This article is about dialects of s

This article is about dialects of spoken and written languages. For other uses, see Dialect (disambiguation).

The term dialect (from Latin dialectus, dialectos, from the ancient Greek word διάλεκτος diálektos, "discourse", from διά diá, "through" and λέγω legō, "I speak") is used in two distinct ways to refer to two different types of linguistic phenomena.

One usage—the more common among linguists—refers to a variety of a language that is a characteristic of a particular group of the language's speakers.[1] The term is applied most often to regional speech patterns, but a dialect may also be defined by other factors, such as social class.[2] A dialect that is associated with a particular social class can be termed a sociolect, a dialect that is associated with a particular ethnic group can be termed as ethnolect, and a regional dialect may be termed a regiolect.[3] According to this definition, any variety of a language constitutes "a dialect", including any standard varieties.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บทความนี้จะเกี่ยวกับสำเนียงของภาษาพูด และเขียน สำหรับการใช้งานอื่น ๆ ดูภาษา (แก้ความกำกวม)ภาษาถิ่นคำ (จากภาษาละติน dialectus, dialectos จาก diálektos διάλεκτοςคำกรีกโบราณ "วาทกรรม" จากδιά diá "ผ่าน" และλέγω legō "พูด") ใช้ในสองวิธีที่แตกต่างกันถึงปรากฏการณ์ทางภาษา 2 ประเภทใช้งานหนึ่ง — ที่ทั่วไปในหมู่นักภาษาศาสตร์ซึ่งหมายถึงความหลากหลายของภาษาที่เป็นลักษณะของกลุ่มเฉพาะของลำโพงของภาษา [1] คำที่ใช้บ่อยที่สุดกับรูปแบบเสียงระดับภูมิภาค แต่ภาษาถิ่นอาจยังถูกกำหนด โดยปัจจัยอื่น ๆ เช่นชนชั้น [2] เป็นภาษาที่เกี่ยวข้องกับสังคมแบบเฉพาะสามารถเรียกว่าเป็น sociolect ภาษาที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มชาติพันธุ์หนึ่ง ๆ สามารถเรียกว่าเป็น ethnolect และภาษาท้องถิ่นอาจเรียกว่าเป็น regiolect [3] ตามอยู่กับคำนิยาม ภาษาหลากหลายใด ๆ ถือว่าเป็น "ภาษาถิ่น" รวมทุกสายพันธุ์มาตรฐาน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทความนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับภาษาท้องถิ่นของภาษาพูดและภาษาเขียน สำหรับความหมายอื่นดูภาษาถิ่น (แก้ความกำกวม). ภาษาระยะ (มาจากภาษาละติน dialectus, dialectos จากคำในภาษากรีกโบราณδιάλεκτοςdiálektos "วาทกรรม" จาก Dia διά "ผ่าน" และ LEGO λέγω "ผมพูด") ถูกนำมาใช้ ในสองวิธีที่แตกต่างกันในการอ้างถึงสองประเภทที่แตกต่างกันของปรากฏการณ์ทางภาษาศาสตร์. หนึ่งในการใช้งานร่วมกันมากขึ้นในหมู่นักภาษาศาสตร์-หมายถึงความหลากหลายของภาษาที่เป็นลักษณะของกลุ่มเฉพาะของลำโพงของภาษาที่. [1] คำที่ถูกนำไปใช้ ส่วนใหญ่มักจะรูปแบบการพูดในภูมิภาค แต่ภาษายังอาจถูกกำหนดโดยปัจจัยอื่น ๆ เช่นระดับชั้นทางสังคม. [2] เป็นภาษาที่มีความสัมพันธ์กับระดับชั้นทางสังคมโดยเฉพาะอย่างยิ่งสามารถเรียกว่า sociolect เป็นภาษาที่มีความเกี่ยวข้องกับโดยเฉพาะอย่างยิ่ง กลุ่มชาติพันธุ์สามารถเรียกว่าเป็น ethnolect และภาษาในภูมิภาคอาจจะเรียกว่า regiolect ได้. [3] ตามคำนิยามนี้ความหลากหลายของภาษาใด ๆ ถือว่า "เป็นภาษาถิ่น" รวมทั้งพันธุ์มาตรฐานใด ๆ