Third, the decentralization cause h

Third, the decentralization cause had the support of important political figures:
Murayama, the prime minister, formerly a member of a prefectural assembly, who was
supported by Jichiro (All-Japan Prefectural and Municipal Workers Union); Igarashi Kozo,
his chief cabinet secretary and a Socialist Party member, who had once been a city mayor;
Takemura Masayoshi, chief of the Sakigake Party, finance minister and former chief cabinet
secretary under Hosokawa, who had been a city mayor and prefectural governor before
entering the Lower House; Nonaka Hiromu, LDP leader and home minister, who was a former
mayor, prefectural assembly member, and vice-governor of Kyoto; and, standing between
politics and the bureaucracy, Ishihara Nobuo, the deputy chief cabinet secretary appointed
from the bureaucracy and former vice-home minister, who had served more than seven years
in the bureaucratic hierarchy and could exert effective coordinative power over the central
departments.
Japan’s policy process in the central government revolves around decisions taken by the
cabinet, which proposes over 80 percent of the bills submitted to the Diet. Most major
decisions in the cabinet thus require consensus among its members and those of the ruling
coalition parties. Thus, having placed key actors in the cabinet, the Murayama administration
was able to finalize decisions on decentralization and, despite negative attitudes within the
LDP and the bureaucracy, the interface of political and administrative systems—the fourth
factor on which administrative reform was based—functioned well.
A policy window, as in John W. Kingdon’s model (1995), opened as the LDP’s longstanding
dominance in Japanese politics ended. Without this political realignment, the
window would have remained shut, given the LDP was loath to pursue decentralization.
A fourth factor that made possible the enactment of the Decentralization Law is the
balance of power in the administrative system. Developments became possible with the
cooperation of the Ministry of Home Affairs, local government associations, and scholars
closely linked to the Murayama administration. In September 1994, six local government
associations had put forward the Guidelines for Promoting Decentralization. Meanwhile, the
recommendations and proposals made by the government administrative reform headquarters
and research committees were almost identical, most of the membership of the bodies
overlapping. When the Ministry of Home Affairs exerted particular influence on the
recommendations, causing other ministries to become not a little suspicious, the
responsibility for drafting the bill was allotted to the Management and Coordination Agency,
which was in charge of administrative reform. Counterattacks from the other ministries were
thereby blunted until deliberations began at the CPD.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ที่สาม สาเหตุการกระจายอำนาจการแพร่กระจายได้สนับสนุนภาพสำคัญทางการเมือง:Murayama นายกรัฐมนตรี เดิมสมาชิกจังหวัดแอสเซมบลี เจ้าโดย Jichiro (จังหวัดทั้งญี่ปุ่นและสหภาพแรงงานเทศบาล); Igarashi Kozoเลขานุการคณะรัฐมนตรีหัวหน้าของเขาและสมาชิกพรรคสังคมนิยม ซึ่งเมื่อได้เป็นนายกเทศมนตรีเมืองTakemura Masayoshi หัวหน้าพรรค Sakigake ทางรัฐมนตรีและอดีตหัวหน้าตู้เลขานุการภายใต้โฮะโซะกะวะ ที่ได้นายกเทศมนตรีเมืองและผู้ว่าราชการจังหวัดก่อนสภาล่าง การป้อน โนนากะ Hiromu, LDP ผู้นำและรัฐมนตรีว่าการภายในบ้าน ที่เป็นอดีตนายกเทศมนตรี สมาชิกสภาจังหวัด และรองผู้ว่าราชการของเกียวโต และ ยืนระหว่างการเมืองและการอำมาตยาธิปไตย โนบุโอะ Ishihara รองหัวหน้าคณะรัฐมนตรีเลขานุการแต่งตั้งจากบ้านอดีตรองรัฐมนตรีและข้าราชการ ที่มีให้บริการกว่า 7 ปีในลำดับชั้นของราชการ และสามารถออกแรง coordinative พลังงานมีประสิทธิภาพมากกว่าเซ็นทรัลแผนกกระบวนการทางนโยบายของญี่ปุ่นในรัฐบาลกลาง revolves รอบตัดสินโดยการตู้ ซึ่งเสนอกว่า ร้อยละ 80 ของใบส่งอาหาร สำคัญที่สุดตัดสินใจในคณะรัฐมนตรีจึงต้องช่วยให้สมาชิกและผู้ปกครองที่ฝ่ายสัมพันธมิตร ดังนั้น มีวางนักแสดงหลักในตู้ บริหาร Murayamaได้กระจายอำนาจการแพร่กระจาย และ แม้ มีทัศนคติเชิงลบในการตัดสินใจขั้นสุดท้ายLDP และ อำมาตยาธิปไตย อินเตอร์เฟสของระบบการเมือง และบริหาร — สี่การปฏิรูปการปกครองขึ้นอยู่กับปัจจัย — แยกดีขึ้นหน้าต่างนโยบาย เป็นในจอห์น W. Kingdon (1995), รูปแบบเปิดเป็นการ LDP ของว่าครอบงำทางการเมืองญี่ปุ่นสิ้นสุดลง ไม่ มีกล้ามเนื้อมากนี้ทางการเมือง การหน้าต่างจะยังคงมีปิด ให้ LDP ถูก loath ไล่กระจายอำนาจการแพร่กระจายปัจจัยสี่ที่ทำเป็นกฎหมายการกระจายอำนาจการแพร่กระจายออกไปสมดุลของพลังงานในระบบบริหาร การพัฒนาเป็นไปได้ด้วยการความร่วมมือของบ้านกระทรวง ความสัมพันธ์ของรัฐบาลท้องถิ่น และนักวิชาการเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดเพื่อดูแล Murayama ในเดือน 1994 กันยายน รัฐบาลท้องถิ่น 6สมาคมได้นำแนวทางการส่งเสริมการกระจายอำนาจการแพร่กระจาย ในขณะเดียวกัน การคำแนะนำและข้อเสนอการปฏิรูปรัฐบาลสำนักงานใหญ่และคณะวิจัยได้เกือบเหมือนกัน ส่วนใหญ่เป็นสมาชิกของร่างกายซ้อนทับกัน เมื่อที่บ้านกระทรวงนั่นเองมีอิทธิพลเฉพาะในการคำแนะนำ ทบวงกรมอื่น ๆ ไม่เป็นสงสัยเล็กน้อย ที่ทำให้เกิดการรับผิดชอบร่างรายการถูกจัดสรรจัดการและประสานงานหน่วยงานซึ่งได้รับผิดชอบการปฏิรูปการปกครอง Counterattacks จากกรมอื่นได้blunted จนเริ่มอย่างรอบคอบยิ่งขึ้นในการ CPD.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ประการที่สามสาเหตุที่ได้รับการสนับสนุนการกระจายอำนาจของตัวเลขทางการเมืองที่สำคัญ:
Murayama
นายกรัฐมนตรีอดีตเคยเป็นสมาชิกสภาจังหวัดที่ได้รับการสนับสนุนโดยJichiro (ทุกญี่ปุ่นประจำจังหวัดและเทศบาลสหภาพแรงงาน); ราชิ Kozo,
เลขานุการคณะรัฐมนตรีหัวหน้าและเป็นสมาชิกพรรคสังคมนิยมของเขาผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นนายกเทศมนตรีเมือง;
Takemura Masayoshi หัวหน้าพรรค Sakigake,
กระทรวงการคลังและคณะรัฐมนตรีอดีตหัวหน้าเลขานุการภายใต้โฮโซคาวาซึ่งเคยเป็นนายกเทศมนตรีของเมืองและผู้ว่าราชการจังหวัดก่อน
เข้าสู่สภาผู้แทนราษฎร; Hiromu Nonaka ผู้นำและรัฐมนตรีว่าการกระทรวง LDP
บ้านซึ่งเป็นอดีตนายกเทศมนตรีสมาชิกชุมนุมของจังหวัดและรองผู้ว่าราชการของเกียวโต; และยืนอยู่ระหว่างการเมืองและระบบราชการที่ Ishihara โนบุโอะเลขาธิการคณะรัฐมนตรีได้รับการแต่งตั้งรองหัวหน้าจากราชการและอดีตรัฐมนตรีรองบ้านซึ่งทำหน้าที่กว่าเจ็ดปีในลำดับชั้นของราชการและสามารถใช้อำนาจที่มีประสิทธิภาพมากกว่า coordinative กลางแผนกกระบวนการกำหนดนโยบายของญี่ปุ่นในรัฐบาลกลางหมุนรอบการตัดสินใจดำเนินการโดยคณะรัฐมนตรีซึ่งนำเสนอมากกว่าร้อยละ 80 ของค่าที่ส่งไปยังสภานิติบัญญัติ ส่วนใหญ่ที่สำคัญในการตัดสินใจในตู้จึงจำเป็นต้องมีความเห็นเป็นเอกฉันท์ในหมู่สมาชิกและผู้ปกครองของพรรคร่วมรัฐบาล ดังนั้นจึงมีการวางนักแสดงที่สำคัญในตู้บริหาร Murayama ก็สามารถที่จะจบการตัดสินใจเกี่ยวกับการกระจายอำนาจและแม้จะมีทัศนคติเชิงลบภายในLDP และระบบราชการที่อินเตอร์เฟซของระบบการเมืองและการบริหารจัดการที่สี่ปัจจัยที่การปฏิรูปการปกครองเป็นbased- ทำหน้าที่ได้ดี. หน้าต่างนโยบายในขณะที่รูปแบบ John W. Kingdon ของ (1995) เปิดเป็นมายาวนานของ LDP การปกครองในการเมืองญี่ปุ่นสิ้นสุดวันที่ โดยไม่ต้องมีการปรับเปลี่ยนทางการเมืองนี้หน้าต่างจะยังคงปิดให้ LDP ไม่เต็มใจที่จะไล่ตามการกระจายอำนาจ. ปัจจัยสี่ที่ทำไปได้ตรากฎหมายของกฎหมายการกระจายอำนาจคือความสมดุลของพลังงานในระบบการบริหาร การพัฒนาเป็นไปได้ด้วยความร่วมมือของกระทรวงมหาดไทย, สมาคมรัฐบาลท้องถิ่นและนักวิชาการที่เชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับการบริหารMurayama ในเดือนกันยายนปี 1994 หกรัฐบาลท้องถิ่นสมาคมได้หยิบยกแนวทางการกระจายอำนาจเพื่อส่งเสริม ในขณะที่คำแนะนำและข้อเสนอที่ทำโดยรัฐบาลสำนักงานใหญ่ของการปฏิรูปการบริหารและคณะกรรมการการวิจัยสรุปได้เหมือนกันเกือบส่วนใหญ่ของการเป็นสมาชิกของร่างกายที่ทับซ้อนกัน เมื่อกระทรวงมหาดไทยมีอิทธิพลโดยเฉพาะอย่างยิ่งในคำแนะนำที่ก่อให้เกิดกระทรวงอื่น ๆ ที่จะกลายเป็นไม่ได้เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่น่าสงสัยที่รับผิดชอบในการจัดทำร่างการเรียกเก็บเงินที่ถูกจัดสรรให้กับผู้บริหารและหน่วยงานประสานงานที่อยู่ในความดูแลของการปฏิรูปการปกครอง ตอบโต้จากกระทรวงอื่น ๆ ที่ถูกทื่อจนการพิจารณาจึงเริ่มที่CPD