don’t know. I don’t know what the p

don’t know. I don’t know what the problem is. I’ve been trying to write about the city, you know, my experiences here. Then I decided to write a love story, but that’s not working out either. My hero sounds more like a clothing store dummy than a real live human being, and, from what I hear, editors aren’t fond of black-mustachioed figures nowadays. I’ve been fighting with him for a week now, the stubborn mule. He won’t make love to my heroine. He refuses. I’ve tried to put red blood in his veins, but the two of them just won’t get together—they’re as far apart as they were the day I sat down to write. I’m at my wit’s end. I’ve bitten off nearly half of my fingernails—look—see? There’s nothing wrong with my heroine—I’m sure of that. She’s a fascinating, mysterious, graceful creature, full of wit and passion and adventure, but not once has he clasped her to him fiercely or pressed his lips to her hair, her eyes, her cheeks. He hasn’t even had the guts to “devour her with his gaze” as we writers like to say. This morning I thought he might be showing some signs of life. He was developing possibilities. But nothing came of it. He wimped out. That’s why I decided to wash my hair and come out here—to get away from him for a little while. Back home? I taught school—and hated it. But I kept on teaching until I'd saved five hundred dollars. All the other girls teach until they’ve saved five hundred dollars—then they pack two suit-cases and go to Europe for the summer. But I saved my five hundred for New York . I've been here six months now, and the five hundred has shrunk to almost nothing, and if I don't break into the magazines pretty soon ... Then, I'll have to go back and teach thirty-seven young devils that six times five is thirty, put down the naught and carry six, that a rhetorical question requires no answer, and that the French are a gay people, fond of dancing and light wines. But I'll scrimp on everything from hairpins to shoes, and back again until I've saved up another five hundred, and then I'll try it all over again, because I—can—write. I’m going to make it! I'm going to make this town count me in as the four million and oneth! Sometimes I get so tired of being nobody at all, with not even enough cleverness to wrest a living from this big city, that I want to stand out at the edge of the curb and just scream! Take off my hat, and wave, and shout, “Hey, you four million self-absorbed, uncaring people, I'm Mary Louise Moss, from Escanaba , Michigan , and I like your town, and I want to stay here! Won't you please pay some attention to me! Just a little bit!” No one even knows I'm here except … well … myself and the rent collector.

Read more at http://www.monologuearchive.com/f/ferber_001.html#xBHmpm8cXWbOP2lq.99

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ไม่ทราบ ฉันไม่ทราบว่าสิ่งที่เป็นปัญหา ฉันได้รับการพยายามที่จะเขียนเกี่ยวกับเมืองที่คุณรู้ว่าประสบการณ์ของฉันที่นี่ แล้วฉันตัดสินใจที่จะเขียนเรื่องราวความรัก แต่ที่ไม่ทำงานออกมาอย่างใดอย่างหนึ่ง ฮีโร่ของฉันเสียงเหมือนหุ่นร้านขายเสื้อผ้ากว่ามนุษย์จริงสดและจากสิ่งที่ฉันได้ยินบรรณาธิการจะไม่ชอบของตัวเลขสีดำ mustachioed ปัจจุบันฉันได้รับการต่อสู้กับเขาเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ในขณะนี้ล่อปากแข็ง เขาจะไม่ทำให้ความรักของนางเอกของฉัน เขาไม่ยอม ฉันได้พยายามที่จะนำเลือดแดงในหลอดเลือดดำของเขา แต่สองของพวกเขาก็จะไม่ได้ร่วมกันพวกเขากำลัง-เท่ากันเป็นวันที่พวกเขาฉันนั่งลงที่จะเขียน ฉันที่สิ้นปัญญาของฉัน ผมเคยกัดเกือบครึ่งหนึ่งของฉันเล็บ-มองเห็นมีอะไรผิดปกติกับฉันนางเอก-ตาบแน่ใจว่าที่ เธอเป็นที่น่าสนใจลึกลับสิ่งมีชีวิตที่สง่างามเต็มไปด้วยปัญญาและความรักและการผจญภัย แต่ไม่ได้มีเขาประสานของเธอกับเขาอย่างรุนแรงหรือกดริมฝีปากของเขากับผมของเธอดวงตาของเธอ, แก้มของเธอ เขาไม่ได้แม้จะมีความกล้าที่จะ "กินของเธอด้วยการจ้องมองของเขา" เป็นนักเขียนที่เราชอบที่จะพูดว่าเช้าวันนี้ฉันคิดว่าเขาอาจจะแสดงให้เห็นสัญญาณบางอย่างของชีวิต เขาได้รับการพัฒนาเป็นไปได้ แต่ไม่มีอะไรออกมาจากมัน เขา wimped ออก ที่ว่าทำไมผมจึงตัดสินใจที่จะล้างผมและออกมาที่นี่จะได้รับไปจากเขาหน่อย กลับบ้าน ผมสอนโรงเรียนและเกลียดมัน แต่ฉันเก็บไว้ในการเรียนการสอนจนผมบันทึกไว้ห้าร้อยดอลลาร์ทั้งหมดผู้หญิงคนอื่น ๆ สอนจนกว่าพวกเขาจะได้บันทึกไว้ห้าร้อยดอลลาร์แล้วพวกเขาแพ็คชุดสองกรณีและไปที่ยุโรปสำหรับฤดูร้อน แต่ฉันบันทึกไว้ห้าร้อยของฉันสำหรับ york ใหม่ ผมอยู่ที่นี่หกเดือนแล้วและห้าร้อยได้หดไปเกือบไม่มีอะไรและถ้าฉันไม่บุกเข้าไปในนิตยสารสวยเร็ว ... แล้วฉันจะต้องกลับไปสอนสามสิบเจ็ดปีศาจสาวที่ห้าหกครั้งเป็นสามสิบใส่ลงศูนย์และดำเนินการหกที่เป็นคำถามเชิงโวหารไม่จำเป็นต้องมีคำตอบและที่ฝรั่งเศสเป็นเกย์คน, รักการเต้นและ ไวน์แสง แต่ฉันจะเหนียวแน่นในทุกอย่างจากการปักรองเท้าและกลับมาอีกครั้งจนฉันได้บันทึกไว้ขึ้นมาอีกห้าร้อยแล้วฉันจะลองอีกครั้งเพราะฉันสามารถเขียน ฉันจะทำให้มัน! ฉันจะทำให้เมืองนี้นับฉันเป็นสี่ล้านบาทและ oneth! บางครั้งฉันได้รับเหนื่อยของการเป็นคนที่มีความฉลาดไม่ได้มากพอที่จะแย่งที่อยู่อาศัยจากเมืองใหญ่นี้ที่ฉันต้องการที่จะยืนออกที่ขอบของขอบถนนและเพียงแค่กรีดร้อง! ถอดหมวกของฉันและคลื่นและตะโกน "เดี๋ยวก่อนคุณสี่ล้านตัวเองดูดซึมไม่สนใจคน,ฉัน mary หลุยส์มอสจาก, มิชิแกนและฉันชอบเมืองของคุณและฉันต้องการที่จะอยู่ที่นี่ จะไม่ให้คุณโปรดให้ความสนใจบางอย่างให้ฉัน เพียงแค่นิด ๆ หน่อย ๆ "ไม่มีใครรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ยกเว้น ... ดี ... ตัวเองและเก็บค่าเช่า

อ่านเพิ่มเติมได้ที่ http://www.monologuearchive.com/f/ferber_001.html # xbhmpm8cxwbop2lq.99

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ไม่ทราบ ฉันไม่รู้ว่าปัญหาคืออะไร ฉันได้พยายามเขียนเกี่ยวกับเมือง รู้ ประสบการณ์ของฉัน จากนั้น ผมตัดสินใจเขียนเรื่องราวความรัก แต่ที่ไม่ทำงานอย่างใดอย่างหนึ่งออก เสียงพระเอกของฉันมากขึ้นเช่นเสื้อผ้าที่เก็บหุ่นกว่ามนุษย์อย่างแท้จริงถ่ายทอดสด และ จากอะไรฟัง บรรณาธิการไม่ชอบตัวเลขสีดำ mustachioed ในปัจจุบัน ผมได้การต่อสู้กับเขาสำหรับสัปดาห์นี้ ล่อปากแข็ง เขาจะไม่ให้รักกับนางเอกของฉัน เขาปฏิเสธการ ฉันได้พยายามที่จะใส่สีแดงเลือดในเส้นเลือดของเขา แต่เขาทั้งสองเพียงไม่รับกัน — พวกเขาอยู่ห่างกันเท่ากับพวกเขาในวันที่ฉันนั่งลงเขียน ฉันที่ฉันสิ้น ผมเคยกัดออกเกือบครึ่งหนึ่งของเล็บของฉัน — ดู — ดู ไม่มีอะไรผิดปกติกับนางเอกของฉันซึ่งฉันแน่ใจว่า เธอเป็นน่าสนใจ ลึกลับ สง่าสัตว์ ปัญญา และความรัก และ ผจญภัย แต่เมื่อไม่มีเขา clasped เธอเขาถึงพริกถึงขิง หรือกดริมฝีปากของเขากับผมของเธอ เธอตา แก้มของเธอ เขาไม่มีกึ๋นขย้ำ "เธอ ด้วยสายตาของเขา" เป็นนักเขียนที่เราอยากพูด เช้านี้ฉันคิดว่า เขาอาจจะแสดงสัญญาณบางอย่างของชีวิต เขาได้พัฒนาไป แต่อะไรที่มาของมัน เขา wimped ออก จึงฉันตัดสินใจที่จะล้างผม และมาที่นี่ซึ่งห่างเขาเดี๋ยวนั้น กลับบ้านหรือไม่ ผมสอนโรงเรียน — และเกลียดชังมัน แต่ผมคงเก็บไว้สอนจนมีบันทึกห้าร้อยดอลลาร์ อื่น ๆ สาวสอนจนกว่าจะได้บันทึกห้าร้อยดอลลาร์ — แล้วก็แพ็คชุดกรณีที่สอง และไปยุโรปในฤดูร้อน แต่บันทึกของฉันห้าร้อยสำหรับนิวยอร์ก ผมเคยที่นี่หกเดือน และห้าร้อยมี shrunk ให้เกือบอะไร และ ถ้าฉันไม่หยุดเป็นนิตยสารสวยเร็ว ๆ นี้... แล้ว ฉันจะได้กลับไป และสอนให้ปีศาจหนุ่มสามสิบเจ็ดหกครั้งห้าว่าสามสิบ วางลง naught และยก 6 ว่า คำถามไม่จำเป็นต้องตอบรับ และฝรั่งเศสชาวเกย์ ไวน์ฟอนด์รำ และแสง แต่ฉันจะ scrimp ในทุกอย่างจาก hairpins กับรองเท้า และกลับมาอีกจนได้บันทึกค่าอีกห้าร้อย และฉันจะลองมันทั้งหมดกว่าอีก เนื่องจากฉัน — สามารถ – เขียนได้ ฉันจะทำมัน ฉันจะทำให้เมืองนี้นับฉันในล้านสี่และ oneth บางครั้งเจ็บมากเบื่อใครเลย มีความฉลาดไม่ได้เพียงพอกับ wrest ชีวิตจากนี้เมืองใหญ่ ที่ฉันต้อง การโดดเด่นริมนุ่งเพียงร้อง ถอดหมวกของฉัน คลื่น และ ตะโกน "Hey คุณสี่ล้านเองดูดซึม uncaring คน ฉันมารีย์หลุยส์ Moss จาก Escanaba มิชิแกน ชอบเมืองของคุณ และต้องการเข้าพักที่นี่ ไม่คุณกรุณาใส่บางอย่างฉัน นิดเดียว" ไม่มีใครได้รู้เว้นฉันมาที่นี่แต่...ดี...ตัวเองและเก็บค่าเช่า

อ่านเพิ่มเติมที่ http://www.monologuearchive.com/f/ferber_001.html #xBHmpm8cXWbOP2lq.99

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ไม่ทราบ ผมไม่รู้ว่าปัญหาคือ ฉันได้รับการพยายามที่จะเขียนเกี่ยวกับเมืองที่คุณรู้ว่าประสบการณ์ของผมมาที่นี่ จากนั้นจึงจะตัดสินใจว่าจะเขียนเรื่องความรักแต่ไม่ใช่การทำงานออกมาไม่ว่าจะเป็น ฮีโร่ของผมมากกว่าเสียงเหมือนคนโง่จัดเก็บเสื้อผ้าที่มีความเป็นมนุษย์มากกว่าอยู่อย่างแท้จริงและจากสิ่งที่ผมได้ยินเสียงบรรณาธิการไม่ชอบของตัวเลขสีดำ - mustachioed ในปัจจุบันผมได้รับการต่อสู้กับเขาในสัปดาห์ที่แล้วล่อที่ยากต่อ เขาจะไม่ทำให้ความรักกับนางเอกคนสวยของฉัน เขาจะไม่รับผิดชอบค่าเสียหายใดๆทั้งสิ้น ผมได้พยายามที่จะเอาเลือดสีแดงในเส้นเลือดของเขาแต่ทั้งสองของเขาเพียงไม่กี่จะไม่ได้รับด้วยกันพวกเขาจะเป็นอยู่ห่างกันคนละซีกโลกเช่นเขาเป็นวันที่ผมนั่งอยู่ลงในการเขียน ผมเป็นที่สิ้นสุดลงของผมคือผมได้กัดปิดเกือบครึ่งของ fingernails ของฉัน - ดู - โปรดดูไม่มีอะไรผิดกับนางเอกของผมผมมั่นใจว่าของที่ นางฉลวยลึกลับของสัตว์ที่น่ามหัศจรรย์ใจอย่างเต็มที่จากความปรารถนาและไหวพริบและการ ผจญภัย แต่ก็ไม่มีเขาโอบกอดเธอกับเขาอย่างรุนแรงหรือกดปุ่มริมฝีปากของเขากับเส้นผมของเธอดวงตาของเธอแก้มของเธอ เขายังไม่ได้ถึงกับกล้า"สวาปามของเธอกับเขา"อย่างที่เราเป็นครูเหมือนกับบอกว่าแม้เช้าวันนี้ผมคิดว่าเขาอาจจะถูกแสดงอาการบางอย่างในชีวิต เขาเป็นการพัฒนาความเป็นไปได้ แต่ไม่มีอะไรมาของมัน เขา wimped ออกมา นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมผมจึงตัดสินใจที่จะทำความสะอาดเส้นผมของฉันและออกมาที่นี่จะทำให้อยู่ห่างจากเขาสำหรับในขณะที่ตัวเล็ก กลับบ้านหรือไม่? ผมสอนโรงเรียน - และเกลียดชัง แต่ผมได้รับการดูแลรักษาให้อยู่ในการเรียนการสอนจนกว่าผมจะได้บันทึกไว้ห้าร้อยดอลลาร์สรอ.ผู้หญิงคนอื่นทั้งหมดสอนจนกว่าจะได้บันทึกไว้ห้าร้อยดอลลาร์สรอ. - จากนั้นชุดที่สองกรณีและไปยุโรปสำหรับช่วงฤดูร้อนที่ แต่ฉันบันทึกไว้ห้าร้อยของฉันใน New York ผมอยู่ที่นี่มา 6 เดือนแล้วและห้าร้อยที่มีน้อยลงไปเกือบจะไม่มีอะไรเลยและถ้าผมทำไม่ได้หยุดพักในนิตยสารที่สวยงามในเร็วๆนี้ แล้วฉันจะต้องกลับไปและสอนสามสิบเจ็ด ภู ตผีปีศาจสาวที่หกเวลาห้าคือสามสิบใส่ลงไปไม่มีอะไรได้และพกพา 6 สำนวนโวหารอันว่าคำถามที่ไม่จำเป็นต้องตอบคำถามและว่าฝรั่งเศสจะมีคนที่ชอบของไวน์และการเต้นรำแบบเบาๆ แต่ผมจะ scrimp ในทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มจาก hairpins รองเท้าและกลับมาที่เดิมอีกครั้งจนกว่าผมจะบันทึกได้ห้าร้อยอีกแล้วผมจะลองมันทั้งหมดอีกครั้งเพราะผมสามารถเขียน. ผมกำลังจะทำให้ ผมจะทำให้เมืองแห่งนี้นับข้าเป็นสี่ล้าน oneth และ บางครั้งผมได้รับเหนื่อยล้าจากการไม่มีใครที่ไม่ได้ความฉลาดพอที่จะไปใช้ชีวิตที่จากเมืองใหญ่แห่งนี้ที่ผมต้องการอยู่ที่ขอบของขอบถนนและอยู่ห่างกรีดร้องออกมา ใช้หมวกของฉันและคลื่นและตะโกน"นี่คุณคนใจจืดสี่ล้านหมกมุ่นอยู่แต่ตนเองผมเป็นแมรี่หลุยส์มอสจาก escanaba มิชิแกนและฉันชอบเมืองของคุณและผมต้องการอยู่ที่นี่ ไม่คุณโปรดให้ความสนใจบางส่วนให้กับฉัน เพียงเล็กน้อย!"ไม่มีใครจะรู้ว่าผมมาอยู่ที่นี่ยกเว้น...เป็นอย่างดี...ผมและที่รองค่าเช่าที่

อ่านเพิ่มเติมที่ http://www.monologuearchive.com/f/ferber_001.html#xbhmpm8cxwbop2lq.99