." Yes, he had been trying to comfo

." Yes, he had been trying to comfort himself with these suppositions: but he had found all in vain. All in vain; because Death, in approaching him had stalked with his black shadow before him, and enveloped the victim. And it was the mournful influence of the unperceived shadow that caused him to feel --although he neither saw nor heard --to feel the presence of my head within the room.

When I had waited a long time, very patiently, without hearing him lie down, I resolved to open a little --a very, very little crevice in the lantern. So I opened it --you cannot imagine how stealthily, stealthily --until, at length a simple dim ray, like the thread of the spider, shot from out the crevice and fell full upon the vulture eye.

It was open --wide, wide open --and I grew furious as I gazed upon it. I saw it with perfect distinctness --all a dull blue, with a hideous veil over it that chilled the very marrow in my bones; but I could see nothing else of the old man's face or person: for I had directed the ray as if by instinct, precisely upon the damned spot.

And have I not told you that what you mistake for madness is but over-acuteness of the sense? --now, I say, there came to my ears a low, dull, quick sound, such as a watch makes when enveloped in cotton. I knew that sound well, too. It was the beating of the old man's heart. It increased my fury, as the beating of a drum stimulates the soldier into courage.

But even yet I refrained and kept still. I scarcely breathed. I held the lantern motionless. I tried how steadily I could maintain the ray upon the eve. Meantime the hellish tattoo of the heart increased. It grew quicker and quicker, and louder and louder every instant. The old man's terror must have been extreme! It grew louder, I say, louder every moment! --do you mark me well I have told you that I am nervous: so I am. And now at the dead hour of the night, amid the dreadful silence of that old house, so strange a noise as this excited me to uncontrollable terror. Yet, for some minutes longer I refrained and stood still. But the beating grew louder, louder! I thought the heart must burst. And now a new anxiety seized me --the sound would be heard by a neighbour! The old man's hour had come! With a loud yell, I threw open the lantern and leaped into the room.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

." ใช่ เขาถาสบายตัวเองกับ suppositions นี้: แต่เขาได้พบใน vain ทั้งหมดสู้ เนื่องจากความตาย ในใกล้เขาไล่กับเงาดำของเขาก่อนที่เขา และขัดเหยื่อ และก็ mournful อิทธิพลของเงา unperceived ที่ทำให้เขารู้สึก - แม้ว่าเขาไม่เห็น ไม่ได้ ยิน - ใจของศีรษะภายในห้องเมื่อฉันได้รอเป็นเวลานาน มากทน ไม่ได้ยินเขานอนลง แก้ไขเปิดเล็กน้อย - เป็นมาก รอยแยกเล็กในโคมไฟ เพื่อเปิด--คุณไม่สามารถจินตนาการว่าแอบ แอบ - จน ยาวตัวอย่างมัวเรย์ เช่นเธรดของแมงมุม ยิงออกรอยแยกจาก และตกเต็มตามตาแร้งก็เปิด - กว้าง เปิดกว้าง - และฉันเติบโตโกรธที่ฉันจ้องไว้ ผมเห็น ด้วย distinctness สมบูรณ์แบบ - ทั้งหมดน่าเบื่อสีฟ้า มีม่าน hideous กว่าที่อาหารไขมากในกระดูกของฉัน แต่ไม่เห็นอะไรอื่นของใบหน้าของชายชราหรือบุคคล: สำหรับผมได้โดยตรงเรย์ว่า โดยสัญชาตญาณ ตรงตามจุดที่คนและผมไม่บอกคุณสิ่งที่ผิดพลาดสำหรับบ้าว่าแต่ acuteness ของความรู้สึกมากกว่า -ตอนนี้ ฉันพูด มีมาหูของฉันเสียงต่ำ หมองคล้ำ ด่วน เช่นทำให้นาฬิกาเมื่อขัดในฝ้าย ฉันรู้ว่าเสียงที่ดี เกินไป การเต้นของหัวใจของคนได้ ยังเพิ่มความโกรธของฉัน เป็นการเต้นของกลองกระตุ้นทหารเป็นความกล้าหาญแต่ยังยังฉัน refrained และยังคงเก็บไว้ ผมแทบหายใจ ผมจัดโคมไฟนิ่ง พยายามอย่างต่อเนื่องว่าฉันสามารถรักษารังสีตามวัน ขณะเดียวกัน การสัก hellish ของหัวใจเพิ่มขึ้น เติบโตเร็ว และเร็ว ขึ้น และเสียงที่ดัง และดังทันทีทุก ความหวาดกลัวของคนต้องการมาก เพิ่มขึ้นดัง ฉันพูด ดังขึ้นทุกขณะ -คุณทำเครื่องหมายฉันดีบอกคุณว่า ผมประสาท: ดังนั้นฉัน และตอนนี้ ที่ชั่วโมงตายคืน ท่ามกลางความเงียบของบ้านเก่า dreadful แปลกดังนั้นเสียงเช่นนี้ตื่นเต้นฉันจะร้าย uncontrollable ยัง นาทีบางยาว ฉัน refrained และพิฆาต แต่เต้นโตดัง ดังขึ้น ฉันคิดว่า หัวใจต้องระเบิด และตอนนี้ความกังวลใหม่ยึดผมเสียงจะได้ยินจากเพื่อนบ้าน ชั่วโมงของเฒ่ามีมา ด้วยเป็นเสียงร้อง ฉันโยนเปิดโคมไฟ และ leaped ในห้อง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" ใช่ เขาพยายามจะปลอบใจตัวเองด้วยการคาดคะเนนี้แต่เขาได้พบทั้งหมดสูญเปล่า มันไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง เพราะในความตายใกล้เขาก็สะกดรอยตามด้วยเงาสีดำของเขาก่อนที่เขาและซ่อนเหยื่อ และมันเป็นอิทธิพลที่เศร้าโศกของ unperceived เงาที่ทำให้เขารู้สึก -- แม้ว่าเขาไม่เห็นหรือได้ยินว่า . . . ว่ามีหัวของฉัน

ภายในห้องเมื่อฉันรอมานานมาก อดทน โดยไม่ฟังเสียงเขานอนลง ฉันตัดสินใจเปิดเล็กน้อย - มาก ที่น้อยมากในโคมไฟ ดังนั้นฉันเปิดมัน -- คุณไม่สามารถคิดวิธีการค่อยๆย่อง ค่อยๆย่อง -- จนในที่สุดลำแสงสลัวง่ายราวกับใยแมงมุมก็ยิงออกมาจากรอยแยก และตกลงมาเต็มเมื่อดวงตานกแร้ง .

มันเปิด -- กว้างเบิกกว้าง . . . และฉันก็โกรธที่ฉันจ้องมองมัน ผมเห็นมันมีความชัดเจนที่สมบูรณ์แบบ -- ทั้งหมดทึบด้วยม่านสีฟ้า น่าเกลียดกว่าที่แช่เย็นไขกระดูกในกระดูกของฉัน แต่ฉันมองไม่เห็นอย่างอื่นของชายชราใบหน้า หรือบุคคล สำหรับผมกับเรย์อย่างแม่นยำราวกับมีสัญชาตญาณ เมื่อจุดแย่

และฉันไม่ได้บอกคุณว่าคุณผิดบ้าแต่เหนือแหลมของความรู้สึก นี่ ฉันบอกว่า มีหูต่ำ , น่าเบื่อ , เร็วเสียง เช่น นาฬิกา ทำให้เมื่อล้อมรอบด้วยผ้าฝ้าย ผมรู้ว่าเสียงนั้นดีเช่นกัน มันคือการเต้นของหัวใจของชายชรา มันเพิ่มความพิโรธของเรา การเต้นของกลองปลุกเร้าทหารให้ฮึกเหิม

แต่แม้กระนั้นฉันก็ข่มใจอยู่นิ่งๆ แทบจะไม่หายใจ ถือตะเกียงนิ่งไม่ขยับ ฉันพยายามวิธีการอย่างต่อเนื่องผมสามารถรักษาเรย์เมื่ออีฟ เพิ่มขึ้น ขณะเดียวกันรอยสักชั่วร้ายของหัวใจ มันเติบโตเร็วขึ้นและเร็วขึ้น ดังขึ้น ดังขึ้นทุกคนทันที ความหวาดกลัวของชายชราต้องถูกมาก ! ดังขึ้น ฉันดังขึ้นทุกขณะ- คุณ มาร์ค ผมดีผมได้บอกคุณว่าฉันประสาทเสีย ฉันเป็นอะไร และตอนนี้ในเวลาดึกสงัด ท่ามกลางความเงียบที่น่ากลัวของบ้านที่เก่า แปลก เสียงนี้ทำให้ฉันตื่นเต้นที่จะได้น่ากลัว ยังต่อได้อีกหลายนาที ผมเลยยืนนิ่งอยู่ แต่เสียงยังดังขึ้นเรื่อยๆ ฉันคิดว่าหัวใจจะระเบิดและตอนนี้ ฉันเริ่มกังวล . . . เสียงจะได้ยินจากเพื่อนบ้าน ชั่วโมงของชายชรามาถึงแล้ว ! กับตะโกนเสียงดัง ฉันเปิดตะเกียง และกระโดดเข้าไปในห้อง