The Washington Consensus is a set o

The Washington Consensus is a set of 10 relatively specific economic policy prescriptions that is considered to constitute the "standard" reform package promoted forcrisis-wracked developing countries by Washington, D.C.–based institutions such as the International Monetary Fund (IMF), World Bank, and the US Treasury Department.[1] It was coined in 1989 by English economistJohn Williamson. The prescriptions encompassed policies in such areas as macroeconomic stabilization, economic opening with respect to both trade and investment, and the expansion of market forces within the domestic economy.

Subsequent to Williamson's minting of the phrase, and despite his emphatic opposition, the term Washington Consensus has come to be used fairly widely in a second, broader sense, to refer to a more general orientation towards a strongly market-based approach (sometimes described as market fundamentalism or neoliberalism). In emphasizing the magnitude of the difference between the two alternative definitions, Williamson himself has argued (see "Origins of Policy Agenda" and "Broad Sense" below) that his ten original, narrowly defined prescriptions have largely acquired the status of "motherhood and apple pie" (i.e., are broadly taken for granted), whereas the subsequent broader definition, representing a form of neoliberal manifesto, "never enjoyed a consensus [in Washington] or anywhere much else" and can by now reasonably be said to be dead.

Discussion of the Washington Consensus has long been contentious. Partly this reflects a lack of agreement over what is meant by the term, in face of the contrast between the broader and narrower definitions outlined above. But there are also substantive differences involved over the merits and consequences of the various policy prescriptions involved. Some of the critics discussed in this article take issue, for example, with the original Consensus's emphasis on the opening of developing countries to global markets, and/or with what they see as an excessive focus on strengthening the influence of domestic market forces, arguably at the expense of key functions of the state. For other commentators reviewed below, the point at issue is less what is included in the Consensus than what is missing, including such areas as institution-building and targeted efforts to improve opportunities for the weakest in society. Despite these areas of controversy, a great many writers and development institutions would by now accept the more general proposition that strategies need to be tailored to the specific circumstances of individual countries.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ฉันทามติวอชิงตันคือชุดของ 10 ข้อกำหนดนโยบายเศรษฐกิจค่อนข้างเฉพาะเจาะจงที่จะถือเป็น "มาตรฐาน" แพคเกจการปฏิรูปการเลื่อน forcrisis-ทรมานประเทศกำลังพัฒนาโดยวอชิงตันสถาบัน DC-based เช่นกองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF), World Bank, และสหรัฐอเมริกากรมธนารักษ์. [1] มันประกาศเกียรติคุณในปี 1989 โดยอังกฤษวิลเลียมสัน economistJohn การกำหนดห้อมล้อมนโยบายในด้านต่างๆเช่นการรักษาเสถียรภาพทางเศรษฐกิจมหภาคเปิดทางเศรษฐกิจที่เกี่ยวกับการค้าและการลงทุนและการขยายตัวของการซื้อขายในตลาดภายในเศรษฐกิจภายในประเทศ. the ภายหลังการผลิตเหรียญของวิลเลี่ยมของวลีและแม้จะมีความขัดแย้งหนักแน่นของเขาในระยะฉันทามติวอชิงตัน ได้มานำมาใช้กันอย่างแพร่หลายในธรรมสองความรู้สึกที่กว้างขึ้นในการอ้างถึงแนวทั่วไปมากขึ้นต่อวิธีการตลาดที่ใช้อย่างมาก (บางครั้งอธิบายว่าทัวเนียตลาดหรือลัทธิเสรีนิยมใหม่) ในการเน้นความสำคัญของความแตกต่างระหว่างสองความหมายทางเลือกที่วิลเลียมสันตัวเองที่ถกเถียงกันอยู่ (ดู "ต้นกำเนิดของนโยบายวาระ" และ "กว้างความรู้สึก" ด้านล่าง) ที่สิบเดิมของเขาใบสั่งยาที่กำหนดไว้อย่างหวุดหวิดได้รับส่วนใหญ่สถานะของ "แม่และแอปเปิ้ล พาย "(กล่าวคือจะได้รับในวงกว้างสำหรับการรับ) ในขณะที่ความหมายที่กว้างขึ้นตามมาคิดเป็นรูปแบบของการประกาศเสรีนิยมใหม่ว่า" ไม่เคยมีความสุขกับความเห็นเป็นเอกฉันท์ [ในวอชิงตัน] หรือที่ใดก็ได้มากอื่น "และตอนนี้พอจะกล่าวได้ว่าเป็นตายการอภิปรายของฉันทามติวอชิงตันได้รับการถกเถียงกัน บางส่วนนี้สะท้อนให้เห็นถึงการขาดของข้อตกลงมากกว่าสิ่งที่หมายโดยคำในหน้าของความแตกต่างระหว่างคำจำกัดความที่กว้างและแคบที่ระบุไว้ข้างต้น แต่ยังมีความแตกต่างที่สำคัญเกี่ยวข้องกับประโยชน์และผลกระทบของยานโยบายต่างๆที่เกี่ยวข้อง บางส่วนของนักวิจารณ์ที่กล่าวถึงในบทความนี้ใช้ปัญหาเช่นกับเน้นฉันทามติเดิมในการเปิดตัวของประเทศกำลังพัฒนาไปยังตลาดทั่วโลกและ / หรือกับสิ่งที่พวกเขาเห็นว่าการมุ่งเน้นมากเกินไปในการเสริมสร้างอิทธิพลของกลไกตลาดในประเทศที่เนื้อหา ค่าใช้จ่ายของการทำงานที่สำคัญของรัฐ สำหรับการแสดงความเห็นอื่น ๆ การตรวจสอบด้านล่างจุดที่เป็นปัญหาน้อยสิ่งที่มีอยู่ใน Consensus กว่าสิ่งที่จะหายไปรวมทั้งพื้นที่ดังกล่าวเป็นอาคารสถาบันการศึกษาและความพยายามในการกำหนดเป้าหมายในการปรับปรุงโอกาสในการที่อ่อนแอที่สุดในสังคม แม้จะมีพื้นที่ของความขัดแย้งเหล่านี้เป็นนักเขียนที่ดีมากและสถาบันพัฒนาโดยขณะนี้จะยอมรับข้อเสนอที่กว้างขึ้นว่ากลยุทธ์จะต้องมีการปรับให้เหมาะสมกับสถานการณ์เฉพาะของแต่ละประเทศ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มีอะไรกันรึเปล่า วอชิงตัน เป็นชุดของ 10 ที่ค่อนข้างเฉพาะเจาะจงนโยบายเศรษฐกิจเกี่ยวที่ถือว่าเป็น " มาตรฐาน " แพคเกจการปฏิรูปการส่งเสริมการพัฒนาประเทศ โดย forcrisis wracked    วอชิงตัน ดีซี และตามสถาบันเช่นกองทุนการเงินระหว่างประเทศ ( ไอเอ็มเอฟ   )  และ เราธนาคารโลก กระทรวงการคลัง . 1 ] ทำไมมันตั้งขึ้นในปี 1989 โดยภาษาอังกฤษ economistjohn วิลเลียมสันใบสั่งยาครอบคลุมถึงนโยบายในด้านต่างๆ เช่น เศรษฐกิจมหภาค รักษาเสถียรภาพทางเศรษฐกิจ เปิดด้วยความเคารพทั้งการค้าและการลงทุน และการขยายตัวของกลไกตลาดในระบบเศรษฐกิจภายในประเทศ

ตามมาวิลเลียมสันเป็นเหรียญของวลีและแม้ฝ่ายค้านสำคัญของเขา จากระยะวอชิงตันมีมาให้ใช้ค่อนข้างแพร่หลายในวินาที •ความรู้สึกอ้างถึงการทั่วไปมากขึ้นต่อวิธีการตลาดที่ใช้ขอ ( บางครั้งอธิบายว่าทำไมตลาดไหม หรืออะไร neoliberalism fundamentalism ) ในการเน้นความสำคัญของความแตกต่างระหว่าง 2 ทางเลือก ความหมาย วิลเลียมสัน ตัวเองได้ถกเถียงกันอยู่ ( ดู " ต้นกำเนิดของวาระการประชุมนโยบาย " และ " กว้างรู้สึก " ด้านล่าง ) ที่ 10 เดิมเกี่ยวหวุดหวิดกำหนดส่วนใหญ่ได้รับสถานะของ " ความเป็นแม่ และแอปเปิ้ลพาย " ( เช่น ถ่ายกว้างให้ ) ส่วนกว้างต่อมาความหมายของรูปแบบของ neoliberal แถลงการณ์ " ไม่เคยชอบฉันทามติวอชิงตัน [ ใน ] หรือที่ใดก็ได้อื่นมาก " และตอนนี้พูดได้อย่างมีเหตุผลจะตาย

การอภิปรายของฉันทามติวอชิงตันได้รับการแย้ง . ส่วนนี้สะท้อนให้เห็นถึงการขาดข้อตกลงกว่าสิ่งที่หมายโดยคำ ในหน้าของความแตกต่างระหว่างที่กว้างและแคบคำนิยามที่ระบุไว้ข้างต้น แต่ก็ยังมีความแตกต่างที่สำคัญที่เกี่ยวข้องมากกว่าประโยชน์และผลกระทบของนโยบายต่างๆที่เกี่ยวข้องบางส่วนของนักวิจารณ์กล่าวถึงในบทความนี้เอาประเด็น เช่น มติเดิมคือเน้นการเปิดประเทศเพื่อตลาดทั่วโลก , และ / หรือกับสิ่งที่พวกเขาเห็นที่เน้นมากเกินไปในการเพิ่มอิทธิพลของกลไกตลาดในประเทศ , arguably ที่ค่าใช้จ่ายของฟังก์ชันที่สำคัญของรัฐ สำหรับอื่น ๆแสดงความเห็นดูด้านล่างจุดที่เป็นปัญหาน้อยอะไรไหมรวมอะไรในฉันทามติมากกว่ามีอะไรไหมที่ขาดหายไป รวมทั้งพื้นที่ เช่น อาคารสถาบัน และความพยายามที่จะปรับปรุงโอกาสที่อ่อนแอที่สุดในสังคมเป้าหมาย แม้จะมีพื้นที่เหล่านี้ของข้อพิพาท