [3] ดังนั้น Aletheia แตกต่าง จากแนวความคิดของความจริงเข้าใจว่าเป็นงบที่ถูกต้องอธิบายสถานะของกิจการ (จดหมาย) หรืองบที่เหมาะสมถูกต้องในระบบการดำเนินการโดยรวม (การเชื่อมโยงกัน) แต่ไฮเดกเกอร์มุ่งเน้นไปที่การชี้แจงของวิธี ontological "โลก" มีการเปิดเผยหรือเปิดขึ้นในการที่จะทำสิ่งที่เข้าใจได้สำหรับมนุษย์ในสถานที่แรกที่เป็นส่วนหนึ่งของพื้นหลังที่มีโครงสร้างแบบองค์รวมของความหมาย. ไฮเดกเกอร์ยังเขียนว่า " Aletheia คิดการเปิดเผยข้อมูลของการเปิดการแสดงตนที่ยังไม่ได้เป็นความจริง. เป็น Aletheia แล้วน้อยกว่าความเป็นจริงหรือไม่หรือจะเป็นมากขึ้นเพราะทุนครั้งแรกเป็นความจริงและ adequatio certitudo เพราะจะไม่มีการแสดงตนและนำเสนอที่อยู่นอกขอบเขตของ เปิดได้หรือไม่ "[4] ไฮเดกเกอร์เริ่มวาทกรรมของเขาใน reappropriation ของ Aletheia ในผลงานชิ้นโบแดงของเขาเป็นที่และเวลา (1927) [5] และขยายแนวคิดในการแนะนำของเขาที่จะอภิธรรม สำหรับข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวเข้าใจของเขา Aletheia ดูที่บทกวีภาษาและความคิดโดยเฉพาะอย่างยิ่งการเขียนเรียงความเรื่อง "ต้นกำเนิดของงานศิลปะ" ซึ่งอธิบายถึงคุณค่าของการทำงานศิลปะเป็นวิธีการที่จะเปิด "ล้าง" สำหรับ การปรากฏตัวของสิ่งที่อยู่ในโลกหรือที่จะเปิดเผยความหมายของพวกเขาสำหรับมนุษย์. [6] ไฮเดกเกอร์ปรับปรุงเห็นของเขาใน Aletheia เป็นความจริงหลังจากที่เกือบสี่สิบปีที่ผ่านมาในการเขียนเรียงความ "จุดจบของปรัชญาและงานของความคิด" ใน ในเวลาและเป็น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในช่วงต้นถึงกลางศตวรรษที่ 20 , มาร์ติน ไฮเดกเกอร์มาให้ความสนใจการต่ออายุในแนวคิดของเทพีอเลเธีย โดยเกี่ยวข้องกับความเชื่อในเรื่องของการเปิดเผยข้อมูล หรือวิธีการที่สิ่งที่ปรากฏเป็นที่ใหญ่ที่สุดในโลก ในขณะที่เขาเริ่มต้นเรียกว่าเลเธียเป็น " ความจริง " โดยเฉพาะรูปที่เป็น Pre เสวนาในกำเนิด ไฮเดกเกอร์ ในที่สุดการแก้ไขนี้เขียน :

แปลว่ายกคำถามของเทพีอเลเธีย จากการเปิดเผยข้อมูลดังกล่าว จะไม่เหมือนกับการถามความจริง ด้วยเหตุผลนี้ มันไม่เพียงพอที่จะเรียกเลเธีย และเข้าใจในความรู้สึกของการ ความจริง
ไฮเดกเกอร์ให้การวิเคราะห์นิรุกติศาสตร์ของเทพีอเลเธีย และดึงออก ความเข้าใจในคำว่า ' unconcealedness ' [ 3 ] ดังนั้นเทพีอเลเธียแตกต่างจากแนวความคิดของ ความจริง เข้าใจได้ว่าเป็นข้อความที่ถูกต้องอธิบายสถานะของกิจการ ( จดหมาย ) , หรือข้อความที่เหมาะสมอย่างถูกต้อง เป็นระบบถ่ายทั้ง ( ใน ) แทน ไฮเดกเกอร์เน้นคำชี้แจงว่าเป็นภววิทยา " โลก " ถูกเปิดเผยหรือเปิดขึ้น ซึ่งในเรื่องจะทำให้เข้าใจมนุษย์ในสถานที่แรกเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างแบบองค์รวมพื้นหลังของความหมาย

ไฮเดกเกอร์ยังเขียนว่า " เลเธีย เปิดเผยว่าตนยังไม่เปิด , จริง คือเทพีอเลเธียก็น้อยกว่าจริง หรือเป็นเพราะมันแรกมอบความจริงและเป็น adequatio certitudo เพราะจะไม่มีการแสดงและการนำเสนอนอกดินแดนของการเปิด ? [ 4 ]

ไฮเดกเกอร์เริ่มวาทกรรมของเขาใน reappropriation ของเทพีอเลเธียในศิลปะชิ้นเอกของเขาเป็นและเวลา ( 1927 ) , [ 5 ] และขยายแนวคิดในการเปิดตัวของเขากับอภิปรัชญา สำหรับข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับความเข้าใจของเขาของเทพีอเลเธีย เห็นกลอน ภาษา และความคิด โดยเฉพาะเรียงความเรื่อง " ที่มาของงานศิลปะ "ซึ่งอธิบายถึงคุณค่าของการทำงานของศิลปะเป็นวิธีเปิด " ล้าง " สำหรับลักษณะของสิ่งต่างๆ ในโลก หรือเปิดเผยความหมายของมนุษย์ . [ 6 ] ไฮเดกเกอร์ปรับมุมมองของเขาเกี่ยวกับเทพีอเลเธียเป็นความจริง หลังจากเกือบสี่สิบปีในเรียงความ " จบปรัชญาและงาน คิด " ในเวลาและเป็น