While literature supports evidence

While literature supports evidence of improved outcomes with early mobility,
changes in practice can present challenges. Winkelman and Peereboom (2010)
performed a descriptive study examining the nurses’ perceptions of the barriers to and
facilitators of progressive mobility. Data were collected in a semi-structured interview
conducted with 33 nurses prior to implementing any patient activity related to mobility.
The goal of the interview was to determine the nurses’ perception related to patient
readiness or inability to increase mobility activities. Of 49 activities identified by nurses
during the interview, 41 were limited to in-bed activity, including frequent manual
turning or passive range of motion exercises. Only one nurse planned active range of
motion exercises. Unstable vital signs and low respiratory tolerance were the common
reasons for restricting activity. Safety concerns (fear of patient falling or risk to tubing or
catheter integrity) were cited in 34% of the interviews. Eleven nurses (27% of interviews)
reported sedation to be an important barrier to out of bed activity. The nurses did not cite
physicians’ orders as either a barrier or facilitator.

When periods before and after the protocol were compared, an association was
apparent between the presence of the protocol and planned out-of-bed activity. During
implementation and evaluation of the protocol, out-of-bed activity increased and occurred
on day 6 compared with day 9 among patients with long ICU stays. Another factor
correlated with out-of-bed activity was a score of 10 or greater on the Glasgow Coma
Scale. Limitations included that study was done at a single institution with a convenience
sample. In addition, the design did not examine whether the protocol caused a change in
nursing behavior. However, this study does provide unique data about nurses’
perceptions of patients’ readiness for mobility activity and how assessment is linked to
progression of mobility in the ICU. The authors suggested that the presence of a protocol
could act as a facilitator in implementing progressive mobility (Winkelman &
Peereboom, 2010).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในขณะที่วรรณกรรมสนับสนุนหลักฐานของผลลัพธ์ที่ดีขึ้นกับต้นเคลื่อนเปลี่ยนแปลงในทางปฏิบัติสามารถนำเสนอความท้าทาย Winkelman และ Peereboom (2010)ดำเนินการตรวจสอบภาพลักษณ์ของพยาบาลของอุปสรรคการศึกษาอธิบาย และเบา ๆ ของเคลื่อนที่ก้าวหน้า มีการรวบรวมข้อมูลในการสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างดำเนินการกับพยาบาล 33 ก่อนดำเนินกิจกรรมใด ๆ ผู้ป่วยที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวเป้าหมายของการสัมภาษณ์คือการ กำหนดการรับรู้ของพยาบาลกับผู้ป่วยความพร้อมหรือไม่สามารถเพิ่มกิจกรรมเคลื่อนไหว กิจกรรม 49 ระบุ โดยพยาบาลในระหว่างการสัมภาษณ์ 41 ถูกจำกัดกิจกรรมในเตียง รวมด้วยตนเองบ่อย ๆแฝง หรือเปิดช่วงของการเคลื่อนไหวการออกกำลังกาย พยาบาลเดียวแผนการใช้งานหลากหลายเคลื่อนไหวออกกำลังกาย สัญญาณชีพที่เสถียรและค่าเผื่อการหายใจต่ำมีมวลเหตุผลในการจำกัดกิจกรรม ความกังวลด้านความปลอดภัย (ความกลัวของผู้ป่วยที่ล้มหรือเสี่ยงท่อ หรือความสมบูรณ์ของการพัฒนาโปรแกรมฐานข้อมูล) ได้อ้างถึง 34% ของการสัมภาษณ์ พยาบาล 11 (27% ของการสัมภาษณ์)รายงานเชลโลเป็น อุปสรรคสำคัญต่อจากกิจกรรมเตียง พยาบาลไม่ได้อ้างอิงไม่ใบสั่งแพทย์เป็นอุปสรรคหรือสัมภาษณ์เมื่อรอบระยะเวลาก่อน และ หลังการโพรโทคอลถูกเปรียบ เทียบ ความสัมพันธ์ได้ชัดเจนระหว่างของโพรโทคอลและแผนกิจกรรมออกของเตียง ในระหว่างการดำเนินงานและการประเมินผลของโพรโทคอล กิจกรรมออกเตียงเพิ่มขึ้น และเกิดในวัน 6 เมื่อเทียบกับวันที่ 9 ในผู้ป่วยฉุกเฉินนานอยู่ อีกหนึ่งปัจจัยคะแนน 10 หรือมากกว่าในกลาสโกว์โคม่าถูก correlated กับกิจกรรมออกของเตียงมาตราส่วน จำกัดรวมที่ศึกษาสำเร็จในสถาบันเดียวจึงเป็นตัวอย่างการ นอกจากนี้ การออกแบบได้ไม่ตรวจสอบว่าโพรโทคอลทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในลักษณะการทำงานการพยาบาล อย่างไรก็ตาม การศึกษานี้มีข้อมูลเฉพาะเกี่ยวกับการภาพลักษณ์ของผู้ป่วยพร้อมสำหรับการเคลื่อนไหวกิจกรรมและวิธีประเมินเชื่อมโยงกับความก้าวหน้าความคล่องตัวในการฉุกเฉิน ผู้เขียนแนะนำที่อยู่ของโพรโทคอลสามารถทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยความสะดวกในการดำเนินการเคลื่อนไหวแบบก้าวหน้า (Winkelman &Peereboom, 2010)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในขณะที่วรรณกรรมสนับสนุนหลักฐานของผลลัพธ์ที่ดีขึ้นมีความคล่องตัวต้น
การเปลี่ยนแปลงในทางปฏิบัติสามารถนำเสนอความท้าทาย Winkelman และ Peereboom (2010)
ดำเนินการศึกษาเชิงพรรณนาการตรวจสอบการรับรู้ของพยาบาลอุปสรรคและ
อำนวยความสะดวกในการเคลื่อนย้ายมีความก้าวหน้า เก็บรวบรวมข้อมูลในการสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง
การดำเนินการกับ 33 พยาบาลก่อนที่จะมีการดำเนินกิจกรรมของผู้ป่วยที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหว.
เป้าหมายของการสัมภาษณ์คือการตรวจสอบการรับรู้ของพยาบาลที่เกี่ยวข้องกับผู้ป่วย
ความพร้อมหรือไม่สามารถที่จะเพิ่มกิจกรรมการเคลื่อนไหว 49 กิจกรรมที่ระบุพยาบาล
ในระหว่างการสัมภาษณ์, 41 ถูก จำกัด ให้กิจกรรมในเตียงรวมทั้งคู่มือบ่อย
เปลี่ยนเรื่อย ๆ หรือช่วงของการออกกำลังกายการเคลื่อนไหว เฉพาะพยาบาลหนึ่งที่วางแผนไว้ช่วงที่ใช้งานของ
การออกกำลังกายที่เคลื่อนไหว สัญญาณที่ไม่แน่นอนที่สำคัญและความอดทนต่ำระบบทางเดินหายใจที่พบบ่อยเป็น
เหตุผลสำหรับการ จำกัด กิจกรรม กังวลด้านความปลอดภัย (กลัวของผู้ป่วยตกหรือเสี่ยงต่อท่อหรือ
สายสวนสมบูรณ์) ที่ถูกอ้างถึงใน 34% ของการสัมภาษณ์ อีเลฟเว่พยาบาล (27% ของการสัมภาษณ์)
รายงานใจเย็นที่จะเป็นอุปสรรคสำคัญที่จะออกมาจากกิจกรรมเตียง พยาบาลไม่ได้กล่าวถึง
คำสั่งของแพทย์เป็นทั้งอุปสรรคหรืออำนวยความสะดวก. เมื่อช่วงเวลาก่อนและหลังการโพรโทคอเปรียบเทียบ, สมาคมเป็นที่เห็นได้ชัดระหว่างการปรากฏตัวของโปรโตคอลและการวางแผนออกจากเตียงกิจกรรม ในระหว่างการดำเนินการและการประเมินผลของโปรโตคอลกิจกรรมเตียงออกจากที่เพิ่มขึ้นและเกิดขึ้นในวันที่ 6 เมื่อเทียบกับวันที่ 9 ในหมู่ผู้ป่วยที่มีการเข้าพักห้องไอซียูนาน ปัจจัยอีกประการหนึ่งมีความสัมพันธ์กับกิจกรรมออกจากเตียงเป็นคะแนน 10 หรือมากขึ้นในกลาสโกว์โคม่าสเกล ข้อ จำกัด รวมว่าการศึกษาได้รับการทำที่เป็นสถาบันเดียวที่มีความสะดวกสบายตัวอย่าง นอกจากนี้การออกแบบที่ไม่ได้ตรวจสอบว่าโพรโทคอที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงในพฤติกรรมการพยาบาล อย่างไรก็ตามการศึกษานี้จะให้ข้อมูลที่ไม่ซ้ำกันเกี่ยวกับพยาบาลการรับรู้ของผู้ป่วยการเตรียมความพร้อมสำหรับกิจกรรมการเคลื่อนไหวและวิธีการประเมินที่เชื่อมโยงกับความคืบหน้าของการเคลื่อนไหวในห้องไอซียู ผู้เขียนชี้ให้เห็นว่าการปรากฏตัวของโปรโตคอลสามารถทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยความสะดวกในการดำเนินการเคลื่อนไหวก้าวหน้า (Winkelman และPeereboom 2010)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในขณะที่วรรณกรรมสนับสนุนหลักฐานของการปรับปรุงผลก่อนการเปลี่ยนแปลงในการปฏิบัติที่สามารถนำเสนอความท้าทาย
. วิงเคิลเมิน และ peereboom ( 2010 )
) การศึกษาเชิงพรรณนาศึกษาพยาบาลการรับรู้อุปสรรคและ
การจัดการการเคลื่อนไหวที่ก้าวหน้า เก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง
ดำเนินการกับพยาบาลก่อนที่จะใช้ใด ๆผู้ป่วย 33 กิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนย้าย
เป้าหมายของการสัมภาษณ์เพื่อกำหนดรับรู้เกี่ยวข้องกับผู้ป่วย
ความพร้อมหรือไม่สามารถที่จะเพิ่มกิจกรรมการเคลื่อนไหว กิจกรรม 49 ระบุพยาบาล
ในระหว่างการสัมภาษณ์ 41 ถูก จำกัด ในกิจกรรมบนเตียง รวมทั้งคู่มือ
เปลี่ยนบ่อยหรือช่วงเรื่อยๆแบบฝึกการเคลื่อนไหวเพียงหนึ่งพยาบาลวางแผนช่วงงาน
ฝึกการเคลื่อนไหว สัญญาณชีพไม่คงที่และความอดทนต่ำ คือหายใจสาเหตุ
เพื่อ จำกัด กิจกรรม ความกังวลด้านความปลอดภัย ( ความกลัวของผู้ป่วยลดลง หรือความเสี่ยงต่อท่อ หรือใช้ความสมบูรณ์
) อ้างใน 34% ของการสัมภาษณ์ สิบเอ็ดพยาบาล ( 27% ของการสัมภาษณ์ )
รายงานอย่างใจเย็นเป็นสิ่งกีดขวางสําคัญของกิจกรรมบนเตียงพยาบาลไม่ได้อ้างถึง
แพทย์สั่งเป็นสิ่งกีดขวางหรือผู้ประสานงาน

เมื่อช่วงก่อนและหลังขั้นตอนการเปรียบเทียบความสัมพันธ์คือ
ที่ชัดเจนระหว่างการปรากฏตัวของโปรโตคอลและวางแผนกิจกรรมบนเตียง ระหว่าง
และประเมินผลของโปรโตคอล ออกจากเตียงเพิ่มขึ้น และกิจกรรมที่เกิดขึ้นในวันที่ 6
เมื่อเทียบกับวันของผู้ป่วยห้องไอซียูนานอยู่ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับกิจกรรมอื่น
ออกจากเตียงได้คะแนน 10 หรือมากกว่าในกลาสโกว์โคม่า
มาตราส่วน ข้อจำกัด ได้แก่ การศึกษาที่ทำในสถาบันเดียวที่มีความสะดวก
ตัวอย่าง นอกจากนี้ การออกแบบที่ไม่ได้ตรวจสอบว่า ซึ่งเกิดจากการเปลี่ยนแปลงในพฤติกรรมการพยาบาล อย่างไรก็ตามการศึกษานี้จะให้ข้อมูลเฉพาะเกี่ยวกับพยาบาล
การรับรู้ความพร้อมของผู้ป่วย สำหรับกิจกรรมการเคลื่อนไหวและวิธีการประเมินเชื่อมโยง
ความก้าวหน้าของการเคลื่อนไหวในไอซียู ผู้เขียนแนะนำว่า การปรากฏตัวของโปรโตคอล
จะทำหน้าที่เป็นผู้ประสานงานในการเคลื่อนย้ายก้าวหน้า ( วิงเคิลเมิน&

peereboom , 2010 )