It was a cold night in September. T

It was a cold night in September. The rain was drumming on the car roof as George and Marie Winston drove through the empty country roads towards the house of their friends, the Harrisons, where they were going to attend a party to celebrate the engagement of the Harrisons' daughter, Lisa. As they drove, they listened to the local radio station, which was playing classical music.
They were about five miles from their destination when the music on the radio was interrupted by a news announcement:
"The Cheshire police have issued a serious warning after a man escaped from Colford Mental Hospital earlier this evening. The man, John Downey, is a murderer who killed six people before he was captured two years ago. He is described as large, very strong and extremely dangerous. People in the Cheshire area are warned to keep their doors and windows locked, and to call the police immediately if they see anyone acting strangely."
Marie shivered. "A crazy killer. And he's out there somewhere. That's scary."
"Don't worry about it," said her husband. "We're nearly there now. Anyway, we have more important things to worry about. This car is losing power for some reason -- it must be that old problem with the carburetor. If it gets any worse, we'll have to stay at the Harrisons' tonight and get it fixed before we travel back tomorrow."
As he spoke, the car began to slow down. George pressed the accelerator, but the engine only coughed. Finally they rolled to a halt, as the engine died completely. Just as they stopped, George pulled the car off the road, and it came to rest under a large tree.
"Blast!" said George angrily. "Now we'll have to walk in the rain."
"But that'll take us an hour at least," said Marie. "And I have my high-heeled shoes and my nice clothes on. They'll be ruined!"
"Well, you'll have to wait while I run to the nearest house and call the Harrisons. Someone can come out and pick us up," said George.
"But George! Have you forgotten what the radio said? There's a homicidal maniac out there! You can't leave me alone here!"
"You'll have to hide in the back of the car. Lock all the doors and lie on the floor in the back, under this blanket. No-one will see you. When I come back, I'll knock three times on the door. Then you can get up and open it. Don't open it unless you hear three knocks." George opened the door and slipped out into the rain. He quickly disappeared into the blackness.
Marie quickly locked the doors and settled down under the blanket in the back for a long wait. She was frightened and worried, but she was a strong-minded woman. She had not been waiting long, however, when she heard a strange scratching noise. It seemed to be coming from the roof of the car.
Marie was terrified. She listened, holding her breath. Then she heard three slow knocks, one after the other, also on the roof of the car. Was it her husband? Should she open the door? Then she heard another knock, and another. This was not her husband. It was somebody -- or something -- else. She was shaking with fear, but she forced herself to lie still. The knocking continued -- bump, bump, bump, bump.
Many hours later, as the sun rose, she was still lying there. She had not slept for a moment. The knocking had never stopped, all night long. She did not know what to do. Where was George? Why had he not come for her?
Suddenly, she heard the sound of three or four vehicles, racing quickly down the road. All of them pulled up around her, their tires screeching on the road. At last! Someone had come! Marie sat up quickly and looked out of the window.
The three vehicles were all police cars, and two still had their lights flashing. Several policemen leapt out. One of them rushed towards the car as Marie opened the door. He took her by the hand.
"Get out of the car and walk with me to the police vehicle. miss. You're safe now. Look straight ahead. Keep looking at the police car. Don't look back. Just don't look back."
Something in the way he spoke filled Marie with cold horror. She could not help herself. About ten yards from the police car, she stopped, turned and looked back at the empty vehicle.
George was hanging from the tree above the car, a rope tied around his neck. As the wind blew his body back and forth, his feet were bumping gently on the roof of the car -- bump, bump, bump, bump.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มันเป็นคืนที่หนาวเย็นในเดือนกันยายน ฝนได้รับการตีกลองบนหลังคารถเป็นจอร์จและมารีวินสตันขับรถผ่านที่ว่างเปล่าถนนในชนบทไปที่บ้านของเพื่อนของพวกเขาที่ Harrisons ที่พวกเขากำลังจะไปร่วมงานเลี้ยงฉลองหมั้นของลูกสาว Harrisons 'ลิซ่า ขณะที่พวกเขาขับรถพวกเขาฟังสถานีวิทยุท้องถิ่นซึ่งได้รับการเล่นดนตรีคลาสสิก.
พวกเขาเกี่ยวกับห้าไมล์จากปลายทางของพวกเขาเมื่อเพลงในวิทยุถูกขัดจังหวะด้วยการประกาศข่าว:
"ตำรวจเชสเชียร์ได้มีการออกคำเตือนอย่างจริงจังหลังจากที่ คนหลบหนีออกจากโรงพยาบาล Colford จิตเย็นวันก่อนหน้านี้. ชายจอห์นนีย์เป็นฆาตกรที่ฆ่าหกคนก่อนที่เขาจะถูกจับสองปีที่ผ่านมา. เขาอธิบายว่ามีขนาดใหญ่แข็งแรงมากและอันตรายมาก. คนในพื้นที่เชสเชียร์จะได้รับคำเตือน เพื่อให้ประตูและหน้าต่างของพวกเขาถูกขังและจะโทรเรียกตำรวจทันทีหากพวกเขาเห็นทุกคนทำหน้าที่แปลก. "
มารีสั่น "นักฆ่าบ้า. และเขาก็ออกมีบาง. ที่น่ากลัว."
"ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับมัน" กล่าวว่าสามีของเธอ . "เราเกือบมีตอนนี้อย่างไรก็ตามเรามีสิ่งที่สำคัญมากที่จะต้องกังวลเกี่ยวกับรถคันนี้คือการสูญเสียพลังงานด้วยเหตุผลบางอย่าง -. มันจะต้องเป็นว่าปัญหาเก่ากับคาร์บูเรเตอร์หากได้รับเลวร้ายใด ๆ เราจะต้อง. เข้าพักคืนนี้ Harrisons 'และได้รับมันคงก่อนที่เราจะเดินทางกลับในวันพรุ่งนี้. "
ในขณะที่เขาพูดรถเริ่มที่จะชะลอตัวลง จอร์จกดคันเร่ง แต่เครื่องยนต์ไอเท่านั้น ในที่สุดพวกเขากลิ้งไปหยุดในขณะที่เครื่องยนต์เสียชีวิตอย่างสมบูรณ์ เช่นเดียวกับที่พวกเขาหยุดจอร์จดึงรถออกจากถนนและมันมาพักผ่อนใต้ต้นไม้ขนาดใหญ่.
"ระเบิด!" จอร์จกล่าวว่าด้วยความโกรธ "ตอนนี้เราจะต้องเดินในสายฝน."
" แต่ที่จะนำเราชั่วโมงอย่างน้อย" มารีกล่าวว่า "และฉันมีรองเท้าส้นสูงของฉันและเสื้อผ้าที่ดีของฉันบน. พวกเขาจะเจ๊ง!"
"ดีคุณจะต้องรอในขณะที่ผมทำงานที่บ้านที่ใกล้ที่สุดและเรียก Harrisons. คนที่สามารถออกมารับเรา ขึ้น "จอร์จกล่าวว่า.
คุณไม่สามารถปล่อยให้ฉันคนเดียว" แต่จอร์จ! คุณลืมอะไรวิทยุกล่าวว่า? มีคนบ้าฆ่าออกมี! "
" คุณจะต้องซ่อนตัวอยู่ในด้านหลังของรถ. ล็อค ทุกประตูและนอนบนพื้นหลังภายใต้ผ้าห่มนี้. ไม่มีใครจะเห็นคุณ. เมื่อฉันกลับมาผมจะเคาะสามครั้งประตู. แล้วคุณสามารถได้รับการขึ้นและเปิด. อย่า เปิดจนกว่าคุณจะได้ยินเสียงเคาะสาม. " จอร์จเปิดประตูและหลุดออกไปในสายฝน เขาได้อย่างรวดเร็วหายไปในความมืด.
มารีได้อย่างรวดเร็วล็อคประตูและนั่งลงภายใต้ผ้าห่มในด้านหลังสำหรับการรอคอยมานาน เธอเป็นคนที่กลัวและกังวล แต่เธอเป็นผู้หญิงที่มีจิตใจที่แข็งแกร่ง เธอไม่ได้รับการรอนาน แต่เมื่อเธอได้ยินเสียงแปลกรอยขีดข่วน มันดูเหมือนจะมาจากหลังคาของรถ.
มารีกลัว เธอฟังการกลั้นลมหายใจของเธอ จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงเคาะสามช้าหนึ่งหลังจากที่อื่น ๆ ยังอยู่บนหลังคาของรถ มันเป็นสามีของเธอ? เธอควรจะเปิดประตู? จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงเคาะอีกและอีก นี้ไม่ได้เป็นสามีของเธอ มันเป็นใครสักคน - หรืออะไร - อื่น ๆ เธอก็สั่นด้วยความกลัว แต่เธอถูกบังคับตัวเองให้นอนนิ่ง เคาะอย่างต่อเนื่อง - ชนชนชนชน.
เป็นเวลาหลายชั่วโมงต่อมาขณะที่ดวงอาทิตย์ขึ้นเธอก็ยังคงนอนอยู่ เธอไม่ได้นอนสักครู่ เคาะไม่เคยหยุดตลอดทั้งคืน เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ที่จอร์จ? ทำไมเขาไม่มาเธอ?
ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงสามหรือสี่ยานพาหนะ, การแข่งรถอย่างรวดเร็วลงไปที่ถนน ทั้งหมดของพวกเขาดึงขึ้นรอบตัวเธอร้องเสียงกรี๊ดยางของพวกเขาอยู่บนท้องถนน ในที่สุด! ใครบางคนมา! มารีลุกขึ้นนั่งได้อย่างรวดเร็วและมองออกไปนอกหน้าต่าง.
สามคันทุกคันตำรวจและทั้งสองยังคงมีไฟกระพริบ หลายตำรวจกระโจนออก หนึ่งของพวกเขารีบวิ่งไปทางรถเป็นมารีเปิดประตู เขาพาเธอด้วยมือ.
"รับออกมาจากรถและเดินไปกับเราไปที่รถตำรวจ. พลาด. คุณจะปลอดภัยในขณะนี้. มองตรงไปข้างหน้า. ให้มองไปที่รถตำรวจ. อย่ามองย้อนกลับไป. เพียงแค่สวม ' T มองย้อนกลับไป. "
บางสิ่งบางอย่างในทางที่เขาพูดมารีที่เต็มไปด้วยความกลัวความหนาวเย็น เธอไม่สามารถช่วยตัวเอง ประมาณสิบหลาจากรถตำรวจเธอหยุดหันมองกลับมาที่รถว่าง.
จอร์จถูกแขวนจากต้นไม้ข้างต้นรถเชือกผูกรอบคอของเขา ลมพัดร่างกายของเขากลับมาที่เท้าของเขาถูกกระแทกเบา ๆ บนหลังคาของรถ - ชนชนชนชน