Deep inside a forest, a young man w

Deep inside a forest, a young man was walking.
Despite the fact that day was not over yet, the forest where not even a hand would enter was creepily dim. Nothing could be heard from the forest except for the occasional sounds coming from birds. It was a place where, a heavy gloom could be felt through the air.

He distorted his face into one of unpleasantness, a lowered sword in one hand.
“Ahh… damn it”
A terrible smelling mucus attached itself to the sword as he started striking the nearby grass, making him curse out loud.
“There’s a reason no one wants to do this job… Geez, before i go home, i guess i’ll go take a shower.”
Seeing that his leather coat also had mucus on it, he made an even more painful face.
Inside the forest there was a large increase, receiving a request to get rid of some monsters who resembled frogs, him moving his feet was something that happened just before this.
Due to the sudden increase of Frog-looking monsters inside the forest, he received a request to subdue them, getting there by feet was something that happened just now.
Getting rid of the monsters wasn’t too hard of a task. His weapon treatment as well as magic, to him who has a certain level of confidence, the time it takes for the return trip would be the tiring part.
“There should have been time until request from the agency but… i failed huh…”
The natural sounds of footsteps stepping on grass, a sticky ‘bisha bisha’ sound was heard, along with a sigh as he drooped his shoulders.

The biggest reason for him to take this job was that to get to where he was right now from the city, a round trip would still be within the day. He cursed himself for making such a simple-minded decision.
The job itself wasn’t anything special.
Spotting and exterminating the Coronee that are made inside the forest, it was a simple mindless job.

There was no choice but to get covered up with their body juices and the mucus they vomit out.

It wasn’t that terrible a smell, early on his sense of smell was paralysed, but it was probably his sole salvation.
However, if he was to return to town like that, even the gatekeeper who is an acquaintance would probably twist his face.

In the town that he is currently staying in, he became a reasonably famous adventurer.
Compared to this country where he who just turned 18 was acknowledged as an adult, back in his home-town they treated 15 as the coming of age. Since then he who had determined that this business was his way of living, along with a few years of achievements, he was marketed as a young fellow who shouldn’t be made lightly of.

Black hair mixed with some brown, a long coat made from monster leather, a magic gauntlet on his left hand. It was at the level that if you mention someone with an extraordinary outer appearance, the name Dale Reki comes to mind.

“‘Water, the origin of my name commands you, deliver my voice '”
I used my magic, chanting a spell. The signs from the suddenly strengthened water changed into a course, which Dale forced himself into.

In the field of vision that opened up in front of him, a small stream was flowing. Finding what he was looking for, all the tension left from Dale’s face.
Taking off his coat, he drenches it in the gushing water. It was the only good suit that the magic-bearing him had, but there was just that much mucus given to it. It repels water so it’ll dry up real soon. Dale hung his coat up on a nearby branch.
Thinking for a short while.
Looking over his body as if to confirm once again, he was somehow reminded of the discomfort from the stink and the mucus. Thinking that he might as well clean himself properly, he takes off the tunic meant for blocking blades.
Deiru, who understood that the standards of the monster and beasts that reside in the forest would be no threat to him, casually acted as stated.

His coat was dry, but his pants and tunic were dripping wet. Reviving the campfire, Dale expanded the top of the coat as a form of underwear and placed it below his waist, grilling the fish that he caught while he was bathing in the cold water.
Around the time when a savoury smell was drifting around the area, his clothes were also mostly dry. Taking notice of the fish, Dale quickly got dressed in his clothes. As expected, he wasn’t shameless enough to be able to enjoy a meal in this kind of place in nothing but underwear.

A small sound was made.
Dale thought that it was some small animal that came, attracted by the smell, but as he moved his eyes over to there, he found himself lost for words.

A very young child, from the opposite side of the thicket was watching him.
A small head was slightly peeking out of the thicket.

Dale, at first, read the presence wrong and was surprised.
Next, it was a child but, it confused him seeing that such a small child was wondering around in this forest inhabited with monsters. There shouldn’t be a village in the surrounding vicinity is what he thought, then he noticed it.
The kid was endowed with a round coiled up black horn on the side of it’s head.

(‘Demon race’ huh… How troublesome…)
I clicked my tongue in my heart.
Even among the 7 ‘races’ that exist, they held the most power and, being unsociable they treated the other races as enemies. They say that the ‘Demon Race’ have a special body characteristic which are the have horns on the side of their heads.
(Should i kill it…?)
I even thought of a way to do it nice and quick.
It’s a sign of nothing but trouble.
Dale put power into the handle of the sword he was holding — and let go.

He had just washed himself after much effort, he didn’t want to be bathed in a blood spray.
That went right by his corner of his head but, it was a straight-forward reason.

The kid was looking at me intently with it’s large grey pupils, at an angle where it felt like he would spill over and fall.
Once the sword left Dale’s hands, he calmed down so that he could observe the kid. Noticing the reason for the uncomfortable feeling he felt when he first saw it.

The kid’s horn was, snapped off from it’s root on one side.
(Oi oi… This kid, was she a criminal…?)
Dale who was taken aback, made a face that seemed to think even himself was stupid.
It was something he had heard from some adventurer friends, that it was one of the customs of the Demon race.

—The horn which acts like the symbol of the race, the demon race think of it as a holy object. That’s why, those who commit a crime, are exiled with one of their horns snapped off as punishment—

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ชายหนุ่มถูกคนเดินลึกป่าถึงแม้วันนั้นไม่ ได้ ป่าซึ่งจะป้อนมือไม่ได้มีมิติ creepily ไม่สามารถได้ยินจากป่ายกเว้นเสียงเป็นครั้งคราวที่มาจากนก สถานที่ หยีหนักอาจจะรู้สึกผ่านอากาศได้เขาผิดเพี้ยนใบหน้าของเขาเป็นหนึ่งใน unpleasantness ดาบในมือข้างหนึ่งลดลง"ตื่นเต้น...ไอ้ห่า"เป็นเมือก smelling น่ากลัวแนบตัวดาบเขาเริ่มต้นหญ้าในบริเวณใกล้เคียง โดดเด่นทำให้เขาสาปแช่งออกเสียง"ไม่มีเหตุผลไม่มีใครอยากทำงานนี้... Geez ก่อนที่จะไปบ้าน ผมคิดว่า จะไปอาบด้วย"เห็นว่าเสื้อหนังของเขายังมีเมือกมัน เขาทำหน้าเจ็บปวดมากมีภายในป่าที่มีการเพิ่มขนาดใหญ่ ได้รับการร้องขอให้กำจัดมอนสเตอร์บางอย่างที่คล้ายกับกบ เขาย้ายเท้าของเขาเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ฉับพลันเพิ่มมอนสเตอร์กบมองภายในป่า เขาได้รับการร้องขอให้ยุติ เดินทาง ด้วยเท้าเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้การกำจัดของไม่หนักเกินไปของงาน เขารักษาอาวุธเป็นเวทมนตร์ เขาที่ระดับความเชื่อมั่น เวลาใช้สำหรับนักท่องเที่ยว จะเป็นส่วนหนึ่งเหน็ดเหนื่อย"ควรมีเวลาจนถึงการร้องขอ จากหน่วยงาน แต่...ล้มเหลวไม่ฮะ..."เสียงธรรมชาติของเท้าที่เหยียบลงบนหญ้า ความเหนียวเสียง 'bisha bisha' ได้ยิน กับการแยกกันเป็นเขา drooped ไหล่เขาเหตุผลที่ใหญ่ที่สุดสำหรับเขาที่จะใช้งานนี้ไม่ว่า ไปที่เขาเป็นตอนนี้จากเมือง เดินทางรอบยังคงจะภายในวัน เขาสาปตัวเองทำเช่นการตัดสินใจซื้องานตัวเองไม่ได้อะไรเป็นพิเศษจำ และในการทำลาย Coronee ที่มีอยู่ภายในป่า มันเป็นงาน mindless ง่ายไปรับครอบคลุมค่าน้ำร่างกายของพวกเขาและเมือกจะอ้วกออกมาได้มันไม่ได้ว่า น่ากลัวกลิ่น ช่วงต้นเขารู้สึกกลิ่นถูก paralysed แต่อาจจะรอดแต่เพียงผู้เดียวอย่างไรก็ตาม ถ้าจะกลับไปเมืองเช่นนั้น แม้ gatekeeper ผู้มีความใกล้ชิดอาจจะ บิดใบหน้าของเขาในเมืองที่เขาเข้ามาอยู่ใน เขาเป็นนักผจญภัยที่มีชื่อเสียงสมเหตุสมผลเมื่อเทียบกับประเทศที่เขาที่เพียงแค่เปิด 18 ถูกยอมรับว่า เป็นผู้ใหญ่ ในบ้านเขาเมืองเขาเป็น 15 มาอายุ หลังจากนั้นผู้ที่มีกำหนดว่า ธุรกิจนี้มีวิธีใช้ชีวิต กับกี่ปีของความสำเร็จของเขา เขาได้เด็ดขาดเป็นคนหนุ่มที่ไม่ควรทำเบา ๆผมสีดำผสมกับสีน้ำตาลบาง เสื้อยาวทำจากหนังสัตว์ประหลาด gauntlet วิเศษในมือซ้ายของเขา มันเป็นระดับว่า ถ้าคุณพูดถึงบุคคลที่ มีลักษณะภายนอกพิเศษ ชื่อ Reki หุบเขามา"' น้ำ มาของชื่อคำสั่งคุณ ส่งเสียงของฉัน '”ผมใช้เมจิกของฉัน สวดมนต์ตรึง สัญญาณจากน้ำ strengthened ก็เปลี่ยนเป็นหลักสูตร ซึ่งหุบเขาบังคับตัวเองไปIn the field of vision that opened up in front of him, a small stream was flowing. Finding what he was looking for, all the tension left from Dale’s face.Taking off his coat, he drenches it in the gushing water. It was the only good suit that the magic-bearing him had, but there was just that much mucus given to it. It repels water so it’ll dry up real soon. Dale hung his coat up on a nearby branch.Thinking for a short while.Looking over his body as if to confirm once again, he was somehow reminded of the discomfort from the stink and the mucus. Thinking that he might as well clean himself properly, he takes off the tunic meant for blocking blades.Deiru, who understood that the standards of the monster and beasts that reside in the forest would be no threat to him, casually acted as stated.His coat was dry, but his pants and tunic were dripping wet. Reviving the campfire, Dale expanded the top of the coat as a form of underwear and placed it below his waist, grilling the fish that he caught while he was bathing in the cold water.Around the time when a savoury smell was drifting around the area, his clothes were also mostly dry. Taking notice of the fish, Dale quickly got dressed in his clothes. As expected, he wasn’t shameless enough to be able to enjoy a meal in this kind of place in nothing but underwear.A small sound was made.Dale thought that it was some small animal that came, attracted by the smell, but as he moved his eyes over to there, he found himself lost for words.A very young child, from the opposite side of the thicket was watching him.A small head was slightly peeking out of the thicket.Dale, at first, read the presence wrong and was surprised.Next, it was a child but, it confused him seeing that such a small child was wondering around in this forest inhabited with monsters. There shouldn’t be a village in the surrounding vicinity is what he thought, then he noticed it.The kid was endowed with a round coiled up black horn on the side of it’s head.(‘Demon race’ huh… How troublesome…)I clicked my tongue in my heart.Even among the 7 ‘races’ that exist, they held the most power and, being unsociable they treated the other races as enemies. They say that the ‘Demon Race’ have a special body characteristic which are the have horns on the side of their heads.(Should i kill it…?)I even thought of a way to do it nice and quick.It’s a sign of nothing but trouble.Dale put power into the handle of the sword he was holding — and let go.He had just washed himself after much effort, he didn’t want to be bathed in a blood spray.That went right by his corner of his head but, it was a straight-forward reason.The kid was looking at me intently with it’s large grey pupils, at an angle where it felt like he would spill over and fall.Once the sword left Dale’s hands, he calmed down so that he could observe the kid. Noticing the reason for the uncomfortable feeling he felt when he first saw it.
The kid’s horn was, snapped off from it’s root on one side.
(Oi oi… This kid, was she a criminal…?)
Dale who was taken aback, made a face that seemed to think even himself was stupid.
It was something he had heard from some adventurer friends, that it was one of the customs of the Demon race.

—The horn which acts like the symbol of the race, the demon race think of it as a holy object. That’s why, those who commit a crime, are exiled with one of their horns snapped off as punishment—

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ลึกเข้าไปในป่าชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดิน.
แม้จะมีความจริงที่วันนั้นยังไม่จบยังป่าที่ไม่ได้มีมือที่จะเข้าเป็นสลัว creepily ไม่มีอะไรอาจจะได้ยินจากป่ายกเว้นเสียงเป็นครั้งคราวมาจากนก มันเป็นสถานที่ที่มีความเศร้าโศกหนักอาจจะรู้สึกผ่านอากาศก. เขาบิดเบือนใบหน้าของเขาเป็นหนึ่งในความไม่ราบรื่น, ดาบลดลงในมือข้างหนึ่ง. "อ่า ... ด่ามันว่า" เมือกกลิ่นที่น่ากลัวแนบตัวเองไปยังดาบในขณะที่เขาเริ่มต้น โดดเด่นหญ้าบริเวณใกล้เคียงทำให้เขาด่าออกมาดัง ๆ . "มีเหตุผลที่ไม่มีใครต้องการที่จะทำงานนี้ ... Geez, ก่อนที่ผมจะไปที่บ้านผมคิดว่าผมจะไปใช้เวลาอาบน้ำ." เห็นว่าเสื้อหนังของเขายังมีเมือกใน มันเขาทำ. ใบหน้าแม้เจ็บปวดมากขึ้นภายในป่ามีการเพิ่มขึ้นขนาดใหญ่ที่ได้รับการร้องขอในการกำจัดของมอนสเตอร์บางคนที่คล้ายกบเขาย้ายเท้าของเขาเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้. เนื่องจากการเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วของ มอนสเตอร์กบมองภายในป่าเขาได้รับการร้องขอที่จะปราบพวกเขาได้รับมีเท้าเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเพียงแค่ตอนนี้. การกำจัดของมอนสเตอร์ที่ไม่ยากเกินไปของงาน รักษาอาวุธของเขาเช่นเดียวกับมายากลกับเขาที่มีระดับหนึ่งของความเชื่อมั่นในเวลาที่ใช้สำหรับการเดินทางกลับจะเป็นส่วนที่น่าเบื่อหน่าย. "ควรมีเวลาได้จนกว่าการร้องขอจากหน่วยงาน แต่ ... ฉันไม่ได้เหรอ ... " เสียงตามธรรมชาติของรอยเท้าเหยียบลงไปบนหญ้าเหนียวเสียง 'บิช่าบิช่า' ก็ได้ยินเสียงพร้อมกับถอนหายใจในขณะที่เขา drooped ไหล่ของเขา. เหตุผลที่ดีที่สุดสำหรับเขาที่จะใช้งานนี้ก็คือการที่จะได้รับในการที่เขาเป็นอยู่ในขณะนี้จาก เมืองเดินทางไปกลับยังคงเป็นภายในวัน เขาสาปแช่งตัวเองสำหรับการทำเช่นการตัดสินใจที่เรียบง่ายที่มีใจเดียวกัน. งานตัวเองก็ไม่ได้อะไรเป็นพิเศษ. จำและการทำลายล้าง Coronee ที่ทำภายในป่ามันเป็นงานที่เรียบง่ายไม่สนใจ. มีทางเลือกไม่ได้ แต่จะได้รับการปกปิดด้วย น้ำผลไม้ของร่างกายและเมือกของพวกเขาอาเจียนออกมา. มันไม่ได้ว่าน่ากลัวกลิ่นในช่วงต้นของความรู้สึกของเขาในการดมกลิ่นเป็นอัมพาต แต่มันก็อาจจะรอด แต่เพียงผู้เดียวของเขา. แต่ถ้าเขาจะกลับไปเหมือนเมืองที่แม้ ยามที่เป็นผู้ใกล้ชิดอาจจะบิดใบหน้าของเขา. ในเมืองที่ว่าเขากำลังอยู่ในเขาก็กลายเป็นนักผจญภัยที่มีชื่อเสียงพอสมควร. เมื่อเทียบกับประเทศนี้ที่เขาที่เพิ่งเปิด 18 ได้รับการยอมรับเป็นผู้ใหญ่กลับมาอยู่ในบ้านของเขาในเมือง พวกเขาได้รับการรักษา 15 มาอายุ ตั้งแต่นั้นมาเขาที่ได้กำหนดว่าธุรกิจนี้เป็นวิธีการของเขาที่อยู่อาศัยพร้อมกับไม่กี่ปีของความสำเร็จที่เขาได้วางตลาดเป็นเพื่อนสาวคนหนึ่งที่ไม่ควรทำเบา ๆ ของ. ผมสีดำผสมกับน้ำตาลบางเสื้อคลุมยาวที่ทำ จากหนังมอนสเตอร์, ถุงมือมายากลบนมือซ้ายของเขา มันอยู่ในระดับที่ว่าถ้าคุณพูดถึงคนที่มีลักษณะภายนอกที่ไม่ธรรมดาชื่อเดล Reki มาถึงใจ. "น้ำที่มาของชื่อของฉันคำสั่งที่คุณส่งมอบเสียงของฉัน



























"ผมใช้เวทมนตร์ของฉันสวดมนต์สะกด สัญญาณจากน้ำความเข้มแข็งจู่ ๆ ก็เปลี่ยนเป็นหลักสูตรซึ่งเดลบังคับตัวเองเข้าไป. ในด้านการมองเห็นที่เปิดขึ้นในด้านหน้าของเขาเป็นลำธารเล็ก ๆ ไหล หาสิ่งที่เขากำลังมองหาทุกความตึงเครียดที่เหลือจากใบหน้าของเดล. ถอดเสื้อของเขาเขา drenches ในน้ำพุ่ง มันเป็นเพียงชุดที่ดีที่วิเศษแบกเขามี แต่มีเพียงเมือกมากที่กำหนดให้ มันไล่น้ำจึงจะแห้งขึ้นจริงในเร็ว ๆ นี้ dale แขวนเสื้อของเขาขึ้นมาในสาขาที่ใกล้เคียง. คิดชั่ววูบ. มองทั่วร่างกายของเขาราวกับจะยืนยันอีกครั้งหนึ่งที่เขาได้รับการเตือนอย่างใดรู้สึกไม่สบายจากกลิ่นเหม็นและเมือก คิดว่าเขาอาจรวมทั้งการทำความสะอาดตัวเองอย่างถูกต้องที่เขาจะออกจากเสื้อคลุมหมายสำหรับการปิดกั้นใบมีด. Deiru ที่เข้าใจว่ามาตรฐานของมอนสเตอร์และสัตว์ที่อาศัยอยู่ในป่าจะเป็นภัยคุกคามต่อเขาทำหน้าที่อย่างไม่เป็นทางการตามที่ระบุไว้ไม่มี. ของเขา เสื้อแห้ง แต่กางเกงและเสื้อคลุมของเขาถูกแหมะเปียก ฟื้นฟูแคมป์ไฟหุบเขาขยายตัวด้านบนของเสื้อเป็นรูปแบบของชุดชั้นในและวางไว้ใต้เอวของเขาย่างปลาที่เขาจับได้ขณะที่เขากำลังอาบน้ำในน้ำเย็น. รอบเวลาที่มีกลิ่นคาวได้รับการดริฟท์รอบบริเวณ เสื้อผ้าของเขาเป็นส่วนใหญ่นอกจากนี้ยังแห้ง การแจ้งให้ทราบของปลาเดลได้อย่างรวดเร็วได้ในชุดเสื้อผ้าของเขา เป็นที่คาดหวังว่าเขาไม่ได้ไร้ยางอายพอที่จะสามารถเพลิดเพลินไปกับการรับประทานอาหารในประเภทของสถานที่ในไม่มีอะไร แต่ชุดชั้นในนี้. เสียงเล็ก ๆ ที่ถูกสร้างขึ้น. เดลคิดว่ามันเป็นบางส่วนของสัตว์ขนาดเล็กที่มาดึงดูดด้วยกลิ่น แต่เป็น เขาย้ายดวงตาของเขาไปที่นั่นเขาพบว่าตัวเองหายไปสำหรับคำพูด. เด็กหนุ่มสาวมากจากฝั่งตรงข้ามของพุ่มถูกเฝ้าดูเขา. หัวเล็ก ๆ เล็กน้อยแอบออกมาจากพุ่มไม้ได้. เดลในตอนแรกอ่านต่อหน้า ผิดและรู้สึกประหลาดใจ. ถัดไปก็เป็นเด็ก แต่ก็สับสนเขาเห็นว่าเป็นเด็กเล็กถูกสงสัยไปรอบ ๆ ในป่านี้อาศัยอยู่กับมอนสเตอร์ ไม่ควรมีหมู่บ้านในบริเวณใกล้เคียงโดยรอบเป็นสิ่งที่เขาคิดแล้วเขาสังเกตเห็นมัน. เด็กกอปรกับรอบขดขึ้นฮอร์สีดำที่ด้านข้างของมันหัว. (การแข่งขันปีศาจ 'ฮะ ... วิธีลำบาก ... ) ผมคลิกลิ้นของฉันในหัวใจของฉัน. แม้ในหมู่ 'แข่ง' 7 อยู่ที่พวกเขาถืออำนาจมากที่สุดและการที่พวกเขาได้รับการปฏิบัติไม่พูดมากเผ่าพันธุ์อื่นเป็นศัตรู พวกเขาบอกว่า 'การแข่งขันปีศาจ' มีลักษณะร่างกายพิเศษที่มีแตรที่ด้านข้างของศีรษะของพวกเขา. (ฉันควรจะฆ่ามัน ... ?) ผมก็คิดว่าวิธีที่จะทำมันได้ดีและรวดเร็ว. มันเป็นสัญญาณของ . อะไร แต่ปัญหาเดลนำพลังเข้าไปในด้ามดาบที่เขาถือ-. และปล่อยให้ไปเขาได้เพียงแค่ล้างตัวเองหลังจากที่ใช้ความพยายามมากเขาไม่ได้ต้องการที่จะอาบน้ำในสเปรย์เลือด. ที่เดินจากมุมของเขา ศีรษะของเขา แต่มันเป็นเหตุผลที่ตรงไปข้างหน้า. เด็กถูกมองมาที่ฉันตั้งใจกับมันเป็นนักเรียนสีเทาขนาดใหญ่ที่มุมที่มันรู้สึกเหมือนว่าเขาจะกระจายออกไปและตก. เมื่อดาบซ้ายมือของเดลเขาสงบลงเพื่อให้ ที่เขาจะได้สังเกตเด็ก สังเกตเห็นเหตุผลที่รู้สึกอึดอัดที่เขารู้สึกว่าตอนแรกที่เขาเห็นมัน. ฮอร์นของเด็กที่ได้รับการ, snapped ออกจากมันเป็นรากในด้านหนึ่ง. (เฮ้ยเฮ้ย ... เด็กคนนี้เป็นเธอความผิดทางอาญา ... ?) เดลที่ถูกผงะทำ ใบหน้าที่ดูเหมือนจะคิดว่าแม้ตัวเองโง่ก. มันเป็นสิ่งที่เขาเคยได้ยินจากเพื่อนนักผจญภัยบางอย่างที่มันเป็นหนึ่งในประเพณีของการแข่งขันปีศาจ. ฮอร์นซึ่งทำหน้าที่เหมือนเป็นสัญลักษณ์ของการแข่งขัน -The แข่งขันปีศาจคิด มันเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ นั่นเป็นเหตุผลที่ผู้ที่ก่ออาชญากรรมจะถูกเนรเทศกับหนึ่งในแตร snapped ออกเป็น punishment-

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในส่วนลึกของป่า ชายหนุ่มเดิน .
แม้จะมีความจริงที่ว่าวันก็ไม่จบ ป่าที่ไม่มีแม้แต่มือจะระบุเป็น creepily สลัว ไม่มีอะไรที่อาจจะได้ยินจากป่า ยกเว้นบางครั้งเสียงที่มาจากนก มันเป็นสถานที่ที่ฟ้ามืดหนัก อาจจะรู้สึกว่าผ่านอากาศ

เขาบิดเบือนใบหน้าของเขาเป็นหนึ่งในที่ไม่น่าพอใจ ลดดาบในมือข้างหนึ่ง
" อ่า . . . . . . . ให้ตายเถอะ "
น่ากลัวกลิ่นเมือกแนบตัวเองไปยังดาบที่เขาเริ่มตีหญ้าที่ทำให้เขาสบถออกมาดัง ๆ .
" นั่นคือเหตุผลที่ไม่มีใครอยากทำ งานนี้ . . . . เฮ้อ . . . ก่อนที่ฉันจะกลับบ้าน ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ "
เห็น เสื้อหนังของเขายังมีน้ำมูกอยู่ เขาทำหน้าเจ็บปวดมากขึ้น .
ภายในป่า มีการเพิ่มขนาดใหญ่ได้รับการร้องขอเพื่อกำจัดมอนสเตอร์บาง ที่ดูเหมือนกบ เขาขยับเท้าของเขาเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ .
เนื่องจากการเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลันของกบดูมอนสเตอร์ในป่า เขาได้รับการร้องขอที่จะจัดการพวกมัน การเดินทางด้วยเท้าเป็นสิ่งที่พึ่งเกิดขึ้น .
กำจัดมอนสเตอร์ ไม่ยากเกินไปของงาน การรักษาอาวุธของเขาเช่นเดียวกับเวทมนตร์แก่ผู้ที่มีระดับหนึ่งของความเชื่อมั่นในเวลาสำหรับการเดินทางกลับจะเหนื่อยส่วน .
" มีควรจะได้รับเวลาจนกว่าการร้องขอจากหน่วยงาน แต่ . . . . . . . ผมพลาดเหรอ . . . "
ธรรมชาติเสียงฝีเท้าเหยียบหญ้า เหนียว bisha bisha ' ' เสียงดังขึ้น พร้อม พร้อมกับถอนหายใจ เขา drooped

ไหล่ของเขา