The architecture of the Song dynast

The architecture of the Song dynasty (960–1279) was noted for its towering Buddhist pagodas, enormous stone and wooden bridges, lavish tombs, and extravagant palaces. Although literary works on architecture existed beforehand, architectural writing blossomed during the Song dynasty, maturing into a more professional form that described dimensions and working materials in a concise, organized manner. In addition to the examples still standing, depictions in Song artwork, architectural drawings, and illustrations in published books all aid modern historians in understanding the architecture of the period.

The professions of architect, master craftsman, carpenter, and structural engineer did not have the high status of the Confucian scholar-officials during the dynastic era. Architectural knowledge had been passed down orally for thousands of years, usually from craftsman fathers to their sons. There were also government agencies and schools for construction, building, and engineering. The Song dynasty's building manuals aided not only the various private workshops, but also the craftsmen employed by the central government.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สถาปัตยกรรมราชวงศ์ซ่ง (960 – 1279) มีไว้สำหรับพุทธเจดีย์ หินขนาดใหญ่ และสะพานไม้ สุสานแห่ง และพระราชวังแบบ แม้ว่างานวรรณกรรมในสถาปัตยกรรมเดิมไว้ล่วงหน้า ดอกเขียนสถาปัตยกรรมในช่วงราชวงศ์ซ่ง ใกล้สมบูรณ์:เป็นแบบมืออาชีพมากที่อธิบายขนาด และการทำงานวัสดุอย่างเป็นระเบียบ กระชับ นอกจากตัวอย่างยัง ยืน การแสดงในเพลงงานศิลปะ ภาพวาดสถาปัตยกรรม และภาพประกอบในหนังสือทั้งหมดเผยแพร่ช่วยนักประวัติศาสตร์สมัยใหม่ในความเข้าใจในสถาปัตยกรรมของรอบระยะเวลาวิชาชีพของสถาปนิก ช่างฝีมือดีหลัก ช่างไม้ และวิศวกรโครงสร้างไม่มีสถานะสูงของนักวิชาการเจ้าหน้าที่ Confucian สมัย dynastic ความรู้สถาปัตยกรรมได้ถูกผ่านลงเนื้อหาพัน ๆ ปี ปกติจากพ่อที่เป็นช่างฝีมือดีเพื่อบุตรของตน มียังหน่วยงานราชการและโรงเรียนสำหรับการก่อสร้าง อาคาร และวิศวกรรม ของราชวงศ์ซ่งสร้างคู่มือช่วยไม่เพียงแต่ประชุมเชิงปฏิบัติการส่วนต่าง ๆ แต่หลังการว่าจ้าง โดยรัฐบาลกลาง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สถาปัตยกรรมของราชวงศ์ซ่ง (960-1279) ก็สังเกตเห็นว่าชาวพุทธที่สูงตระหง่านของเจดีย์หินอย่างมากและสะพานไม้สุสานฟุ่มเฟือยและพระราชวังฟุ่มเฟือย แม้ว่าวรรณกรรมกับสถาปัตยกรรมที่มีอยู่ก่อนการเขียนสถาปัตยกรรมเบ่งบานในช่วงราชวงศ์ซ่ง, สุกในรูปแบบมืออาชีพมากขึ้นที่อธิบายขนาดและวัสดุที่ทำงานในกระชับลักษณะการจัด นอกเหนือจากตัวอย่างที่ยังคงยืนเด่นชัดในงานศิลปะเพลงแบบสถาปัตยกรรมและภาพประกอบในหนังสือที่ตีพิมพ์ทั้งหมดช่วยประวัติศาสตร์สมัยใหม่ในการทำความเข้าใจสถาปัตยกรรมของงวด. วิชาชีพของสถาปนิก, ช่างฝีมือช่างไม้และวิศวกรโครงสร้างไม่ได้มี สถานะสูงของเจ้าหน้าที่นักวิชาการขงจื้อในยุคราชวงศ์ ความรู้ทางสถาปัตยกรรมที่ได้รับการผ่านลงมารับประทานเป็นพัน ๆ ปีมักจะมาจากบรรพบุรุษของช่างฝีมือเพื่อลูกหลานของพวกเขา นอกจากนั้นยังมีหน่วยงานภาครัฐและโรงเรียนสำหรับการก่อสร้างอาคารและวิศวกรรม ราชวงศ์ซ่งของคู่มืออาคารได้รับความช่วยเหลือไม่เพียง แต่การประชุมเชิงปฏิบัติการส่วนตัวต่างๆ แต่ยังฝีมือการว่าจ้างจากรัฐบาลกลาง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สถาปัตยกรรมสมัยราชวงศ์ซ่ง ( 960 ) ตัว ) คือสังเกตความสูงเสียดฟ้าพุทธเจดีย์ , หินใหญ่และสะพานไม้ สุสานที่ฟุ่มเฟือยและฟุ่มเฟือย พระราชวัง แม้ว่าวรรณกรรมสถาปัตยกรรมเดิมไว้ก่อน เขียนเป็นสถาปัตยกรรมในช่วงราชวงศ์ซ่ง สุกเป็นมืออาชีพมากขึ้นรูปแบบขนาดและวัสดุที่ใช้อธิบายการทำงานในกระชับลักษณะการจัด . นอกจากตัวอย่างที่ยังยืนอยู่ สอดแทรกอยู่ในเพลงงานศิลปะ ภาพวาด งานสถาปัตยกรรม และภาพประกอบในหนังสือที่ตีพิมพ์ทั้งหมดช่วยเหลือสมัยใหม่นักประวัติศาสตร์เข้าใจสถาปัตยกรรมของระยะเวลา

วิชาชีพของสถาปนิกช่างฝีมือ ช่างไม้ และวิศวกร ไม่ได้มีสถานะสูงของขงจื้อบัณฑิตในยุคราชวงศ์ .องค์ความรู้ด้านสถาปัตยกรรมที่ได้รับตกทอดกันมานานนับพันปี ปกติจากช่างฝีมือบิดาให้บุตรของตน นอกจากนี้ยังมีหน่วยงานราชการ และโรงเรียน เพื่อสร้าง ก่อสร้าง และวิศวกรรม คู่มือการสร้างสมัยราชวงศ์ซ่งก็ช่วยไม่เพียง แต่เอกชนต่างๆ การประชุมเชิงปฏิบัติการ แต่ยังมีช่างฝีมือที่ใช้โดยรัฐบาลกลาง