History is not what it was. Profess

History is not what it was. Professor Patrick O'Brien's engagement with postmodern history certainly signals that particular fact. Professor O'Brien has written a lucid, cogent and skillful defence of history conceived as a particular kind of discipline. In the process he has struck a generous and open-minded note - something which is all too often missing in these kinds of exchanges. It is my intention also to be fair minded and, I hope, equally polite. But a brief prefatory comment. It serves no particularly useful purpose to argue about Professor O'Brien's description of Jenkins, Southgate and myself as postmodernists. I shall not presume to answer for Southgate and Jenkins as to whether they would accept the description. For myself I would prefer a designation that does not signify what is often regarded as representing subversive (defined in a destructive sense) thinking about history. Like the journal for which I am the UK editor (Rethinking History published by Routledge), I would prefer to be regarded as a historian - perhaps no different in this respect to all historians - who rethinks the nature of history in a manner that is productive but which, above all, extends the form and content boundaries and arrangements of the discipline of the-past-as-history.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ประวัติจะไม่สิ่งที่มันเป็น อาจารย์ Patrick โอไบรอันของหมั้น มีประวัติหลังสมัยใหม่สัญญาณความจริงเฉพาะที่แน่นอน ศาสตราจารย์โอไบรอันได้เขียนประวัติรู้สึกเป็นชนิดเฉพาะวินัยป้องกัน lucid, cogent และฝีมือ ในกระบวนการ เขาได้หลงบันทึกย่อที่เปิดกว้าง และใจกว้าง - บางสิ่งบางอย่างซึ่งมีทั้งหมดบ่อยเกินไปขาดในประเภทเหล่านี้แลกเปลี่ยน กัน มันเป็นความตั้งใจของฉันยังจะพอดี และ หวัง สุภาพอย่างเท่าเทียมกัน แต่เห็น prefatory โดยย่อ บริการไม่วัตถุประสงค์ประโยชน์เถียงเกี่ยวกับอธิบายศาสตราจารย์โอไบรอันเจงกินส์ Southgate และตัวเองเป็น postmodernists ไม่ฉันจะตีตอบ Southgate และเจงกินส์เป็นว่าพวกเขาจะยอมรับคำอธิบาย สำหรับตัว ผมต้องกำหนดที่ไม่มีความหมายอะไรมักจะถือเป็นตัวแทน subversive (กำหนดในความรู้สึกทำลาย) คิดเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ เช่นรายที่ผมแก้ไขสหราชอาณาจักร (ทบทวนประวัติเผยแพร่ โดย Routledge), ฉันต้องการถือเป็นนักประวัติศาสตร์ - อาจจะไม่แตกต่างในความเคารพนี้นักประวัติศาสตร์ทั้งหมด - ที่ rethinks ลักษณะของประวัติศาสตร์ในลักษณะที่มีประสิทธิผล แต่ ซึ่งเหนือทั้งหมด ขยายขอบเขตฟอร์มและเนื้อหาการจัดวินัยอดีตเป็นประวัติศาสตร์

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ประวัติความเป็นมาไม่ได้ว่ามันคืออะไร หมั้นศาสตราจารย์แพทริคโอไบรอันที่มีประวัติหลังสมัยใหม่อย่างแน่นอนสัญญาณโดยเฉพาะอย่างยิ่งความจริงที่ว่า ศาสตราจารย์โอไบรอันได้เขียนชัดเจนป้องกันตรงจุดและความชำนาญของประวัติศาสตร์คิดว่าเป็นชนิดหนึ่งของการมีวินัย ในการที่เขาได้หลงทราบใจกว้างและเปิดกว้าง - บางสิ่งบางอย่างซึ่งเป็นสิ่งที่มากเกินไปมักจะขาดหายไปในชนิดเหล่านี้ของการแลกเปลี่ยน มันเป็นความตั้งใจของผมยังเป็นธรรมใจและผมหวังว่าสุภาพอย่างเท่าเทียมกัน แต่ความคิดเห็นคำนำสั้น ๆ มันทำหน้าที่ไม่มีวัตถุประสงค์ประโยชน์อย่างยิ่งที่จะโต้แย้งเกี่ยวกับคำอธิบายของศาสตราจารย์โอไบรอันเจนกินส์, เซาท์เกตและตัวเองเป็น Postmodernists ฉันจะไม่เข้าใจที่จะตอบสำหรับเกทเจนกินส์และเป็นไปได้ว่าพวกเขาจะยอมรับคำอธิบาย สำหรับตัวเองฉันชอบการแต่งตั้งที่ไม่ได้มีความหมายในสิ่งที่มักถูกมองว่าเป็นคิดล้มล้าง (ตามที่กำหนดในความหมายทำลาย) ต่อความคิดเกี่ยวกับประวัติความเป็นมา เช่นเดียวกับวารสารที่ผมเป็นบรรณาธิการสหราชอาณาจักร (ทบทวนประวัติศาสตร์ที่ตีพิมพ์โดยเลดจ์) ผมต้องการที่จะได้รับการยกย่องว่าเป็นนักประวัติศาสตร์ - อาจไม่แตกต่างกันในแง่นี้ประวัติศาสตร์ทั้งหมด - ที่ rethinks ธรรมชาติของประวัติศาสตร์ในลักษณะที่มีประสิทธิภาพ แต่เหนือสิ่งอื่นใดขยายขอบเขตรูปแบบและเนื้อหาและการเตรียมการของระเบียบวินัยของที่ผ่านมาตามที่ประวัติศาสตร์

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ประวัติศาสตร์ไม่ได้เป็นสิ่งที่มันเป็น ศาสตราจารย์แพทริคโอไบรอันหมั้นกับประวัติศาสตร์ยุคหลังสมัยใหม่แน่นอนสัญญาณที่ว่า โดยเฉพาะ ศาสตราจารย์โอไบอันได้เขียนชัดเจน , cogent และมีฝีมือการป้องกันประวัติศาสตร์ conceived เป็นชนิดเฉพาะของวินัย ในกระบวนการที่เขาได้หลงใจดีและใจกว้าง หมายเหตุ - อะไรที่มากเกินไปมักจะหายไปในชนิดเหล่านี้ของการแลกเปลี่ยนมันเป็นความตั้งใจของฉันยังเป็นธรรมใจ และฉันหวังว่า สุภาพไม่แพ้กัน แต่บทสรุปเกี่ยวกับคำนำแสดงความคิดเห็น มันไม่ได้มีประโยชน์โดยเฉพาะอย่างยิ่งวัตถุประสงค์เพื่อโต้แย้งคำอธิบายของศาสตราจารย์ โอไบรอัน เจนกินส์ เซาท์เกท และตัวเองเป็น postmodernists . ผมจะไม่บังอาจตอบ Southgate และ เจนกินส์เป็นว่าพวกเขาจะยอมรับคําอธิบายสำหรับตัวเองฉันชอบชื่อนั้นไม่ได้มีความหมายอะไรมักจะถือเป็นตัวแทนทาง ( กำหนดในความรู้สึกทำลาย ) คิดเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ ชอบบันทึกที่ฉัน UK แก้ไข ( หากประวัติศาสตร์ที่ตีพิมพ์โดยเราท์เลดจ์ )ฉันชอบที่จะถือว่าเป็นนักประวัติศาสตร์ - อาจจะไม่แตกต่างกันในส่วนนี้ทั้งหมดนักประวัติศาสตร์ - ใคร rethinks ธรรมชาติของประวัติศาสตร์ในลักษณะที่มีประสิทธิภาพ แต่ที่เหนือสิ่งอื่นใด ขยายรูปแบบและขอบเขตเนื้อหาและการจัดเรียงของวินัยของอดีตเป็นประวัติศาสตร์