Singapore has a policy of bilingual

Singapore has a policy of bilingualism, where students learn in English but are taught the language of their ethnicity, referred to as their "mother tongue". The mother tongue is seen as a way to preserve unique cultural values in the multicultural society, although their usage is decreasing in the home as English becomes more predominant (see Language attrition). The loss of the dialects has been even more prominent, as many are now banned from usage on mass media and may only be spoken by the elderly.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สิงคโปร์มีนโยบายทวินักเรียนที่เรียนรู้ภาษาไทย แต่จะมีการสอนภาษาของชาติพันธุ์ของพวกเขาเรียกว่า "แม่" ของพวกเขา ภาษาแม่ถูกมองว่าเป็นวิธีที่จะรักษาคุณค่าทางวัฒนธรรมที่ไม่ซ้ำกันในสังคมพหุวัฒนธรรมแม้ว่าการใช้งานของพวกเขาจะลดลงในบ้านเป็นภาษาอังกฤษจะกลายเป็นที่โดดเด่นอื่น ๆ (ดูขัดสีภาษา)การสูญเสียถิ่นที่ได้รับแม้จะโดดเด่นมากขึ้นเป็นจำนวนมากเป็นสิ่งต้องห้ามในขณะนี้จากการใช้งานบนสื่อมวลและอาจจะพูดโดยผู้สูงอายุ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สิงคโปร์มีนสองภาษา ที่นักเรียนเรียนรู้ภาษาอังกฤษ แต่จะสอนภาษาของชาติพันธุ์ของพวกเขา เรียกว่า "แม่ลิ้นของพวกเขา" ในน้ำนมจะเห็นเป็นวิธีการรักษาเฉพาะค่านิยมทางวัฒนธรรมในสังคมวัฒนธรรมนานาชาติ แม้ว่าการใช้งานของพวกเขาจะลดในบ้านเป็นกันมาก (ดูภาษา attrition) กลายเป็นภาษาอังกฤษ สูญเสียภาษาได้รับยิ่งโดดเด่น เป็นจำนวนมากขณะนี้ได้ห้ามจากการใช้ในสื่อมวลชน และอาจพูด โดยผู้สูงอายุเท่านั้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สิงคโปร์มีนโยบายที่หรือทวิ ภาษา นิยมสถานที่ซึ่งนักเรียนที่ต้องการใน ภาษาอังกฤษ แต่มีการสอน ภาษา ของชาติพันธุ์ของตนจะเรียกว่า"ลิ้นแม่ของพวกเขา" ลิ้นคุณแม่ที่มีการพบเห็นเป็นวิธีการหนึ่งที่จะช่วยรักษาคุณค่าทางวัฒนธรรมที่โดดเด่นในสังคมหลากหลายวัฒนธรรมที่แม้ว่าจะมีการลดการใช้งานของในบ้านที่เป็น ภาษาอังกฤษ จะกลายเป็นมากกว่าความโดดเด่น(ดูที่การขัดสี ภาษา )การสูญเสียรับฟัง ภาษาพื้นเมือง ดั้งเดิมที่ได้รับการได้มากยิ่งขึ้นที่โดดเด่นจำนวนมากถูกห้ามเข้าจากการใช้งานบนสื่อมวลชนในขณะนี้และอาจพูดโดยผู้สูงอายุเท่านั้น