IntroductionBeef cattle production

Introduction
Beef cattle production throughout the United States requires
better forage management systems to reduce input costs and protect
environmental quality. Good pasture management enhances
nutrient cycling efficiency for livestock growth, soil health, and
water quality (Bellows, 2001). It has been stated that grazing not
only enhances the activity of soil microbial communities but also
concurrently induces changes in the size and composition of these
communities (Patra et al., 2005). Despite improvements in certain
soil biological parameters, grazing systems have also been scrutinized
for degradation of water, soil and air quality (Abu-Zreig et al.,
2003; Acosta-Martinez et al., 2003; Amador et al., 1997). One possible solution could be to establish perennial vegetative buffers with
grass and tree species.
Agroforestry is a collective term for land use practices that
optimize the environmental as well as economic benefits when
trees and/or shrubs are combined with crops and/or pasture in
spatial or temporal arrangements (Gold and Garrett, 2009). Agroforestry
practices have been shown to improve soil quality, carbon
sequestration, and water quality in cropping systems (Lal, 2004;
Nii-Annang et al., 2009). Also, these practices are believed to reduce
nonpoint source pollution from row-crop areas by improving soil
hydraulic properties and reducing surface runoff (Abu-Zreig et al.,
2003; Gilliam, 1994; Lovell and Sullivan, 2006; Udawatta et al.,
2002) as well as increase or maintain soil organic carbon (SOC)
through litter fall, reduction in soil erosion and increased land productivity
(Escobar et al., 2002).
Soil quality has been defined as the capacity of soil to function
within ecosystem boundaries to sustain biological productivity,
maintain environmental quality, and promote plant and animal health (Benedetti and Dilly, 2006; Doran and Parkin, 1994; Karlen
et al., 1997). Soil quality assessment is a process by which soil
resources are evaluated on the basis of soil function (Karlen et al.,
1997; Weil and Magdoff, 2004). Periodic assessment of soil quality
with known indicators, thresholds and other criteria for evaluation
will make it easier to quantify these parameters. Hence, assessment
of soil quality and health should be achieved most efficiently using a
modeling framework based on collecting and synthesizing an array
of soil quality indicators (Harris et al., 1996).
To evaluate the impact of management practices on the quality
of soil, and thus to predict their consequences in the environment,
studies have attempted to determine soil quality by using microbial
parameters as indicators (Schloter et al., 2003). Among the microbial
parameters enzyme activities have been identified as possible
indicators of the quality of soil because of their rapid responses to
changes in soil management (Bandick and Dick, 1999).
Soil enzymes play key biochemical functions in the overall
process of organic matter decomposition in the soil system
(Sinsabaugh et al., 1991). Soil enzyme activities have been related
to soil physio-chemical characters (Amador et al., 1997), microbial
community structure and vegetation (Sinsabaugh et al., 2002)
and disturbance (Boerner et al., 2000). Studies show that enzyme
activity and microbial diversity are greater in agroforestry alley
cropping practices due to differences in litter quality and quantity,
and root exudates (Mungai et al., 2005; Myers et al., 2001;
Udawatta et al., 2009). Previous research suggests that relationships
between organic matter, microbial activity, and microbial
biomass are good indicators of soil quality (Anderson and Domsch,
1990).
The percentage of water stable aggregates (WSA) measures the
resistance of the soil to breakdown by water and mechanical stress.
Six et al. (2006) stated that soil microbes improve soil aggregation
and thus WSA can reflect relative microbial activity. Water
stable aggregates are formed by the aggregation of clay (smallest
particles), followed by accumulation of macro-aggregates bound
together with bacterial secretions, fungal hyphae, and fine roots.
As described by Tisdall and Oades (1982), soils consist of dynamic
aggregates of different sizes bound together by organic and inorganic
compounds. According to the aggregate hierarchy model
(Tisdall and Oades, 1982), soil organic matter is considered as the
principal binding agent of aggregate formation and which starts
with the microaggregates. The lowest hierarchical order of this
model, i.e. the microaggregates, consists of clay particles attached
to organic molecules by polyvalent cations. Macroaggregates are
considered a secondary soil structure associated with formation of
pores, microbial habitat and physical protection of organic matter
(Carter, 2004). Studies report the proportion of WSA is associated
with perennial vegetation and reduced disturbance of soil
(Balesdent et al., 2000).
An assessment of soil enzyme activities in the ecosystem will
help to quantify and evaluate specific biological processes in
the soil. It is important to have a better understanding of soil
enzyme activities as these are easy to measure and they provide
rapid responses to changes in management practices (Dick, 1997;
Bandick and Dick, 1999). Although there have been extensive studies
on soil enzymes (Lizarazo et al., 2005; Mungai et al., 2005; Wirth
and Wolf, 1992), little has been reported on their roles in grazed
pasture management systems with agroforestry practices. Understanding
and maintaining biodiversity has become an increasingly
important field of research, as well as a resource management goal.
More research is needed for a comprehensive understanding of
buffer effects on overall soil quality (Lovell and Sullivan, 2006)
and to develop environmentally friendly management plans. We
hypothesized that there is an effect of grazed pasture with buffers
and row-crop management on soil quality parameters. The objective
of this research was to compare the effects of grazed pasture,
agroforestry buffer, grass buffer, and row-crop management on
activity of selected enzymes, WSA, and soil organic carbon and total
soil nitrogen contents.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แนะนำต้องการผลิตเนื้อวัวทั่วสหรัฐอเมริกาอาหารสัตว์ระบบการจัดการเพื่อลดต้นทุนการนำเข้า และป้องกันดีกว่าคุณภาพสิ่งแวดล้อม ช่วยจัดการพาสเจอร์ดีประสิทธิภาพการขี่จักรยานธาตุอาหารสำหรับการเจริญเติบโตของปศุสัตว์ ดินสุขภาพ และคุณภาพน้ำ (เครื่องเป่าลม 2001) จะมีการระบุว่า grazing ไม่เฉพาะ ช่วยกิจกรรมของชุมชนจุลินทรีย์ดินแต่ยังพร้อมก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในขนาดและองค์ประกอบเหล่านี้ชุมชน (ภัทราร้อยเอ็ด al., 2005) แม้ มีการปรับปรุงในบางscrutinized พารามิเตอร์ชีวภาพดิน grazing ระบบยังการย่อยสลายน้ำ ดิน และคุณภาพอากาศ (บู Zreig et al.,2003 มาติเน่ Acosta et al., 2003 Amador และ al., 1997) หนึ่งแก้ปัญหาได้สามารถสร้างบัฟเฟอร์ยืนต้นผักเรื้อรังด้วยพันธุ์หญ้าและต้นไม้Agroforestry เป็นคำรวมสำหรับการใช้ที่ดินปฏิบัติที่เพิ่มประสิทธิภาพในด้านสิ่งแวดล้อม รวมทั้งเศรษฐกิจประโยชน์เมื่อกับพืชต้นไม้หรือพุ่ม หรือทุ่งหญ้าในปริภูมิ หรือขมับจัด (โกลด์และการ์ 2009) Agroforestryปฏิบัติได้ถูกแสดงให้เห็นการปรับปรุงคุณภาพดิน คาร์บอนsequestration และคุณภาพน้ำในการปลูกพืชระบบ (Lal, 2004Nii-Annang et al., 2009) ยัง ถือปฏิบัติเหล่านี้เพื่อลดnonpoint แหล่งมลพิษจากพื้นที่เพาะปลูกแถวโดยการปรับปรุงดินคุณสมบัติไฮดรอลิกและไหลบ่าที่ผิวลดลง (บู Zreig et al.,2003 Gilliam, 1994 โลเวลลอด์จและซัลลิแวน 2006 Udawatta et al.,2002) as well as increase or maintain soil organic carbon (SOC)through litter fall, reduction in soil erosion and increased land productivity(Escobar et al., 2002).Soil quality has been defined as the capacity of soil to functionwithin ecosystem boundaries to sustain biological productivity,maintain environmental quality, and promote plant and animal health (Benedetti and Dilly, 2006; Doran and Parkin, 1994; Karlenet al., 1997). Soil quality assessment is a process by which soilresources are evaluated on the basis of soil function (Karlen et al.,1997; Weil and Magdoff, 2004). Periodic assessment of soil qualitywith known indicators, thresholds and other criteria for evaluationwill make it easier to quantify these parameters. Hence, assessmentof soil quality and health should be achieved most efficiently using amodeling framework based on collecting and synthesizing an arrayof soil quality indicators (Harris et al., 1996).To evaluate the impact of management practices on the qualityof soil, and thus to predict their consequences in the environment,studies have attempted to determine soil quality by using microbialparameters as indicators (Schloter et al., 2003). Among the microbialparameters enzyme activities have been identified as possibleindicators of the quality of soil because of their rapid responses tochanges in soil management (Bandick and Dick, 1999).Soil enzymes play key biochemical functions in the overallprocess of organic matter decomposition in the soil system(Sinsabaugh et al., 1991). Soil enzyme activities have been relatedto soil physio-chemical characters (Amador et al., 1997), microbialcommunity structure and vegetation (Sinsabaugh et al., 2002)and disturbance (Boerner et al., 2000). Studies show that enzymeactivity and microbial diversity are greater in agroforestry alleycropping practices due to differences in litter quality and quantity,and root exudates (Mungai et al., 2005; Myers et al., 2001;Udawatta et al., 2009). Previous research suggests that relationshipsbetween organic matter, microbial activity, and microbialbiomass are good indicators of soil quality (Anderson and Domsch,1990).The percentage of water stable aggregates (WSA) measures theresistance of the soil to breakdown by water and mechanical stress.Six et al. (2006) stated that soil microbes improve soil aggregationand thus WSA can reflect relative microbial activity. Waterstable aggregates are formed by the aggregation of clay (smallestparticles), followed by accumulation of macro-aggregates boundtogether with bacterial secretions, fungal hyphae, and fine roots.As described by Tisdall and Oades (1982), soils consist of dynamicaggregates of different sizes bound together by organic and inorganiccompounds. According to the aggregate hierarchy model(Tisdall and Oades, 1982), soil organic matter is considered as theprincipal binding agent of aggregate formation and which startswith the microaggregates. The lowest hierarchical order of thismodel, i.e. the microaggregates, consists of clay particles attachedto organic molecules by polyvalent cations. Macroaggregates areconsidered a secondary soil structure associated with formation ofpores, microbial habitat and physical protection of organic matter(Carter, 2004). Studies report the proportion of WSA is associatedwith perennial vegetation and reduced disturbance of soil(Balesdent et al., 2000).An assessment of soil enzyme activities in the ecosystem willhelp to quantify and evaluate specific biological processes inthe soil. It is important to have a better understanding of soilenzyme activities as these are easy to measure and they providerapid responses to changes in management practices (Dick, 1997;Bandick and Dick, 1999). Although there have been extensive studieson soil enzymes (Lizarazo et al., 2005; Mungai et al., 2005; Wirthand Wolf, 1992), little has been reported on their roles in grazedpasture management systems with agroforestry practices. Understandingand maintaining biodiversity has become an increasinglyimportant field of research, as well as a resource management goal.More research is needed for a comprehensive understanding ofbuffer effects on overall soil quality (Lovell and Sullivan, 2006)and to develop environmentally friendly management plans. Wehypothesized that there is an effect of grazed pasture with buffersand row-crop management on soil quality parameters. The objectiveof this research was to compare the effects of grazed pasture,agroforestry buffer, grass buffer, and row-crop management onactivity of selected enzymes, WSA, and soil organic carbon and totalsoil nitrogen contents.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทนำเนื้อวัวผลิตทั่วประเทศสหรัฐอเมริกาต้องดีกว่าระบบการจัดการอาหารสัตว์เพื่อลดต้นทุนการผลิตและปกป้องคุณภาพสิ่งแวดล้อม การจัดการทุ่งหญ้าที่ดีช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการหมุนเวียนของธาตุอาหารสำหรับการเจริญเติบโตในสัตว์สุขภาพดินและคุณภาพน้ำ(ปอด, 2001) มันได้รับการระบุว่าทุ่งเลี้ยงสัตว์ไม่เพียง แต่ช่วยเพิ่มการทำงานของจุลินทรีย์ในดินชุมชน แต่ยังเห็นพ้องกันก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในขนาดและองค์ประกอบของเหล่าชุมชน(ภัทรา et al., 2005) แม้จะมีการปรับปรุงในบางพารามิเตอร์ทางชีวภาพดินระบบการเลี้ยงสัตว์ยังได้รับการพิจารณาสำหรับการเสื่อมสภาพของน้ำในดินและคุณภาพอากาศ(อาบู Zreig, et al. 2003;. มาร์ติคอสต้า-et al, 2003;. ดอร์, et al, 1997) ทางออกหนึ่งที่เป็นไปได้อาจจะมีการสร้างเนื้อเยื่อพืชยืนต้นที่มีหญ้าและต้นไม้ชนิด. วนเกษตรเป็นคำที่รวมสำหรับการปฏิบัติการใช้ประโยชน์ที่ดินที่เพิ่มประสิทธิภาพด้านสิ่งแวดล้อมเช่นเดียวกับผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจเมื่อต้นไม้และ/ หรือพุ่มไม้จะรวมกับพืชและ / หรือทุ่งหญ้าในเชิงพื้นที่หรือข้อตกลงชั่วคราว (ทองและการ์เร็ต 2009) วนเกษตรการปฏิบัติที่ได้รับการแสดงเพื่อปรับปรุงคุณภาพดินคาร์บอนอายัดและคุณภาพน้ำในระบบการปลูกพืช(Lal 2004;. Nii-Annang et al, 2009) นอกจากนี้การปฏิบัติเหล่านี้เชื่อว่าจะช่วยลดมลพิษแหล่งกำเนิดจากพื้นที่แถวพืชโดยการปรับปรุงดินคุณสมบัติไฮโดรลิคและลดการไหลบ่าผิว(อาบู Zreig, et al. 2003; เลียม 1994; โลเวลล์และซัลลิแวน, 2006. Udawatta, et al, 2002) เช่นเดียวกับการเพิ่มขึ้นหรือรักษาอินทรีย์คาร์บอนในดิน (SOC) ผ่านการล่มสลายเศษซากพืชในการลดการพังทลายของดินและผลผลิตที่ดินที่เพิ่มขึ้น(เอสโกบาร์ et al., 2002). ที่มีคุณภาพดินได้รับการกำหนดให้เป็นความสามารถของดินในการทำงานอยู่ภายในขอบเขตของระบบนิเวศเพื่อรักษาผลผลิตทางชีวภาพรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมและส่งเสริมพืชและสุขภาพสัตว์ (Benedetti และ Dilly 2006; Doran และ Parkin 1994; Karlen., et al, 1997) การประเมินคุณภาพดินเป็นกระบวนการที่ดินทรัพยากรมีการประเมินบนพื้นฐานของฟังก์ชั่นดิน (Karlen, et al. 1997; Weil และ Magdoff, 2004) การประเมินระยะของคุณภาพดินกับตัวชี้วัดที่รู้จักกันเกณฑ์และเกณฑ์อื่น ๆ สำหรับการประเมินผลจะทำให้มันง่ายที่จะหาจำนวนพารามิเตอร์เหล่านี้ ดังนั้นการประเมินคุณภาพดินและสุขภาพควรจะทำได้มีประสิทธิภาพมากที่สุดโดยใช้กรอบการสร้างแบบจำลองขึ้นอยู่กับการเก็บรวบรวมและสังเคราะห์อาร์เรย์ของตัวชี้วัดคุณภาพดิน(แฮร์ริส et al., 1996). เพื่อประเมินผลกระทบของการจัดการเกี่ยวกับคุณภาพของดินและทำให้การคาดการณ์ผลกระทบของพวกเขาในสภาพแวดล้อมที่การศึกษาได้พยายามที่จะตรวจสอบคุณภาพดินโดยใช้จุลินทรีย์พารามิเตอร์เป็นตัวชี้วัด(Schloter et al., 2003) ท่ามกลางจุลินทรีย์พารามิเตอร์เอนไซม์ที่ได้รับการระบุว่าเป็นไปได้ที่ตัวชี้วัดคุณภาพของดินเนื่องจากการตอบสนองอย่างรวดเร็วของพวกเขาเพื่อการเปลี่ยนแปลงในการจัดการดิน(Bandick และดิ๊ก, 1999). เอนไซม์ดินเล่นฟังก์ชั่นทางชีวเคมีที่สำคัญในการรวมกระบวนการของการย่อยสลายสารอินทรีย์ในระบบดิน(Sinsabaugh et al., 1991) เอนไซม์ดินได้รับการที่เกี่ยวข้องกับดินตัวอักษรออกกำลังเคมี (ดอร์ et al., 1997), จุลินทรีย์โครงสร้างชุมชนและพืชผัก(Sinsabaugh et al., 2002) และการรบกวน (Boerner et al., 2000) การศึกษาแสดงให้เอนไซม์ที่กิจกรรมและความหลากหลายของจุลินทรีย์มีมากขึ้นในซอยวนเกษตรการปฏิบัติที่ปลูกพืชอันเนื่องมาจากความแตกต่างในด้านคุณภาพและปริมาณครอก, และสารที่หลั่งราก (Mungai et al, 2005;.. ไมเออร์, et al, 2001;. Udawatta et al, 2009) วิจัยก่อนหน้านี้แสดงให้เห็นว่ามีความสัมพันธ์ระหว่างสารอินทรีย์กิจกรรมของจุลินทรีย์และจุลินทรีย์ชีวมวลเป็นตัวชี้วัดที่ดีของคุณภาพดิน(แอนเดอ Domsch, 1990). ร้อยละของมวลรวมที่มีเสถียรภาพน้ำ (WSA) วัดความต้านทานของดินเพื่อการสลายด้วยน้ำและเครื่องจักรกลความเครียด. หก et al, (2006) ระบุว่าจุลินทรีย์ดินปรับปรุงการรวมดินและทำให้WSA สามารถสะท้อนให้เห็นกิจกรรมของจุลินทรีย์ญาติ น้ำมวลรวมที่มีเสถียรภาพจะเกิดขึ้นจากการรวมตัวของดิน(เล็กที่สุดอนุภาค) ตามด้วยการสะสมของมวลแมโครผูกพันร่วมกับหลั่งแบคทีเรียเส้นใยเชื้อราและรากดี. ตามที่อธิบาย Tisdall และ Oades (1982) ดินประกอบด้วยแบบไดนามิกมวลรวมขนาดแตกต่างกันผูกพันกันโดยอินทรีย์และอนินทรีสาร ตามรูปแบบลำดับชั้นรวม(Tisdall และ Oades, 1982) อินทรียวัตถุในดินถือเป็นหลักที่มีผลผูกพันตัวแทนของการก่อตัวรวมและที่เริ่มต้นด้วยmicroaggregates ลำดับลำดับชั้นต่ำสุดของนี้รุ่นคือ microaggregates ที่ประกอบด้วยอนุภาคดินเหนียวที่แนบมาเพื่อโมเลกุลของสารอินทรีย์โดยไพเพอร์polyvalent Macroaggregates จะถือว่าเป็นโครงสร้างของดินรองที่เกี่ยวข้องกับการก่อตัวของรูขุมขนที่อยู่อาศัยของจุลินทรีย์และการป้องกันทางกายภาพของสารอินทรีย์(คาร์เตอร์, 2004) รายงานการศึกษาสัดส่วนของ WSA มีความเกี่ยวข้องกับพืชยืนต้นและลดการรบกวนของดิน(Balesdent et al., 2000). การประเมินการทำงานของเอนไซม์ดินในระบบนิเวศระบบจะช่วยให้ปริมาณและประเมินกระบวนการทางชีวภาพที่เฉพาะเจาะจงในดิน มันเป็นสิ่งสำคัญที่จะมีความเข้าใจที่ดีของดินเอนไซม์เหล่านี้เป็นเรื่องง่ายที่จะวัดและพวกเขาให้การตอบสนองอย่างรวดเร็วต่อการเปลี่ยนแปลงในการบริหารจัดการ(ดิ๊ก 1997; Bandick และดิ๊ก, 1999) แม้ว่าจะมีการศึกษาอย่างกว้างขวางในเอนไซม์ดิน (Lizarazo et al, 2005;. Mungai et al, 2005;. เวิร์ ธ และหมาป่า 1992) เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ได้รับรายงานเกี่ยวกับบทบาทของพวกเขาใน Grazed ระบบการจัดการทุ่งหญ้ากับการปฏิบัติวนเกษตร ความเข้าใจและการรักษาความหลากหลายทางชีวภาพได้กลายเป็นมากขึ้นสาขาที่สำคัญของการวิจัยเช่นเดียวกับเป้าหมายของการจัดการทรัพยากร. จำเป็นต้องวิจัยเพิ่มเติมเพื่อความเข้าใจที่ครอบคลุมของผลกระทบบัฟเฟอร์กับคุณภาพดินโดยรวม (โลเวลล์และซัลลิแวน, 2006) และการพัฒนาแผนการจัดการที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม . เราตั้งสมมติฐานว่าจะมีผลกระทบจากการกินหญ้าทุ่งหญ้าที่มีบัฟเฟอร์และการจัดการแถวพืชในพารามิเตอร์คุณภาพดิน วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้คือการเปรียบเทียบผลของการ Grazed ทุ่งหญ้าที่บัฟเฟอร์วนเกษตรบัฟเฟอร์หญ้าและการจัดการแถวพืชในกิจกรรมของเอนไซม์เลือกWSA และคาร์บอนในดินอินทรีย์และรวมปริมาณไนโตรเจนในดิน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การผลิตโคเนื้อแนะนำ

ทั่วประเทศสหรัฐอเมริกาต้องดีกว่าระบบการจัดการพืชอาหารสัตว์เพื่อลดต้นทุนนำเข้า และปกป้อง
คุณภาพสิ่งแวดล้อม ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการจัดการฟาร์มที่ดี
ธาตุอาหารสำหรับการเจริญเติบโต สัตว์สุขภาพของดินและคุณภาพน้ำ (
, เครื่องเป่าลม , 2001 ) มันได้รับการกล่าวว่าไม่เพียง แต่ช่วยเพิ่มกิจกรรมการแทะเล็ม

ของประชากรจุลินทรีย์ดิน แต่ยังกัน ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในขนาดและองค์ประกอบของชุมชนเหล่านี้
( ภัทร et al . , 2005 ) แม้จะมีการปรับปรุงในบาง
ดินชีวภาพ , แทะเล็มระบบยังได้รับ scrutinized
เพื่อการย่อยสลายของดิน น้ำ และคุณภาพอากาศ ( อา
zreig et al . , 2003 ; อคอสต้า มาร์ติเนซ et al . , 2003 ; ดอร์ et al . , 1997 )ทางออกหนึ่งที่เป็นไปได้สามารถที่จะสร้างบัฟเฟอร์กับไม้ยืนต้น พืช หญ้า และพืช
.
วนเกษตรคือ บริบททางการใช้ที่ดิน
ปรับสิ่งแวดล้อม รวมทั้งผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจเมื่อ
ต้นไม้และ / หรือพุ่มไม้จะรวมกับพืชและ / หรือทุ่งหญ้าในพื้นที่หรือเวลาจัด
( ทองและการ์เร็ต ประจำปี 2552 ) วนเกษตร
การปฏิบัติที่ได้รับการแสดงเพื่อปรับปรุงคุณภาพดิน และการสะสมคาร์บอน
, คุณภาพน้ำในระบบการปลูกพืช ( ลาล , 2004 ;
ดังนั้น annang et al . , 2009 ) นอกจากนี้ พฤติกรรมเหล่านี้เชื่อว่าจะลด
แหล่งกำเนิดมลพิษจากแถวตัดพื้นที่โดยการปรับปรุงคุณสมบัติทางชลศาสตร์ของดินและลดผิวดิน ( อา

zreig et al . , 2003 ; เลียม , 1994 ; โลเวลล์และซัลลิแวน , 2006 ; udawatta et al . ,
2002 ) รวมทั้งเพิ่มหรือรักษาอินทรีย์คาร์บอน ( ส )
ผ่านตกแคร่ ลดการชะล้างพังทลายของดิน และเพิ่มผลผลิตที่ดิน
( เอสโคบาร์ et al . , 2002 ) .
คุณภาพดินมีการกำหนดความสามารถของดินที่จะฟังก์ชั่น
ภายในขอบเขตของระบบนิเวศเพื่อรักษาผลผลิตชีวภาพ
รักษาคุณภาพของสิ่งแวดล้อม และส่งเสริมสุขภาพพืชและสัตว์ ( เบเนเด็ตตี้ และ dilly , 2006 ;ดูแรน และพาร์กิน , 1994 ; คาร์เลิ่น
et al . , 1997 ) การประเมินคุณภาพดิน คือกระบวนการที่ทรัพยากรดิน
ถูกประเมินบนพื้นฐานของฟังก์ชันดิน ( คาร์เลิ่น et al . ,
1997 ; วีล และ magdoff , 2004 ) การประเมินระยะของดินคุณภาพ
กับตัวชี้วัดและเกณฑ์อื่น ๆที่รู้จักกัน ซึ่งจะทำให้มันง่ายสำหรับการประเมิน
ที่มีพารามิเตอร์เหล่านี้ ดังนั้น การประเมิน