This study aimed to assess the prev

This study aimed to assess the prevalence and treatment modalities of elderly practice attenders. A total of 330 patients aged over 65 years were investigated with a questionnaire in general practice. To assess insomnia, operationalized diagnostic criteria according to DSM-III-R were applied. Twenty-three percent of the elderly patients suffered from severe, 17% from moderate and 17% from mild insomnia. More than 80% of the patients reported suffering from insomnia for 1–5 years or longer, which indicates a chronic course. Elderly patients showed unrealistic expectations concerning duration of sleep and spend more time in bed than they realistically can expect to sleep. More than half of the elderly patients reported habitual daytime napping. Sleep-disturbed elderly patients did not differ significantly from good sleepers in their habit of taking daytime naps, but even when taking daytime naps, good sleepers slept significantly longer than the sleep-disturbed patients. A significant association was found between insomnia and mental disorders, i.e., depression and organic brain syndrome according to the diagnosis of the general physician. In about half of the cases the primary care physician was not aware that the elderly patient suffered from severe insomnia. More than half of the elderly severe insomniacs took prescribed hypnotics habitually, mainly benzodiazepines.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมิน modalities ชุกและการรักษาของผู้สูงอายุปฏิบัติ attenders จำนวน 330 ผู้ป่วยอายุ 65 ปีได้ตรวจสอบกับแบบสอบถามในทางปฏิบัติทั่วไป จะนอนไม่หลับ มีใช้เกณฑ์การวินิจฉัย operationalized ตาม DSM-III-R ร้อยละยี่สิบสามของผู้ป่วยสูงอายุที่รับความเดือดร้อนจาก 17% ปานกลางและ 17% จากอ่อนนอนไม่หลับอย่างรุนแรง มากกว่า 80% ของผู้ป่วยที่ทุกข์ทรมานจากการนอนไม่หลับ 1 – 5 ปี หรือ นานกว่า รายงานว่า หลักสูตรเรื้อรัง ผู้ป่วยสูงอายุพบว่าความคาดหวังที่ไม่เกี่ยวข้องกับระยะเวลาของการนอนหลับ และเวลานอนมากกว่าพวกเขาจริงสามารถคาดว่าจะนอน กว่าครึ่งของผู้ป่วยสูงอายุรายงานเป็นเวลากลางวันนอนนก ผู้ป่วยสูงอายุที่รบกวนการนอนหลับได้ไม่แตกต่างอย่างมากจากผู้นอนดีในนิสัยการงีบกลางวัน แต่แม้งีบกลางวัน ดีผู้นอนนอนหลับอย่างมากนานกว่าผู้ป่วยที่รบกวนการนอนหลับ พบความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญระหว่างการนอนไม่หลับและโรคจิต เช่น ภาวะซึมเศร้าและอาการสมองอินทรีย์ตามการวินิจฉัยของแพทย์ทั่วไป ประมาณครึ่งหนึ่งของกรณี แพทย์ดูแลไม่ทราบว่า ผู้ป่วยสูงอายุทุกข์ทรมานจากการนอนไม่หลับอย่างรุนแรง กว่าครึ่งหนึ่งของ insomniacs อย่างรุนแรงแก่เอากำหนด hypnotics นิตย์ benzodiazepines ส่วนใหญ่

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินความชุกรังสีและการรักษา attenders ปฏิบัติผู้สูงอายุ รวม 330 ผู้ป่วยอายุมากกว่า 65 ปีได้รับการตรวจสอบด้วยแบบสอบถามในการปฏิบัติทั่วไป เพื่อประเมินการนอนไม่หลับ operationalized เกณฑ์การวินิจฉัยตาม DSM-III-R ถูกนำไปใช้ ร้อยละยี่สิบสามของผู้ป่วยสูงอายุที่ได้รับความเดือดร้อนจากความรุนแรง 17% จากระดับปานกลางและ 17% จากการนอนไม่หลับที่ไม่รุนแรง กว่า 80% ของผู้ป่วยที่มีการรายงานความทุกข์ทรมานจากการนอนไม่หลับสำหรับ 1-5 ปีหรือนานกว่านั้นซึ่งบ่งชี้หลักสูตรเรื้อรัง ผู้ป่วยสูงอายุที่แสดงให้เห็นความคาดหวังที่ไม่สมจริงเกี่ยวกับระยะเวลาของการนอนหลับและใช้เวลามากขึ้นในเตียงแนบเนียนกว่าที่พวกเขาสามารถคาดหวังที่จะนอนหลับ มากกว่าครึ่งหนึ่งของผู้ป่วยสูงอายุที่รายงานหลับตอนกลางวันเป็นนิสัย การนอนหลับรบกวนผู้ป่วยสูงอายุที่ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญจากหมอนที่ดีในนิสัยของพวกเขาจากการงีบตอนกลางวัน แต่แม้ในขณะที่การงีบกลางวันหมอนที่ดีนอนหลับอย่างมีนัยสำคัญนานกว่าผู้ป่วยที่รบกวนการนอนหลับ สมาคมที่สำคัญที่พบระหว่างการนอนไม่หลับและความผิดปกติท​​างจิตเช่นภาวะซึมเศร้าและโรคสมองอินทรีย์ตามการวินิจฉัยของแพทย์ทั่วไป ในประมาณครึ่งหนึ่งของผู้ป่วยที่แพทย์ดูแลหลักไม่ทราบว่าผู้ป่วยผู้สูงอายุได้รับความเดือดร้อนจากการนอนไม่หลับที่รุนแรง มากกว่าครึ่งหนึ่งของผู้สูงอายุที่นอนไม่หลับรุนแรงเอา hypnotics กำหนดเป็นประจำส่วนใหญ่เบนโซ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินความชุกและการรักษา modalities ของเข้าร่วมฝึกในผู้สูงอายุ จำนวน 330 ราย อายุ 65 ปี พบว่า มีคน ในการปฏิบัติทั่วไป เพื่อประเมินอาการนอนไม่หลับ operationalized เกณฑ์วินิจฉัยตาม dsm-iii-r ถูกประยุกต์ ยี่สิบสามเปอร์เซ็นต์ของผู้ป่วยสูงอายุที่ได้รับจาก รุนแรง17 % จากระดับ 17% จากการนอนไม่หลับที่ไม่รุนแรง มากกว่า 80 % ของผู้ป่วยรายงานทุกข์ทรมานจากการนอนไม่หลับ 1 – 5 ปีหรือนานกว่านั้น ซึ่งบ่งชี้ว่า หลักสูตรที่เรื้อรัง ผู้สูงอายุมีความคาดหวังที่ไม่สมจริงเกี่ยวกับระยะเวลาของการนอนหลับและใช้เวลามากขึ้นในเตียงมากกว่าพวกเขาแนบเนียนสามารถคาดหวังที่จะนอนหลับ มากกว่าครึ่งหนึ่งของผู้ป่วยสูงอายุมีนิสัยเวลากลางวัน nappingรบกวนการนอนหลับของผู้ป่วยสูงอายุที่ไม่ได้แตกต่างจากหมอนที่ดีในนิสัยของพวกเขาที่ใช้ naps เวลากลางวัน แต่เมื่อถ่ายกลางวัน naps , หมอนดีหลับอย่างยาวนานกว่ารบกวนการนอนหลับของผู้ป่วย มีความสัมพันธ์ที่พบระหว่างนอนไม่หลับและความผิดปกติทางจิตคือภาวะซึมเศร้าและอาการสมองอินทรีย์ตามการวินิจฉัยของแพทย์ทั่วไป ในประมาณครึ่งหนึ่งของกรณีแพทย์ดูแลหลักไม่ทราบว่าผู้ป่วยผู้สูงอายุที่ทุกข์ทรมานจากการนอนไม่หลับรุนแรง มากกว่าครึ่งหนึ่งของผู้สูงอายุที่นอนไม่หลับเอาที่รุนแรง ) เป็นประจำ ส่วนใหญ่เป็น benzodiazepines .