The security-development relationsh

The security-development relationship
The relationship between security and development was, in relation the MDGs debate, at first somewhat anecdotal, with the recognition that fragile states were the most off-track to achieving the MDGs (World Bank 2008: 22). Indeed, the Millennium Project noted in 2005 that: ‘of the 34 poor countries farthest from reaching the Goals, 22 are in or emerging from conflict’ (2005: 183). These seeming correlations between insecurity and a lack of progress towards the MDGs thus tapped into ongoing research on quantitative measures of how insecurity (primarily understood as ‘conflict’) limited opportunities for development. As Gilgen et al note:
The international community has become increasingly aware of the causes and negative consequences of armed violence. Mounting evidence of this has come to light through the work of the United Nations Development Program (UNDP), the World Bank, the World Health Organisations (WHO, the United Nations Office on Drugs and Crime (UNODC), The Geneva Declaration on Armed Violence and Development (GD) and a host of regional and local initiatives (2010: 5).
Other estimates focused on the costs of conflict – with the Geneva Declaration estimating the opportunity costs of conflict in Africa between 1990 and 2005 at USD $300 billion, representing approximately 15 per cent of Africa’s GDP and roughly the same amount of international aid granted to the continent during the same period (2008: 14). Yet while this suggests that insecurity and underdevelopment are frequently coexistent, it does not necessarily suggest a causal connection (Denney 2011). For instance, does conflict cause poverty or does poverty make societies more susceptible to conflict (Millennium Project 2005: 42)? It is suggested that the answer is both – and this cyclical nature is the basis of ‘poverty and conflict traps’ (Collier 2008; World Bank 2011; Humphreys and Varshney 2004: 12). This argument seemingly gets around the difficulty of deciding what causes what, but it does not assist in proving causality in either direction – it merely highlights that correlation is apparent in both directions, with the cyclical relationship making it difficult to identify entry points to the process.
Nevertheless, the ample statistics demonstrating that insecure countries are often also poor countries (and vice versa) led to calls for the need to address violence and conflict in order to achieve the MDGs. The 2005 UNDP Human Development Report stated that ‘violent conflict is one of the surest and fastest routes to the bottom of the HDI table – and one of the strongest indicators for a protracted stay there (UNDP2005). The United Nations Secretary General echoed this claiming that ‘we will not enjoy development without security [and] we will not enjoy security without development … Unless these causes are advanced, none will succeed’ (UNSG 2005). Many organisations and commentators began pointing to the need to address insecurity in order to ensure progress towards the MDGs (UNODC 2008; Geneva Declaration 2008: 13-14; Wordofa 2010: 94; Leckie 2009:15; Hoff 2009: 160; Asiedu 2008:20). At a Wilton Park conference on Conflict Prevention and Development Cooperation in Africa in 2007, the conference report noted that ‘donor countries have identified conflicts and “state fragility” as critical obstacles to the achievement of the

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ความสัมพันธ์พัฒนาความปลอดภัยความสัมพันธ์ระหว่างความปลอดภัยและพัฒนาได้ ในความสัมพันธ์การอภิปรายต่าง ๆ ในตอนแรกค่อนข้างเล็ก ๆ การรู้จำที่รัฐเปราะบางสุด off-track จะบรรลุต่าง ๆ (ธนาคารโลก 2008:22) แน่นอน โครงการมิลเลนเนียมที่บันทึกในปี 2005 ที่: ' ของประเทศยากจน 34 farthest from ถึงเป้าหมาย 22 อยู่ใน หรือมาจากความขัดแย้ง ' (2005:183) ความสัมพันธ์เหล่านี้ seeming ระหว่างความไม่มั่นคงและไม่มีความคืบหน้าต่อต่าง ๆ จึงเคาะเป็นวิจัยเชิงปริมาณวัดว่าความไม่มั่นคง (ส่วนใหญ่เข้าใจว่าเป็น 'ขัดแย้ง') จำกัดโอกาสในการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง หมายเหตุเป็น Gilgen et al:ประชาคมระหว่างประเทศได้กลายเป็นมากขึ้นตระหนักถึงสาเหตุและผลกระทบเชิงลบของอาวุธความรุนแรง ติดตั้งหลักฐานนี้มาแสงผ่านการทำงานของการสหประชาชาติพัฒนาโปรแกรม (UNDP), ธนาคารโลก องค์กรสุขภาพโลก (ใคร สหประชาชาติสำนักงานยาเสพติดและอาชญากรรม (UNODC), ปฏิญญาเจนีวาที่อาวุธที่รุนแรงและพัฒนา (GD) และโฮสต์ของการริเริ่มของท้องถิ่น และภูมิภาค (2010:5)อื่น ๆ ประเมินเน้นที่ต้นทุนของความขัดแย้งกับปฏิญญาเจนีวา ประมาณการต้นทุนโอกาสของความขัดแย้งในแอฟริการะหว่าง 1990 และปี 2005 ที่ USD $300 ล้าน แสดงประมาณ 15 ร้อยละของของแอฟริกา GDP และประมาณยอดเงินเดียวกันช่วยเหลือนานาชาติให้แก่ทวีปในช่วงเวลาเดียวกัน (2008:14) ยัง ขณะนี้แนะนำว่า ความไม่มั่นคงและ underdevelopment เป็นบ่อย coexistent มันไม่จำเป็นต้องแนะนำการเชื่อมต่อเชิงสาเหตุ (Denney 2011) ตัวอย่าง ไม่ขัดแย้งทำให้เกิดความยากจน หรือไม่ยากจนทำให้สังคมอ่อนแอมากขึ้นไปความขัดแย้ง (โครงการมิลเลนเนียม 2005:42) แนะนำว่า คำตอบคือทั้ง – และธรรมชาติแบบนี้เป็นพื้นฐานของ 'กับดักความยากจนและความขัดแย้ง' (กำลังขุดถ่านหิน 2008 โลกธนาคาร 2011 Humphreys ก Varshney 2004:12) อาร์กิวเมนต์นี้ดูเหมือนว่าจะได้รับรอบความยากของการตัดสินใจว่า อะไรเป็นสาเหตุอะไร แต่มันไม่ช่วยในการพิสูจน์ causality ในทิศทางใด – มันแค่เน้นที่ความสัมพันธ์จะปรากฏในทั้งสองทิศทาง กับความสัมพันธ์แบบทำให้ยากที่จะระบุจุดการอย่างไรก็ตาม สถิติมากมายที่เห็นประเทศไม่ปลอดภัยมักจะยังประเทศยากจน (และในทางกลับกัน) นำไปเรียกความต้องการที่อยู่ความรุนแรงและความขัดแย้งต่าง ๆ เพื่อการ 2005 UNDP มนุษย์พัฒนารายงานระบุที่ ' ความขัดแย้งรุนแรงเป็นหนึ่งแน่นอนที่สุด และเร็วที่สุดเส้นทางด้านล่างของตาราง HDI – และของตัวบ่งชี้ที่แข็งแกร่งสำหรับการพักผ่อนอันยืดเยื้อมี (UNDP2005) เลขาธิการประเทศสหรัฐได้พูดย้ำนี้อ้างว่า ที่ ' เราจะเพลิดเพลินไปกับการพัฒนาไม่ มีการรักษาความปลอดภัย [และ] เราจะไม่เพลิดเพลินกับความปลอดภัย โดยไม่มีการพัฒนา... นอกจากสาเหตุขั้น ไม่มีจะประสบความสำเร็จ ' (UNSG 2005) หลายองค์กรและแสดงเริ่มชี้ให้ต้องอยู่ความไม่มั่นคงเพื่อให้ความคืบหน้าต่อต่าง ๆ (UNODC 2008 ปฏิญญาเจนีวา 2008:13-14 Wordofa 2010:94 Leckie 2009:15 Hoff 2009:160 Asiedu 2008:20) ที่สวนฉากแท่นบูชาวิประชุมป้องกันความขัดแย้งและความร่วมมือพัฒนาในแอฟริกาในปี 2550 รายงานการประชุมไว้ที่ ' ประเทศผู้บริจาคได้ระบุว่าความขัดแย้งและ "สถานะความ" เป็นอุปสรรคสำคัญในความสำเร็จของการ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความสัมพันธ์ของการรักษาความปลอดภัยการพัฒนา
ความสัมพันธ์ระหว่างการรักษาความปลอดภัยและการพัฒนาเป็นในส่วนที่เกี่ยวอภิปราย MDGs ที่ค่อนข้างพอสมควรแรกกับการรับรู้ว่ารัฐมีความเปราะบางมากที่สุดออกติดตามเพื่อให้บรรลุ MDGs (World Bank 2008: 22) อันที่จริงโครงการมิลเลนเนียมที่ระบุไว้ในปี 2005 ว่า 'ของ 34 ประเทศที่ยากจนมากที่สุดจากการเข้าถึงเป้าหมาย, 22 หรือที่อยู่ในความขัดแย้งที่เกิดขึ้นใหม่จาก' (2005: 183) เหล่านี้ดูเหมือนความสัมพันธ์ระหว่างความไม่มั่นคงและไม่มีความคืบหน้าต่อ MDGs เคาะดังนั้นในการวิจัยอย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับมาตรการเชิงปริมาณของวิธีการที่ไม่มั่นคง (เข้าใจเป็นหลักเป็น 'ความขัดแย้ง') จำกัด โอกาสในการพัฒนา ในฐานะที่เป็น Gilgen และบันทึกอั:
ประชาคมระหว่างประเทศได้กลายเป็นมากขึ้นตระหนักถึงสาเหตุและผลกระทบเชิงลบของการใช้ความรุนแรงติดอาวุธ หลักฐานนี้มีมาให้แสงผ่านการทำงานของโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ (UNDP), World Bank, องค์กรอนามัยโลก (WHO, สำนักงานสหประชาชาติว่าด้วยยาเสพติดและอาชญากรรม (UNODC) ปฏิญญาเจนีวาได้ติดอาวุธความรุนแรง และการพัฒนา (GD) และโฮสต์ของความคิดริเริ่มในระดับภูมิภาคและท้องถิ่น (2010: 5).
ประมาณการอื่น ๆ มุ่งเน้นไปที่ค่าใช้จ่ายของความขัดแย้ง - กับเจนีวาประกาศการประมาณค่าใช้จ่ายในโอกาสของความขัดแย้งในแอฟริการะหว่างปี 1990 และ 2005 ที่ USD $ 300,000,000,000 คิดเป็น ประมาณร้อยละ 15 ของ GDP ของแอฟริกาและประมาณจำนวนเดียวกันของความช่วยเหลือจากนานาชาติได้รับอนุญาตให้ทวีปในช่วงเวลาเดียวกัน (2008: 14). แต่ในขณะนี้แสดงให้เห็นว่าไม่มั่นคงและล้าหลังอยู่บ่อย coexistent ก็ไม่จำเป็นต้องแสดงให้เห็นการเชื่อมต่อสาเหตุ ( . Denney 2011) ยกตัวอย่างเช่นความยากจนไม่ก่อให้เกิดความขัดแย้งหรือไม่ความยากจนทำให้สังคมอ่อนแอมากขึ้นไปสู่ความขัดแย้ง (มิลเลนเนียมโครงการ 2005: 42) จะชี้ให้เห็นว่าคำตอบคือทั้งสอง - และวงจรธรรมชาตินี้เป็นพื้นฐานของความยากจนและกับดักความขัดแย้ง? (ถ่านหิน 2008; World Bank 2011; ฮัมเฟรย์และ Varshney 2004: 12) เรื่องนี้ดูเหมือนจะได้รับรอบความยากลำบากในการตัดสินใจเลือกสิ่งที่ทำให้เกิดสิ่งที่ แต่ก็ไม่ได้ให้ความช่วยเหลือในการพิสูจน์อำนาจในทิศทางใดทิศทางหนึ่ง - มันเป็นเพียงไฮไลท์ความสัมพันธ์ที่มีความชัดเจนในทิศทางที่ทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่เป็นวงกลมทำให้มันยากที่จะระบุจุดเข้ากับกระบวนการ .
แต่สถิติที่เพียงพอแสดงให้เห็นว่าประเทศที่ไม่ปลอดภัยมักจะยังประเทศที่ยากจน (และในทางกลับกัน) นำไปสู่การเรียกร้องให้มีความต้องการที่จะอยู่กับความรุนแรงและความขัดแย้งเพื่อให้บรรลุ MDGs รายงาน 2005 UNDP พัฒนามนุษย์ระบุว่า 'ความขัดแย้งรุนแรงเป็นหนึ่งในเส้นทางที่แน่นอนที่สุดและเร็วที่สุดในด้านล่างของตาราง HDI - และเป็นหนึ่งในตัวชี้วัดที่แข็งแกร่งสำหรับการเข้าพักยืดเยื้อมี (UNDP2005) เลขาธิการสหประชาชาติสะท้อนนี้อ้างว่า 'เราจะได้สนุกกับการพัฒนาโดยไม่ต้องรักษาความปลอดภัย [และ] เราจะได้สนุกกับการรักษาความปลอดภัยโดยไม่ต้องพัฒนา ... เว้นแต่สาเหตุเหล่านี้เป็นขั้นสูงไม่มีใครจะประสบความสำเร็จ' (UNSG 2005) หลายองค์กรและการแสดงความเห็นเริ่มชี้ไปที่ความต้องการที่จะอยู่ที่ความไม่มั่นคงในการสั่งซื้อเพื่อให้แน่ใจว่าความคืบหน้าต่อ MDGs (UNODC 2008; เจนีวาปฏิญญา 2008: 13-14; Wordofa 2010: 94; Leckie 2009: 15; ฮอฟฟ์ 2009: 160; Asiedu 2008: 20) ที่ประชุมปาร์ควิลตันในการป้องกันความขัดแย้งและการพัฒนาความร่วมมือในแอฟริกาในปี 2007 รายงานของการประชุมตั้งข้อสังเกตว่า 'ประเทศผู้บริจาคได้ระบุความขัดแย้งและ "ความเปราะบางของรัฐ" เป็นอุปสรรคที่สำคัญต่อความสำเร็จของ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การพัฒนาความมั่นคงความสัมพันธ์
ความสัมพันธ์ระหว่างความมั่นคงและการพัฒนาในความสัมพันธ์แห่งการอภิปราย ตอนแรกค่อนข้าง จด กับการรับรู้ที่เปราะบางรัฐได้มากที่สุด ออกติดตาม เพื่อบรรลุ MDGs ( ธนาคารโลก 2008 : 22 ) แท้จริงสหัสวรรษโครงการไว้ในปี 2005 ว่า ' ของ 34 ประเทศที่ยากจนที่ไกลจากการเข้าถึงเป้าหมาย22 มีหรือเกิดขึ้นจากความขัดแย้ง ' ( 2548 : 183 ) เหล่านี้ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างความไม่มั่นคงและไม่มีความคืบหน้าต่อ MDGs ดังนั้นจึงมีการวิจัยเกี่ยวกับมาตรการเชิงปริมาณของวิธีการที่ไม่มั่นคง ( ส่วนใหญ่เข้าใจว่าเป็น ' ความขัดแย้ง ' ) โอกาสที่ จำกัด สำหรับการพัฒนา เป็น gilgen et al :
หมายเหตุประชาคมระหว่างประเทศได้กลายเป็นมากขึ้นตระหนักถึงสาเหตุและผลกระทบเชิงลบของความรุนแรงของอาวุธ หลักฐานการติดตั้งนี้มีแสงสว่างออกมาผ่านการทำงานของโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ ( UNDP ) , ธนาคารโลก , องค์การอนามัยโลก ( WHO , สำนักงานสหประชาชาติว่าด้วยยาเสพติดและอาชญากรรม ( UNODC )ปฏิญญาเจนีวาว่าด้วยความรุนแรงทางอาวุธและการพัฒนา ( GD ) และโฮสต์ของโครงการทั้งในระดับภูมิภาคและระดับท้องถิ่น ( 2553 : 5 ) .
ประมาณการอื่น ๆเน้นต้นทุนของความขัดแย้ง และเจนีวาประกาศการประเมินค่าเสียโอกาสของความขัดแย้งในแอฟริการะหว่างปี 1990 และปี 2005 ที่ USD $ 300 พันล้านคิดเป็นประมาณร้อยละ 15 ของ GDP ของแอฟริกาและประมาณจำนวนเดียวกันของความช่วยเหลือระหว่างประเทศให้ทวีปในช่วงเวลาเดียวกัน ( 2551 : 14 ) แต่ในขณะที่มันแสดงให้เห็นว่าความไม่มั่นคงและการด้อยพัฒนามัก coexistent มันไม่ได้แปลว่าการเชื่อมต่อเชิงสาเหตุ ( เดนนี่ย์ 2011 ) สำหรับอินสแตนซ์ไม่มีความยากจนก่อให้เกิดความขัดแย้งหรือไม่ ความยากจน ทำให้สังคมอ่อนแอมากขึ้นความขัดแย้ง ( สหัสวรรษโครงการ 2548 : 42 ) พบว่าคำตอบคือทั้งสอง ) และบริษัท นี่คือพื้นฐานของความยากจนและความขัดแย้ง ' กับดัก ' ( คอล 2008 ; ธนาคารโลก 2011 ; ใช้ได้ varshney 2004 : 12 ) อาร์กิวเมนต์นี้ดูเหมือนจะได้รับรอบ ๆความยากของการตัดสินใจว่าสาเหตุอะไรแต่มันไม่ช่วยในการพิสูจน์ความสัมพันธ์ในทิศทางใด และมันเป็นเพียงไฮไลท์ความสัมพันธ์ที่ปรากฏในทั้งสองทิศทาง มีความสัมพันธ์เป็นวงกลมทำให้ยากที่จะระบุจุดในกระบวนการ .
อย่างไรก็ตามสถิติการเล่นแสดงให้เห็นว่าไม่ปลอดภัยประเทศมักจะยังมีประเทศยากจน ( และในทางกลับกัน ) นำไปสู่การเรียกร้องให้ต้องอยู่ที่ความรุนแรงและความขัดแย้งในการบรรลุ MDGs .การสำรวจและพัฒนามนุษย์ รายงานระบุว่า ' ความขัดแย้งรุนแรงเป็นหนึ่งในเส้นทางที่แน่นอนที่สุดและเร็วที่สุดเพื่อให้ด้านล่างของตาราง HDI ) และหนึ่งของตัวชี้วัดที่แข็งแกร่งสำหรับการเข้าพักยืดเยื้อมี ( undp2005 )สหประชาชาติเลขาธิการสะท้อนนี้อ้างว่า พวกเราจะไม่เพลิดเพลินกับการพัฒนาโดยไม่ต้องรักษาความปลอดภัย [ และ ] พวกเราจะไม่สนุกกับการรักษาความปลอดภัยโดยไม่ต้องพัฒนา . . . . . . . นอกจากสาเหตุเหล่านี้เป็นขั้นสูง ก็จะประสบความสำเร็จ ( คณะมนตรีความมั่นคง 2005 ) หลายองค์กรและแสดงความเห็นเริ่มชี้ไปที่ต้องอยู่ที่ความไม่มั่นคงเพื่อให้ความคืบหน้าต่อ MDGs ( UNODC ) ;เจนีวาประกาศ 2008 : 13-14 ; wordofa 2010 : 94 ; เลคกี้ 2009:15 ; ฮอฟ 2009 : 160 ; asiedu 2008:20 ) ที่ วิลตั้นปาร์คการประชุมในการป้องกันความขัดแย้งและความร่วมมือในการพัฒนาในแอฟริกาในปี 2007 , รายงานประชุมตั้งข้อสังเกตว่า ' ประเทศผู้บริจาคระบุความขัดแย้งและรัฐ " เปราะบาง " อย่าง เป็นอุปสรรคต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของ