When food will not be consumed imme

When food will not be consumed immediately after production, it must be contained in a package that serves numerous functions.

In addition to protecting the food from dirt or dust, oxygen, light, pathogenic microorganisms, moisture, and a variety of other destructive or harmful substances, the packaging must also be safe under its intended conditions of use, inert, cheap to produce, lightweight, easy to dispose of or reuse, able to withstand extreme conditions during processing or filling, impervious to a host of environmental storage and transport conditions, and resistant to physical abuse.

This is a tall order for any material to fill.

A critical issue in food packaging is that of migration and permeability : no material is completely impermeable to atmospheric gasses, water vapor, or natural substances contained within the food being packaged or even the packaging material itself.

In some applications, high barriers to migration or gas diffusion are undesirable, such as in packages for fresh fruits and vegetables whose shelf life is dependent on access to a continual supply of oxygen for sustained cellular respiration.

Plastics utilized for carbonated beverage containers, on the other hand, must have high oxygen and carbon dioxide barriers in order to prevent oxidation and decarbonation of the beverage contents [15]. In other products, migration of carbon dioxide is far less of an issue than that of either oxygen or water vapor.

As a result of these complexities, food products require sophisticated and remarkably different packaging functions, and the demands on the packaging industry will only increase as food is transported over increasingly longer distances between producers and consumers.

Traditional materials for food packaging include metal, ceramic (glass), and paper (cardboard).

While these materials are still used, the light weight, low cost, ease of processing and formability, and remarkable diversity in physical properties of organic polymeric materials makes plastics attractive alternatives for the packaging of foods.

Polymers which are most frequently used for food packaging include, but are not limited to, polyolefins such as polypropylene (PP) and various grades of polyethylene (HDPE, LDPE, etc.), polyethylene terephthalate (PET), polystyrene (PS) and polyvinyl chloride (PVC).

Though polymers have revolutionized the food industry and possess numerous advantages over conventional materials, their major drawback is an inherent permeability to gasses and other small molecules. Some polymers are better than others in this regard.

PET, for example, provides a good barrier to oxygen (O2 permeability = 6–8 nmol m−1 s−1 GPa−1) , while high density polyethylene (HDPE) fares much worse (O2 permeability = 200–400 nmol m−1 s−1 GPa−1).

on the other hand, HDPE offers a significantly better barrier against water vapor than PET.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เมื่ออาหารจะไม่ได้รับทันทีหลังจากการผลิต มันต้องมีอยู่ในแพคเกจที่มีฟังก์ชั่นมากมาย นอกจากอาหารจากสิ่งสกปรก หรือฝุ่น ออกซิเจน แสง เชื้อจุลินทรีย์ ความชื้น และความหลากหลายของสารที่ทำลาย หรือเป็นอันตรายอื่น ๆ บรรจุภัณฑ์ยังต้องปลอดภัยภายใต้เงื่อนไขของผู้ใช้ เฉื่อย ราคาถูกผลิต น้ำหนักเบา ง่ายต่อการกำจัด หรือนำมาใช้ ใหม่ สามารถทนต่อสภาวะที่รุนแรงในระหว่างการประมวลผล หรือ ไส้ เข้าไม่ได้กับโฮสต์สภาพแวดล้อมการจัดเก็บและขนส่ง และทนต่อการทารุณกรรมทางกาย สั่งซื้อสูงสำหรับวัสดุใด ๆ เพื่อเติมเต็มอยู่ปัญหาที่สำคัญในการบรรจุอาหารที่เป็นของการโยกย้ายและการซึมผ่าน: ไม่มีวัสดุไม่สมบูรณ์การซึมผ่านของก๊าซอากาศ ไอน้ำ หรือสารอาหารที่ถูกบรรจุภายใน หรือแม้แต่บรรจุภัณฑ์เอง ในบางโปรแกรมประยุกต์ อุปสรรคสูงการโยกย้ายหรือการกระจายก๊าซจะไม่พึงประสงค์ เช่นในแพคเกจสำหรับผลไม้และผักสดที่มีอายุเป็นพึ่งถึงอุปทานต่อเนื่องของออกซิเจนสำหรับหายใจมือถืออย่างต่อเนื่อง พลาสติกที่ใช้สำหรับบรรจุภัณฑ์เครื่องดื่มน้ำอัดลม คง ต้องมีอุปสรรคออกซิเจนและคาร์บอนไดออกไซด์ที่สูงเพื่อป้องกันการเกิดออกซิเดชันและ decarbonation ของเนื้อเครื่องดื่ม [15] ผลิตภัณฑ์อื่น ๆ การโยกย้ายของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ได้น้อยของปัญหากว่าออกซิเจนหรือไอน้ำ เป็นผลมาจากความซับซ้อนเหล่านี้ ผลิตภัณฑ์อาหารต้องใช้ฟังก์ชันของบรรจุภัณฑ์ที่มีความซับซ้อน และแตกต่างกันอย่างน่าทึ่ง และความต้องการในอุตสาหกรรมบรรจุภัณฑ์จะเพียงแต่เพิ่มอาหารคือการขนส่งระยะทางยาวมากขึ้นระหว่างผู้ผลิตและผู้บริโภควัสดุแบบดั้งเดิมสำหรับบรรจุภัณฑ์อาหารรวมถึงโลหะ เซรามิก (แก้ว), และกระดาษ (กระดาษแข็ง) ในขณะที่ยังคงใช้วัสดุเหล่านี้ น้ำหนักเบา ประหยัด ความสะดวกในการแปรรูปและขึ้นรูป และความหลากหลายที่โดดเด่นในคุณสมบัติทางกายภาพของวัสดุโพลีเมอร์อินทรีย์พลาสติกทางเลือกที่น่าสนใจสำหรับบรรจุภัณฑ์ของอาหารนั้น โพลิเมอร์ที่ใช้บ่อยที่สุดสำหรับบรรจุภัณฑ์อาหารรวมถึง แต่ไม่จำกัด polyolefins เช่นโพรพิลีน (PP) และเกรดต่าง ๆ ของเอทิลีน (HDPE, LDPE ฯลฯ), เอทิลีนเทเรฟทาเลต (PET), สไตรีน (PS) และโพลีไวนิลคลอไรด์ (PVC) แม้ว่าโพลิเมอร์มีปฏิวัติอุตสาหกรรมอาหาร และมีประโยชน์มากมายกว่าวัสดุทั่วไป อุปสรรคสำคัญของพวกเขาเป็นการซึมผ่านโดยธรรมชาติก๊าซและโมเลกุลขนาดเล็กอื่น ๆ โพลิเมอร์บางอย่างได้ดีกว่าคนอื่น ๆ ในเรื่องนี้ สัตว์เลี้ยง เช่น มีอุปสรรคดีออกซิเจน (O2 ซึมผ่าน = 6-8 นาโนโมล m−1 s−1 GPa−1), ใน ขณะที่เอทิลีนความหนาแน่นสูง (HDPE) ราคาที่เลวร้ายมาก (ซึมผ่าน O2 = 200 – 400 นาโนโมล m−1 s−1 GPa−1)บนมืออื่น ๆ HDPE มีอุปสรรคอย่างดีกับไอน้ำกว่า pet ผู้ผลิตขวด

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เมื่ออาหารจะไม่นำมาบริโภคได้ทันทีหลังจากการผลิตก็จะต้องมีอยู่ในแพคเกจที่ให้บริการฟังก์ชั่นต่าง ๆ นานา a. นอกจากจะปกป้องอาหารจากสิ่งสกปรกหรือฝุ่นออกซิเจนแสงเชื้อจุลินทรีย์ที่ทำให้เกิดโรคความชื้นและความหลากหลายของอื่น ๆ ที่ทำลายหรือเป็นอันตราย สารที่บรรจุภัณฑ์จะต้องมีความปลอดภัยภายใต้เงื่อนไขที่กำหนดไว้ในวัตถุประสงค์ของการใช้เฉื่อยราคาถูกในการผลิตที่มีน้ำหนักเบาและง่ายต่อการกำจัดหรือนำมาใช้สามารถทนต่อสภาพอากาศที่รุนแรงระหว่างการประมวลผลหรือกรอกข้อมูลไม่อนุญาตให้เป็นเจ้าภาพในการจัดเก็บสิ่งแวดล้อมและเงื่อนไขการขนส่ง . และทนต่อการทำร้ายร่างกาย. นี่คือการสั่งซื้อสูงสำหรับวัสดุใด ๆ ที่จะเติมปัญหาที่สำคัญในการบรรจุอาหารที่เป็นที่ของการย้ายถิ่นและการซึมผ่าน: วัสดุที่ไม่สมบูรณ์ผ่านการก๊าซในชั้นบรรยากาศไอน้ำหรือสารธรรมชาติที่มีอยู่ในอาหาร ถูกบรรจุหรือบรรจุภัณฑ์ของตัวเอง. ในบางโปรแกรมอุปสรรคสูงในการโยกย้ายหรือการแพร่กระจายก๊าซที่ไม่พึงประสงค์เช่นในแพคเกจสำหรับผลไม้และผักสดที่มีอายุการเก็บรักษาจะขึ้นอยู่กับการเข้าถึงอุปทานอย่างต่อเนื่องของออกซิเจนสำหรับการหายใจของเซลล์อย่างต่อเนื่องพลาสติกใช้สำหรับบรรจุอาหารเครื่องดื่มอัดลมในมืออื่น ๆ ที่จะต้องมีออกซิเจนสูงและอุปสรรคก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในการสั่งซื้อเพื่อป้องกันการเกิดออกซิเดชันและ decarbonation ของเนื้อหาเครื่องดื่ม [15] ในผลิตภัณฑ์อื่น ๆ , การย้ายถิ่นของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์อยู่ไกลน้อยของปัญหากว่าที่ทั้งออกซิเจนหรือไอน้ำ. อันเป็นผลมาจากความซับซ้อนเหล่านี้ผลิตภัณฑ์อาหารที่จำเป็นต้องมีฟังก์ชั่นบรรจุภัณฑ์ที่มีความซับซ้อนและแตกต่างกันอย่างน่าทึ่งและความต้องการในอุตสาหกรรมบรรจุภัณฑ์จะเพิ่มขึ้น เป็นอาหารจะถูกส่งไปเป็นระยะทางอีกต่อไปมากขึ้นระหว่างผู้ผลิตและผู้บริโภค. วัสดุแบบดั้งเดิมสำหรับบรรจุภัณฑ์อาหาร ได้แก่ โลหะเซรามิก (แก้ว) และกระดาษ (กระดาษ). ในขณะที่วัสดุเหล่านี้จะยังคงใช้น้ำหนักเบาต้นทุนต่ำ, ความสะดวกในการประมวลผลและการ ขึ้นรูปและความหลากหลายที่โดดเด่นในคุณสมบัติทางกายภาพของวัสดุพอลิเมอินทรีย์ทำให้พลาสติกทางเลือกที่น่าสนใจสำหรับบรรจุภัณฑ์ของอาหาร. โพลีเมอที่ใช้บ่อยที่สุดสำหรับบรรจุภัณฑ์อาหารรวมถึง แต่ไม่ จำกัด เพียงการโพลิเช่นโพรพิลีน (PP) และเกรดต่างๆของ เอทิลีน (HDPE, LDPE, ฯลฯ ), เอทิลิน Terephthalate (PET), สไตรีน (PS) และโพลีไวนิลคลอไรด์ (PVC). แม้ว่าโพลิเมอร์มีการปฏิวัติอุตสาหกรรมอาหารและมีประโยชน์มากมายกว่าวัสดุทั่วไปอุปสรรคสำคัญของพวกเขาคือการซึมผ่านของการจดทะเบียน ก๊าซและโมเลกุลขนาดเล็กอื่น ๆ โพลีเมอบางคนดีกว่าคนอื่น ๆ ในเรื่องนี้. PET, เช่นให้เป็นอุปสรรคที่ดีที่จะออกซิเจน (O2 ซึมผ่าน = 6-8 nmol M-1 S-1 GPa-1) ในขณะที่เอทิลีนความหนาแน่นสูง (HDPE) อัตราค่าโดยสารที่เลวร้ายมาก (O2 ซึมผ่าน = 200-400 nmol M-1 s-1 GPa-1). ในมืออื่น ๆ , HDPE มีอุปสรรคอย่างมีนัยสำคัญที่ดีกับไอน้ำกว่า PET