Noise music (also referred to simpl

Noise music (also referred to simply as noise) has been represented by many genres during the 20th century and subsequently. Some of its proponents reject the attempt to classify it as a single overall genre,[92] preferring to call noise music a non-genre, an aesthetic, or a collection of genres. Even among those who regard it as a genre, its scope is unclear.[93] Some commentators use the phrase "noise music" (or "noise") to refer specifically to Japanese noise music, while others instead use the term Japanoise.[94][95]

While noise music is often nowadays associated with extreme volume and distortion[96] and produced by electronic amplification, the tradition dates back at least to the Futurist Luigi Russolo,[97] who rejected melody, constructed original instruments known as intonarumori and assembled a "noise orchestra" in 1917. It was not well received.[98] In his 1913 manifesto The Art of Noises he observes:

At first the art of music sought purity, limpidity and sweetness of sound. Then different sounds were amalgamated, care being taken, however, to caress the ear with gentle harmonies. Today music, as it becomes continually more complicated, strives to amalgamate the most dissonant, strange and harsh sounds. In this way we come ever closer to noise-sound.[97

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เสียงเพลง (ยังเรียกว่าแค่เสียง) มีการแสดง ด้วยหลายประเภทใน ช่วง ศตวรรษ 20 และในเวลาต่อมา บาง proponents ปฏิเสธความพยายามที่จะจัดประเภทจะเป็นประเภทโดยรวมเป็นหนึ่ง, [92] ร่วมเรียกเสียงเพลงไม่ประเภท ความผิด หรือกลุ่มของประเภท แม้กระทั่งในผู้ที่พิจารณาว่าประเภท ขอบเขตไม่ชัดเจน[93] แสดงบางใช้วลี "เสียงเพลง" (หรือ "เสียง") อ้างอิงโดยเฉพาะญี่ปุ่นเสียงเพลง ในขณะที่คนอื่นใช้คำว่า Japanoise แทน[94][95]ในขณะที่เสียงเพลงในปัจจุบันมักจะสัมพันธ์กับปริมาณมากและเพี้ยน [96] และผลิต โดยขยายอิเล็กทรอนิกส์ ประเพณีวันกลับน้อยไปแบบ Futurist Luigi Russolo, [97] ที่ปฏิเสธทำนองเพลง สร้างเครื่องมือเดิมที่เรียกว่า intonarumori และรวบรวม "เสียงวง" ใน 1917 มันไม่ดีรับ[98] ในปี 1913 เขาประกาศศิลปะของเสียงเขาคำนึงถึง:ตอนแรก ศิลปะของเพลงขอความบริสุทธิ์ limpidity และความหวานหอมของเสียง แล้ว เสียงแตกต่างกันถูกประสม นำ ไร เล้าโลมหูกับท่วงทำนองนุ่มนวลดูแล วันนี้เพลง ตามนั้นอย่างต่อเนื่องมากขึ้นซับซ้อน พยายาม amalgamate เสียงสุด dissonant แปลก และรุนแรง วิธีนี้ เรามาเคยใกล้ชิดกับเสียงเสียง[97

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เพลงเสียงรบกวน (ยังเรียกว่าเป็นเพียงเสียง) ได้รับการแสดงโดยหลายประเภทในช่วงศตวรรษที่ 20 และต่อมา บางส่วนของผู้เสนอของตนปฏิเสธความพยายามที่จะแบ่งเป็นประเภทโดยรวมเดียว [92] เลือกที่จะเรียกเสียงดนตรีที่ไม่ใช่ประเภทความงามหรือการจัดเก็บของประเภท แม้แต่ในหมู่ผู้ที่คิดว่ามันเป็นประเภทขอบเขตก็ไม่มีความชัดเจน. [93] แสดงความเห็นบางคนใช้คำว่า "เสียงดนตรี" (หรือ "เสียง") เพื่อดูเฉพาะเพื่อเสียงดนตรีญี่ปุ่นขณะที่คนอื่นแทนที่จะใช้คำ Japanoise. [ 94] [95] ในขณะที่เสียงดนตรีมักจะเกี่ยวข้องในปัจจุบันที่มีปริมาณมากและการบิดเบือน [96] และผลิตโดยใช้เครื่องขยายเสียงอิเล็กทรอนิกส์วันประเพณีกลับมาอย่างน้อยลัทธิ Luigi Russolo [97] ที่ปฏิเสธทำนองสร้างเครื่องมือเดิมรู้จักกันในชื่อ intonarumori และประกอบ "วงดนตรีเสียง" ในปี 1917 มันก็ไม่ได้รับอย่างดี [98] ใน 1913 แถลงการณ์ของเขาศิลปะแห่งเสียงเขาตั้งข้อสังเกต:. ตอนแรกศิลปะของเพลงขอความบริสุทธิ์ limpidity และความหวานของเสียง จากนั้นเสียงที่แตกต่างเป็น บริษัท ดูแลถูกนำ แต่จะกอดรัดหูกับพุทธศาสนาอ่อนโยน เพลงวันนี้มันจะกลายเป็นความซับซ้อนมากขึ้นอย่างต่อเนื่องมุ่งมั่นที่จะรวมกันมากที่สุดซึ่งไม่สอดคล้องกันแปลกและเสียงที่รุนแรง ด้วยวิธีนี้เรามาเคยใกล้ชิดกับเสียงรบกวนเสียง. [97

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เพลงเสียง ( เรียกว่ายังเป็นเพียงแค่เสียง ) ได้ถูกแสดงโดยหลายประเภทในช่วงศตวรรษที่ 20 และในภายหลัง บางส่วนของผู้เสนอปฏิเสธความพยายามที่จะจำแนกเป็นประเภทเดียวโดยรวม [ 92 ] พอใจที่จะเรียกเสียงเพลงที่ไม่ใช่ประเภท มีสุนทรียะ หรือคอลเลกชันของประเภท แม้แต่ในหมู่ผู้ที่พิจารณามันเป็นประเภท ขอบเขตไม่ชัดเจน[ 93 ] แสดงความเห็นบางคนใช้วลี " เสียงเพลง " ( หรือ " เสียง " ) เพื่ออ้างอิงโดยเฉพาะเพลงเสียงญี่ปุ่น ในขณะที่คนอื่น ๆ แทนที่จะใช้คำว่า japanoise [ 94 ] [ 95 ]

ตอนที่เสียงเพลงมักจะเป็นในปัจจุบันที่เกี่ยวข้องกับปริมาณและความรุนแรง [ 96 ] และผลิตโดยอิเล็กทรอนิกส์ขยาย , ประเพณีวันที่กลับไปอย่างน้อยกับลัทธิลุยจิ รุ ซโล [ 97 ] ใครปฏิเสธทำนองสร้างต้นฉบับเครื่องมือที่เรียกว่า intonarumori และประกอบ " เสียงออเครสต้า " ใน 1917 . มันไม่ได้เป็นอย่างดี [ 98 ] ในแถลงการณ์ของเขา 1913 ศิลปะ เสียงเขาสังเกต :

ตอนแรกดนตรีศิลปะและแสวงหาความบริสุทธิ์ limpidity ความไพเราะของเสียง แล้วเสียงต่างกัน บริษัท , ดูแลการถ่าย แต่ลูบหูกับ harmonies ที่อ่อนโยน วันนี้เพลงมันกลายเป็นความซับซ้อนมากขึ้นอย่างต่อเนื่องมุ่งมั่นที่จะรวมกันและการไม่กลมกลืนกันมากที่สุด , แปลกและเสียงที่แข็งกร้าว ในวิธีนี้เราจะมาเข้าใกล้เสียง [ 97 เสียง