BackgroundThe research was based in

Background

The research was based in Sri Lanka, an island located in the Indian Ocean in South Asia.

Statistics reveal that 1.6 percent of Sri Lanka’s 20 million population is disabled.

Almost 11.5 percent of the disabled population is considered to be children under the age of 14 years and 26.7 percent of the disabled population has hearing and speech disorders (UNESCAP, 2012).

Although prevalence of individuals with only SLCN is currently unavailable by considering the global trend it is estimated that at least ten percent of the population
display SLCN (Wickremesooriya, 2012).

Sri Lanka’s National policy on disability (2003) describes “inclusion as the basis for
education” (Rieser, 2008, p. 76).

But less than half of the disabled children in Sri Lanka benefit from any form of educational provision (UNICEF, 2003).

Poor funding for education (World Bank Report, 2005), unwillingness to introduce compulsory provisions to the entire education system to embrace inclusive education (National Policy on Disability, 2003), reluctance of professionals to engage in collaborative practice and slow progress of attitudinal changes towards disability within society (Kulasekara, 2006) prevent education reaching all disabled students.

The research was conducted in a Christian private school for boys, located in the suburbs of the commercial city, Colombo.

The school had for almost a decade sought to improve the quality of experiences for its disabled student population through physical and social integration. In 2004, the administrators decided to expand the support services to include ALL learners within an inclusive classroom environment

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ประวัติความเป็นมาการวิจัยได้อยู่ในศรีลังกาเป็นเกาะที่ตั้งอยู่ในมหาสมุทรอินเดียในเอเชียใต้. สถิติเผยให้เห็นว่าร้อยละ 1.6 ของประเทศศรีลังกา 20 ล้านประชากรพิการ. เกือบร้อยละ 11.5 ของประชากรพิการถือว่าเป็นเด็กที่มีอายุต่ำกว่า 14 ปีและร้อยละ 26.7 ของประชากรพิการมีการได้ยินและความผิดปกติของการพูด (UNESCAP 2012). แม้ว่าความชุกของบุคคลที่มีเพียง SLCN ขณะนี้ไม่สามารถใช้งานโดยพิจารณาจากแนวโน้มทั่วโลกมันเป็นที่คาดว่าอย่างน้อยร้อยละสิบของประชากรแสดงผลSLCN (Wickremesooriya 2012). นโยบายแห่งชาติของศรีลังกาเกี่ยวกับความพิการ (2003) อธิบาย "รวมเป็นพื้นฐานสำหรับการศึกษา" (Rieser, 2008, น. 76). แต่น้อยกว่าครึ่งหนึ่งของเด็กพิการในประเทศศรีลังกาได้รับประโยชน์จากรูปแบบของการจัดการศึกษาใด ๆ (องค์การยูนิเซฟ, 2003). การระดมทุนที่ไม่ดีสำหรับการศึกษา (World Report ธนาคาร 2005), ความไม่เต็มใจที่จะแนะนำบทบัญญัติภาคบังคับให้ระบบการศึกษาทั้งหมดจะโอบกอดการศึกษาแบบครบวงจร (นโยบายแห่งชาติเกี่ยวกับความพิการ, 2003), ความไม่เต็มใจของผู้เชี่ยวชาญด้านการมีส่วนร่วมในการปฏิบัติร่วมกันและ ความคืบหน้าช้าของการเปลี่ยนแปลงทัศนคติต่อความพิการในสังคม (Kulasekara 2006) ป้องกันไม่ให้การศึกษาถึงนักเรียนที่พิการทั้งหมด. การวิจัยได้ดำเนินการในโรงเรียนเอกชนคริสเตียนสำหรับเด็กที่ตั้งอยู่ในเขตชานเมืองของเมืองในเชิงพาณิชย์โคลัมโบ. โรงเรียนมีเกือบ ทศวรรษที่ผ่านมาพยายามที่จะปรับปรุงคุณภาพของประสบการณ์สำหรับนักเรียนพิการผ่านการบูรณาการทางกายภาพและทางสังคม ในปี 2004 ผู้บริหารตัดสินใจที่จะขยายการให้บริการสนับสนุนที่จะรวมถึงผู้เรียนทั้งหมดภายในสภาพแวดล้อมในห้องเรียนรวม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พื้นหลัง

เพื่อใช้ในศรีลังกา เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ในมหาสมุทรอินเดียในเอเชียใต้

สถิติเปิดเผยว่าร้อยละ 1.6 ของศรีลังกา 20 ล้านประชากรพิการ .

เกือบ 11.5 เปอร์เซ็นต์ของประชากรพิการเป็นเด็กอายุ 14 ปีและ 26.7 เปอร์เซ็นต์ของ ประชากรพิการที่มีการได้ยินและการพูดผิดปกติ ( UNESCAP , 2012 )

แม้ว่าความชุกของบุคคลที่มีเพียง slcn ไม่สามารถติดต่อได้ โดยพิจารณาแนวโน้มโลก มันคือประมาณว่าอย่างน้อยร้อยละ 10 ของประชากร
แสดง slcn ( wickremesooriya 2012 ) .

ศรีลังกาแห่งชาตินโยบายความพิการ ( 2003 ) อธิบาย " รวมเป็นพื้นฐานสำหรับการศึกษา (
" รีเซอร์ , 2551 , หน้า 76 )

แต่น้อยกว่าครึ่งหนึ่งของเด็กพิการในศรีลังกาได้รับประโยชน์จากรูปแบบของการจัดการศึกษา ( UNICEF , 2003 )

น่าสงสารเงินทุนเพื่อการศึกษา ( รายงานธนาคารโลก 2005 ) , ไม่เต็มใจที่จะแนะนำบทบัญญัติบังคับให้ระบบการศึกษาทั้งหมดเพื่อโอบกอดการศึกษาแบบเรียนรวม ( นโยบายด้านความพิการ , 2003 )ความไม่เต็มใจของผู้เชี่ยวชาญด้านการมีส่วนร่วมในการปฏิบัติงานและความก้าวหน้าช้า เปลี่ยนแปลงทัศนคติที่มีต่อความพิการในสังคม ( kulasekara , 2006 ) ป้องกันการศึกษาถึงนักเรียนพิการ

มีวัตถุประสงค์ในคริสเตียนเอกชน โรงเรียนสำหรับเด็ก ตั้งอยู่ในเขตชานเมืองของเมืองพาณิชย์ , โคลัมโบ .

โรงเรียนมีเกือบทศวรรษที่ผ่านมาพยายามที่จะปรับปรุงคุณภาพของประสบการณ์ของคนพิการประชากรนักศึกษาผ่านการรวมทางกายภาพและทางสังคม ในปี 2004 , ผู้บริหารตัดสินใจที่จะขยายการสนับสนุนการให้บริการ ได้แก่ ผู้เรียนทั้งหมดภายในสภาพแวดล้อมที่เรียนรวม