Early studies in mice suggested tha

Early studies in mice suggested that the gut microbiome may play a role in obesity [17] although this has not been fully borne out in human studies [18]. Agreement in studies to date in humans is not strong but there may be a decrease in levels of bifidobacteria, a decrease in Firmicutes and a reduction in Methanobrevibacter [ 19 and 20]. An increase in capacity to produce short chain fatty acids (SCFA) may also be a characteristic of the obese microbiome [ 21] and this has been reversed by a prebiotic approach [ 22]. Prebiotics have been shown to increase levels of bifidobacteria in obese women [ 23] using HitChip and qPCR analyses. This study of 44 obese women showed non-significant reductions in BMI, fat mass, waist:hip ratio and fat mass:lean mass ratio. Whilst it is not clear at the present time that manipulating the bifidobacterial populations in the gut will have an impact on obesity, there is promising evidence suggesting that prebiotics might have an impact on appetite, thus indirectly impacting upon weight gain. Verhoef et al. [ 24] fed the prebiotic oligofructose (OF) to 28 healthy adults for 13 days and studied appetite profiles, energy intake and expression of the gut hormones PYY and GLP-1. They found that although oligofructose consumption did not suppress appetite, energy consumption was reduced by 11% on day 13 when consuming 16 g OF per day. Expression of both gut hormones was increased. The authors suggest that this might be due to production of elevated levels of SCFA by fermentation of OF. In this regard, Frost [ 25] showed that in mice, colonic acetate can cross the blood brain barrier and produce appetite suppression, at the level of the hypothalamus, in the absence of increased levels of PYY and GLP-1. A recent systematic review has been conducted of the effect of OF and inulin on appetite regulation, energy intake and weight loss in children and adults [ 26]. Studies amplifying this have been published by Cani et al. [ 27 and 28] who showed that fructan prebiotics could influence satiety in humans. Similarly, Parnell and Reimer [ 29] demonstrated that the same type of prebiotics could influence hormonal regulation and therefore appetite in overweight humans. The conclusion is that OF and inulin may have a contribution to make to reducing energy intake and weight loss.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เริ่มต้นการศึกษาในหนูแนะนำที่ microbiome ลำไส้อาจมีบทบาทในโรคอ้วน [17] แม้ว่านี้ไม่ได้เต็มเก็บออกในการศึกษามนุษย์ [18] ข้อตกลงในการศึกษาในมนุษย์ที่วันที่ไม่แข็งแรง แต่อาจมีการลดระดับของ bifidobacteria, Firmicutes ลดลงและลด Methanobrevibacter [19 และ 20] การเพิ่มกำลังการผลิตกรดไขมันสายสั้น (SCFA) อาจจะเป็นลักษณะของ microbiome อ้วน [21] และนี้มีการกลับรายการ โดยวิธีพรีไบโอติกส์ [22] Prebiotics ได้รับการแสดงเพื่อเพิ่มระดับของ bifidobacteria ในผู้หญิงอ้วน [23] โดยใช้ HitChip และ qPCR วิเคราะห์ ผู้หญิงอ้วนที่ 44 การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าไม่สำคัญลด BMI มวลไขมัน เอว: ปอัตราส่วน และอัตราส่วนมวลของมวลไขมัน: แบบ lean ในขณะที่มันเป็นไม่ชัดเจนในขณะที่การจัดการประชากร bifidobacterial ในลำไส้จะมีผลต่อโรคอ้วน มีหลักฐานสัญญา prebiotics อาจมีผลต่อความอยากอาหารที่ แนะนำ ดังนั้น ผลกระทบทางอ้อมต่อตามน้ำหนักได้รับ Verhoef et al. [24] เลี้ยง oligofructose พรีไบโอติกส์ (ของ) กับผู้ใหญ่สุขภาพ 28 13 วัน และศึกษาประวัติความอยากอาหาร บริโภคพลังงาน และค่าของฮอร์โมนไส้ PYY และ GLP-1 พวกเขาพบว่า แม้ปริมาณ oligofructose ไม่ระงับความอยากอาหาร การใช้พลังงานถูกลดลง 11% ในวัน 13 เมื่อใช้ g 16 ของแต่ละวัน เพิ่มขึ้นของฮอร์โมนทั้งสองลำไส้ ผู้เขียนแนะนำว่า นี้อาจเป็น เพราะระดับสูงของ SCFA ผลิตโดยการหมักของ ในการนี้ น้ำแข็ง [25] พบว่าในหนู colonic acetate สามารถข้ามอุปสรรคสมองเลือด และผลิตปราบปรามความอยากอาหาร ระดับของ hypothalamus ในกรณีเพิ่มขึ้นและระดับของ PYY GLP-1 มีการดำเนินการทบทวนระบบล่าสุดผลของของ และ inulin ในควบคุมความอยากอาหาร น้ำหนักและการสูญเสียพลังงานในเด็กและผู้ใหญ่ [26] ศึกษามือนี้ได้ถูกเผยแพร่โดย Cani et al. [27 และ 28] ที่พบว่า fructan prebiotics ได้อิทธิพลสามารถในมนุษย์ ในทำนองเดียวกัน พาร์เนลและ Reimer [29] แสดงว่า prebiotics ชนิดเดียวอาจมีอิทธิพลต่อการควบคุมฮอร์โมน และความอยากอาหารในภาวะมนุษย์ ข้อสรุปของที่ และ inulin อาจมีบริจาคให้ลดการสูญเสียน้ำหนักและการพลังงาน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ก่อนการศึกษาในหนูบอกว่า microbiome ลำไส้อาจมีบทบาทสำคัญในการเป็นโรคอ้วน [17] แม้ว่าเรื่องนี้ยังไม่ได้รับการพัดพาออกอย่างเต็มที่ในการศึกษาของมนุษย์ [18] ข้อตกลงในการศึกษาในวันที่มนุษย์ไม่แข็งแรง แต่อาจจะมีการลดลงของระดับของ bifidobacteria ลดลงใน Firmicutes และการลดลงใน Methanobrevibacter [19 และ 20] การเพิ่มขึ้นของกำลังการผลิตห่วงโซ่สั้นกรดไขมัน (SCFA) ก็อาจจะเป็นลักษณะของ microbiome อ้วน [21] และได้รับกลับโดยวิธี prebiotic [22] Prebiotics ได้รับการแสดงเพื่อเพิ่มระดับของ bifidobacteria ในผู้หญิงอ้วน [23] โดยใช้ HitChip และ qPCR วิเคราะห์ การศึกษาของ 44 ผู้หญิงอ้วนนี้แสดงให้เห็นการลดลงอย่างมีนัยสำคัญที่ไม่ได้อยู่ในดัชนีมวลกายมวลไขมันเอวอัตราส่วนสะโพกและมวลไขมันอัตราส่วนมวลน้อย ในขณะที่มันไม่ชัดเจนในช่วงเวลาปัจจุบันที่การจัดการประชากร bifidobacterial ในลำไส้จะมีผลกระทบเกี่ยวกับโรคอ้วนมีหลักฐานแสดงให้เห็นว่ามีแนวโน้ม prebiotics อาจมีผลกระทบต่อความอยากอาหารจึงส่งผลกระทบทางอ้อมตามน้ำหนักที่เพิ่มขึ้น Verhoef et al, [24] เลี้ยง Oligofructose prebiotic (ของ) ถึงวันที่ 28 ผู้ใหญ่ที่มีสุขภาพเป็นเวลา 13 วันและศึกษาประวัติความอยากอาหารปริมาณพลังงานและการแสดงออกของลำไส้ฮอร์โมน PYY และ GLP-1 พวกเขาพบว่าแม้การบริโภค Oligofructose ไม่ระงับความอยากอาหาร, การใช้พลังงานลดลง 11% ในวันที่ 13 เมื่อบริโภค 16 กรัมต่อวัน การแสดงออกของฮอร์โมนทั้งลำไส้เพิ่มขึ้น ผู้เขียนขอแนะนำว่านี่อาจจะเป็นเพราะการผลิตระดับสูงของ SCFA โดยการหมักของ ในเรื่องนี้ฟรอสต์ [25] แสดงให้เห็นว่าในหนูอะซิเตทลำไส้ใหญ่สามารถข้ามอุปสรรคเลือดสมองและผลิตปราบปรามความอยากอาหารในระดับของมลรัฐในกรณีที่ไม่มีการเพิ่มของระดับ PYY และ GLP-1 ระบบตรวจสอบที่ผ่านมาได้รับการดำเนินการของผลกระทบของการและอินนูลินในการควบคุมความอยากอาหารปริมาณการใช้พลังงานและการสูญเสียน้ำหนักในเด็กและผู้ใหญ่ [26] การศึกษาปรากฏการณ์นี้ได้รับการตีพิมพ์โดย Cani et al, [27 และ 28] ที่แสดงให้เห็นว่า prebiotics fructan อาจมีผลต่อความเต็มอิ่มในมนุษย์ ในทำนองเดียวกันพาร์เนลล์และไรเมอร์ [29] แสดงให้เห็นว่าชนิดเดียวกันของ prebiotics อาจมีผลต่อการควบคุมของฮอร์โมนและดังนั้นจึงอยากอาหารในมนุษย์ที่มีน้ำหนักเกิน สรุปก็คือว่าของอินนูลินและอาจจะมีส่วนร่วมในการที่จะทำให้การลดปริมาณการใช้พลังงานและการสูญเสียน้ำหนัก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ก่อนการศึกษาในหนูพบว่าลำไส้ไมโครไบโ อาจมีบทบาทในโรคอ้วน [ 17 ] แม้ว่ามีผู้รับผิดชอบออกมาอย่างเต็มที่ในการศึกษาของมนุษย์ [ 18 ] ข้อตกลงในการศึกษาถึงวันที่มนุษย์ไม่แข็งแรง แต่มันอาจจะลดลงในระดับของ Bifidobacteria , ลดลงใน Firmicutes และการ methanobrevibacter [ 19 และ 20 ]การเพิ่มศักยภาพในการผลิตกรดไขมันสายโซ่สั้น ๆ ( scfa ) อาจเป็นลักษณะของไมโครไบโ [ 21 ] อ้วนและได้รับกลับโดยวิธีการพรีไบโอติก [ 22 ] พรีไบโอติกส์ได้รับการแสดงเพื่อเพิ่มระดับของบิฟิโดแบคทีเรียในผู้หญิงอ้วน [ 23 ] ใช้ hitchip และวิเคราะห์ qpcr . การศึกษาของผู้หญิงอ้วน 44 พบว่าไม่แตกต่างกัน ( BMI , มวล , เอวไขมัน :สะโพกและมวลไขมัน : อัตราส่วนมวลลีน ในขณะที่ไม่เป็นที่ชัดเจนว่า ณเวลาปัจจุบัน ที่จัดการประชากร bifidobacterial ในกระเพาะอาหารจะมีผลกระทบกับโรคอ้วน มีหลักฐานเป็นสัญญาบอกว่า พรีไบโอติก อาจส่งผลกระทบต่อความอยากอาหาร ซึ่งเกิดจากผลกระทบเมื่อน้ำหนักเพิ่ม verhoef et al .[ 24 ] โอลิโกฟรุคโตสพรีไบโอติกอาหาร ( ของ ) 28 สุขภาพผู้ใหญ่ 13 วัน และศึกษารูปแบบอาหาร บริโภคพลังงานและการแสดงออกของฮอร์โมนและไส้ pyy glp-1 . พวกเขาพบว่า แม้ว่าการใช้โอลิโกฟรุคโตสไม่ระงับความอยากอาหาร , การใช้พลังงานลดลงร้อยละ 11 ในวันที่ 13 เมื่อการบริโภค 16 กรัมต่อวัน สีหน้าของทั้งสองท้อง ฮอร์โมนที่เพิ่มขึ้นผู้เขียนแนะนำว่าอาจจะเกิดจากการผลิตระดับสูงของ scfa จากการหมักของ ในการนี้ ฟรอสต์ [ 25 ] พบว่าในหนู , colonic อะซิเตตสามารถข้ามอุปสรรคเลือดสมองและผลิตการปราบปรามความอยากอาหาร ที่ระดับ hypothalamus ในการเพิ่มระดับและ pyy glp-1 .ล่าสุดได้มีการทบทวนผลของของและอินนูลิน ในการควบคุมความอยากอาหาร การบริโภคพลังงานและการสูญเสียน้ำหนักในเด็กและผู้ใหญ่ [ 26 ] การศึกษานี้ได้รับการตีพิมพ์โดยขยาย cani et al . [ 27 และ 28 ] ที่พบว่าฟรุกแทนพรีไบโอติกอาจมีผลต่อความอิ่มในมนุษย์ ในทํานองเดียวกันพาร์เนลล์ และ ไรเมอร์ [ 29 ] พบว่าชนิดเดียวกันของพรีไบโอติกอาจมีผลต่อฮอร์โมนและดังนั้นความอยากอาหารในคนอ้วน สรุปคือ และอินนูลินอาจจะบริจาคให้เพื่อลดการบริโภคพลังงานและการสูญเสียน้ำหนัก