“Fine?” Youngjae repeated in confus

“Fine?” Youngjae repeated in confusion. Was he really giving in?

“No.” There was a small smile on Daehyun's lips and the younger man couldn't help but smile back before mock pouting. It was easy to forget Jung Daehyun had a sense of humor sometimes. “I simply do not want you involved with dangerous things.” He added before Youngjae could ask why. The room went silent and Youngjae allowed himself to stare, watching as his lover stared off into nothing, his expression looking almost troubled.

“Are you okay?”

Daehyun snapped out of his trance, looking back towards his lover. “Yes.” His answer was so void of any emotion, so cold. The man stood up and walked towards the window, gazing out at the scenery in front of him as he smoked his cigar. What was he holding in? It was just so hard to read him, impossible even.

Youngjae followed him a couple of seconds later, standing beside him. “Daehyun?” He didn't wait for a reply. “What's your favorite color?”

“Why do you ask?” Daehyun asked and Youngjae felt happy to see the amusement and surprise on his face. Anything was better than that cold, blank emotionless expression he always wore.

“Because I want to know.” The younger replied, smiling sheepishly at his lover. It felt so strange, to call Daehyun his lover but not know anything about him. Not his favorite color. . . his favorite food – nothing; at least nothing Youngjae thought made sense to fall in love with. Youngjae knew Daehyun got a thrill from murder, that you don't cross him – but why did he love this man? Youngjae wondered how he could possibly be in love with someone he knew nothing about but he was. He didn't doubt that at all. He just didn't know why.

“I like white.”

“White?” Youngjae repeated and tilted his head ever so slightly. “Is there any reason why?” He couldn't help but notice how Daehyun's lips were so ever slightly curved upwards. Now that Youngjae really thought about it, he'd never really tried to get to know the man that well. From being too nervous to ask, to wanting to stay professional. He wanted to laugh at that. He could ғυϲƙ the man but he couldn't ask what his favorite color was. . .

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"ดี" Youngjae ซ้ำกันอุตลุด เขาสู้กับใน?

"หมายเลข" มีรอยยิ้มเล็ก ๆ บนริมฝีปากของ Daehyun และผู้ชายอายุไม่สามารถช่วยแต่ยิ้มกลับไปก่อน pouting จำลอง ก็จะลืม Jung Daehyun มีอารมณ์ขันบางครั้ง "ฉันก็ไม่ต้องคุณเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เป็นอันตราย" เขาเพิ่มก่อน Youngjae อาจถามว่า ทำไม ห้องพักก็เงียบ และ Youngjae ได้เองมอง ดูเป็นคนรักของเขาเริ่มออกเป็นอะไร นิพจน์ของเขามองปัญหาเกือบ

"เป็นคุณล่ะ"

Daehyun จัดชิดจากความมึนงงของเขา มองกลับไปรักเขา "ใช่" คำตอบของเขาเป็นโมฆะดังนั้นใด ๆ ออก เย็นดังนั้น ชายคนนั้นลุกขึ้นยืน และเดินเข้าไปหาหน้าต่าง พร้อมออกมาที่ฉากหน้าเขาเป็นเขาควันซิการ์ของเขา เขาได้จับอะไรใน ยากก็อ่านเขา เป็นไปไม่ได้

Youngjae ตามเขาไม่กี่วินาทีต่อมา ยืนอยู่ข้างเขา "Daehyun" เขาไม่รอคำตอบ "อะไรคือสีที่คุณชื่นชอบ

"ทำไมทำคุณถาม" ถาม Daehyun และ Youngjae รู้สึกยินดีดูสนุกและแปลกใจบนใบหน้าของเขา อะไรดีกว่าที่เย็น ว่าง emotionless นิพจน์เสมอสวม

"เพราะอยากจะรู้" อายุการตอบกลับ ยิ้มเจื่อนที่คนรักของเขา มันรู้สึกแปลกมาก โทร Daehyun คนรักของเขา แต่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขา ไม่เขาชื่นชอบสี.. อาหารโปรดของเขา – อะไร น้อย Youngjae คิดว่า ไม่มีอะไรทำรู้สึกตกหลุมรักกับการ Youngjae รู้ว่า Daehyun มีความตื่นเต้นจากฆาตกรรม ว่า คุณอย่าข้ามเขา – แต่ทำไมไม่ได้รักคนนี้หรือไม่ Youngjae สงสัยว่า ว่า เขาอาจจะรักคนเขารู้อะไรเกี่ยวกับ แต่เขา เขาไม่ได้สงสัยที่เลย เขาก็ไม่รู้ว่าได้ทำไม

"ผมชอบสีขาว"

"ขาว" Youngjae ซ้ำ และยืดหัวเคยดังนั้นเล็กน้อย "มีเหตุผลใด ๆ ว่าทำไม"เขาไม่สามารถช่วย แต่สังเกตว่า ริมฝีปากของ Daehyun ได้ดังนั้นเล็กน้อยเคยงอน ที่ Youngjae จริง ๆ คิดเกี่ยวกับมัน เขาไม่เคยได้ลองรับรู้คนที่ดี จากการประสาทเกินไปที่จะถาม การต้องการมืออาชีพ เขาอยากหัวเราะว่า เขาอาจғυϲƙคน แต่เขาไม่ถามอะไรที่เป็นสีโปรดของเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"Fine" ยองแจซ้ำในความสับสน เป็นเขาจริงๆให้อะไรบ้าง? "ไม่ใช่" มีรอยยิ้มเล็ก ๆ บนริมฝีปากของแดฮยอนเป็นและคนที่มีอายุน้อยกว่าไม่สามารถช่วย แต่รอยยิ้มกลับมาก่อนมุ่ยจำลอง มันเป็นเรื่องง่ายที่จะลืมครับแดฮยอนจุงมีความรู้สึกของอารมณ์ขันบางครั้ง "ผมก็ไม่อยากให้คุณมีส่วนร่วมกับสิ่งที่อันตราย." เขาเข้ามาก่อนที่จะยองแจอาจจะถามว่าทำไม ห้องไปเงียบและยองแจปล่อยให้ตัวเองจ้องมองดูเป็นคนรักของเขาจ้องมองออกไปไม่มีอะไรที่แสดงออกของเขาที่กำลังมองหาที่มีปัญหาเกือบ"คุณโอเค?" ของแดฮยอนตะคอกออกจากภวังค์ของเขาหันกลับมามองคนรักของเขาที่มีต่อ "ใช่." คำตอบของเขาก็เป็นโมฆะของอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ เพื่อให้เย็น คนลุกขึ้นยืนและเดินไปที่หน้าต่างมองออกไปที่ฉากในหน้าของเขาในขณะที่เขารมควันซิการ์ของเขา อะไรคือสิ่งที่เขาถืออยู่ใน? มันเป็นเพียงเพื่อให้ยากที่จะอ่านเขาเป็นไปไม่ได้ยองแจตามเขาไม่กี่วินาทีต่อมายืนอยู่ข้างเขา "ของแดฮยอน?" เขาไม่ได้รอการตอบกลับ "สีที่คุณชื่นชอบคืออะไร" "คุณถามทำไม" ถามครับแดฮยอนและยองแจรู้สึกมีความสุขที่จะเห็นความสนุกสนานและความประหลาดใจบนใบหน้าของเขา อะไรก็ยังดีกว่าที่เย็นแสดงออกอารมณ์ว่างเขามักจะสวม"เพราะฉันต้องการทราบว่า." น้องตอบยิ้มเจื่อนที่คนรักของเขา มันให้ความรู้สึกแปลก ๆ ที่จะเรียก Daehyun คนรักของเขา แต่ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขา ไม่ได้สีที่ชื่นชอบของเขา . . อาหารโปรดของเขา - ไม่มีอะไร; ไม่มีอะไรอย่างน้อยยองแจคิดความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับตกอยู่ในความรักกับ ยองแจรู้ของแดฮยอนได้รับความตื่นเต้นจากการฆาตกรรมที่คุณไม่ข้ามเขา - แต่ทำไมเขาไม่รักคนนี้ ยองแจสงสัยว่าเขาอาจจะเป็นในความรักกับคนที่เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับ แต่เขาก็ เขาไม่ได้สงสัยว่าที่ทั้งหมด เขาก็ไม่ได้รู้ว่าทำไม"ผมชอบสีขาว." "สีขาว" ยองแจซ้ำและเอียงศีรษะของเขาเคยดังนั้นเล็กน้อย "มีเหตุผลว่าทำไม?" เขาไม่สามารถช่วย แต่แจ้งให้ทราบว่าริมฝีปากของแดฮยอนถูกโค้งที่เคยขึ้นไปเล็กน้อย ตอนนี้ที่ยองแจคิดจริงๆเกี่ยวกับเรื่องนี้เขาจะไม่เคยพยายามจริงๆที่จะได้รับรู้ว่าคนที่ดี จากการเป็นประสาทเกินไปที่จะถามเพื่อต้องการที่จะอยู่เป็นมืออาชีพ เขาอยากที่จะหัวเราะเยาะว่า เขาอาจғυςƙคน แต่เขาไม่สามารถขอสิ่งที่สีโปรดของเขาคือ . .

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" ไม่เป็นไร " ยองแจซ้ำในความสับสน เขาจะให้ไหม

" ไม่ " มีขนาดเล็ก รอยยิ้มบนริมฝีปากของน้องแดฮยอนและคนไม่สามารถช่วย แต่รอยยิ้มกลับก่อนกระทำหน้ามุ่ย มันเป็นเรื่องง่ายที่จะลืมจองแดฮยอน มีอารมณ์ขันบ้าง " ฉันก็ไม่ได้อยากยุ่งกับเรื่องอันตราย . " เขาเพิ่ม ก่อนที่ยองแจก็ถามว่าทำไมห้องก็เงียบและยองแจอนุญาตตัวเองให้จ้อง มองคนรักของเขาจ้องไปไม่มีอะไร สีหน้าดูเกือบมีปัญหา

" คุณโอเคมั้ย ? "

แดฮยอนตื่นจากภวังค์ของเขากลับมองไปยังคนรักของเขา " ใช่ " คำตอบของเขาช่างไร้ความรู้สึกใด หนาว ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างจ้องไปที่ภาพตรงหน้าเขาสูบซิการ์ของเขา สิ่งที่เขาถืออยู่ ? มันก็ยากที่จะอ่านมันเป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำ

ยองแจตามเขา ไม่กี่วินาทีต่อมา ที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา " แดฮยอน ? " เขาไม่รอคำตอบ " คุณชอบสีอะไร "

" ทำไมถึงถามล่ะ ? " แดฮยอนถามและยองแจรู้สึกมีความสุขที่เห็นสวนสนุกและแปลกใจบนใบหน้าของเขามีอะไรดีกว่าที่เย็นชา ว่างเปล่า ไร้อารมณ์ สีหน้าที่เขาสวมอยู่เสมอ

" เพราะฉันอยากรู้ว่า " น้องตอบ ยิ้มเจื่อนที่คนรักของเขา มันรู้สึกแปลกๆที่จะเรียกแดฮยอนคนรักของเขา แต่ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับเขา ไม่ใช่สีโปรดของเขา . . . . . . . ไม่มีอะไร–อาหารโปรดของเขา อย่างน้อยอะไรที่ยองแจคิดว่าสมเหตุสมผลที่จะตกหลุมรักยองแจว่าแดฮยอนได้รับความตื่นเต้นจากฆาตกรรม ที่คุณไม่ต้องข้ามเขา ) แต่ทำไมเขาถึงรักผู้ชายคนนี้ ยองแจสงสัยว่าเขาอาจจะอยู่ในความรักกับคนที่เขาไม่รู้จักเลยแต่เขาเป็น เขาไม่ได้สงสัยเลย เขาแค่ไม่รู้ว่าทำไม

" ฉันชอบสีขาว . . . "

" สีขาว " ยองแจซ้ำและหัวของเขาที่เคยดังนั้นเล็กน้อยเอียง " มีเหตุผลอะไร ทำไม ?" เขาไม่สามารถช่วย แต่สังเกตเห็นว่าริมฝีปากของแดฮยอนก็เคยโค้งเล็กน้อยขึ้น ตอนนี้ ยองเจ คิดเกี่ยวกับมัน เขาจะไม่พยายามที่จะรู้จักผู้ชายดี เพราะตื่นเต้นเกินไปที่จะถาม เพื่อต้องการที่จะอยู่อย่างมืออาชีพ เขาอยากจะหัวเราะเยาะมัน เขาอาจғυϲƙผู้ชาย แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไร สีโปรดของเขาคือ . . . . . . .