CHAPTER I. ON THE GREAT ALKALI PLAI

CHAPTER I. ON THE GREAT ALKALI PLAIN.

IN the central portion of the great North American Continent there lies an arid and repulsive desert, which for many a long year served as a barrier against the advance of civilisation. From the Sierra Nevada to Nebraska, and from the Yellowstone River in the north to the Colorado upon the south, is a region of desolation and silence. Nor is Nature always in one mood throughout this grim district. It comprises snow-capped and lofty mountains, and dark and gloomy valleys. There are swift-flowing rivers which dash through jagged cañons; and there are enormous plains, which in winter are white with snow, and in summer are grey with the saline alkali dust. They all preserve, however, the common characteristics of barrenness, inhospitality, and misery.
There are no inhabitants of this land of despair. A band of Pawnees or of Blackfeet may occasionally traverse it in order to reach other hunting-grounds, but the hardiest of the braves are glad to lose sight of those awesome plains, and to find themselves once more upon their prairies. The coyote skulks among the scrub, the buzzard flaps heavily through the air, and the clumsy grizzly bear lumbers through the dark ravines, and picks up such sustenance as it can amongst the rocks. These are the sole dwellers in the wilderness.
In the whole world there can be no more dreary view than that from the northern slope of the Sierra Blanco. As far as the eye can reach stretches the great flat plain-land, all dusted over with patches of alkali, and intersected by clumps of the dwarfish chaparral bushes. On the extreme verge of the horizon lie a long chain of mountain peaks, with their rugged summits flecked with snow. In this great stretch of country there is no sign of life, nor of anything appertaining to life. There is no bird in the steel-blue heaven, no movement upon the dull, grey earth—above all, there is absolute silence. Listen as one may, there is no shadow of a sound in all that mighty wilderness; nothing but silence—complete and heart-subduing silence.
It has been said there is nothing appertaining to life upon the broad plain. That is hardly true. Looking down from the Sierra Blanco, one sees a pathway traced out across the desert, which winds away and is lost in the extreme distance. It is rutted with wheels and trodden down by the feet of many adventurers. Here and there there are scattered white objects which glisten in the sun, and stand out against the dull deposit of alkali. Approach, and examine them! They are bones: some large and coarse, others smaller and more delicate. The former have belonged to oxen, and the latter to men. For fifteen hundred miles one may trace this ghastly caravan route by these scattered remains of those who had fallen by the wayside.
Looking down on this very scene, there stood upon the fourth of May, eighteen hundred and forty-seven, a solitary traveller. His appearance was such that he might have been the very genius or demon of the region. An observer would have found it difficult to say whether he was nearer to forty or to sixty. His face was lean and haggard, and the brown parchment-like skin was drawn tightly over the projecting bones; his long, brown hair and beard were all flecked and dashed with white; his eyes were sunken in his head, and burned with an unnatural lustre; while the hand which grasped his rifle was hardly more fleshy than that of a skeleton. As he stood, he leaned upon his weapon for support, and yet his tall figure and the massive framework of his bones suggested a wiry and vigorous constitution. His gaunt face, however, and his clothes, which hung so baggily over his shrivelled limbs, proclaimed what it was that gave him that senile and decrepit appearance. The man was dying—dying from hunger and from thirst.
He had toiled painfully down the ravine, and on to this little elevation, in the vain hope of seeing some signs of water. Now the great salt plain stretched before his eyes, and the distant belt of savage mountains, without a sign anywhere of plant or tree, which might indicate the presence of moisture. In all that broad landscape there was no gleam of hope. North, and east, and west he looked with wild questioning eyes, and then he realised that his wanderings had come to an end, and that there, on that barren crag, he was about to die. "Why not here, as well as in a feather bed, twenty years hence," he muttered, as he seated himself in the shelter of a boulder.
Before sitting down, he had deposited upon the ground his useless rifle, and also a large bundle tied up in a grey shawl, which he had carried slung over his right shoulder. It appeared to be somewhat too heavy for his strength, for in lowering it, it came down on the ground with some little violence. Instantly there broke from the grey parcel a little moaning cry, and from it there protruded a small, scared face, with very bright brown eyes, and two little speckled, dimpled fists.
"You've hurt me!" said a childish voice reproachfully.
"Have I though," the man answered penitently, "I didn't go for to do it." As he spoke he unwrapped the grey shawl and extricated a pretty little girl of about five years of age, whose dainty shoes and smart pink frock with its little linen apron all bespoke a mother's care. The child was pale and wan, but her healthy arms and legs showed that she had suffered less than her companion.
"How is it now?" he answered anxiously, for she was still rubbing the towsy golden curls which covered the back of her head.
"Kiss it and make it well," she said, with perfect gravity, shoving 19 the injured part up to him. "That's what mother used to do. Where's mother?"
"Mother's gone. I guess you'll see her before long."
"Gone, eh!" said the little girl. "Funny, she didn't say good-bye; she 'most always did if she was just goin' over to Auntie's for tea, and now she's been away three days. Say, it's awful dry, ain't it? Ain't there no water, nor nothing to eat?"
"No, there ain't nothing, dearie. You'll just need to be patient awhile, and then you'll be all right. Put your head up agin me like that, and then you'll feel bullier. It ain't easy to talk when your lips is like leather, but I guess I'd best let you know how the cards lie. What's that you've got?"
"Pretty things! fine things!" cried the little girl enthusiastically, holding up two glittering fragments of mica. "When we goes back to home I'll give them to brother Bob."
"You'll see prettier things than them soon," said the man confidently. "You just wait a bit. I was going to tell you though—you remember when we left the river?"
"Oh, yes."
"Well, we reckoned we'd strike another river soon, d'ye see. But there was somethin' wrong; compasses, or map, or somethin', and it didn't turn up. Water ran out. Just except a little drop for the likes of you and—and——"
"And you couldn't wash yourself," interrupted his companion gravely, staring up at his grimy visage.
"No, nor drink. And Mr. Bender, he was the fust to go, and then Indian Pete, and then Mrs. McGregor, and then Johnny Hones, and then, dearie, your mother."
"Then mother's a deader too," cried the little girl dropping her face in her pinafore and sobbing bitterly.
"Yes, they all went except you and me. Then I thought there was some chance of water in this direction, so I heaved you over my shoulder and we tramped it together. It don't seem as though we've improved matters. There's an almighty small chance for us now!"
"Do you mean that we are going to die too?" asked the child, checking her sobs, and raising her tear-stained face.
"I guess that's about the size of it."
"Why didn't you say so before?" she said, laughing gleefully. "You gave me such a fright. Why, of course, now as long as we die we'll be with mother again."
"Yes, you will, dearie."
"And you too. I'll tell her how awful good you've been. I'll bet she meets us at the door of Heaven with a big pitcher of water, and a lot of buckwheat cakes, hot, and toasted on both sides, like Bob and me was fond of. How long will it be first?"
"I don't know—not very long." The man's eyes were fixed upon the northern horizon. In the blue vault of the heaven there had appeared three little specks which increased in size every moment, so rapidly did they approach. They speedily resolved themselves into three large brown birds, which circled over the heads of the two wanderers, and then settled upon some rocks which overlooked them. They were buzzards, the vultures of the west, whose coming is the forerunner of death.
"Cocks and hens," cried the little girl gleefully, pointing at their ill-omened forms, and clapping her hands to make them rise. "Say, did God make this country?"
"In course He did," said her companion, rather startled by this unexpected question.
"He made the country down in Illinois, and He made the Missouri," the little girl continued. "I guess somebody else made the country in these parts. It's not nearly so well done. They forgot the water and the trees."
"What would ye think of offering up prayer?" the man asked diffidently.
"It ain't night yet," she answered.
"It don't matter. It ain't quite regular, but He won't mind that, you bet. You say over them ones that you used to say every night in the waggon when we was on the Plains."
"Why don't you say some yourself?" the child asked, with wondering eyes.
"I disremember them," he answered. "I hain't said none since I was half the height o' that gun. I guess it's never too late. You say them out, and I'll stand by and come in on the choruses."
"Then you'll need to kneel down, and me too," she said, laying the shawl out for that purpose. "You've got to put your hands up like this. It makes you feel kind o' good."
It was a strange sight had there been anything but the buzzards to see it. Side by side on the narrow shawl knelt the two wanderers, the little prattling child and the reckless, hardened adventurer. Her chubby face, and his haggard, angular visage were bo

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทที่หนึ่งบนดีอัลคาไล PLAIN. ในส่วนภาคกลางของทวีปอเมริกาเหนือที่ดีมีอยู่ทะเลทรายแห้งแล้งและน่ารังเกียจซึ่งสำหรับหลายปีทำหน้าที่เป็นอุปสรรคต่อความก้าวหน้าของอารยธรรมที่ จากเซียร์ราเนวาดาเนบราสก้าและจากแม่น้ำเยลโลว์สโตนในภาคเหนือไปที่โคโลราโดเมื่อทางทิศใต้เป็นพื้นที่ของการรกร้างว่างเปล่าและความเงียบ ไม่เป็นธรรมชาติมักจะอยู่ในอารมณ์ตลอดหนึ่งอำเภอที่น่ากลัวนี้ โดยประกอบไปด้วยภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะและสูงส่งและหุบเขาที่มืดและอึมครึม มีแม่น้ำไหลอย่างรวดเร็วซึ่งประหยักผ่านศีลคือ และมีที่ราบขนาดใหญ่ซึ่งในช่วงฤดูหนาวจะมีสีขาวด้วยหิมะและในฤดูร้อนเป็นสีเทาด้วยน้ำเกลือฝุ่นด่าง พวกเขาทั้งหมดรักษา แต่ลักษณะทั่วไปของการเป็นหมัน, การไม่ต้อนรับและความทุกข์ยาก. ไม่มีชาวแผ่นดินแห่งความสิ้นหวังนี้ วงดนตรีของ Pawnees หรือบางครั้งอาจ Blackfeet สำรวจมันเพื่อที่จะเข้าถึงพื้นที่ล่าสัตว์อื่น ๆ แต่แกล้วกล้าของนักรบที่มีความยินดีที่จะสูญเสียสายตาของบรรดาที่ราบที่น่ากลัวและพบว่าตัวเองอีกครั้งเมื่อพวกเขาทุ่งหญ้าแพรรี หมาป่า skulks หมู่ขัดที่อวัยวะเพศหญิงอีแร้งอย่างหนักผ่านอากาศและหมีเงอะงะ lumbers ผ่านหุบเหวมืดและหยิบยังชีพดังกล่าวเท่าที่จะสามารถหมู่โขดหิน เหล่านี้เป็น แต่เพียงผู้เดียวที่อาศัยอยู่ในถิ่นทุรกันดาร. ในโลกทั้งโลกจะมีมุมมองที่ไม่น่าเบื่อมากขึ้นกว่าที่มาจากเนินเขาเหนือของเทือกเขาบลัง เท่าที่ตาสามารถเข้าถึงเหยียดดีธรรมดาพื้นที่ราบทั้งหมดโรยไปด้วยแพทช์ของอัลคาไลและ intersected โดยกลุ่มก้อนของแคระพุ่มไม้โอ๊ก หมิ่นสุดของขอบฟ้านอนโซ่ยาวของยอดภูเขาที่มียอดขรุขระของพวกเขาด่างด้วยหิมะ ในการนี้ยืดที่ดีของประเทศมีสัญญาณของสิ่งมีชีวิตและไม่มีอะไรที่จะมีชีวิต appertaining มีนกในสวรรค์เหล็กสีฟ้าคือไม่มีการเคลื่อนไหวเมื่อหมองคล้ำสีเทาแผ่นดินทั้งหมดข้างต้นมีความเงียบแน่นอน ฟังเป็นหนึ่งอาจจะมีเงาของเสียงในทุกถิ่นทุรกันดารอันยิ่งใหญ่ไม่มี ไม่มีอะไร แต่ความเงียบสมบูรณ์และหัวใจขอแรงเงียบ. จะได้รับการกล่าวว่ามีอะไร appertaining ที่จะมีชีวิตอยู่บนที่ราบกว้าง นั่นคือความจริงแทบจะไม่ มองลงมาจากเทือกเขาบลังหนึ่งเห็นทางเดินตรวจสอบออกไปทั่วทะเลทรายซึ่งลมออกไปและจะหายไปในระยะทางที่มาก มันเป็นเรื่องที่เป็นร่องกับล้อและเหยียบย่ำเท้าของนักผจญภัยจำนวนมาก ที่นี่และมีมีกระจายอยู่ที่วัตถุสีขาวที่เปล่งประกายในดวงอาทิตย์และโดดเด่นเมื่อเทียบกับเงินฝากที่น่าเบื่อของอัลคาไล วิธีการและตรวจสอบพวกเขา! พวกเขามีกระดูกบางขนาดใหญ่และหยาบคนอื่น ๆ ที่มีขนาดเล็กและละเอียดอ่อนมากขึ้น อดีตได้เป็นวัวและหลังกับผู้ชาย สิบห้าร้อยไมล์หนึ่งอาจติดตามเส้นทางคาราวานนี้น่ากลัวโดยยังคงกระจัดกระจายเหล่านี้ของผู้ที่ได้ลดลงตามข้างทาง. มองลงไปในฉากนี้มากมียืนอยู่ที่สี่ของเดือนพฤษภาคม 1800 และ 47, นักเดินทางที่โดดเดี่ยว รูปร่างหน้าตาของเขาเป็นเช่นนั้นเขาอาจจะได้รับความเป็นอัจฉริยะมากหรือปีศาจของภูมิภาค ผู้สังเกตการณ์จะได้พบว่ามันยากที่จะบอกว่าเขาเป็นใกล้กับสี่สิบหรือหกสิบ ใบหน้าของเขาลีนและซูบผอมและผิวกระดาษสีน้ำตาลเหมือนถูกดึงให้แน่นต่อกระดูกที่ยื่นออกมา; ยาวของเขาผมสีน้ำตาลและเคราถูกด่างและประกับสีขาว; ดวงตาของเขาถูกจมอยู่ในหัวของเขาและการเผาไหม้ที่มีความมันวาวธรรมชาติ; ในขณะที่มือที่คว้าปืนไรเฟิลของเขาแทบจะไม่อ้วนมากขึ้นกว่าที่ของโครงกระดูก ในขณะที่เขายืนอยู่เขาพิงอยู่กับอาวุธของเขาสำหรับการสนับสนุนและยังร่างสูงของเขาและกรอบใหญ่ของกระดูกของเขาแนะนำรัฐธรรมนูญแกร่งและแข็งแรง ใบหน้าของเขาผอมแห้งอย่างไรและเสื้อผ้าของเขาซึ่งแขวนเพื่อ baggily มากกว่าแขนขาหดตัวของเขาประกาศว่ามันคืออะไรที่ทำให้เขาว่าลักษณะชราและเสื่อม คนที่กำลังจะตายตายจากความหิวและความกระหาย. เขาได้ toiled เจ็บปวดลงหุบเขาและในระดับความสูงนี้เล็ก ๆ น้อย ๆ ในความหวังไร้สาระของการได้เห็นสัญญาณบางอย่างของน้ำ ตอนนี้ดีเกลือยืดธรรมดาก่อนที่ตาของเขาและเข็มขัดที่ห่างไกลของภูเขาดุร้ายโดยไม่มีสัญญาณใดก็ได้ของพืชหรือต้นไม้ซึ่งอาจบ่งบอกถึงการปรากฏตัวของความชื้น ในทุกสิ่งที่ภูมิทัศน์ที่กว้างมีประกายแห่งความหวังไม่ ทิศตะวันตกเฉียงเหนือและทิศตะวันออกและทิศตะวันตกเขามองด้วยตาตั้งคำถามป่าและแล้วเขาก็ตระหนักว่าเพ้อพกของเขาได้มาถึงจุดสิ้นสุดและที่มีอยู่บนผาที่แห้งแล้งที่เขากำลังจะตาย "ทำไมไม่ได้ที่นี่เช่นเดียวกับในเตียงขนนก, ยี่สิบปีด้วยเหตุนี้" เขาพึมพำในขณะที่เขานั่งตัวเองอยู่ในที่พักพิงของก้อนหินที่. ก่อนที่จะนั่งลงเขาได้ฝากไว้บนพื้นดินปืนไร้ประโยชน์ของเขาและยังมีขนาดใหญ่ มัดผูกขึ้นในผ้าคลุมไหล่สีเทาซึ่งเขาได้ดำเนินการสะพายไหล่ขวาของเขา มันดูเหมือนจะค่อนข้างหนักเกินไปสำหรับความแข็งแรงของเขาในการลดมันลงมาบนพื้นดินที่มีบางส่วนเล็ก ๆ น้อย ๆ ความรุนแรง ทันทีที่มียากจนจากพัสดุสีเทาร้องครางน้อยและจากมันยื่นออกมามีขนาดเล็กกลัวใบหน้าที่มีตาสีน้ำตาลสว่างมากและสองจุดด่างดำเล็ก ๆ น้อย ๆ หมัดบุ๋ม. "คุณทำให้ฉันเจ็บ!" กล่าวว่าเสียงที่หน่อมแน้ม reproachfully. "มีผมว่า" ชายคนนั้นตอบ penitently "ผมไม่ได้ไปที่จะทำมัน." ในขณะที่เขาพูดเขาห่อผ้าคลุมไหล่สีเทาและ extricated สาวน้อยสวยประมาณห้าปีบริบูรณ์ซึ่งรองเท้าโอชะและเสื้อสีชมพูมาร์ทด้วยผ้าลินินผ้ากันเปื้อนเล็ก ๆ น้อย ๆ ของทุก bespoke ดูแลของแม่ เด็กที่เป็นซีดและ wan แต่แขนมีสุขภาพดีและขาของเธอแสดงให้เห็นว่าเธอได้รับความเดือดร้อนน้อยกว่าสหายของเธอ. "วิธีการก็คือตอนนี้?" เขาตอบอย่างใจจดใจจ่อเพราะเธอยังคงถู towsy หยิกสีทองซึ่งครอบคลุมด้านหลังของศีรษะของเธอ. "จูบมันและทำให้มันได้ดี" เธอกล่าวด้วยแรงโน้มถ่วงที่สมบูรณ์แบบผลัก 19 ส่วนที่ได้รับบาดเจ็บขึ้นอยู่กับเขา "นั่นคือสิ่งที่แม่ใช้ในการทำ. แม่อยู่ที่ไหน?" "แม่หายไป. ผมคิดว่าคุณจะได้เห็นเธออีกไม่นาน." "ไปใช่มั้ย!" กล่าวว่าสาวน้อย "ตลกเธอไม่พูดดีลาก่อนเธอ 'ส่วนใหญ่มักจะทำถ้าเธอเป็นเพียง goin' ไปป้าสำหรับชาและตอนนี้เธอได้ออกไปสามวันพูดว่ามันน่ากลัวแห้งไม่ได้ Ain '. เสื้อไม่มีน้ำหรืออะไรที่จะกินหรือ? "" ไม่มีไม่มีอะไรสายสวาท. คุณเพียงแค่จะต้องอดทนสักครู่แล้วคุณจะได้รับสิทธิทั้งหมด. ใส่หัวของคุณขึ้น agin ฉันเช่นนั้น แล้วคุณจะรู้สึก bullier. มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะพูดคุยเมื่อริมฝีปากของคุณเป็นเหมือนหนัง แต่ผมคิดว่าผมต้องการที่ดีที่สุดให้คุณรู้ว่าบัตรอยู่. มีอะไรที่คุณได้? "" สิ่งที่สวย! ดี สิ่ง! " ร้องสาวน้อยกระตือรือร้นถือสองชิ้นระยิบระยับของไมกา "เมื่อเรากลับไปที่บ้านฉันจะให้พวกเขากับพี่ชายของบ๊อบ." "คุณจะเห็นสิ่งที่สวยกว่าพวกเขาเร็ว ๆ นี้" ชายคนนั้นกล่าวอย่างมั่นใจ "คุณเพียงแค่รอสักครู่. ผมจะบอกคุณว่าคุณจำได้ว่าเมื่อเราออกจากแม่น้ำได้หรือไม่" "โอ้ใช่." "ดีที่เราคาดคิดว่าเราจะตีแม่น้ำอีกในเร็ว ๆ นี้เจ้า d'เห็น. แต่มี เป็น somethin 'ผิดวงเวียนหรือแผนที่หรือ somethin' และมันก็ไม่ได้เปิดขึ้นน้ำวิ่งออกมาเพียงแค่ยกเว้นหยดเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับชอบของคุณและ and-- ".." และคุณไม่สามารถล้างด้วยตัวคุณเอง"ขัดจังหวะของเขาหนักจ้องมองขึ้นที่ใบหน้าเปื้อนของเขา." ไม่มีหรือดื่ม. และนายเบนเดอร์เขาเป็น fust ไปแล้วอินเดียพีทแล้วนางเกรเกอร์และจากนั้นจอห์นนี่ Hones แล้ว , สายสวาทแม่ของคุณ. "" จากนั้นเป็นแม่ deader เกินไป "ร้องสาวน้อยลดลงใบหน้าของเธอในผ้าอ้อมของเธอและร้องไห้อย่างขมขื่น." ใช่พวกเขาทั้งหมดไปยกเว้นคุณและฉัน. แล้วฉันคิดว่ามีโอกาสที่น้ำบางส่วนใน ทิศทางนี้ดังนั้นฉันน่ะคุณข้ามไหล่ของฉันและเรา tramped มันเข้าด้วยกัน. มันไม่ได้ดูเหมือนกับว่าเราได้ปรับปรุงเรื่อง. มีโอกาสเล็กน้อยที่ยิ่งใหญ่สำหรับเราตอนนี้! "" คุณหมายความว่าเรากำลังจะตายเกินไป ? " ถามเด็กที่ตรวจสอบเสียงสะอื้นของเธอและยกใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเธอ. "ผมคิดว่าที่เกี่ยวกับขนาดของมัน." "ทำไมคุณไม่พูดอย่างนี้มาก่อนหรือไม่" เธอกล่าวว่าหัวเราะสำราญ "คุณให้ฉันเช่นตกใจ. ทำไมแน่นอนตอนนี้ตราบใดที่เราตายเราจะอยู่กับแม่อีกครั้ง". "ใช่คุณจะสายสวาท." "และคุณเกินไป. ฉันจะบอกเธอว่าดีอันยิ่งใหญ่ คุณได้รับ. ฉันจะเดิมพันเธอได้พบกับเราได้ที่ประตูแห่งสวรรค์กับเหยือกน้ำขนาดใหญ่และจำนวนมากของเค้กบัควีทร้อนและ toasted ทั้งสองด้านเช่นบ๊อบและฉันก็รัก. นานแค่ไหนที่จะ จะเป็นครั้งแรก? "" ผมไม่ทราบไม่นานมาก. " ตาของชายคนนั้นได้รับการแก้ไขเมื่อขอบฟ้าภาคเหนือ ในห้องนิรภัยสีฟ้าของสวรรค์มีปรากฏสามจุดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เพิ่มขึ้นในขนาดทุกช่วงเวลาได้อย่างรวดเร็วดังนั้นพวกเขาเข้าใกล้ พวกเขาได้รับการแก้ไขอย่างรวดเร็วตัวเองเป็นสามนกสีน้ำตาลขนาดใหญ่ซึ่งวงกลมเหนือหัวของทั้งสองหลงมาแล้วตั้งรกรากอยู่บนโขดหินบางอย่างที่มองข้ามพวกเขา พวกเขาเป็นอีแร้งแร้งของตะวันตกที่มีมาเป็นบรรพบุรุษของตาย. "Cocks และไก่" ร้องสาวน้อยสำราญชี้ไปที่รูปแบบที่ไม่ดี omened ของพวกเขาและปรบมือของเธอจะทำให้พวกเขาเพิ่มขึ้น "พูดไม่พระเจ้าทำให้ประเทศนี้?" "ในหลักสูตรเขาได้กล่าวว่า" สหายของเธอค่อนข้างตกใจกับคำถามที่ไม่คาดคิดนี้. "เขาทำประเทศลงในรัฐอิลลินอยส์และเขาทำให้มิสซูรี่" สาวน้อยอย่างต่อเนื่อง "ผมคิดว่าคนอื่นทำประเทศในชิ้นส่วนเหล่านี้. มันไม่ได้เกือบเพื่อให้ทำดี. พวกเขาลืมน้ำและต้นไม้." "สิ่งที่พวกท่านจะคิดว่าการเสนอขึ้นมาสวดมนต์?" ชายคนนั้นถามเอียงอาย. "มันไม่ได้คืนเลย" เธอตอบ. "มันไม่ได้เรื่อง. มันไม่ได้เป็นปกติมาก แต่เขาจะไม่ทราบว่าคุณเดิมพัน. คุณบอกว่าคนที่พวกเขามากกว่าที่คุณใช้ ที่จะบอกว่าทุกคืนในรถบรรทุกเมื่อเราอยู่บนที่ราบ. "" ทำไมคุณไม่พูดบางตัวเอง? " เด็กถามด้วยความสงสัยว่าตา. "ผม disremember พวกเขา" เขาตอบ "ผมไม่มี hain't กล่าวว่าตั้งแต่ผมยังเป็นครึ่งหนึ่งของความสูง O 'ปืนว่า. ผมคิดว่ามันไม่สายเกินไป. คุณบอกว่าพวกเขาออกและฉันจะยืนด้วยและมาในนะจ๊ะ." "แล้วคุณจะต้อง คุกเข่าลงและฉันเกินไป "เธอกล่าวว่าการวางผ้าคลุมไหล่ออกมาเพื่อวัตถุประสงค์ที่ "คุณได้มีการใส่มือของคุณขึ้นเช่นนี้. มันจะทำให้คุณรู้สึกชนิด O 'ที่ดี." มันเป็นสายตาแปลก ๆ มีรับมีอะไร แต่อีแร้งที่จะเห็นมัน เคียงข้างในผ้าคลุมไหล่แคบคุกเข่าทั้งสองหลงเด็กเล็ก ๆ น้อย ๆ การพูดเพ้อเจ้อและประมาทผจญภัยแข็ง ใบหน้าอ้วนของเธอและซีดเซียวของเขาใบหน้าเชิงมุมเป็นบ่อ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บทที่ฉันบนดีด่างธรรมดา

ในส่วนภาคกลางของทวีปอเมริกาเหนือที่ดีนั้นอยู่ที่แห้งแล้งและน่ารังเกียจในทะเลทราย ซึ่งนานเป็นปี ทำหน้าที่เป็นอุปสรรคต่อความก้าวหน้าของอารยธรรม จาก Sierra Nevada เนบราสก้า และจากแม่น้ำเยลโลว์สโตนในภาคเหนือไปยังโคโลราโดเหนือใต้ เป็นเขตแห่งความเศร้าใจ และความเงียบหรือธรรมชาติเสมอในอารมณ์หนึ่งทั่วทั้งเขตที่น่ากลัวนี้ มันประกอบด้วยที่ปกคลุมด้วยหิมะและภูเขาสูงส่งและหุบเขาที่มืดและอึมครึม มีแม่น้ำไหลพุ่งผ่านอย่างรวดเร็วซึ่งเป็นเมืองในประเทศสหรัฐอเมริกา และมีที่ราบขนาดใหญ่ ซึ่งในฤดูหนาวจะปกคลุมด้วยหิมะสีขาว และในช่วงฤดูร้อนมีสีเทากับดินด่าง ดินเค็ม . พวกเขารักษา อย่างไรก็ตาม ลักษณะทั่วไปของการเป็นหมัน ,การไม่เป็นมิตร และความทุกข์ยาก .
ไม่มีผู้อยู่อาศัยในดินแดนแห่งความสิ้นหวังนี้ วงดนตรีของ pawnees หรือแบล๊คฟีตบางครั้งอาจเข้าไปในการเข้าถึงพื้นที่ล่าสัตว์อื่น ๆ แต่ hardiest ของนักรบที่สูญเสียสายตาของผู้มากราบ และค้นหาตัวเองอีกครั้งเมื่อทุ่งหญ้าของ โคโยตี้ skulks ระหว่าง ขัด , อีแร้ง flaps มากผ่านอากาศและหมีกริซลี่ซุ่มซ่ามไม้แปรรูปผ่านหุบเหวมืด และหยิบขึ้น เช่น อาหารมันสามารถในหมู่หิน เหล่านี้เป็นเพียงที่อาศัยอยู่ในถิ่นทุรกันดาร
ในโลกทั้งหมดมีสามารถดูเศร้าซึมมากขึ้นกว่าจากความลาดชันทางตอนเหนือของเทือกเขาแล้ว ไกลเท่าที่สายตาจะเข้าถึงยืดที่ดินธรรมดามากแบนทั้งหมด dusted กับแพทช์ของด่างintersected โดยและ clumps ของซึ่งเตี้ยแคระต้นโอ๊กต้นไม้ ที่ใกล้ที่สุดของขอบฟ้าโกหกห่วงโซ่ยาวของยอดภูเขาขรุขระด่างของยอดเขาที่มีหิมะ ในการยืดที่ดีของประเทศมีสัญญาณของชีวิต หรืออะไร appertaining เพื่อชีวิต ไม่มีนกในเหล็กสีฟ้าสวรรค์ ไม่มีความเคลื่อนไหวบนโลกสีเทาทึบ ข้างต้นทั้งหมด มันเงียบสนิทฟังเป็นหนึ่งอาจจะไม่มีเงาของเสียงในป่าที่ยิ่งใหญ่ ไม่มีอะไร แต่ความเงียบที่สมบูรณ์และหัวใจทำอะไรเงียบ
มันได้รับการกล่าวว่ามีอะไร appertaining ชีวิตบนที่ราบกว้าง ที่แทบจะไม่เป็นจริง มองลงจากเทือกเขา บลังโก้ หนึ่งเห็นทางเดินตรวจสอบออกในทะเลทราย ซึ่งลมออกไปและหายไปในระยะรุนแรงมันเป็นร่องล้อ และเหยียบลงด้วยเท้าของหลายนักผจญภัย ที่นี่และมีสีขาวกระจายวัตถุที่ระยิบระยับในดวงอาทิตย์ และโดดเด่นกับเงินฝากหมอง ด่าง วิธีการและตรวจสอบพวกเขา พวกเขามีกระดูกบางขนาดใหญ่และหยาบ ๆขนาดเล็กและละเอียดอ่อนมากขึ้น อดีตเคยเป็นของวัวและหลังคนสิบห้าร้อยไมล์หนึ่งอาจติดตามนี้น่ากลัวคาราวานเส้นทางเหล่านี้กระจัดกระจาย ซากของบรรดาผู้ที่ได้ลดลงตามข้างทาง
ดูถูกฉากนี้มาก มียืนที่สี่อาจสิบแปดร้อยสี่สิบเจ็ด เป็นนักเดินทางที่โดดเดี่ยว ลักษณะของเขาเป็นเช่นที่เขาอาจได้รับมากอัจฉริยะหรือปีศาจแห่งภูมิภาคผู้สังเกตการณ์จะพบว่ามันยากที่จะบอกได้ว่าเขาใกล้สี่สิบหรือหกสิบ หน้าผอม และซูบผอม และสีน้ำตาลหนังเหมือนผิวหนังถูกดึงแน่นกว่าจากกระดูก เขา ผมยาวสีน้ำตาลถูกสาดด้วยเคราด่างสีขาว ดวงตาของเขาจมอยู่ในหัวของเขา และเผาที่มีเงาผิดปกติ ;ในขณะที่มือซึ่งจับปืนของเขาอ้วนแทบจะมากกว่าของโครงกระดูก ขณะที่เขายืนอยู่ เขาพิงอาวุธสนับสนุน แต่ร่างสูงของเขาและกรอบใหญ่ของกระดูกเขาแนะนำดูแกร่ง และรัฐธรรมนูญที่แข็งแกร่ง ใบหน้าซีดๆของเขาแต่และเสื้อผ้าซึ่งแขวน baggily ของเขามากกว่า shrivelled แขนและขาประกาศ อะไรที่ให้เค้าว่าคนแก่ไม่มีแรงและลักษณะที่ปรากฏ ชายที่กำลังจะตายจะตายจากความหิวและความกระหาย
เขาตรากตรำทรมานหุบลง และเพื่อยกระดับเล็กน้อยนี้ในความหวังไร้สาระเห็นสัญญาณบางอย่างของน้ำ ตอนนี้เกลือดีธรรมดายืดก่อนที่ตาของเขา , และห่างไกลแถบภูเขาที่ป่าเถื่อน ไม่มีสัญญาณใดของพืชหรือต้นไม้ซึ่งอาจบ่งชี้ความชื้น ในภูมิทัศน์ที่กว้างไม่มีประกายของความหวัง ทิศเหนือ และทิศตะวันออก และทิศตะวันตก เขาดูด้วยป่าถามตา แล้วเขาก็รู้ตัวว่า wanderings ของเขาได้สิ้นสุดลงแล้ว และมีในที่แห้งแล้งหินผา เขากำลังจะตาย " ทำไมไม่อยู่ที่นี่ รวมทั้งในการขนเตียง ยี่สิบปี ดังนั้น เขาพึมพำ " ,ขณะที่เขานั่งด้วยตัวเองในที่พักพิงของหิน .
ก่อนที่จะนั่งลง เขาฝากไว้บนดินปืนไร้ประโยชน์ของเขา และยัง ขนาดใหญ่มัดผูกขึ้นในผ้าคลุมสีเทา ซึ่งเขาได้แบกสะพายบนไหล่ขวาของเขา มันดูเหมือนจะค่อนข้างหนักความแข็งแรงของเขา ในการลดมันลงมาบนพื้นดินบ้างเล็ก ๆน้อย ๆความรุนแรงทันทีนั้นทำจากพัสดุสีเทาเล็ก ๆน้อย ๆเสียงครางร้อง และจากอุบัติเหตุเรือล่มมันมีขนาดเล็ก ทำให้ใบหน้าสดใสมาก ดวงตาสีน้ำตาล และอีก 2 จุด บุ๋มหมัด .
" คุณทำร้ายฉัน บอกว่าเสียงเด็กประจาน .
" ฉันว่า " ชายคนนั้นตอบ penitently " ผมไม่ได้ไปทำ" อย่างที่เขาพูด เขาห่อผ้าคลุมไหล่สีเทาและ extricated สาวน้อยสวยประมาณห้าปีของอายุ ที่งดงามด้วยสีชมพูของรองเท้าและสมาร์ทเล็ก ๆน้อย ๆลินินผ้ากันเปื้อน bespoke ทั้งหมดการดูแลของแม่ เด็กมันดูซีดเซียวไม่มีชีวิตชีวา แต่แขนแข็งแรงและขาของเธอพบว่าเธอได้รับความเดือดร้อนน้อยกว่าเพื่อน
" ตอนนี้เป็นยังไง ? " เขาตอบอย่างใจจดใจจ่อ ,เธอยังถู towsy สีทองเป็นลอนที่ปกคลุมศีรษะด้านหลัง .
" จูบมันและทำให้มัน " เธอกล่าวกับสมบูรณ์แรงโน้มถ่วง , shoving 19 ส่วนบาดเจ็บกับเขา . " นั่นเป็นสิ่งที่แม่เคยทำ แม่อยู่ไหน ?
" แม่จากไปแล้ว ฉันคิดว่าคุณจะเห็นเธอก่อน "
" หายไป เอ๊ะ ! " เด็กน้อยพูดขึ้น " . ตลก , เธอไม่ได้บอกลา ;เธอส่วนใหญ่มักจะทำถ้าเธอแค่ไปให้ป้าชา และตอนนี้เธอกำลังไป 3 วัน ว่ามันแย่มาก แห้งไม่ใช่เหรอ ไม่ ไม่มีน้ำ หรือกินไม่ได้ ?
" เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ที่รัก คุณจะต้องอดทนสักหน่อย แล้วคุณจะปลอดภัย เงยหน้ามองกันแบบนั้น แล้วคุณจะรู้สึก bullier .มันไม่ง่ายที่จะพูดเมื่อริมฝีปากของคุณเป็นเหมือนหนัง แต่ฉันเดาว่าฉันควรจะแจ้งให้คุณทราบว่าบัตรที่โกหก อะไรที่คุณมี ?
" สวย ! สิ่งที่ดี ! ร้องไห้เด็กกระตือรือร้นถือสองชิ้นอร่ามแก้ว” เมื่อเรากลับถึงบ้าน ผมจะให้พี่บ๊อบ "
" คุณจะเห็นสิ่งนี้น่ารักกว่าพวกเขากล่าวว่า " ผู้ชายอย่างมั่นใจ” คุณรออีกหน่อยฉันกำลังจะบอกคุณว่าคุณจำตอนที่เราทิ้งแม่น้ำ ?
" ใช่ "
" เราคิดว่าเราจะตีแม่น้ำอีกเร็วๆ นี้ d'ye เห็น แต่ มีบางอย่างผิดพลาด เข็มทิศ หรือแผนที่ หรือ อะไรบางอย่าง และมันไม่ได้มา น้ำหมดแล้ว เพียงแต่เล็กน้อย วางสำหรับชอบของ คุณ และ และ . . . . . . "
" และคุณไม่สามารถล้างตัว " พระสหายผู้ขัดจังหวะ ,จ้องมองใบหน้าสกปรกของเขา .
" ไม่ หรือดื่ม และ คุณ เบนเดอร์ เขาเป็น fust ไปแล้วอินเดียพีท แล้วคุณนายแม็คเกรเกอร์ แล้วจอห์นนี่ hones แล้ว ที่รัก แม่เธอ "
" แล้วแม่ก็มากกว่านี้ด้วย " ร้องไห้สาวน้อยปล่อยใบหน้าของเธอในผ้าอ้อมของเธอ และร้องไห้อย่างขมขื่น .
" ครับ ทุกคนยกเว้นคุณกับผมฉันคิดว่ามีบางโอกาสของน้ำในทิศทางนี้ ผมยาวเกินไหล่ของฉันและเรา tramped มันด้วยกัน มันดูไม่เหมือนว่าเราเรื่องดีขึ้น มันเป็นโอกาสยิ่งใหญ่ขนาดเล็กสำหรับเราตอนนี้ ! "
" คุณหมายถึงว่าเรากำลังจะตาย ? ถามเด็ก , การตรวจสอบเสียงสะอื้นของเธอ และยกใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเธอ .
" ฉันเดาว่าเกี่ยวกับขนาดของมัน "
" ทำไมนายไม่บอกฉันก่อน ? เธอบอกว่า หัวเราะยินดี” คุณให้ฉันอย่างน่ากลัว แน่นอน ตราบใดที่เราตาย เราก็จะอยู่กับแม่อีก "
" ใช่ คุณจะ ที่รัก "
" และคุณด้วย ฉันจะบอกเธอว่าน่ากลัวดี คุณเคย ฉันพนันว่าเธอได้พบกับเราที่ประตูสวรรค์ด้วยหม้อใหญ่ของน้ำและมากชอบเค้กร้อน และขนมปังทั้งสองด้านชอบบ๊อบและผมรัก . นานแค่ไหนที่มันจะเป็นคนแรก ? "
" ไม่รู้ไม่ยาวมาก " ดวงตาของชายผู้ถูกตรึงบนขอบฟ้าเหนือ ในห้องสีฟ้าของท้องฟ้ามีปรากฏน้อยสาม specks ที่ขนาดใหญ่ขึ้นทุกขณะ ดังนั้นอย่างรวดเร็วพวกเขาวิธีการ พวกเขาอย่างรวดเร็วแก้ไขตัวเองเป็นนกสามตัวสีน้ำตาลขนาดใหญ่ ซึ่งวงกลมอยู่เหนือหัวของเซีย 2 ,แล้วตกลงบนหินซึ่งถูกมองข้ามพวกเขา พวกอีแร้ง , แร้งของตะวันตก ซึ่งจะเป็นผู้เบิกทางของความตาย .
" และไก่ " ร้องไห้ เด็กน้อยดีใจ ชี้ที่ป่วย omened ฟอร์มและตบมือให้พวกเขาเพิ่มขึ้น . กล่าวว่า พระเจ้าทรงทำให้ประเทศนี้ ?
" แน่ล่ะ เขากล่าวว่า " สหายของเธอ ค่อนข้างตกใจกับคำถามที่ไม่คาดคิดนี้
." เขาทำให้ประเทศลงในอิลลินอยส์ และมิสซูรีเขาได้ " สาวน้อยยังคง . " ฉันคิดว่าใครบางคน ทำให้ประเทศในชิ้นส่วนเหล่านี้ มันไม่เกือบทำได้ดีมาก พวกเขาลืมน้ำและต้นไม้ . "
" แล้วท่านคิดว่าบูชาอธิษฐาน ? ชายหนุ่มถามอย่างประหม่า .
" มันยังไม่คืนเลย " เธอตอบ
" มันไม่สำคัญหรอก มันไม่ค่อยปกติ แต่เขาก็ไม่สนใจว่า คุณเดิมพัน