the most important day I remember i

the most important day I remember in all my life is the one on which my teacher, Anne Mansfield Sullivan, came to me. I am filled with wonder when I consider the immeasurable contrast between the two lives which it connects. It was the third of march,1887,three months before I was seven years old.The morning after my teacher came,she led me into her
room and gave me a doll.When I had played with it a little while,Miss Sullivan slowly spelled into my hand the word "d-o-l-l."I was at once interested in this finger play and tried to imitate it.When I finally succeeded in making the letters correctly,Iwas filled with childish pleasure and pride. Running downstairs to my mother,I held up my hand and made the letters for "doll." Idid not know that I was spelling a word or even that woeds existed;I simply made my fingers go in monkey like imitation. In the day that followed,I learned to spell in this uncomprehending way many word,among them "pin," "hat." "cup." and a few verbs like "sit." "stand." and "walk." but my teacher has been with me serveral weeks before I understood that averything at a name.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

วันสำคัญที่สุดที่ผมจำได้ว่า ในชีวิตของฉันเป็นหนึ่งซึ่งครูของฉัน แอนน์ Mansfield ซัลลิแวน มาให้ฉัน ฉันกำลังข้องใจเมื่อพิจารณาความคมชัดนี่ระหว่างชีวิตสองซึ่งมันเชื่อมต่อ ได้ที่สามของเดือนมีนาคม 1887, 3 เดือนก่อนผม 7 ปีตอนเช้าหลังจากครูของฉันมา เธอนำฉันเป็นของเธอห้อง และให้ผมตุ๊กตาเมื่อผมได้เล่นกับเล็กน้อยขณะ แวนนางสาวช้าสะกดเป็นมือคำ "d-o-l-l"ครั้งมีความสนใจในการเล่นนิ้วมือนี้ และพยายามที่จะเลียนแบบก็เมื่อฉันในที่สุดความสำเร็จในการทำตัวอักษรให้ถูกต้อง คนพิการเต็มไป ด้วยความสุขพูดแบบเด็กและความภาคภูมิใจ ใช้ข้าวสารกับแม่ของฉัน ฉันจัดค่ามือ และทำจดหมายสำหรับ "ตุ๊กตา" Idid ไม่ทราบว่า ผมมีการสะกดคำ หรือแม้แต่ woeds ที่อยู่ ก็ทำนิ้วมือไปในลิงเช่นเทียม ในวันที่ตาม ฉันเรียนรู้สะกดวิธีนี้ uncomprehending หลายคำ ในหมู่พวกเขา "รหัส "หาดใหญ่" "คัพ" และคำกริยากี่คน "นั่ง" "ขาขึ้น" และ "เดิน" แต่ครูของฉันแล้วกับ serveral สัปดาห์ก่อนผมเข้าใจว่า averything ที่ชื่อ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วันที่สำคัญที่สุดผมจำได้ว่าในทุกชีวิตของฉันเป็นหนึ่งที่ครูของฉัน, แอนน์แมนส์ซัลลิแวนมาให้ฉัน ฉันกำลังเต็มไปด้วยความแปลกใจเมื่อผมคิดว่ามีความคมชัดมากมายระหว่างสองชีวิตที่มันเชื่อมต่อ มันเป็นหนึ่งในสามของเดือนมีนาคม 1887 สามเดือนก่อนผมเป็นเจ็ดปีตอนเช้า old.The หลังจากครูของฉันมาเธอทำให้ฉันเป็นของเธอ
ห้องพักและให้ฉัน doll.When ผมเคยเล่นกับมันหน่อยซัลลิแวนนางสาวช้า สะกดไว้ในมือของฉันคำว่า "ตุ๊กตา." ผมเป็นที่สนใจในการเล่นครั้งเดียวนิ้วนี้และพยายามที่จะเลียนแบบมันเมื่อในที่สุดผมก็ประสบความสำเร็จในการทำให้ตัวอักษรอย่างถูกต้อง iwas เต็มไปด้วยความสุขและความภาคภูมิใจหน่อมแน้ม วิ่งลงมาชั้นล่างกับแม่ของฉันฉันจับมือของฉันและทำให้ตัวอักษรสำหรับ "ตุ๊กตา". Idid ไม่ทราบว่าผมได้รับการสะกดคำหรือแม้กระทั่งว่า woeds มีอยู่ผมก็ทำมือของฉันไปเหมือนลิงเลียนแบบ ในวันที่ตามผมได้เรียนรู้ที่จะสะกดในทางที่ไม่เข้าใจคำนี้หลายคนในหมู่พวกเขา "ขา" "หมวก". "ถ้วย". และคำกริยาน้อยเช่น "นั่ง". "ยืน". และ "เดิน". แต่ครูของฉันได้รับกับฉัน serveral สัปดาห์ก่อนผมเข้าใจว่า averything ที่ชื่อ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

วันที่สำคัญที่สุดในชีวิตของผม ผมจำได้ว่าเป็นหนึ่งที่ครู แอน แมนส์ฟิลด์ ซัลลิแวน มาหาฉัน ฉันเต็มไปด้วยสงสัยเมื่อพิจารณาความแตกต่างมากมายระหว่างสองชีวิตที่เชื่อมต่อ . มันเป็นส่วนที่สามของเดือนมีนาคม , 1887 , 3 เดือน ก่อน 7 ขวบ ตอนเช้าหลังจากครูของฉันมา เธอพาฉันเข้าไปในห้องของเธอ
และมอบตุ๊กตาเมื่อฉันได้เล่นกับมันสักพัก คุณซัลลิแวนค่อยๆสะกดไว้ในมือของผม คำว่า " d-o-l-l. " ผมทันทีสนใจนิ้วเล่นและพยายามที่จะเลียนแบบได้ เมื่อในที่สุดผมก็ทำให้ตัวอักษรอย่างถูกต้องฉันเต็มไปด้วยความสุขแบบเด็กๆ และความภาคภูมิใจ วิ่งลงไปข้างล่างกับแม่ของฉัน ฉันยกมือขึ้นและทำจดหมายให้ " ตุ๊กตา" เ ไอดิด ไม่รู้ว่าผมพูดหรือแม้แต่ woeds มีอยู่การสะกด ฉันทำเพียงแค่นิ้วมือเข้าไปลิงชอบเลียนแบบ ในวันต่อมา ผมได้เรียนรู้ที่จะสะกดในวิธีนี้ uncomprehending คำหลายในหมู่พวกเขา " เข็ม " , " หมวก " ถ้วย " " และไม่กี่คำเช่น " นั่ง " " ยืน " และ " เดิน " แต่ครูของฉันได้รับกับฉัน serveral สัปดาห์ก่อนผมก็เข้าใจ averything ที่ ชื่อ