Second of two parts (read part 1)If

Second of two parts (read part 1)

If you want to understand gravity, it makes sense to study black holes. Nowhere else can you find so much gravity so conveniently compacted into such a relatively small space.

In a way, in fact, black holes are nothing but gravity. As Einstein showed, gravity is just the warping of spacetime, and black holes are big spacetime sinks. All the matter falling in gets homogenized into nothingness, leaving behind nothing but warped spacetime geometry.

As black holes swallow more matter, they get bigger, of course. But curiously, it’s the black hole’s surface area, not its volume, that expands in proportion to how much stuff the black hole consumes. In some way, the black hole’s event horizon — the spherical boundary demarcating the points of no return for objects falling in — keeps a record of how much a black hole has eaten. More technically, a black hole’s surface area depends on its entropy, as John Archibald Wheeler’s student Jacob Bekenstein showed in the 1970s.

In the 1990s, other physicists (notably Gerard ’t Hooft and Leonard Susskind) developed this insight further, proposing the “holographic principle”: Information contained in a three-dimensional volume can be completely described by the two-dimensional boundary surrounding it. Just as an ordinary holographic image represents a 3-D scene on a 2-D flat surface, nature itself can store information about the interior of a region of space on the surface enclosing it.

If you think about it, it’s not entirely crazy. There are familiar ways that the information in a 3-D space can be contained on its boundaries. Just imagine a room full of 3-D objects with mirrors on the walls. You can reconstruct everything in the 3-D room from the images on the 2-D mirrors.

In 1995, physicist Juan Maldacena developed the holographic idea further. In essence, he showed that quantum math describing physics in three spatial dimensions without gravity can be equivalent to math describing a four-dimensional space with gravity. (Such an equivalence of two different mathematical descriptions is called a duality.)

Maldacena’s insight suggested that holography might be the key to merging gravity with quantum mechanics. Physicists have sought a way to incorporate gravity into a quantum field theory for decades. If Maldacena is right, then apparently all you need is an extra dimension of space (which is provided naturally in superstring theory). Given an added dimension, spacetime with gravity emerges from the physics described by quantum field theory on its boundary.

Lately this idea has resurfaced in a new context. Some physicists have proposed that gravity has something to with quantum entanglement — the spooky connection between distant particles that befuddled Einstein. And it seems that the holographic duality identified by Maldacena has something to do with the gravity-entanglement connection.

“The emergence of spacetime in the gravity picture is intimately related to the quantum entanglement … in the corresponding conventional quantum system,” Mark Van Raamsdonk of the University of British Columbia argued in a 2010 paper. “It is fascinating that the intrinsically quantum phenomenon of entanglement appears to be crucial for the emergence of classical spacetime geometry.”

More recent work relates the gravity-entanglement link to mathematical tools called tensors. Describing entanglement in complicated systems of many particles is made easier by using networks of tensors to quantify how multiple particles are entangled. Using tensor networks, physicists have developed algorithms that enable simpler analysis of quantum matter such as superconductors. That work has been going on for years. Newer work with tensor networks has provided insights into how the holographic principle relates entanglement to gravity.

“It looks like important physical objects, such as curved space-times … emerge naturally from entanglement in tensor network states via holography,” writes physicist Román Orús of Johannes Gutenberg University in Germany.

In particular, a formulation of tensor networks called MERA (for multi-scale entanglement renormalization ansatz) seems especially promising with respect to understanding gravity. MERA tensor networks describe patterns of entanglement in certain complicated quantum systems, generating a geometry reminiscent of the extra-dimensional space that Maldacena discussed in his duality. In other words, it’s a real-life realization of the quantum field theory-gravity duality.

“When seen from this perspective,” writes Orús, “one would say that geometry (and gravity) seems to emerge from local patterns of entanglement in quantum many-body states.” Thus, he points out, the tensor network approach supports the conclusion suggested in previous work by Raamsdonk and others: “Gravitational spacetime emerges from quantum entanglement.”

This link between tensor networks, entanglement and gravity may prove useful in studying the physics of black holes or in investigating the quantum nature of spacetime at very small distances, Orús proposes.

Mathematical details of how tensor networks connect entanglement to the geometry of spacetime are beyond the scope of basic blogging. If you want the whole story of Hilbert space, entanglement renormalization and unitary and isometric tensors, start with Harvard physicist Brian Swingle’s 2012 paper in Physical Review D. (A preprint is available, and a paper with further developments is available here.) Orús has posteda more recent (and more accessible) survey of the field.

In that paper he points out that much of the current progress in tensor networks owes its impetus to the development of quantum information theory, the hot topic of the 2000s. “As for today, one could perhaps talk about a new ‘quantum gravity era’ of tensor networks that is just starting,” he writes. “The future looks certainly very exciting.”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สองสองชิ้น (อ่านตอนที่ 1)ถ้าคุณต้องการเข้าใจแรงโน้มถ่วง มันทำให้รู้สึกการศึกษาหลุมดำ เด็กคุณสามารถค้นหาแรงโน้มถ่วงมากกระชับเพื่อให้บริการในพื้นที่ค่อนข้างเล็กวิธี ในความเป็นจริง หลุมดำได้แต่แรงโน้มถ่วง ไอน์สไตน์พบ แรงโน้มถ่วงเป็นเพียงการแปรปรวนของ spacetime และหลุมดำมี spacetime ใหญ่เก็บ เรื่องทั้งหมดที่อยู่ในรับ homogenized เป็นกลุ่มเป็น nothingness ออกหลังแต่ warped spacetime เรขาคณิตเป็นหลุมดำกลืนเรื่องมาก พวกเขาได้ใหญ่ หลักสูตร แต่ curiously พื้นที่ผิวของหลุมดำ ไม่ปริมาณ ที่ขยายตัวในสัดส่วนกับจำนวนสิ่งที่หลุมดำใช้ ในบางวิธี ขอบฟ้าเหตุการณ์ของหลุมดำ — กัมพูชายอมกลับไม่มีของจุดวัตถุที่อยู่ในขอบเขตทรงกลมซึ่งเก็บข้อมูลของจำนวนหลุมดำได้กิน เพิ่มเติมเทคนิค พื้นที่ผิวของหลุมดำขึ้นกับของเอนโทรปี เป็นนักเรียนจอห์น Archibald ล้อ Bekenstein ยาโคบพบในทศวรรษ 1970ในปี 1990, physicists อื่น ๆ (Gerard ยวดที Hooft และ Leonard Susskind) นี้ความเข้าใจเพิ่มเติม เสนอ "เป็นหลักการ" พัฒนา: ข้อมูลที่มีอยู่ในไดรฟ์ข้อมูลสามมิติสามารถสมบูรณ์อธิบาย โดยขอบเขตสองรอบก็ได้ เหมือนภาพโฮโลแกรมธรรมดาแทนฉาก 3 มิติบนพื้นผิว 2 มิติแบน ธรรมชาติเองสามารถเก็บข้อมูลเกี่ยวกับภายในของพื้นที่พื้นที่บนพื้นผิวที่แนบนั้นIf you think about it, it’s not entirely crazy. There are familiar ways that the information in a 3-D space can be contained on its boundaries. Just imagine a room full of 3-D objects with mirrors on the walls. You can reconstruct everything in the 3-D room from the images on the 2-D mirrors.In 1995, physicist Juan Maldacena developed the holographic idea further. In essence, he showed that quantum math describing physics in three spatial dimensions without gravity can be equivalent to math describing a four-dimensional space with gravity. (Such an equivalence of two different mathematical descriptions is called a duality.)Maldacena’s insight suggested that holography might be the key to merging gravity with quantum mechanics. Physicists have sought a way to incorporate gravity into a quantum field theory for decades. If Maldacena is right, then apparently all you need is an extra dimension of space (which is provided naturally in superstring theory). Given an added dimension, spacetime with gravity emerges from the physics described by quantum field theory on its boundary.Lately this idea has resurfaced in a new context. Some physicists have proposed that gravity has something to with quantum entanglement — the spooky connection between distant particles that befuddled Einstein. And it seems that the holographic duality identified by Maldacena has something to do with the gravity-entanglement connection."การเกิดขึ้นของ spacetime ภาพแรงโน้มถ่วงจึงเกี่ยวข้องกับ entanglement ควอนตัม...ในระบบควอนตัมธรรมดาตรง Raamsdonk Van เครื่องหมายของมหาวิทยาลัยบริติชโคลัมเบียโต้เถียงในกระดาษ 2010 "มันเป็นสถานที่ทำเป็นสิ่งสำคัญสำหรับการเกิดขึ้นของเรขาคณิต spacetime คลาสสิกเหมือนควอนตัมปรากฏการณ์ entanglement "ล่าสุดงานเกี่ยวข้องเชื่อมโยง entanglement แรงโน้มถ่วงกับเครื่องมือทางคณิตศาสตร์ที่เรียกว่า tensors อธิบาย entanglement ในระบบที่ซับซ้อนของอนุภาคต่าง ๆ จะได้ง่ายขึ้นโดยเครือข่ายของ tensors วัดปริมาณอนุภาคหลายวิธีจะเกี่ยว โดยใช้เครือข่าย tensor, physicists ได้พัฒนาอัลกอริทึมที่ใช้วิเคราะห์ง่ายกว่าเรื่องควอนตัมเช่น superconductors งานที่ได้รับไปในปี งานใหม่กับเครือข่าย tensor ได้ให้ข้อมูลเชิงลึกเป็นวิธีการหลักการโฮโลแกรมเกี่ยวข้อง entanglement กับแรงโน้มถ่วง"มันดูเหมือนสำคัญวัตถุทางกายภาพ เช่น space-times โค้ง...เกิดขึ้นตามธรรมชาติจาก entanglement tensor อเมริกาเครือข่ายผ่านฮอโลกราฟี, " เขียน physicist Román Orús โยกูเทนแบร์กมหาวิทยาลัยในเยอรมนีIn particular, a formulation of tensor networks called MERA (for multi-scale entanglement renormalization ansatz) seems especially promising with respect to understanding gravity. MERA tensor networks describe patterns of entanglement in certain complicated quantum systems, generating a geometry reminiscent of the extra-dimensional space that Maldacena discussed in his duality. In other words, it’s a real-life realization of the quantum field theory-gravity duality.“When seen from this perspective,” writes Orús, “one would say that geometry (and gravity) seems to emerge from local patterns of entanglement in quantum many-body states.” Thus, he points out, the tensor network approach supports the conclusion suggested in previous work by Raamsdonk and others: “Gravitational spacetime emerges from quantum entanglement.”This link between tensor networks, entanglement and gravity may prove useful in studying the physics of black holes or in investigating the quantum nature of spacetime at very small distances, Orús proposes.Mathematical details of how tensor networks connect entanglement to the geometry of spacetime are beyond the scope of basic blogging. If you want the whole story of Hilbert space, entanglement renormalization and unitary and isometric tensors, start with Harvard physicist Brian Swingle’s 2012 paper in Physical Review D. (A preprint is available, and a paper with further developments is available here.) Orús has posteda more recent (and more accessible) survey of the field.In that paper he points out that much of the current progress in tensor networks owes its impetus to the development of quantum information theory, the hot topic of the 2000s. “As for today, one could perhaps talk about a new ‘quantum gravity era’ of tensor networks that is just starting,” he writes. “The future looks certainly very exciting.”

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ประการที่สองของทั้งสองส่วน (อ่านตอนที่ 1) ถ้าคุณต้องการที่จะเข้าใจแรงโน้มถ่วงของมันทำให้รู้สึกที่จะศึกษาหลุมดำ ไม่มีที่ไหนเลยอื่นคุณสามารถหาแรงโน้มถ่วงมากเพื่ออำนวยความสะดวกในการบดอัดดังกล่าวเป็นพื้นที่ที่ค่อนข้างเล็ก. ในวิธีที่ในความเป็นจริงหลุมดำจะไม่มีอะไร แต่แรงโน้มถ่วง ขณะที่ไอน์สไตแสดงให้เห็นว่าแรงโน้มถ่วงเป็นเพียงการแปรปรวนของกาลอวกาศและหลุมดำมีอ่างล้างมือกาลอวกาศขนาดใหญ่ เรื่องทั้งหมดที่ได้รับการลดลงในหดหายลงไปในความว่างเปล่าทิ้งไว้ข้างหลังไม่มีอะไร แต่เรขาคณิตกาลอวกาศโค้งงอ. ในฐานะที่เป็นหลุมดำกลืนเรื่องมากขึ้นพวกเขาได้รับใหญ่แน่นอน แต่อยากรู้อยากเห็นมันเป็นพื้นที่ผิวของหลุมดำไม่ปริมาณที่ขยายตัวในสัดส่วนที่เท่าไหร่สิ่งที่กินหลุมดำ ในทางใดทางหนึ่งที่ขอบฟ้าเหตุการณ์ของหลุมดำ - เขตแดนทรงกลม demarcating จุดของผลตอบแทนสำหรับวัตถุที่ไม่ตกอยู่ใน - เก็บบันทึกของเท่าใดหลุมดำได้กิน เพิ่มเติมในทางเทคนิคมีพื้นที่ผิวของหลุมดำขึ้นอยู่กับเอนโทรปีของตนเป็นนักเรียนจอห์น Archibald Wheeler ของจาค็อบ Bekenstein แสดงให้เห็นว่าในปี 1970. ในปี 1990, นักฟิสิกส์อื่น ๆ (สะดุดตาเจอราร์ด 'เสื้อ Hooft และลีโอนาร์สัสคายน์) พัฒนาข้อมูลเชิงลึกต่อไปนี้เสนอว่า "โฮโลแกรม หลักการ ": ข้อมูลที่มีอยู่ในปริมาณสามมิติที่สามารถอธิบายได้อย่างสมบูรณ์โดยเขตแดนสองมิติรอบมัน เช่นเดียวกับภาพโฮโลแกรมสามัญหมายถึงฉาก 3 มิติใน 2 มิติพื้นผิวที่เรียบธรรมชาติของตัวเองสามารถเก็บข้อมูลเกี่ยวกับการตกแต่งภายในของภูมิภาคของพื้นที่บนพื้นผิวการปิดล้อมมัน. ถ้าคุณคิดว่ามันก็ไม่ได้บ้าอย่างสิ้นเชิง มีวิธีที่คุ้นเคยว่าข้อมูลในพื้นที่ 3 มิติที่สามารถที่มีอยู่ในขอบเขตของมันอยู่ แค่คิดห้องที่เต็มไปของวัตถุ 3 มิติที่มีกระจกบนผนัง คุณสามารถสร้างทุกอย่างในห้อง 3-D จากภาพบนกระจก 2 มิติ. ในปี 1995 นักฟิสิกส์ฆ Maldacena พัฒนาความคิดโฮโลแกรมต่อไป ในสาระสำคัญที่เขาพบว่าคณิตศาสตร์ฟิสิกส์ควอนตัมอธิบายในสามมิติเชิงพื้นที่โดยไม่ต้องแรงโน้มถ่วงสามารถเทียบเท่ากับคณิตศาสตร์อธิบายพื้นที่สี่มิติที่มีแรงโน้มถ่วง (เช่นความเท่าเทียมกันของทั้งสองรายละเอียดที่แตกต่างกันทางคณิตศาสตร์ที่เรียกว่าเป็นคู่ได้.) เข้าใจ Maldacena ของภาพสามมิติชี้ให้เห็นว่าอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการควบรวมกับแรงโน้มถ่วงของกลศาสตร์ควอนตั นักฟิสิกส์ได้ขอวิธีการที่จะรวมแรงโน้มถ่วงเป็นทฤษฎีสนามควอนตัมานานหลายทศวรรษ หาก Maldacena ที่ถูกต้องแล้วเห็นได้ชัดว่าสิ่งที่คุณต้องเป็นมิติพิเศษของพื้นที่ (ซึ่งมีตามธรรมชาติในทฤษฎี superstring) ได้รับการเพิ่มมิติกาลอวกาศที่มีแรงโน้มถ่วงที่โผล่ออกมาจากฟิสิกส์อธิบายโดยทฤษฎีสนามควอนตัในเขตแดนของตน. เมื่อเร็ว ๆ นี้ความคิดนี้ยังอยู่ในวังวนบริบทใหม่ นักฟิสิกส์บางคนได้เสนอว่าแรงโน้มถ่วงมีสิ่งที่จะพัวพันกับควอนตัม - การเชื่อมต่อระหว่างอนุภาคเหมือนผีที่ห่างไกลที่ไอน์สไตตื้อ และดูเหมือนว่าคู่โฮโลแกรมระบุ Maldacena มีสิ่งที่จะทำอย่างไรกับการเชื่อมต่อแรงโน้มถ่วงพัวพัน. "การเกิดขึ้นของกาลอวกาศในภาพแรงโน้มถ่วงเป็นอย่างใกล้ชิดเกี่ยวข้องกับพัวพันควอนตัม ... ในระบบควอนตัมธรรมดาที่สอดคล้องกัน" มาร์คฟาน Raamsdonk ของ มหาวิทยาลัยบริติชโคลัมเบียที่ถกเถียงกันอยู่ในกระดาษ 2010 "มันเป็นที่น่าสนใจว่าปรากฏการณ์ควอนตัมภายในของสิ่งกีดขวางที่ดูเหมือนจะเป็นสิ่งสำคัญสำหรับการเกิดขึ้นของกาลอวกาศรูปทรงเรขาคณิตคลาสสิก." ผลงานล่าสุดของอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการเชื่อมโยงที่แรงโน้มถ่วงพัวพันกับเครื่องมือทางคณิตศาสตร์ที่เรียกว่าเทนเซอร์ อธิบายสิ่งกีดขวางในระบบที่ซับซ้อนของอนุภาคจำนวนมากจะทำง่ายขึ้นโดยใช้เครือข่ายของเทนเซอร์ที่จะหาจำนวนวิธีการหลายอนุภาคจะพันกันยุ่ง โดยใช้เครือข่ายเมตริกซ์นักฟิสิกส์ได้มีการพัฒนาขั้นตอนวิธีการที่ช่วยให้การวิเคราะห์ที่เรียบง่ายของเรื่องควอนตัมเช่นตัวนำยิ่งยวด งานที่ได้รับไปในปีที่ผ่านมา การทำงานใหม่ที่มีเครือข่ายเมตริกซ์ได้ให้ข้อมูลเชิงลึกในวิธีการหลักการโฮโลแกรมที่เกี่ยวข้องพัวพันแรงโน้มถ่วง. "มันดูเหมือนว่าวัตถุทางกายภาพที่สำคัญเช่นโค้งพื้นที่ครั้ง ... โผล่ออกมาตามธรรมชาติจากสิ่งกีดขวางในรัฐเมตริกซ์เครือข่ายผ่านทางภาพสามมิติ" เขียนฟิสิกส์Román Orus ของ โยฮันน์กูเทนแบร์มหาวิทยาลัยในประเทศเยอรมนี. โดยเฉพาะอย่างยิ่งการกำหนดของเครือข่ายที่เรียกว่าเทนเซอร์รา (สำหรับพัวพันหลายขนาด renormalization ansatz) ดูเหมือนว่ามีแนวโน้มโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เกี่ยวกับการทำความเข้าใจแรงโน้มถ่วง MERA เครือข่ายเมตริกซ์อธิบายรูปแบบของสิ่งกีดขวางในบางระบบควอนตัมที่ซับซ้อน, การสร้างรูปทรงเรขาคณิตที่ชวนให้นึกถึงพื้นที่พิเศษมิติที่ Maldacena กล่าวถึงในคู่ของเขา ในคำอื่น ๆ มันเป็นสำนึกในชีวิตจริงของสนามควอนตัมทฤษฎีแรงโน้มถ่วงเป็นคู่. "เมื่อมองเห็นได้จากมุมมองนี้" เขียน Orus "หนึ่งจะบอกว่ารูปทรงเรขาคณิต (และแรงโน้มถ่วง) ดูเหมือนว่าจะโผล่ออกมาจากรูปแบบของท้องถิ่นพัวพันในควอนตัม . หลายรัฐร่างกาย "ดังนั้นเขาชี้ให้เห็นวิธีการที่เครือข่ายเมตริกซ์สนับสนุนข้อสรุปข้อเสนอแนะในการทำงานก่อนหน้าโดย Raamsdonk และอื่น ๆ :". กาลอวกาศแรงโน้มถ่วงโผล่ออกมาจากสิ่งกีดขวางควอนตัม "การเชื่อมโยงระหว่างเครือข่ายเมตริกซ์พัวพันและแรงโน้มถ่วงอาจเป็นประโยชน์ในการศึกษาฟิสิกส์ของหลุมดำหรือในการตรวจสอบลักษณะของกาลอวกาศควอนตัมที่ระยะทางขนาดเล็กมากที่เสนอ Orus. รายละเอียดของวิธีการทางคณิตศาสตร์เมตริกซ์เชื่อมต่อเครือข่ายที่จะพัวพันเรขาคณิตของกาลอวกาศอยู่นอกเหนือขอบเขตของบล็อกพื้นฐาน ถ้าคุณต้องการที่เรื่องราวทั้งหมดของพื้นที่ Hilbert, renormalization พัวพันและเทนเซอร์รวมกันและมีมิติเท่ากันเริ่มต้นด้วยฮาร์วาร์นักฟิสิกส์ไบรอัน Swingle กระดาษ 2012 ในทางกายภาพรีวิวดี (A preprint ใช้ได้และกระดาษที่มีการพัฒนาเพิ่มเติมได้ที่นี่.) Orus มี posteda ที่ผ่านมามากขึ้น (และเข้าถึงได้มากขึ้น) การสำรวจของสนาม. ในกระดาษที่เขาชี้ให้เห็นว่ามากของความคืบหน้าในปัจจุบันเครือข่ายเมตริกซ์เป็นหนี้แรงผลักดันในการพัฒนาทฤษฎีควอนตัมข้อมูล, หัวข้อร้อนของยุค 2000 "สำหรับวันหนึ่งอาจจะพูดคุยเกี่ยวกับใหม่ 'ยุคแรงโน้มถ่วงควอนตัมของเครือข่ายเมตริกซ์ที่เป็นเพียงการเริ่มต้น" เขาเขียน "อนาคตอย่างแน่นอนมีลักษณะที่น่าตื่นเต้นมาก."

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ส่วนครั้งที่สอง ( อ่านตอน 1 )

ถ้าคุณต้องการที่จะเข้าใจแรงโน้มถ่วง มันทำให้รู้สึกเพื่อศึกษาหลุมดำ . ไม่มีที่ไหนเลยอื่นคุณสามารถค้นหาแรงโน้มถ่วงมากสะดวกอัดในพื้นที่ดังกล่าวค่อนข้างเล็ก

ในทาง , ในความเป็นจริง , หลุมดําไม่มีแรงโน้มถ่วง เป็นไอสไตน์พบแรงโน้มถ่วงเป็นเพียงการแปรปรวนของกาลอวกาศ และหลุมดำจะเก็บผลใหญ่เรื่องทั้งหมดกำลังจะบดลงในความว่างเปล่า เหลือแต่บิดเบือนผลเรขาคณิต

เป็นหลุมดำกลืนอะไรเพิ่มเติมที่พวกเขาได้รับใหญ่ แน่นอน แต่ด้วยความอยากรู้ มันมีพื้นที่ผิวหลุมดำ ไม่ใช่ปริมาณที่ขยายในสัดส่วนเท่าใดของหลุมดำกิน . ในบางวิธีหลุมดำขอบฟ้าเหตุการณ์ - ทรงกลมขอบชายจุดของกลับไม่มีวัตถุที่ตก - เก็บบันทึกของเท่าใดหลุมดำได้กินแล้ว เพิ่มเติมเทคนิค พื้นที่ผิวเป็นหลุมดำขึ้นอยู่กับค่า เป็นศิษย์ของจอห์น อาร์ชิบอลด์ วีลเลอร์ เจคอบ bekenstein พบในปี 1970 .

ในปี 1990 ,นักฟิสิกส์อื่นๆ ( โดยเฉพาะ Gerard ' t ฮูฟต์และลีโอนาร์ดรัสคินด์ ) ได้พัฒนาความเข้าใจนี้ เพิ่มเติม เสนอ " หลัก " โฮโลแกรม : ข้อมูลที่อยู่ในไดรฟ์แบบสามมิติสามารถสมบูรณ์อธิบายโดยสองมิติเขตแดนรอบมัน แค่เป็นภาพโฮโลแกรมธรรมดาเป็นฉากสามมิติสองมิติแบนบนพื้นผิวธรรมชาติเองสามารถเก็บข้อมูลเกี่ยวกับภายในของเขตของพื้นที่บนพื้นผิวการปิดล้อมมัน

ถ้าคุณคิดเกี่ยวกับมัน , มันไม่ได้ทั้งหมดที่บ้า มีวิธีการที่คุ้นเคยที่ข้อมูลในสามมิติอวกาศสามารถอยู่ในขอบเขตของ เพียงแค่จินตนาการห้องพักที่เต็มไปด้วยวัตถุ 3 มิติด้วยกระจกบนผนังคุณสามารถสร้างทุกอย่างในห้องสามมิติจากภาพสองมิติในกระจก

ใน 1995 นักฟิสิกส์ ฮวน maldacena ไหมพัฒนาความคิดโลเพิ่มเติม ในสาระสําคัญ เขาพบว่า ควอนตัม ฟิสิกส์ คณิตศาสตร์ อธิบายในสามมิติอวกาศไร้แรงโน้มถ่วงสามารถเทียบเท่ากับคณิตศาสตร์อธิบายอวกาศสี่มิติกับแรงโน้มถ่วง( เช่นการสองการพรรณนาทางคณิตศาสตร์ที่แตกต่างกันเรียกว่าทวิภาวะ )

maldacena ข้อมูลเชิงลึกพบว่าโฮโลกราฟีอาจจะเป็นกุญแจสู่การรวมแรงโน้มถ่วงกับกลศาสตร์ควอนตัม นักฟิสิกส์ได้แสวงหาวิธีที่จะรวมแรงโน้มถ่วงในทฤษฎีสนามควอนตัมสำหรับทศวรรษที่ผ่านมา ถ้า maldacena ถูกแล้วเห็นได้ชัดว่า ทั้งหมดที่คุณต้องเป็นมิติพิเศษของพื้นที่ ( ซึ่งให้ไว้ตามธรรมชาติในทฤษฎีซูเปอร์สตริง ) ให้เพิ่มมิติกาลอวกาศกับแรงโน้มถ่วงที่โผล่ออกมาจากฟิสิกส์ที่อธิบายโดยทฤษฎีสนามควอนตัมในเขตแดน

ช่วงนี้ความคิดนี้ได้ปรากฏอีกครั้งในบริบทใหม่นักฟิสิกส์บางคนได้เสนอว่าแรงโน้มถ่วงมีบางอย่างที่มีความพัวพันเชิงควอนตัม - ผีการเชื่อมต่อระหว่างอนุภาคที่ห่างไกลที่กำกวม Einstein และดูเหมือนว่าคู่ของโฮโลแกรมระบุ maldacena ทำอะไรกับแรงโน้มถ่วงที่พัวพันเกี่ยวข้อง .

" การเกิดขึ้นของกาลอวกาศในรูปมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับแรงโน้มถ่วงควอนตัมพัวพัน . . . . . . . ในที่สอดคล้องกันระบบควอนตัมปกติ " มาร์ค ฟาน raamsdonk ของมหาวิทยาลัยบริติชโคลัมเบียแย้งใน 2010 กระดาษ " มันเป็นที่น่าสนใจว่าควอนตัมพัวพันภายใน ปรากฏการณ์ที่ปรากฏเป็นสิ่งสำคัญสำหรับการเกิดขึ้นของคลาสสิกกาลอวกาศเรขาคณิต "

งานล่าสุดที่เกี่ยวข้องกับการเชื่อมโยงพัวพัน Gravity เครื่องมือทางคณิตศาสตร์ที่เรียกว่าสั่ง . การอธิบายที่ซับซ้อนพัวพันในระบบของอนุภาคหลายทำได้ง่ายขึ้น โดยใช้เครือข่ายของสั่งปริมาณว่าอนุภาคหลายพันอยู่น่ะ โดยใช้เครือข่ายเมตริกซ์ นักฟิสิกส์ได้พัฒนาขั้นตอนวิธีที่ช่วยให้ง่ายในการวิเคราะห์ของควอนตัมเรื่องเช่นตัวนำยวดยิ่งงานที่ได้รับไปในสำหรับปี งานใหม่กับเครือข่ายเมตริกซ์ได้ให้ข้อมูลเชิงลึกลงไปว่าหลักการโฮโลแกรมเกี่ยวข้องพัวพันกับแรงโน้มถ่วง .

" มันดูเหมือนวัตถุทางกายภาพที่สำคัญเช่นโค้งอวกาศครั้ง . . . . . . . ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติจากพัวพันในสหรัฐอเมริกาผ่านเครือข่ายสามมิติเมตริกซ์ " เขียนทำไมนักฟิสิกส์หรือรอม . kgm úของโยฮันน์ กูเทนแบร์กมหาวิทยาลัยในประเทศเยอรมนี .

โดยเฉพาะสูตรของเครือข่ายเมตริกซ์เรียกเมร่า ( หลายมาตราส่วนพัวพัน renormalization ansatz ) ดูเหมือนว่าแนวโน้มเกี่ยวกับความเข้าใจแรงโน้มถ่วง เครือข่ายเมตริกซ์ Mera อธิบายรูปแบบในระบบควอนตัมพัวพันซับซ้อนบางอย่างสร้างเรขาคณิตให้นึกถึงอวกาศมิติพิเศษที่ maldacena กล่าวถึงในการท . ในคำอื่น ๆ