George Stoyonovich was a neighborho

George Stoyonovich was a neighborhood boy who had quit high school on an impulse when he was sixteen, run out of patience, and though he was ashamed every time he went looking for a job, when people asked him if he had finished and he had to say no, he never went back to school.
This summer was a hard time for jobs and he had none. Having so much time on his hands, George thought of going to summer school, but the kids in his classes would be too young.
He also considered registering in a night high school, only he didn't like the idea of the teachers always telling him what to do. He felt they had not respected him.
The result was he stayed off the streets and in his room most of the day.
He was close to twenty and had needs with the neightborhood girls, but no money to spend, and he couldn't get more than an occasional few cents because his father was poor, and his sister Sophie, who resembled George, a tall bony girl of twenty-three, earned very little and what she had she kept for herself.
Their mother was dead, and Sophie had to take care of the house.
Very early in the morning George's father got up to go to work in a fish market.
Sophie left at about eight for her long ride in the subway to a cafeteria in the Bronx.


George had his coffee by himself, then hung around in the house.
When the house, a five-room railroad flat above a butcher store, got on his nerves he cleaned it up - mopped the floors with a wet mop and put things away.
But most of the time he sat in his room. In the afternoons he listened to the ball game.
Otherwise he had a couple of old copies of the World Almanac he had bought long ago, and he liked to read in them and also the magazines and newspapers that Sophie brought home, that had been left on the tables in the cafeteria. They were mostly picture magazines about movie stars and sports figures, also usually the News and Mirror. Sophie herself read whatever feel into her hands, although she sometimes read good books.
She once asked George what he did in his room all day and he said he read a lot too.
"Of what besides what I bring home? Do you ever read any worthwhile books?"
"Some," George answered, although he really didn't. He had tried to read a book or two that Sophie had in the house but found he was in no mood for them. Lately he couldn't stand made-up stories, they got on his nerves. He wished he had some hobby to work at - as a kid he was good in carpentry, but where could he work at it? Sometimes during the day he went for walks, but mostly he did his walking after the hot sun had gone down and it was cooler in the streets.
In the evening after supper George left the house and wandered in the neighborhood. During the sultry days some of the storekeepers and their wives sat in chairs on the thick, broken sidewalks in front of the shops, fanning themselves, and George walked past them and the guys hanging out on the candy store corner. A couple of them he had known his whole life, but nobody recognized each other. He had no place special to go, but generally, saving it till the last, he left the neighborhood and walked for blocks till he came to a darkly lit little park with benches and trees and an iron railing, giving it a feeling of privacy. He sat on a bench here, watching the leafy trees and the flowers blooming on the inside of the railing, thinking of a better life for himself. He thought of the jobs he had had since he had quit school - delivery boy, stock clerk, runner, lately working in a factory - and he was dissatisfied with all of them. He felt he should some day like to have a job and live in a private house with a porch, on a street with trees. He wanted to have some dough in his pocket to buy things with, and a girl to go with, so as not to be lonely, especially on Saturday nights. He wanted people to like and respect him. He thought about these things often but mostly when he was alone at night. Around midnight he got up and drifted back to his hot and stony neighborhood.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

จอร์จ Stoyonovich เป็นย่านที่ผู้ชายได้ออกจากโรงเรียนมัธยมที่มีแรงกระตุ้นเมื่อ sixteen ใช้ความอดทน และเขาเองก็ละอายใจทุกครั้งที่เขาไปค้นหางาน เมื่อคนถามเขาถ้า เขาได้เสร็จสิ้น และเขาจะบอกว่า ไม่ เขาไม่ไปโรงเรียน ร้อนนี้ทีงาน และเขาไม่ มีเวลามากในมือของเขา จอร์จคิดไปฤดูร้อนโรงเรียน แต่เด็กในชั้นเรียนของเขาจะยังเด็กเกินไป เขายังถือว่าการลงทะเบียนในคืนมัธยม เท่านั้นเขาไม่ชอบความคิดของครูเสมอว่า จะทำอย่างไร เขารู้สึกว่า พวกเขาไม่ได้ยอมรับเขา ผลคือ เขาดี ปิดถนน และ ในห้องพักทั้งวัน เขาอยู่ใกล้ยี่สิบ และมีความต้องการกับหญิง neightborhood แต่ไม่มีเงินใช้จ่าย และเขาสับสนมากกว่าเซนต์บางเป็นครั้งคราว เพราะบิดาของเขาได้ดี และของโซฟีน้องสาว ซึ่งคล้ายกับจอร์จ สาว bony สูงยี่สิบสาม ได้น้อยมากและสิ่งที่เธอมีเธอเก็บไว้สำหรับตัวเอง แม่ตาย และโซฟีได้ดูแลบ้าน แรกสุดในช่วงเช้า พ่อของจอร์จได้ขึ้นไปทำงานในตลาดปลา โซฟีซ้ายที่ประมาณแปดสำหรับเธอนั่งยาวในรถไฟใต้ดินโรงอาหารในเดอะบร็องซ์ จอร์จมีกาแฟของเขาเอง แล้วแขวนในบ้านสถาน เมื่อบ้าน แบนห้าห้องรถไฟข้างร้านค้าเขียง บนเส้นประสาทของเขา เขาจะล้าง mopped ชั้นที่ มีซับเปียก และเก็บสิ่ง- แต่ส่วนใหญ่เวลาเขานั่งอยู่ในห้องของเขา ในช่วงบ่าย เขาฟังไปเกมลูกบอล มิฉะนั้น เขามีคู่สำเนาเก่าของ Almanac โลกที่เขาได้ซื้อมานาน และเขาชอบอ่านในพวกเขา และยังนิตยสาร และหนังสือพิมพ์ที่โซฟีนำบ้าน ที่มีด้านซ้ายบนตารางในโรงอาหาร แต่ส่วนใหญ่ภาพนิตยสารเกี่ยวกับภาพยนตร์ดาวและตัวเลขกีฬา ข่าวยังปกติและกระจก โซฟีตัวเองอ่านเพียงรู้สึกในมือของเธอ แม้ว่าบางครั้งเธออ่านหนังสือดี เธอเคยถามจอร์จสิ่งที่เขาได้ในห้องพักทุกวันและเขากล่าวว่า เขาอ่านมากเกินไป "ของอะไรที่นอกเหนือจากสิ่งที่ผมนำกลับบ้านหรือไม่ คุณเคยอ่านหนังสือใด ๆ คุ้มค่าหรือไม่" "บาง จอร์จตอบ แต่จริง ๆ ไม่ เขาได้พยายามที่จะอ่านหนังสือหรือสองที่โซฟีในบ้าน แต่พบเขาอยู่ในอารมณ์นั้นไม่ เมื่อเร็ว ๆ นี้เขาไม่สามารถยืนเรื่องสมมติ พวกเขามีในเส้นประสาทของเขา เขาปรารถนาเขามีงานอดิเรกบางอย่างทำงานที่- เป็นเด็ก กำลังดีในช่างไม้ แต่ที่เขาสามารถทำได้หรือไม่ บางครั้งเวลา ที่เขาไปสำหรับเดิน แต่ส่วนใหญ่เขาไม่เดินเขาหลังจากที่แสงแดดร้อนแล้วลง และก็เย็นใน ในช่วงเย็นหลังจากซุปเปอร์ จอร์จจากบ้าน และได้เดินไปมาในพื้นที่ใกล้เคียง ระหว่างวันลลา storekeepers และภรรยาของพวกเขานั่งในเก้าอี้บนหนา แตกแยะหน้าร้าน แฟนนิงเอง จอร์จเดินผ่านมาพวกเขา และพวกที่ลอยออกมาบนขนมเก็บมุม คู่ของพวกเขาว่าเขารู้จักชีวิตของเขา แต่ไม่มีใครรู้จักกัน เขาพิเศษไม่มีที่ไป แต่โดยทั่วไป บันทึกมันจนสุดท้าย เขาออกจากพื้นที่ใกล้เคียง และเดินสำหรับบล็อกจนพระองค์เป็นอุทยานน้อยไฟมืด ๆ มีราว บันไดเหล็ก ม้านั่ง และต้นไม้ให้ความรู้สึกเป็นส่วนตัวของมัน เขานั่งบนม้านั่งที่นี่ ชมต้นไม้ใบเขียวชะอุ่มและดอกไม้ blooming ภายในราวการ ความคิดของชีวิตดีขึ้นสำหรับตนเอง เขาคิดงานเขาเคยมีเนื่องจากเขาได้ออกจากโรงเรียน -เด็กจัดส่ง พนักงานสต็อก วิ่ง การทำงานในโรงงานเมื่อเร็ว ๆ นี้ - และเขาพอใจกับพวกเขาทั้งหมด เขารู้สึกว่า เขาควรบางวันอยากมีงาน และอาศัยอยู่ในบ้านส่วนตัวด้วยระเบียง บนถนนที่มีต้นไม้ เขาอยากได้แป้งบางอย่างในกระเป๋าของเขาซื้อด้วย และสาวไปด้วย ดังนั้นไม่ต้องโดดเดี่ยว โดยเฉพาะอย่างยิ่งในคืนวันเสาร์ เขาต้องชอบ และเคารพเขา เขาคิดเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้บ่อยครั้ง แต่ส่วนใหญ่ เมื่อเขาเป็นคนเดียวในเวลากลางคืน ประมาณเที่ยงคืน เขามีค่า และลอยกลับไปยังพื้นที่ใกล้เคียงของเขาร้อน และชาด

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

จอร์จ stoyonovich เป็นเด็กแถวบ้านที่เคยลาออกจากโรงเรียนมัธยมในแรงกระตุ้นเมื่อเขาอายุสิบหก หมดความอดทน และแม้ว่าเขาอายทุกครั้งที่เขาไปมองหางาน เมื่อมีคนถามเขาว่าเขาได้เสร็จสิ้นแล้วและเขาต้องพูดว่า ไม่ เขาไม่เคยกลับไปที่โรงเรียน
ฤดูร้อนนี้มันลำบากสำหรับงาน และเขาก็ไม่มี มีเวลามากในมือของเขาจอร์จ คิดว่าการไปโรงเรียนในช่วงฤดูร้อน แต่เด็กในชั้นเรียนของเขาอาจจะเด็กเกินไป
เขายังถือว่าการลงทะเบียนในคืนที่โรงเรียน เขาแค่ไม่ชอบความคิดของครูมักจะบอกมัน เขารู้สึกว่าพวกเขาไม่ได้เคารพเขา
ผลเขาอยู่ข้างถนน และในห้องของเขามากที่สุดของวัน
เขาใกล้จะ ยี่สิบ และมีความต้องการกับ neightborhood หญิง แต่ไม่มีเงินที่จะใช้จ่าย และเขาไม่สามารถได้รับมากกว่าไม่กี่ครั้งคราวเซนต์เพราะพ่อของเขาเป็นคนยากจน และน้องสาวของเขาโซฟี ที่เหมือนจอร์จ สาวกระดูกสูง 23 มีรายได้น้อยมาก และสิ่งที่เธอได้เก็บเธอไว้คนเดียว
แม่ของพวกเขาตาย และโซฟี ต้องดูแลบ้าน
เช้ามากจอร์จ พ่อตื่นไปทำงานในตลาดปลา
โซฟีไปประมาณแปดสำหรับการนั่งยาวของเธอในรถไฟใต้ดินที่โรงอาหารในบรองซ์


จอร์จ มีกาแฟของเขาเอง แล้วแขวนรอบๆบ้าน
เมื่อบ้าน ห้าห้องรถไฟแบนข้างบนร้านบุชเชอร์มีเส้นประสาทของเขาเขาทำความสะอาด - ถูพื้นด้วยผ้าเปียกและปล่อยวางทุกอย่าง
แต่ส่วนใหญ่เวลาเขานั่งอยู่ในห้องของเขา ในช่วงบ่าย เขาฟังบอล .
ไม่งั้นเขาสองสามเล่มเก่า ๆของโลกปูมที่เพิ่งซื้อมาไม่นาน และเขาชอบที่จะอ่านพวกเขาและยังมีนิตยสารและหนังสือพิมพ์ที่โซฟีพากลับบ้านที่ถูกทิ้งไว้บนโต๊ะในโรงอาหาร ส่วนใหญ่ภาพนิตยสารเกี่ยวกับดาวภาพยนตร์และกีฬาตัวเลขยังปกติข่าวและกระจก โซฟีเองอ่านอะไรก็ตามที่รู้สึกในมือของเธอ แม้ว่าบางครั้งเธออ่านหนังสือที่ดี
เธอเคยถามจอร์จ สิ่งที่เขาทำอยู่ในห้องทั้งวัน เขาบอกว่าเขาอ่านมากเหมือนกัน
" อะไรนอกจากที่ผมพากลับบ้านคุณเคยอ่านหนังสือที่คุ้มค่า ?
" บาง " จอร์จตอบ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ เขาก็พยายามที่จะอ่านหนังสือหรือสองที่โซฟีได้ในบ้าน แต่ก็พบว่าเขาอยู่ในอารมณ์สำหรับพวกเขา เค้าทนไม่ได้แต่งเรื่อง พวกเขามีประสาทของเขา เขาปรารถนาที่เขามีงานอดิเรกบางอย่างที่จะทำงานที่เป็นเด็กเขาเก่งในงาน แต่ที่เขาทำมัน ?บางครั้งในระหว่างวันเขาไปเดินเล่น แต่ส่วนใหญ่เขาเดินของเขาหลังจากดวงอาทิตย์ได้ไปลงและมันก็เย็นอยู่ในถนน
ในตอนเย็นหลังอาหารค่ำ จอร์จ ออกจากบ้าน เดินในบ้าน ในวันที่ร้อนอบอ้าวบางส่วนของ storekeepers และภรรยาของพวกเขานั่งอยู่ในเก้าอี้ที่หนาแตกทางเท้าในด้านหน้าของร้านค้า พัดตัวเอง ,และจอร์จเดินผ่านและคนแขวนออกในร้านขนมที่มุม คู่ของพวกเขา เขารู้ว่าชีวิตของเขา แต่ไม่มีใครที่รู้จักกัน เขามีสถานที่พิเศษไป แต่โดยทั่วไปแล้ว เก็บไว้ จนสุดท้าย เขาออกจากบ้านและเดินสำหรับบล็อกจนเขามามืด ๆสว่างน้อยสวนสาธารณะกับม้านั่งและต้นไม้และรั้วเหล็ก ให้ความรู้สึกของความเป็นส่วนตัวเขานั่งอยู่บนม้านั่งนี่ ดูต้นไม้ ใบ และดอกบานในราว คิดถึงชีวิตที่ดีกว่าสำหรับตัวเอง เขาคิดว่างานเค้ามีตั้งแต่เขาออกจากโรงเรียน เด็ก ส่งเสมียน นักวิ่งหุ้นช่วงนี้ทำงานในโรงงาน - และเขาไม่พอใจกับทั้งหมดของพวกเขา เขารู้สึกว่าเขาควรจะบางวันเหมือนจะทำงานและอาศัยอยู่ในบ้านส่วนตัว พร้อมระเบียงบนถนนที่มีต้นไม้ เขาต้องการที่จะมีแป้งในกระเป๋าซื้อของกับผู้หญิงไปด้วย เพื่อไม่ให้เหงา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในคืน วันเสาร์ เขาต้องการให้คนชอบและเคารพเขา เขาคิดว่าเรื่องพวกนี้บ่อย แต่ส่วนใหญ่เมื่อเขาอยู่คนเดียวตอนกลางคืน ประมาณเที่ยงคืน เขาลุกขึ้น และลอยกลับร้อน และบ้านหิน