ILLUSION AND WELL-BEING 197will exp

ILLUSION AND WELL-BEING 197
will experience a wide variety of pleasant events, such as liking
their first job, getting a good salary, or having a gifted child, as
higher than those of their peers (Weinstein, 1980). Conversely,
when asked their chances of experiencing a wide variety of negative
events, including having an automobile accident (Robertson,
1977), being a crime victim (Perloff&Fetzer, 1986), having
trouble finding a job (Weinstein, 1980), or becoming ill (Perloff
& Fetzer, 1986) or depressed (Kuiper, MacDonald, & Derry,
1983), most people believe that they are less likely than their
peers to experience such negative events. In effect, most people
seem to be saying, "The future will be great, especially for me."
Because not everyone's future can be rosier than their peers',
the extreme optimism that individuals display appears to be illusory.
Other evidence also suggests that individuals hold unrealistically
positive views of the future. Over a wide variety of tasks,
subjects' predictions of what will occur correspond closely to
what they would like to see happen or to what is socially desirable
rather than to what is objectively likely (Cantril, 1938;
Lund, 1975; McGuire, 1960; Pruitt & Hoge, 1965; Sherman,
1980). Both children and adults overestimate the degree to
which they will do well on future tasks (e.g., Crandall, Solomon,
& Kelleway, 1955; Irwin, 1944, 1953; R. W. Marks, 1951), and
they are more likely to provide such overestimates the more
personally important the task is (Frank, 1953). Unrealistic optimism
has even been documented for events that are entirely
chance determined (Irwin, 1953; Langer & Roth, 1975; R. W.
Marks, 1951).
In contrast to the extremely positive view of the future displayed
by normal individuals, mildly depressed people and
those with low self-esteem appear to entertain more balanced
assessments of their likely future circumstances (see Ruehlman
et al., 19 8 5, for a review). Relative to judgments concerning others,
these individuals fail to exhibit the self-enhancing tendency
to see positive events as more likely for self and negative events
as less likely for self (Alloy & Ahrens, 1987; Brown, 1985; Pietromonaco
& Markus, 1985; Pyszczynski, Holt, & Greenberg,
1987). Thus, although in some cases such tendencies may reflect
pessimism on the part of depressed people, it appears to be individuals
who are high, not low, in subjective well-being who
evince more biased perceptions of the future.
Summary
To summarize, traditional conceptions of mental health assert
that well-adjusted individuals possess relatively accurate
perceptions of themselves, their capacity to control important
events in their lives, and their future. In contrast to this portrayal,
a great deal of research in social, personality, clinical,
and developmental psychology documents that normal individuals
possess unrealistically positive views of themselves, an exaggerated
belief in their ability to control their environment,
and a view of the future that maintains that their future will be
far better than the average person's. Furthermore, individuals
who are moderately depressed or low in self-esteem consistently
display an absence of such enhancing illusions. Together, these
findings appear inconsistent with the notion that accurate selfknowledge
is the hallmark of mental health.
Two other literatures also suggest that accurate self-knowledge
may not always be positively related to psychological wellbeing.
Consider, first, research on the correlates of private selfconsciousness
as assessed by the Self-Consciousness Scale (Fenigstein,
Scheier, & Buss, 1975). Private self-consciousness refers
to the degree to which a person characteristically attends to the
private, covert aspects of the self (e.g., "I'm always trying to
figure myself out"). People scoring high on this measure have
been shown to possess more detailed and accurate self-knowledge
than those who are less attentive to this aspect of the self
(Franzoi, 1983; Turner, 1978). Additionally, researchers have
found that private self-consciousness is positively related to depression
(Ingram & Smith, 1984; Smith & Greenberg, 1981;
Smith, Ingram, & Roth, 1985). Although the relation between
these variables is correlational, experimental research also suggests
that under some circumstances focusing attention on the
self may engender negative emotional states (Duval &
Wicklund, 1972).
Additional support for the argument that accurate selfknowledge
may be negatively related to psychological health
comes from research on the correlates of self-deception. Specifically,
scores on the Self-Deception Questionnaire (Sackeim
& Our, 1979), a measure of the degree to which individuals typically
deny psychologically threatening but universal feelings
and behaviors (e.g., "Do you ever feel guilty?"), have been found
to be inversely related to depression (Roth & Ingram, 1985; see
Sackeim, 1983, for a review). The fact that individuals who are
most apt to engage in self-deception also score lowest on measures
of psychopathology further suggests that accurate selfknowledge
may not be a sine qua non of mental health.
Mental-Health-Promoting Aspects of Illusion
It is one thing to say that positive illusions about the self, personal
control, and the future exist and are true for normal people.
It is another to identify how these illusions contribute to
mental health. To do so, one first needs to establish criteria of
mental health and then determine whether the consequences of
the preceding positive illusions fit those criteria. One dilemma
that immediately arises is that, as noted earlier, many formal
definitions of mental health incorporate accurate self-perceptions
as one criterion (see Jahoda, 1958; Jourard & Landsman,
1980). In establishing criteria for mental health, then, we must
subtract this particular one.
When we do so, what is left? The ability to be happy or, at
least, relatively contented, has been one central criterion of
mental health and well-being adopted by a variety of researchers
and theorists (e.g., Menninger, 1930; see E. Diener, 1984; Jahoda,
1958 for reviews). In her landmark work, Jahoda (1958)
identified five additional criteria of positive mental health: positive
attitudes toward the self; the ability to grow, develop, and
self-actualize; autonomy; environmental mastery in work and
social relationships; and integration (i.e., the balance of psychic
forces of the id, ego, and superego). Reviewing both older and
more recent formulations, Jourard and Landsman (1980, p.
131) distilled very similar criteria: positive self-regard, the ability
to care about others and for the natural world, openness to
new ideas and to people, creativity, the ability to do productive
198 SHELLEY E. TAYLOR AND JONATHON D. BROWN
work, the ability to love, and the ubiquitous realistic self-perceptions.
Because positive self-regard has already been considered
in our section on exaggeratedly positive self-perceptions, we will
not review it here. Thus, the common elements in these criteria
that we examine in the next section are happiness or contentment,
the ability to care for and about others, and the capacity
for productive and creative work.
Happiness or Contentment
Most people report being happy most of the time. In surveys
of mood, 70% to 80% of respondents report that they are moderately
to very happy. Whereas most respondents believe that
others are average in happiness, 60% believe that they are happier
than most people (Freedman, 1978). Positive illusions have
been tied to reports of happiness. People who have high selfesteem
and self-confidence, who report that they have a lot of
control in their lives, and who believe that the future will bring
them happiness are more likely than people who lack these perceptions
to indicate that they are happy at the present (Freedman,
1978).
As alluded to earlier, when the perceptions of happy people
are compared with those of people who are relatively more distressed,
happy people have higher opinions of themselves (e.g.,
Beck, 1967; Kuiper & Derry, 1982; Kuiper & MacDonald,
1982; Kuiper et al., 1985; Lewinsohn et al., 1980; see Shrauger
& Terbovic, 1976), are more likely to evince self-serving causal
attributions (Kuiper, 1978;Rizley, 1978), show exaggerated beliefs
in their ability to control what goes on around them (Abramson
& Alloy, 1981; Golin et al., 1977; Golin et al., 1979;
M. S. Oreenberg & Alloy, in press), and are more likely to be
unrealistically optimistic (Alloy & Ahrens, 1987).
The association between illusions and positive mood appears
to be a consistent one, but the evidence is largely correlational
rather than causal. Some evidence that illusions directly influence
mood has, however, been reported. For example, we noted
earlier that individuals are more inclined to attribute success
than failure to the self. MacFarland and Ross (1982) tested
whether such a self-serving pattern promotes positive mood
states. These investigators had subjects perform a laboratory
task in which they manipulated success and failure. Some subjects
were led to attribute success (failure) to the self, whereas
other subjects were led to attribute success (failure) to the task.
Mood measures were then gathered. In line with the hypothesis
that the self-serving attributional bias causally influences positive
mood states, subjects led to attribute success to the self and
failure to the task reported more positive mood after success
and less negative mood after failure. More recently, Gibbons
(1986) found evidence that another self-enhancing illusion—
the tendency to see the self as better off than others—also improves
mood states among depressed people. Thus, although
these investigations do not rule out the possibility that positive
mood may also cause illusions, that is, that these variables may
be reciprocally related (Brown, 1984; Brown & Taylor, 1986),
they do provide evidence that illusions promote happiness.
Ability to C

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ILLUSION และความเป็นอยู่ 197
จะได้สัมผัสกับความหลากหลายของกิจกรรมที่น่าพอใจเช่นชื่นชอบ
งานแรกของพวกเขาได้รับเงินเดือนที่ดีหรือมีเด็กที่มีพรสวรรค์เป็น
สูงกว่าเพื่อนของพวกเขา (เวนสไตน์, 1980) ในทางกลับกัน
เมื่อถามว่าโอกาสในการประสบความหลากหลายของเชิงลบ
เหตุการณ์รวมทั้งมีอุบัติเหตุทางรถยนต์ (โรเบิร์ต,
1977) การเป็นเหยื่ออาชญากรรม (Perloff & Fetzer, 1986) มี
ปัญหาในการหางาน (เวนสไตน์, 1980) หรือกลายเป็นป่วย (Perloff
& Fetzer, 1986) หรือหดหู่ (ไคเปอร์ MacDonald และเดอร์รี่,
1983) คนส่วนใหญ่เชื่อว่าพวกเขามีโอกาสน้อยกว่าพวกเขา
เพื่อนร่วมงานจะได้สัมผัสกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเชิงลบดังกล่าว ผลที่คนส่วนใหญ่
ดูเหมือนจะพูดว่า "ในอนาคตจะดีโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับฉัน."
เพราะไม่ได้ในอนาคตของทุกคนสามารถเลือดฝาดกว่าเพื่อนของพวกเขา ',
มองในแง่ดีมากที่แสดงบุคคลที่ดูเหมือนจะเป็นจริง.
หลักฐานอื่น ๆ นอกจากนี้ยังแสดงให้เห็นว่า บุคคลที่ถือแล้ง
มุมมองเชิงบวกของอนาคต ผ่านหลากหลายของงาน,
การคาดการณ์อาสาสมัครของสิ่งที่จะเกิดขึ้นสอดคล้องอย่างใกล้ชิดกับ
สิ่งที่พวกเขาอยากจะเห็นเกิดขึ้นหรือสิ่งที่เป็นที่พึงปรารถนาเพื่อเข้าสังคม
มากกว่าสิ่งที่อาจเป็นไปได้อย่างเป็นกลาง (Cantril 1938;
Lund 1975; แมคไกวร์, 1960; พรูอิท & Hoge 1965; เชอร์แมน,
1980) ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ประเมินค่าสูงระดับเดียวกับ
ที่พวกเขาจะทำดีกับงานในอนาคต (เช่นแครนดโซโลมอน
และ Kelleway 1955; เออร์วิน, 1944, 1953; RW มาร์ค, 1951) และ
พวกเขามีแนวโน้มที่จะให้บริการดังกล่าว overestimates อื่น ๆ อีกมากมาย
ที่สำคัญบุคคลงานคือ (Frank, 1953) มองในแง่ดีไม่สมจริง
แม้ได้รับการบันทึกไว้สำหรับเหตุการณ์ที่มีทั้ง
โอกาสกำหนด (เออร์วิน, 1953; แลงเกอร์และโรท 1975; RW
มาร์ค, 1951).
ในทางตรงกันข้ามกับมุมมองเชิงบวกอย่างมากในอนาคตที่แสดง
โดยบุคคลปกติคนหดหู่อย่างอ่อนโยนและ
ผู้ที่ ด้วยความนับถือตนเองต่ำปรากฏสร้างความบันเทิงให้สมดุลมากขึ้น
การประเมินสถานการณ์ในอนาคตมีแนวโน้มที่พวกเขา (ดู Ruehlman
et al., 19 8 5 สำหรับการตรวจสอบ) เมื่อเทียบกับการใช้ดุลยพินิจที่เกี่ยวข้องกับคนอื่น ๆ ที่
บุคคลเหล่านี้ล้มเหลวที่จะแสดงแนวโน้มที่ตนเองเพิ่ม
เพื่อดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นบวกมีโอกาสมากขึ้นสำหรับตัวเองและกิจกรรมเชิงลบ
เป็นโอกาสน้อยที่ตัวเอง (แม็กซ์ & Ahrens, 1987; บราวน์, 1985; Pietromonaco
และมาร์คัส, 1985; Pyszczynski โฮลท์และกรีนเบิร์ก,
1987) ดังนั้นแม้ว่าในบางกรณีแนวโน้มดังกล่าวอาจสะท้อนให้เห็นถึง
ความหวังในส่วนของคนที่มีความสุขก็ดูเหมือนจะเป็นบุคคล
ที่มีความสูงไม่ต่ำในอัตนัยเป็นอยู่ที่ดีที่
แสดงให้เห็นการรับรู้ลำเอียงมากขึ้นในอนาคต.
ข้อมูลอย่างย่อ
สรุปแนวความคิดแบบดั้งเดิม ของสุขภาพจิตยืนยัน
ว่าบุคคลทั้งปรับที่ถูกต้องค่อนข้างมี
การรับรู้ของตัวเองความสามารถในการควบคุมที่สำคัญ
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชีวิตของพวกเขาและอนาคตของพวกเขา ในทางตรงกันข้ามกับการวาดภาพนี้
การจัดการที่ดีของการวิจัยในสังคมบุคลิกภาพทางคลินิก
และเอกสารจิตวิทยาพัฒนาการที่บุคคลปกติ
มีมุมมองเชิงบวกบวกของตัวเองที่พูดเกินจริง
ความเชื่อในความสามารถในการควบคุมสภาพแวดล้อมของพวกเขา
และมุมมองของอนาคตว่า ยืนยันว่าอนาคตของพวกเขาจะ
ดีกว่าคนเฉลี่ยของ นอกจากนี้บุคคล
ที่มีความสุขในระดับปานกลางหรือต่ำในภาคภูมิใจในตนเองอย่างต่อเนื่อง
แสดงตัวตนของการเสริมสร้างภาพลวงตาเช่น ร่วมกันเหล่านี้
ผลการวิจัยปรากฏไม่สอดคล้องกับความคิดที่ว่า selfknowledge ที่ถูกต้อง
คือจุดเด่นของสุขภาพจิต.
สองวรรณกรรมอื่น ๆ นอกจากนี้ยังแสดงให้เห็นว่ามีความถูกต้องความรู้ด้วยตัวเอง
อาจไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางบวกกับคุณภาพชีวิตด้านจิตใจ.
พิจารณาครั้งแรกที่งานวิจัยเกี่ยวกับสัมพันธ์ของ selfconsciousness ส่วนตัว
โดยประเมินชั่งสติตัวเอง (Fenigstein,
Scheier, & Buss, 1975) ส่วนตัวประหม่าหมาย
ถึงระดับที่เป็นคนพิเศษเข้าร่วมกับ
ภาคเอกชนด้านการแอบแฝงของตัวเอง (เช่น "ฉันมักจะพยายามที่จะ
คิดว่าตัวเองออก ") คนคะแนนสูงในวัดนี้ได้
รับการแสดงที่จะมีรายละเอียดมากขึ้นและถูกต้องความรู้ด้วยตัวเอง
มากกว่าคนที่มีความใส่ใจน้อยที่จะทุกแง่มุมของตัวเองนี้
(Franzoi 1983; อร์เนอร์, 1978) นอกจากนี้นักวิจัยได้
พบว่าส่วนตัวประหม่าเป็นบวกที่เกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้า
(อินแกรมสมิ ธ & 1984; Smith & กรีนเบิร์ก, 1981;
สมิ ธ , อินแกรม, และโรท 1985) แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่าง
ตัวแปรเหล่านี้เป็นเชิงการวิจัยทดลองยังแสดงให้เห็น
ว่าภายใต้สถานการณ์บางอย่างที่มุ่งเน้นความสนใจใน
ตัวเองอาจทำให้เกิดอารมณ์เชิงลบ (Duval &
Wicklund, 1972).
การสนับสนุนเพิ่มเติมสำหรับอาร์กิวเมนต์ที่ selfknowledge ที่ถูกต้อง
อาจจะเกี่ยวข้องในทางลบต่อสุขภาพจิตวิทยา
มาจากงานวิจัยเกี่ยวกับสัมพันธ์ของการหลอกลวงตัวเอง โดยเฉพาะ
คะแนนในแบบสอบถามการหลอกลวงตัวเอง (Sackeim
& ของเรา, 1979) ตัวชี้วัดของระดับที่ประชาชนมักจะ
ปฏิเสธความรู้สึกทางจิตใจคุกคาม แต่สากล
และพฤติกรรม (เช่น "คุณเคยรู้สึกผิด?") ได้รับการค้นพบ
จะเกี่ยวข้องผกผันกับภาวะซึมเศร้า (โรทและอินแกรม, 1985 ดู
Sackeim 1983 สำหรับการตรวจสอบ) ความจริงที่ว่าบุคคลที่มีความ
ฉลาดมากที่สุดที่จะมีส่วนร่วมในการหลอกลวงตัวเองนอกจากนี้ยังมีคะแนนต่ำสุดในมาตรการ
ของพยาธิวิทยาต่อไปแสดงให้เห็นว่า selfknowledge ที่ถูกต้อง
อาจจะไม่ไซน์ใฐานะที่ไม่ใช่ของสุขภาพจิต.
จิต-ส่งเสริมสุขภาพลักษณะของภาพลวงตา
มันเป็นสิ่งหนึ่งที่ บอกว่าภาพที่เป็นบวกเกี่ยวกับตัวบุคคล
การควบคุมและอนาคตอยู่และเป็นจริงสำหรับคนปกติ.
มันเป็นอีกหนึ่งวิธีที่จะระบุภาพลวงตาเหล่านี้นำไปสู่
​​สุขภาพจิต ให้ทำอย่างใดอย่างหนึ่งความต้องการแรกที่จะสร้างเกณฑ์ของ
สุขภาพจิตและจากนั้นตรวจสอบว่าผลกระทบของ
ภาพลวงตาบวกก่อนหน้านี้เหมาะสมกับเกณฑ์เหล่านั้น หนึ่งในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ที่เกิดขึ้นทันทีคือว่าตามที่ระบุไว้ก่อนหน้านี้อย่างเป็นทางการหลาย
คำนิยามของสุขภาพจิตรวมการรับรู้ด้วยตนเองที่ถูกต้อง
เป็นหนึ่งในเกณฑ์ (ดู Jahoda 1958; & Jourard บก,
1980) ในการสร้างเกณฑ์สำหรับสุขภาพจิตแล้วเราต้อง
ลบหนึ่งนี้โดยเฉพาะ.
เมื่อเราทำเช่นนั้นสิ่งที่เหลืออยู่? ความสามารถในการมีความสุขหรืออย่าง
น้อยเป็นที่พึงพอใจค่อนข้างได้รับหนึ่งในเกณฑ์กลางของ
สุขภาพจิตที่ดีและถูกนำไปใช้โดยความหลากหลายของนักวิจัย
และนักทฤษฎี (เช่นนิงเกอร์, 1930 ดูอี Diener, 1984; Jahoda,
1958 การแสดงความคิดเห็น) ในสถานที่ทำงานของเธอ Jahoda (1958)
ระบุห้าเกณฑ์เพิ่มเติมสุขภาพจิตบวกบวก
ทัศนคติตัวเอง; ความสามารถในการเติบโตพัฒนาและ
ตัวเองเป็นจริง; อิสระ; การเรียนรู้ด้านสิ่งแวดล้อมในการทำงานและ
ความสัมพันธ์ทางสังคม; และบูรณาการ (เช่นความสมดุลของกายสิทธิ์
กองกำลังของ id อัตตาและหิริโอตตัปปะ) ทบทวนทั้งเก่าและ
สูตรที่ผ่านมามากขึ้น Jourard และบก. (1980, หน้า
131) กลั่นเกณฑ์ที่คล้ายกันมาก: บวกเรื่องตัวเองความสามารถใน
การดูแลเกี่ยวกับคนอื่นและธรรมชาติของโลกเปิดรับ
ความคิดใหม่ ๆ และประชาชนคิดสร้างสรรค์ ความสามารถในการทำผลิต
198 SHELLEY อีเทย์เลอร์ JONATHON D. BROWN
ทำงานความสามารถในการมีความรักและความรู้สึกตัวเองมีเหตุผลที่แพร่หลาย.
เพราะบวกเรื่องตัวเองได้รับการพิจารณา
ในส่วนของเราในการรับรู้ของตนเองบวก exaggeratedly เรา จะ
ไม่ตรวจสอบได้ที่นี่ ดังนั้นองค์ประกอบทั่วไปในเกณฑ์เหล่านี้
ที่เราตรวจสอบในส่วนถัดไปจะมีความสุขหรือความพึงพอใจ,
ความสามารถในการดูแลและเกี่ยวกับคนอื่น ๆ และความสามารถ
ในการทำงานที่มีประสิทธิภาพและความคิดสร้างสรรค์.
ความสุขหรือความพึงพอใจ
คนส่วนใหญ่รายงานมีความสุขมากที่สุดของเวลา . ในการสำรวจ
ของอารมณ์ 70% ถึง 80% ของผู้ตอบแบบสอบถามรายงานว่าพวกเขาอยู่ในระดับปานกลาง
ที่จะมีความสุขมาก ในขณะที่ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่เชื่อว่า
คนอื่นมีความสุขโดยเฉลี่ยใน 60% เชื่อว่าพวกเขามีความสุข
กว่าคนส่วนใหญ่ (อิสระ 1978) ภาพลวงตาบวกได้
รับการเชื่อมโยงกับรายงานของความสุข คนที่มี selfesteem สูง
และความมั่นใจในตนเองที่รายงานว่าพวกเขามีจำนวนมากที่มี
การควบคุมในชีวิตของพวกเขาและผู้ที่เชื่อว่าในอนาคตจะนำ
พวกเขามีความสุขมีแนวโน้มมากขึ้นกว่าคนที่ขาดการรับรู้เหล่านี้
จะแสดงให้เห็นว่าพวกเขามีความสุขที่ ปัจจุบัน (เป็นอิสระ
. 1978)
ในขณะที่พูดพาดพิงถึงก่อนหน้านี้เมื่อการรับรู้ของผู้คนมีความสุข
เมื่อเทียบกับผู้ที่อยู่ของผู้คนที่มีความทุกข์มากขึ้น
คนมีความสุขมีความคิดเห็นที่สูงขึ้นของตัวเอง (เช่น
เบ็ค 1967; ไคเปอร์และเดอร์รี่, 1982; ไคเปอร์และ MacDonald,
1982; ไคเปอร์ et al, 1985;. Lewinsohn et al, 1980;. เห็น Shrauger
& Terbovic, 1976), มีแนวโน้มที่จะแสดงให้เห็นตัวเองให้บริการสาเหตุ
การอ้างเหตุผล (ไคเปอร์ 1978; Rizley, 1978), การแสดงการพูดเกินจริง ความเชื่อ
ในความสามารถของพวกเขาที่จะควบคุมสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวพวกเขา (Abramson
และล้อแม็ก, 1981; Golin et al, 1977;. Golin et al, 1979;.
MS Oreenberg และล้อแม็ก, ในหนังสือพิมพ์) และมีแนวโน้มที่จะเป็น
บวกในแง่ดี ( แม็กซ์ & Ahrens, 1987).
ความสัมพันธ์ระหว่างภาพและอารมณ์ในเชิงบวกจะปรากฏขึ้น
ที่จะเป็นหนึ่งที่สอดคล้องกัน แต่มีหลักฐานเป็นส่วนใหญ่หาความสัมพันธ์
มากกว่าสาเหตุ หลักฐานบางอย่างที่มีผลต่อภาพโดยตรง
อารมณ์ได้ แต่รับรายงาน ตัวอย่างเช่นเราตั้งข้อสังเกต
ก่อนหน้านี้ว่าบุคคลที่มีแนวโน้มมากกว่าที่จะเชื่อความสำเร็จ
กว่าความล้มเหลวของตัวเอง MacFarland และรอสส์ (1982) ผ่านการทดสอบ
ดังกล่าวไม่ว่าจะเป็นรูปแบบการให้บริการด้วยตนเองส่งเสริมอารมณ์บวก
รัฐ นักวิจัยเหล่านี้ได้อาสาสมัครดำเนินการตรวจทางห้องปฏิบัติการ
งานที่พวกเขาจัดการที่ประสบความสำเร็จและความล้มเหลว อาสาสมัครบางส่วน
ถูกนำไปสู่การ attribute ความสำเร็จ (ล้มเหลว) ตัวเองในขณะที่
วิชาอื่น ๆ ที่ถูกนำไปสู่การ attribute ความสำเร็จ (ล้มเหลว) กับงาน.
มาตรการอารมณ์ถูกรวบรวมแล้ว สอดคล้องกับสมมติฐานที่
ว่าตัวเองให้บริการอคติ attributional เหตุผลมีอิทธิพลเชิงบวก
อารมณ์รัฐอาสาสมัครนำไปสู่การ attribute ความสำเร็จกับตนเองและ
ความล้มเหลวในงานรายงานอารมณ์บวกมากขึ้นหลังจากประสบความสำเร็จ
และอารมณ์เชิงลบน้อยลงหลังจากความล้มเหลว เมื่อเร็ว ๆ นี้ชะนี
(1986) พบหลักฐานว่าอีกเสริมสร้างตนเอง illusion-
แนวโน้มที่จะเห็นตัวเองเป็นดีกว่าคนอื่น ๆ ยังช่วยเพิ่ม
อารมณ์ของรัฐในหมู่คนมีความสุข ดังนั้นแม้ว่า
การตรวจสอบเหล่านี้ไม่ได้ออกกฎความเป็นไปได้ว่าในเชิงบวก
อารมณ์ยังอาจทำให้เกิดภาพลวงตาว่ามีตัวแปรเหล่านี้อาจ
จะเกี่ยวข้องกันและกัน (สีน้ำตาล, 1984; สีน้ำตาลและเทย์เลอร์, 1986)
พวกเขาจะแสดงหลักฐานว่าภาพลวงตาส่งเสริมความสุข
ความสามารถในการ C

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ภาพลวงตาและความเป็นอยู่ 197
จะพบความหลากหลายของกิจกรรมที่ถูกใจ เช่น ชอบ
งานแรกของพวกเขาได้รับเงินเดือนที่ดี หรือมีเด็กที่มีพรสวรรค์ เป็น
สูงกว่าเพื่อนของพวกเขา ( ไวน์สไตน์ , 1980 ) โดย
เมื่อถามว่าโอกาสของการประสบความหลากหลายของกิจกรรมเชิงลบ
รวมทั้งมีอุบัติเหตุรถยนต์ ( โรเบิร์ต
1977 )เป็นอาชญากรรมเหยื่อ ( perloff &เฟตเซอร์ , 1986 ) มี
ปัญหาการหางาน ( Weinstein , 1980 ) หรือเป็นป่วย ( perloff
&เฟตเซอร์ , 1986 ) หรือหดหู่ ( คุยเปอร์ , MacDonald & Derry ,
, 1983 ) , คนส่วนใหญ่เชื่อว่าพวกเขามีโอกาสน้อยกว่าเพื่อน
ประสบการณ์เหตุการณ์ เชิงลบเช่น ผล คน
ส่วนใหญ่ดูเหมือนจะพูดว่า " อนาคตจะดีโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับฉัน . "
เพราะอนาคตไม่ทุกคนสามารถ Rosier กว่าเพื่อนของพวกเขา ' ,
สุดโต่งในแง่ดีที่บุคคลแสดงที่ดูเหมือนจะเป็นสิ่งจอมปลอม
หลักฐานอื่น ๆ นอกจากนี้ยังชี้ให้เห็นว่าบุคคลที่ถือ unrealistically
มุมมองเชิงบวกของอนาคต ผ่านหลากหลายของงาน
วิชา ' การคาดการณ์สิ่งที่จะเกิดขึ้นสอดคล้องอย่างใกล้ชิด

สิ่งที่พวกเขาต้องการที่จะเห็นเกิดขึ้นหรือสิ่งที่ไม่พึงปรารถนาในสังคม
มากกว่าอะไรคือวัตถุอาจ ( ระดับ 1938 ;
Lund , 1975 ; McGuire 1960 ; พรูอิท & Hoge , 1965 ;
เชอร์แมน , 1980 ) ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ทั่วไป -
ซึ่งพวกเขาจะทำได้ดีในงานในอนาคต ( เช่น Crandall , โซโลมอน ,
& kelleway 2498 ; เออร์วิน 1944 , 1953 ; R . W . เครื่องหมาย , 1951 ) , และพวกเขามีแนวโน้มที่จะให้

overestimates เพิ่มเติมเช่นบุคคลสำคัญงาน ( Frank , 1953 ) สมจริงดี
ยังถูกบันทึกไว้สำหรับเหตุการณ์ที่มีทั้ง
โอกาสกำหนด ( Irwin , 2496 ; แลงเกอร์& Roth , 1975 ; R . W .
เครื่องหมาย , 1951 ) .
ในทางตรงกันข้ามกับมุมมองเป็นบวกอย่างมากในอนาคตแสดง
โดยบุคคลปกติ อย่างอ่อนโยนและเศร้าคน
ผู้ที่มีความนับถือตนเองต่ำจะปรากฏเพื่อให้สมดุล
เพิ่มเติมการประเมินสถานการณ์ของพวกเขาแนวโน้มในอนาคต ( เห็น ruehlman
et al . , 19 8 5 เพื่อทบทวน ) เทียบกับคำตัดสินเกี่ยวกับผู้อื่น
บุคคลเหล่านี้ล้มเหลวเพื่อแสดงตนเพิ่มแนวโน้ม
เห็นเหตุการณ์ที่เป็นบวกมากขึ้น สำหรับตนเองและลบเหตุการณ์
เป็นน้อยมากสำหรับตนเอง ( โลหะผสม& Ahrens , 1987 ; น้ำตาล , 1985 ; pietromonaco
& Markus , 1985 ; pyszczynski โฮลท์& Greenberg ,
, , 1987 )ดังนั้น แม้ว่าในบางกรณี แนวโน้มดังกล่าวอาจสะท้อน
แง่ร้ายในส่วนของคนเศร้า ดูเหมือนจะเป็นบุคคล
ที่เป็นสูง ต่ำไม่ได้ ในความอยู่ดีมีสุขที่
Evandro Davis เพิ่มเติมอคติการรับรู้อนาคต สรุป

สรุป แนวคิดดั้งเดิมของสุขภาพจิตยืนยัน
ดีปรับบุคคลมีความถูกต้อง
ค่อนข้างการรับรู้ของตนเองความสามารถในการควบคุมเหตุการณ์สำคัญ
ในชีวิตและอนาคตของพวกเขา ในทางตรงกันข้ามกับภาพนี้
การจัดการที่ดีของการวิจัยทางสังคม , บุคลิกภาพ , คลินิก , และเอกสารจิตวิทยาพัฒนาการว่า

มีมุมมองบวก unrealistically บุคคลปกติของตนเอง มีความเชื่อในความสามารถของตนเพื่อโอ้อวด

การควบคุมสภาพแวดล้อมของพวกเขาและมุมมองของอนาคตที่ยังคงยืนยันว่า อนาคตของพวกเขาจะเป็น
ดีกว่าคนเฉลี่ย . นอกจากนี้บุคคล
ที่ปานกลาง หดหู่ หรือแสดงการขาดการเห็นคุณค่าในตนเองต่ำ เช่น ภาพลวงตาเสมอ

ร่วมกันค้นพบเหล่านี้
ปรากฏไม่สอดคล้องกับความคิดที่ถูกต้อง คือจุดเด่นของ selfknowledge

สุขภาพจิตวรรณกรรมอีกสองคนก็แนะนำว่า
ความรู้ที่ถูกต้องอาจจะมีความสัมพันธ์ทางบวกกับคุณภาพชีวิตด้านจิตใจ .
พิจารณา ก่อน การวิจัยที่เกี่ยวข้องกับส่วนบุคคล selfconsciousness
เป็นประเมินตนเองระดับจิตสำนึก ( fenigstein
scheier , & , บัส , 1975 ) ตนเองส่วนบุคคลหมายถึง
ถึงระดับที่บุคคลลักษณะบุตร
ส่วนตัวลักษณะที่แอบแฝงของตนเอง ( เช่น " ฉันพยายามหาทางออกไปเอง

" ) คนคะแนนสูงในวัดนี้ได้ถูกแสดงให้มีรายละเอียดมากขึ้น

และความรู้ที่ถูกต้องกว่าคนที่ใส่ใจน้อยลงในแง่มุมของตนเอง
( franzoi , 1983 ; เทอร์เนอร์ , 1978 ) นอกจากนี้ นักวิจัยยังพบว่า ตนเองส่วนตัว

( มีความสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้า อินแกรม & สมิธ1984 ; Smith & Greenberg , 1981 ;
สมิ ธ , อินแกรม & Roth , 1985 ) แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรที่สัมพันธ์
คือ การวิจัย ทดลอง นอกจากนี้ยังชี้ให้เห็นว่าภายใต้สถานการณ์บางอย่าง

เน้นความสนใจในตนเองอาจบังเกิดสภาพอารมณ์ทางลบ ( ดูวัล&
wicklund , 1972 )
สนับสนุนเพิ่มเติมสำหรับอาร์กิวเมนต์ที่ถูกต้อง
selfknowledgeอาจจะมีความสัมพันธ์ทางลบกับ
สุขภาพจิตที่มาจากงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับการหลอกตัวเอง โดย
คะแนนตนเองหลอกลวงคน ( sackeim
&ของเรา , 1979 ) , วัดระดับที่บุคคลโดยทั่วไป

ความรู้สึกสากลขู่แต่ปฏิเสธทางจิตวิทยาและพฤติกรรม ( เช่น " คุณเคยรู้สึกผิด ? " ) ได้เจอ
เป็นตรงกันข้ามที่เกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้า ( รอธ&แกรม , 1985 ; ดู
sackeim 1983 สำหรับรีวิว ) ความจริงที่ว่าผู้ที่ฉลาดที่สุดที่จะมีส่วนร่วมในการหลอกลวง
ตนเองยังได้คะแนนต่ำที่สุดในของจิตต่อไปแสดงให้เห็นว่ามาตรการ

selfknowledge ถูกต้องอาจจะกรุ่นของสุขภาพจิต สุขภาพ ส่งเสริมด้านภาพลวงตา

มันเป็นสิ่งหนึ่งที่จะบอกว่าบวกภาพลวงตาเกี่ยวกับตนเอง , การควบคุมส่วนบุคคล
และอนาคตมีอยู่และเป็นจริงสำหรับคนปกติ
เป็นอีกเพื่อระบุวิธีการที่ภาพเหล่านี้มีส่วนร่วม
สุขภาพจิต ต้องการทำเช่นนั้นแรกต้องสร้างเกณฑ์
สุขภาพจิตและจากนั้นตรวจสอบว่าผลกระทบของ
ก่อนหน้านี้บวกภาพลวงตาพอดีเกณฑ์เหล่านั้น หนึ่ง dilemma
ทันที ที่เกิดขึ้นคือ ดังที่ระบุไว้ก่อนหน้านี้หลายอย่างเป็นทางการ
ความหมายของสุขภาพจิตรวมที่ถูกต้องด้วยตนเองการรับรู้
เป็นเกณฑ์ ( ดู jahoda , 1958 ; jourard ผู้อาศัยหรือทำงานอยู่บนบก
& , 1980 ) ในการสร้างเกณฑ์สำหรับสุขภาพจิตแล้ว เราต้อง

ลบนี้หนึ่งโดยเฉพาะ เมื่อเราทำเช่นนั้น จะเหลืออะไร ? ความสามารถในการมีความสุข หรือ น้อย ค่อนข้างพึงพอใจ
, ,เป็นเกณฑ์กลางของสุขภาพจิตและสุข
นำโดยความหลากหลายของนักวิจัย
และนักทฤษฎี ( เช่น เมนนิงเงอร์ 1930 ; ดูเช่น ไดเนอร์ , 1984 ; jahoda
1958 , ความคิดเห็น ) ในสถานที่ทํางาน jahoda ( 1958 )
ระบุสุขภาพจิตบวกเพิ่มเติมห้าเกณฑ์ : บวก
ทัศนคติต่อตนเอง ความสามารถที่จะเติบโต พัฒนาตนเอง และทำให้เป็นจริงด้วยตนเอง ;
;การเรียนรู้สิ่งแวดล้อมในการทำงานและ
ความสัมพันธ์ทางสังคม และการบูรณาการ ( เช่น ความสมดุลของกายสิทธิ์
กําลังของ id ego และหิริโอตตัปปะ ) ทบทวนทั้งเก่าและ
สูตรล่าสุด jourard และคนที่อาศัยอยู่ในประเทศของตน ( 2523 , หน้า
131 ) กลั่นคล้ายกับเกณฑ์ : พิจารณาตนเองบวกความสามารถ
ห่วงใยผู้อื่นและธรรมชาติของโลก เปิดเผย

ความคิดใหม่ และประชาชน สร้างสรรค์ความสามารถในการทำผลผลิต
198 E . Taylor และ โจนาธาน ดี. บราวน์เชลลีย์
งาน , ความสามารถในการรัก และดูจะมีเหตุผลตนเองอีก เพราะถือว่าตนเองเป็นบวกแล้ว

ถูกพิจารณาในส่วนของเราเกี่ยวกับ exaggeratedly บวกตนเองรับรู้ เราจะ
ไม่ทบทวนที่นี่ ดังนั้น องค์ประกอบทั่วไปในเกณฑ์เหล่านี้
ที่เราตรวจสอบในส่วนถัดไปคือความสุขหรือความพอใจ
ความสามารถในการดูแล และ เรื่องอื่นๆ และความจุ
สำหรับการผลิตและงานสร้างสรรค์ความสุขหรือความพอใจ

คนส่วนใหญ่รายงานการมีความสุขมากที่สุดของเวลา ในการสำรวจ
บรรยากาศ 70% ถึง 80% ของผู้ตอบแบบสอบถามรายงานว่าพวกเขาจะปานกลาง
จะดีใจมาก ในขณะที่คนส่วนใหญ่เชื่อว่า
คนอื่นเฉลี่ยในความสุข60% เชื่อว่าพวกเขาจะมีความสุข
กว่าคนส่วนใหญ่ ( Freedman , 1978 ) ภาพลวงตาทางบวกมี
ถูกเชื่อมโยงกับรายงานของความสุข คนที่มี self-esteem สูง
และความเชื่อมั่นในตนเอง รายงานใครที่พวกเขามีมาก
ควบคุมชีวิตของพวกเขา และเชื่อว่าในอนาคตจะนำความสุข
พวกเขามากกว่าผู้ที่ขาดการรับรู้
เพื่อบ่งบอกว่ามีความสุขในปัจจุบัน ( เป็น

, 1978 ) ที่พูดถึงก่อนหน้านี้ เมื่อเปรียบเทียบการรับรู้ของคนมีความสุข
เมื่อเทียบกับบรรดาผู้คนที่ค่อนข้างมากกว่าเสียใจ
ผู้คนมีความสุขมีสูงกว่าความคิดเห็นของตนเอง ( เช่น
Beck 1967 ; ไคเปอร์& Derry , 1982 ; ไคเปอร์
& MacDonald , 1982 ; ไคเปอร์ et al . , 1985 ; ลูอินเซิ่น et al . , 1980 ; ดู shrauger
& terbovic , 1976 )มีแนวโน้มที่จะแสดงความรู้สึกออกมาอย่างชัดแจ้งให้ตัวเองสาเหตุ
อนุมาน ( คุยเปอร์ , 1978 ; rizley , 1978 ) , แสดงโอ้อวด
ความเชื่อในความสามารถของตนเพื่อควบคุมสิ่งที่เกิดขึ้นรอบ ๆพวกเขา ( เอเบริมสัน
&โลหะผสม , 1981 ; โกลิน et al . , 1977 ; โกลิน et al . , 1979 ;
. S . oreenberg &สัมฤทธิ์ ใน กด ) และน่าจะ
unrealistically มองโลกในแง่ดี ( โลหะผสม&
Ahrens , 1987 )ความสัมพันธ์ระหว่างภาพและอารมณ์บวกปรากฏ
ต้องสอดคล้องกัน แต่หลักฐานส่วนใหญ่
มากกว่าสัมพันธ์เชิงสาเหตุ หลักฐานบางอย่างที่ภาพลวงตาโดยตรงอิทธิพล
อารมณ์ได้ อย่างไรก็ตาม มีรายงานว่า ตัวอย่างเช่น เราสังเกต
ก่อนหน้านี้ว่าบุคคลมี inclined คุณลักษณะความสำเร็จ
กว่าความล้มเหลวของตัวเอง และ รอส แม็คฟาร์แลนด์ ( 1982 ) ทดสอบ
ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบการส่งเสริมให้ตัวเองอารมณ์
บวก อเมริกา นักวิจัยเหล่านี้มีคนดำเนินการปฏิบัติการ
งานที่พวกเขาได้รับความสำเร็จและความล้มเหลว บางวิชา
นำในลักษณะความสำเร็จ ( วาย ) ด้วย ส่วนวิชาอื่น ๆได้นำ
คุณลักษณะความสำเร็จ ( วาย ) งาน
มาตรการอารมณ์จึงรวบรวม สอดคล้องกับสมมติฐาน
ที่ตนเองให้บริการเชิงการอนุมานสาเหตุคติตามลำพังอิทธิพลอเมริกา
อารมณ์บวก เพื่อนำไปสู่ความสำเร็จของการตนเองและ
ความล้มเหลวในงานรายงานบวกมากขึ้นอารมณ์หลังจากประสบความสำเร็จ
และลบน้อยอารมณ์หลังจากความล้มเหลว เมื่อเร็วๆ นี้ ชะนี
( 1986 ) พบหลักฐานว่าตนเองอีกเพิ่มภาพลวงตา -
แนวโน้มที่จะเห็นตัวเองเป็นดีกว่าคนอื่นยังเพิ่ม
สภาวะทางอารมณ์ของคนเศร้า ดังนั้นแม้ว่า
สืบสวนเหล่านี้ไม่ได้ออกกฎความเป็นไปได้ที่อารมณ์บวก
ยังอาจทำให้เกิดภาพลวงตา นั่นคือ ตัวแปรเหล่านี้อาจ
เป็นซึ่งกันและกันที่เกี่ยวข้อง ( สีน้ำตาล , 1984 ; สีน้ำตาล&เทย์เลอร์ , 1986 ) ,
จะให้หลักฐานว่าภาพลวงตาส่งเสริมความสุขใน C .