the conflict took up a considerable amount of time and effort by ASEAN as it sought a negotiated settlement while organizing international support against the Vietnamese occupation of Cambodia. This was a role that was all the more important during the early stages of the conflict, when the Western players, such as Australia and France, were absent from the scene, although this would not prevent them from claiming maximum credit for the eventual settlement of the conflict through the misleadingly named “Paris Peace Agreement.” The real groundwork for the settlement had been laid in Bogor and Jakarta, rather than in Canberra and Paris. was its ability to dilute and manage, if not entirely resolve, intra-mural disputes. This success was evident from the very birth of ASEAN, which consummated the political settlement, mediated by Thailand, of the Indonesia–Malaysia/Singapore conflict (Konfrontasi) triggered by President Sukarno’s refusal to accept the legitimacy of the British-created Malaysian Federation. ASEAN in its early years was severely challenged by the Philippine–Malaysia dispute over Sabah, but the conflict paradoxically led the founding members of ASEAN to realize the importance of regional cooperation and the pacific settlement of disputes. Over the years, ASEAN members have not allowed their bilateral territorial disputes and political tensions—including those over maritime boundaries in the Gulf of Thailand, the South China Sea, the Sulu Seas, and other areas—to cripple the organization. The Singapore–Malaysia dispute over the Pedra Branca islands in the South China Sea and the Malaysia–Indonesia dispute over the Sipadan and Ligitan Islands in the Sulawesi Sea have been settled through resort to arbitration by the International Court of Justice (ICJ). Though the ICJ is an “outside” body, their very willingness to resort to judicial settlement rather than to violence is a testimony to the spirit of accommodation among ASEAN members.
But inter-state disputes and tensions within ASEAN have not disappeared. Neither has war become “unthinkable”—the hallmark of a “mature” security community. ASEAN’s Secretary-General has warned that “unresolved and overlapping maritime and territorial claims remain ASEAN’s biggest challenge.”
6
The news is not all bad, however. Singapore–Malaysia relations have steadily improved since the end of Mahathir and Lee Kuan Yew premierships, respectively; witness the recent resolution of their 20-year old railway land dispute. Indonesia and Singapore also enjoy a better political relationship than in the days when Indonesian President Habibie disparaged the city-state as a “little red dot.” But a variety of bilateral issues between Singapore and its neighbors remain to be settled. With Malaysia, they include, among others, Singapore’s access to Malaysian water and, more trivially, alleged violations of Malaysian airspace by Singapore’s air force planes. Moreover, the bilateral tensions are not strictly inter-governmental, but also inter-societal. Despite the fact that Singapore has increasingly been turning to ASEAN, it is still regarded by some of its neighbors as somewhat self-centered. The historical perception in Malaysia and Indonesia of Singapore as a wealthy Chinese island in a “sea of Malays” is a latent source of tension, and might resurface in a future economic crisis in which Singapore is perceived to be unwilling to provide unconditional aid to its neighbors (as Malaysia alleged during the 1997 economic crisis). While Singapore and Indonesia have reached agreement on their western maritime boundary, and talks are well under way to settle the eastern boundary, there have been tensions over extradition. (Indonesians feel that its corrupt businessmen find it easy to flee to or via the city state rather than face justice at home.) The pacifying effect of the ICJ-mandated settlement of the Sipadan–Ligitan island dispute has been marred by a new dispute between Singapore and Malaysia over the Malaysian claim to the nearby Ambalat. And the Pedra Branca dispute might still surface as a source of Singapore–Malaysia friction, because the ICJ settlement recognized Singapore’s sovereignty over Pedra Branca itself, but awarded the adjacent Middle Rocks to Malaysia.
ความขัดแย้งเอายอดมากของเวลาและความพยายาม โดยอาเซียน ตามที่มันขอชำระเจรจาขณะจัดระเบียบสนับสนุนสากลต่อต้านการยึดครองกัมพูชาเวียดนาม นี่คือบทบาทที่ทั้งหมดสำคัญในช่วงระยะต้นของความขัดแย้ง เมื่อมีผู้เล่นตะวันตก ออสเตรเลียและฝรั่งเศส ขาดฉาก แม้ว่านี้จะไม่ป้องกันไม่ให้ว่า สินเชื่อสูงสุดสำหรับการชำระเงินที่สุดของความขัดแย้งผ่านการ misleadingly ชื่อ "ปารีสสันติภาพข้อตกลง" มีการวางส่วนที่แท้จริงสำหรับการจ่ายเงิน ในโบกอร์และจาการ์ตา แทน ในแคนเบอร์ราและปารีส มีความสามารถในการ dilute และจัดการ ถ้า ไม่ทั้งหมด แก้ไข ข้อพิพาทภายในจิตรกรรมฝาผนัง ความสำเร็จนี้ได้ชัดมากจากของอาเซียน การ consummated การชำระเงินทางการเมือง mediated โดยประเทศไทย อินโดนีเซีย – มาเลเซีย/สิงคโปร์ขัดแย้ง (Konfrontasi) ถูกทริกเกอร์ โดยประธานาธิบดีซูการ์โนการปฏิเสธไม่ยอมรับชอบธรรมสภาสร้างอังกฤษมาเลเซีย อาเซียนในปีแรก ๆ รุนแรงได้ถูกท้าทาย โดยข้อโต้แย้ง – มาเลเซียฟิลิปปินส์ผ่านซาบาห์ แต่ความขัดแย้งนำสมาชิกก่อตั้งของอาเซียนตระหนักถึงความสำคัญของความร่วมมือระดับภูมิภาคและการพิพาทชำระแปซิฟิก paradoxically ปี สมาชิกอาเซียนไม่ยอมให้มีข้อพิพาทดินแดนระหว่างและความตึงเครียดทางการเมืองของพวกเขา — รวมทั้งผ่านขอบเขตทางทะเลในอ่าวไทย ทะเลจีนใต้ ทะเลซูลู และพื้นที่อื่น ๆ — การ cripple องค์กร ข้อโต้แย้งสิงคโปร์ – มาเลเซียผ่าน Pedra Branca หมู่เกาะในทะเลจีนใต้และมาเลเซียอินโดนีเซียข้อโต้แย้งสิปาดันและเกาะ Ligitan ในทะเล Sulawesi ได้ชำระเงินผ่านรีสอร์ทการอนุญาโตตุลาการตามนานาชาติศาลยุติธรรม (ICJ) แม้ว่า ICJ เป็น "นอก" สุภาพมากรีสอร์ท การจ่ายที่ยุติธรรมไม่ ใช่ เพื่อความรุนแรงเป็นพยานเพื่อจิตวิญญาณของสถานที่พักระหว่างสมาชิกอาเซียนแต่ระหว่างรัฐที่พิพาทและความตึงเครียดภายในอาเซียนไม่หาย ไม่มีสงครามเป็น "unthinkable" ซึ่งจุดเด่นของชุมชนปลอดภัย "ผู้ใหญ่" เลขาธิการอาเซียนได้เตือนว่า "ยังไม่ได้แก้ไข และทับซ้อนกันทางทะเล และดินแดนอ้างครั้ง ความท้าทายที่ใหญ่ที่สุดในอาเซียน"6The news is not all bad, however. Singapore–Malaysia relations have steadily improved since the end of Mahathir and Lee Kuan Yew premierships, respectively; witness the recent resolution of their 20-year old railway land dispute. Indonesia and Singapore also enjoy a better political relationship than in the days when Indonesian President Habibie disparaged the city-state as a “little red dot.” But a variety of bilateral issues between Singapore and its neighbors remain to be settled. With Malaysia, they include, among others, Singapore’s access to Malaysian water and, more trivially, alleged violations of Malaysian airspace by Singapore’s air force planes. Moreover, the bilateral tensions are not strictly inter-governmental, but also inter-societal. Despite the fact that Singapore has increasingly been turning to ASEAN, it is still regarded by some of its neighbors as somewhat self-centered. The historical perception in Malaysia and Indonesia of Singapore as a wealthy Chinese island in a “sea of Malays” is a latent source of tension, and might resurface in a future economic crisis in which Singapore is perceived to be unwilling to provide unconditional aid to its neighbors (as Malaysia alleged during the 1997 economic crisis). While Singapore and Indonesia have reached agreement on their western maritime boundary, and talks are well under way to settle the eastern boundary, there have been tensions over extradition. (Indonesians feel that its corrupt businessmen find it easy to flee to or via the city state rather than face justice at home.) The pacifying effect of the ICJ-mandated settlement of the Sipadan–Ligitan island dispute has been marred by a new dispute between Singapore and Malaysia over the Malaysian claim to the nearby Ambalat. And the Pedra Branca dispute might still surface as a source of Singapore–Malaysia friction, because the ICJ settlement recognized Singapore’s sovereignty over Pedra Branca itself, but awarded the adjacent Middle Rocks to Malaysia.
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)