Finance CostsAccounting Print Email

Finance Costs
Accounting Print Email
International Accounting Standard 23 defines finance costs as “interest and other costs that an entity incurs in connection with the borrowing of funds”.
Finance costs are also known as “financing costs” and “borrowing costs”. Companies finance their operations either through equity financing or through borrowings and loans. These funds do not come for free. The providers of funds want reward for against there funds. The equity providers want dividends and capital gains. The providers of loans seek interest payments. Interest cost is the price of obtaining loans and borrowings.
Finance costs are usually understood to be referred to interest costs. Usually they are thought to refer to interest expense on short-term borrowings (for example bank overdraft and notes payable) and long-term borrowings (for example term loans and real estate mortgages). The term “finance cost” is broader and also includes costs other than just interest expense. Finance costs also include:
Amortization of discounts or premiums that are related to the borrowings
Amortization of ancillary costs incurred in connection with the borrowings or arrangements
Finance charges in respect of the finance leases
Exchange differences arising from foreign currency borrowings to the extent that they are regarded as adjustment to the interest cost
There are two accounting treatments for finance costs under IAS 23 Borrowing Costs:
The preferable treatment is to recognize finance costs as expense in the period in which they are incurred. When this treatment for recognizing finance cost is used, these costs should be expensed regardless of how they are applied.
The allowed alternative treatment capitalizes finance costs as part of cost of a qualifying asset, if these costs are directly attributable to the construction, production, or acquisition of that qualifying asset. Capitalization of finance cost is allowed only if it is probable that they will result in future economic benefits and they can be reliably measured (otherwise the finance costs are expensed).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Finance CostsAccounting Print EmailInternational Accounting Standard 23 defines finance costs as “interest and other costs that an entity incurs in connection with the borrowing of funds”.Finance costs are also known as “financing costs” and “borrowing costs”. Companies finance their operations either through equity financing or through borrowings and loans. These funds do not come for free. The providers of funds want reward for against there funds. The equity providers want dividends and capital gains. The providers of loans seek interest payments. Interest cost is the price of obtaining loans and borrowings.Finance costs are usually understood to be referred to interest costs. Usually they are thought to refer to interest expense on short-term borrowings (for example bank overdraft and notes payable) and long-term borrowings (for example term loans and real estate mortgages). The term “finance cost” is broader and also includes costs other than just interest expense. Finance costs also include:Amortization of discounts or premiums that are related to the borrowingsAmortization of ancillary costs incurred in connection with the borrowings or arrangementsFinance charges in respect of the finance leasesExchange differences arising from foreign currency borrowings to the extent that they are regarded as adjustment to the interest costThere are two accounting treatments for finance costs under IAS 23 Borrowing Costs:การรักษากว่าจะระบุต้นทุนทางการเงินเป็นค่าใช้จ่ายในรอบระยะเวลาจะเกิด เมื่อใช้รักษานี้จดจำทางการเงินต้นทุน ต้นทุนเหล่านี้ควรเป็นค่าใช้จ่ายไม่ว่าจะใช้การรักษาทางเลือกอนุญาต capitalizes ต้นทุนทางการเงินเป็นส่วนหนึ่งของต้นทุนของสินทรัพย์ที่คัดเลือก ถ้าต้นทุนเหล่านี้จะรวมการก่อสร้าง ผลิต การซื้อสินทรัพย์ที่คัดเลือกโดยตรง มูลค่าของต้นทุนทางการเงินได้วัดเดียวจึงน่าเป็นว่า พวกเขาจะเป็นผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจในอนาคต และจะเป็นได้ (หรือต้นทุนทางการเงินเป็นค่าใช้จ่าย)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ต้นทุนทางการเงิน
การบัญชีพิมพ์อีเมล์
มาตรฐานการบัญชีระหว่าง 23 กำหนดต้นทุนทางการเงินเป็น "ดอกเบี้ยและต้นทุนอื่นที่เกิดขึ้นในการเชื่อมต่อกับการกู้ยืมเงิน".
ต้นทุนทางการเงินนอกจากนี้ยังเป็นที่รู้จักกันว่า "ค่าใช้จ่ายในการจัดหาเงินทุน" และ "ต้นทุนการกู้ยืม" บริษัท ดำเนินงานของพวกเขาทั้งผ่านเงินทุนหรือผ่านเงินกู้ยืมและเงินกู้ยืม เงินเหล่านี้ไม่ได้มาฟรี ผู้ให้บริการของเงินทุนที่ต้องการให้รางวัลสำหรับกับเงินที่มี ผู้ให้บริการผู้ถือหุ้นต้องการเงินปันผลและกำไรจากเงินทุน ผู้ให้บริการของเงินให้สินเชื่อแสวงหาการจ่ายดอกเบี้ย ต้นทุนดอกเบี้ยคือราคาของการได้รับเงินกู้ยืมและเงินกู้ยืม.
ต้นทุนทางการเงินที่มีความเข้าใจมักจะเรียกค่าใช้จ่ายดอกเบี้ย พวกเขามักจะมีความคิดที่จะอ้างถึงดอกเบี้ยจ่ายของเงินกู้ยืมระยะสั้น (เช่นเงินเบิกเกินบัญชีธนาคารและตั๋วเงินจ่าย) และเงินกู้ยืมระยะยาว (สำหรับเงินให้กู้ยืมระยะยาวตัวอย่างและการจำนองอสังหาริมทรัพย์) คำว่า "ค่าใช้จ่ายทางการเงิน" เป็นวงกว้างและยังรวมถึงค่าใช้จ่ายอื่น ๆ นอกเหนือจากค่าใช้จ่ายดอกเบี้ยเพียง ต้นทุนทางการเงิน ได้แก่ :
ค่าตัดจำหน่ายส่วนลดหรือพรีเมี่ยมที่มีความเกี่ยวข้องกับการกู้ยืม
ค่าตัดจำหน่ายของรายจ่ายที่เกี่ยวกับการกู้ยืมเงินหรือการจัดการ
ค่าใช้จ่ายทางการเงินในส่วนของสัญญาเช่าทางการเงิน
ต่างของอัตราแลกเปลี่ยนที่เกิดจากการกู้ยืมเงินตราต่างประเทศในส่วนที่พวกเขาได้รับการยกย่อง เป็นรายการปรับกับค่าใช้จ่ายที่น่าสนใจ
มีสองวิธีการบันทึกบัญชีเป็นค่าใช้จ่ายทางการเงินภายใต้มาตรฐานการบัญชีฉบับที่ 23 เรื่องต้นทุนการกู้ยืม:
การรักษาที่นิยมคือการรับรู้ต้นทุนทางการเงินเป็นค่าใช้จ่ายในงวดที่เกิดรายการ เมื่อการรักษาในการตระหนักถึงต้นทุนทางการเงินนี้จะใช้ค่าใช้จ่ายเหล่านี้ควรจะเป็นค่าใช้จ่ายโดยไม่คำนึงถึงวิธีการที่พวกเขาจะใช้.
การรักษาทางเลือกที่ได้รับอนุญาต capitalizes ต้นทุนทางการเงินเป็นส่วนหนึ่งของค่าใช้จ่ายของสินทรัพย์ที่เข้าเงื่อนไขถ้าค่าใช้จ่ายเหล่านี้เป็นที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับการก่อสร้างการผลิต หรือการได้มาของสินทรัพย์ที่เข้าเงื่อนไขว่า มูลค่าของต้นทุนทางการเงินที่ได้รับอนุญาตเท่านั้นถ้ามันเป็นไปได้ที่พวกเขาจะส่งผลให้ผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจในอนาคตและการที่พวกเขาสามารถวัดได้อย่างน่าเชื่อถือ (มิฉะนั้นต้นทุนทางการเงินเป็นค่าใช้จ่าย)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ต้นทุนการเงิน บัญชีอีเมล์

พิมพ์มาตรฐานการบัญชีระหว่างประเทศ 23 กำหนดต้นทุนทางการเงินเป็น " ดอกเบี้ยและค่าใช้จ่ายอื่น ๆที่องค์กรเกิดในการเชื่อมต่อกับการกู้ยืมเงิน " .
ต้นทุนทางการเงินที่เป็นที่รู้จักกันเป็น " ต้นทุน " และ " ต้นทุนการกู้ยืมเงิน " บริษัท เงินทุนดำเนินงานของพวกเขาทั้งผ่านเงินทุนหรือผ่านการกู้ยืมและให้ยืมเงินเหล่านี้ไม่ได้ได้มาฟรี ผู้ให้ทุนต้องการรางวัลสำหรับกับเงินที่มี ส่วนผู้ให้บริการต้องการเงินปันผลและกำไรส่วนทุน ผู้ให้บริการสินเชื่อหาดอกเบี้ย ค่าใช้จ่ายดอกเบี้ยของเงินกู้ยืมที่ได้รับราคาและ .
ต้นทุนทางการเงินมักจะเข้าใจว่าเป็นอ้างถึงค่าใช้จ่ายดอกเบี้ยพวกเขามักจะมีความคิดที่จะอ้างถึงค่าดอกเบี้ยเงินกู้ยืมระยะสั้น ( เช่น เงินเบิกเกินบัญชีธนาคารและบันทึกเจ้าหนี้ ) และเงินกู้ยืมระยะยาว ( เช่นระยะเวลาเงินกู้และจำนองอสังหาริมทรัพย์ ) คำว่า " ต้นทุน " การเงินเป็นวงกว้างและยังรวมถึงค่าใช้จ่ายอื่นนอกเหนือจากค่าใช้จ่ายดอกเบี้ยเพียง ต้นทุนทางการเงินรวมถึง :
ช่วงของส่วนลดหรือของแถมที่เกี่ยวข้องกับเงินทุนกู้ยืม
ของ ancillary ค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นในการเชื่อมต่อกับการกู้ยืมหรือการจัดเรียง
การเงินค่าใช้จ่ายในส่วนของสัญญาเช่าการเงินตราความแตกต่างที่เกิดขึ้นจาก
การกู้ยืมเงินตราต่างประเทศในขอบเขตที่พวกเขาจะถือเป็นการปรับเพื่อผลประโยชน์ต้นทุน
มี 2 บัญชี การรักษาต้นทุนทางการเงินภายใต้ IAS 23 ต้นทุนการกู้ยืม :
รักษากว่าจะรับรู้ต้นทุนทางการเงินและค่าใช้จ่ายในช่วงเวลาที่เขาเกิด เมื่อเป็นเช่นนี้การรักษาตระหนักถึงต้นทุนทางการเงินจะใช้ค่าใช้จ่ายเหล่านี้ควรจะ expensed ไม่ว่าพวกเขาจะใช้ .
อนุญาตการรักษาทางเลือกได้รับต้นทุนทางการเงินเป็นส่วนหนึ่งของต้นทุนของสินทรัพย์ รอบคัดเลือก หากค่าใช้จ่ายเหล่านี้ได้โดยตรงจากการสร้าง การผลิต หรือการซื้อที่คัดเลือกสินทรัพย์มูลค่าของต้นทุนการเงินที่ได้รับอนุญาตเท่านั้น หากมีความเป็นไปได้ที่พวกเขาจะเป็นผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจในอนาคต และพวกเขาสามารถวัดได้ ( ไม่งั้น การเงิน ต้นทุน expensed )