Educational quantity – but not qual

Educational quantity – but not quality

The Thai government provides free education up to 15 years and has achieved a 90.05% net enrollment rate for primary school-age children (as of 2009). However, the quality of education has been on a steady decline. This somber reality stands in marked contrast to the government’s high publicity events, such as the “one tablet per child” pledge by Yingluck back in 2012.

According to UNICEF, the learning level of Thai children in major subject areas has declined over the past 10 years. Data from the World Inequality Database on Education also show that the number of children of lower secondary age who have learned the basics in mathematics has plummeted by 26% between 1995 and 2007. Crucially, the rural/urban gap has widened by three times.

The Thais were actually more advanced back in 1995 when 92% of the population was assessed to have been proficient in basic mathematics. This is a far cry from the state of educational attainment today, which has succeeded in raising attention through negative results in global education rankings.

More money, but bested by Vietnam

The government is pouring more money into the sector, which receives about 20% of the national budget. Yet the country ranks 55th out of 60 countries in terms of English proficiency in the Education First Institute’s rankings in 2013.

In the recent 2012 PISA tests, Thai students, at 50 out of 65 countries, performed worse than their northern neighbor Vietnam. The latter delivered an exceptional performance in its inaugural debut in the PISA rankings. The rankings further highlight the serious disparities between Bangkok and rural Thai students.

Of course, the North/South divide can also be attributed to the purported ethnic and cultural differences within the country. However, the internal educational disparities are far more crucial as they give “educated” Thais a legitimate tool to vindicate their elitist stance.

In much of Asia, especially in Confucian Asian societies, meritocracy tends to produce a small group of technocrat political elites. In the process, equality and peripheral interests are often sacrificed. This leads to the conundrum of whether majority rule should be abolished if the minority is deemed more capable of ruling.

Thailand represents an unusual case where the political elites differ from the business and traditional elites. Under Thaksin, political power via the ballot box shifted from the center to the periphery by sheer force of numbers. For the first time, the people in the populous North were given political representation and their lives were uplifted by Thaksin’s social policies.

Thailand needs a revamp of the education system and a reconciliation of the social, economic, and political differences. Otherwise, the polarization of society will become complete, or worse, result in a separation of country into two.

Legal and public structures have already been put in place. What is left is to ensure quality education – easier said than done – and to make the educational standard commensurate with the country’s middle-income economic status.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ศึกษาปริมาณ – แต่ไม่มีคุณภาพรัฐบาลไทยให้ศึกษาฟรีค่า 15 ปี และได้รับอัตราลงทะเบียนสุทธิ 90.05% สำหรับเด็กประถมอายุ (ณ 2009) อย่างไรก็ตาม คุณภาพของการศึกษาได้ลดลงมั่นคง ความเป็นจริงนี้สัตยืนในเครื่องความคมชัดกับของรัฐบาลสูงประชาสัมพันธ์กิจกรรม จำนำ "หนึ่งเม็ดต่อเด็ก" โดย Yingluck ใน 2012ตามองค์การยูนิเซฟ ระดับการเรียนรู้ของเด็กไทยในเรื่องสำคัญได้ปฏิเสธ 10 ปีผ่านมา ข้อมูลจากฐานข้อมูลความไม่เท่าเทียมกันของโลกในการศึกษายังแสดงว่าจำนวนเด็กอายุต่ำกว่าสองคนได้เรียนรู้พื้นฐานในวิชาคณิตศาสตร์ได้ลดลง 26% ระหว่าง 1995 และ 2007 ช่องว่างของชนบท/เมืองอำนาจ มี widened โดยสามครั้งคนไทยได้สูงจริงกว่าใน 1995 เมื่อ 92% ของประชากรที่ถูกประเมินจะมีความเชี่ยวชาญในวิชาคณิตศาสตร์พื้นฐาน นี่คือร้องไกลจากรัฐโดยการศึกษาวันนี้ ซึ่งประสบความสำเร็จในการเพิ่มความสนใจถึงผลเชิงลบในการจัดอันดับการศึกษาสากลเงิน แต่ bested เวียดนามรัฐบาลจะเทเงินเข้าภาค ซึ่งได้รับ 20% ของงบประมาณ ยัง ประเทศอันดับ 55th จาก 60 ประเทศในภาษาอังกฤษในการศึกษาครั้งแรกของ สถาบันจัดอันดับในปี 2013 นั้นล่าสุด 2012 PISA ทดสอบ นักเรียนไทย ที่ 50 จาก 65 ประเทศ ปฏิบัติแย่กว่าเพื่อนบ้านทางตอนเหนือของเวียดนาม หลังจัดส่งมีประสิทธิภาพโดดเด่นในตัวของคณะในการจัดอันดับของ PISA จัดอันดับเพิ่มเติมเน้นความแตกต่างอย่างรุนแรงระหว่างกรุงเทพมหานครและนักเรียนไทยชนบทแน่นอน แบ่งเหนือ/ใต้สามารถยังเกิดจากเจตนาทางชาติพันธุ์ และวัฒนธรรมความแตกต่างภายในประเทศ อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างการศึกษาภายในมีความสำคัญที่จะให้คนไทย "ศึกษา" เครื่องมือที่ถูกต้องตามกฎหมาย vindicate ท่าทางของ elitistมากเอเชีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสังคมเอเชีย Confucian คุณธรรมนิยมมีแนวโน้มที่จะ ผลิตนักวิชาการทางการเมืองร่ำรวยกลุ่มเล็ก ๆ ในกระบวนการ ความเสมอภาคและผลประโยชน์ที่ต่อพ่วงอยู่มักจะเสียสละ นี้นำไปสู่ conundrum ของว่ากฎส่วนใหญ่ควรจะยกเลิกถ้าชนกลุ่มน้อยที่ถือว่าเป็นความสามารถในการปกครองมากขึ้นประเทศไทยแทนเป็นกรณีปกติที่ร่ำรวยทางการเมืองแตกต่างจากธุรกิจดั้งเดิมที่ร่ำรวย ภายใต้ทักษิณ อำนาจทางการเมืองผ่านการหีบจากจากศูนย์ยสปริงแรงที่แท้จริงของตัวเลข ครั้งแรก คนในภาคเหนือมีประชากรได้รับการแสดงทางการเมือง และชีวิตของพวกเขาถูกเชิญ โดยนโยบายสังคมของทักษิณประเทศไทยต้องปรับปรุงระบบการศึกษา และการกระทบยอดของสังคม เศรษฐกิจ และความแตกต่างทางการเมือง มิฉะนั้น โพลาไรซ์ของสังคมจะเป็น ผลสมบูรณ์ หรือ แย่ ในการแบ่งแยกประเทศออกเป็นสองมีการใส่โครงสร้างกฎหมาย และบุคคลที่ สิ่งที่เหลือคือ ให้คุณภาพการศึกษา – ง่ายว่า ทำ – และทำให้มาตรฐานการศึกษาสอดรับกับสถานะทางเศรษฐกิจของประเทศคอร์รัปชั่น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ปริมาณการศึกษา - แต่ไม่ได้คุณภาพรัฐบาลไทยให้การศึกษาฟรีถึง 15 ปีและได้ประสบความสำเร็จอัตราการลงทะเบียนสุทธิ 90.05% สำหรับเด็กวัยเรียนระดับประถมศึกษา (ณ 2009) แต่คุณภาพของการศึกษาที่ได้รับในการลดลงอย่างต่อเนื่อง ความเป็นจริงนี้อึมครึมยืนอยู่ตรงข้ามกับรัฐบาลของเหตุการณ์การประชาสัมพันธ์สูงเช่น "แท็บเล็ตต่อหนึ่งเด็ก" จำนำโดยนางสาวยิ่งลักษณ์กลับมาในปี 2012. ตามที่องค์การยูนิเซฟระดับการเรียนรู้ของเด็กไทยในสาขาวิชาที่สำคัญได้ลดลงในช่วงที่ผ่านมา 10 ปี ข้อมูลจากฐานข้อมูลความไม่เท่าเทียมกันในโลกการศึกษายังแสดงให้เห็นว่าจำนวนของเด็กวัยมัธยมศึกษาตอนต้นที่ได้เรียนรู้พื้นฐานในวิชาคณิตศาสตร์ได้ลดลง 26% ระหว่างปี 1995 และปี 2007 ขับเคลื่อนชนบท / ช่องว่างในเมืองได้กว้างขึ้นโดยสามครั้ง. คนไทยเป็นจริงขั้นสูงมากขึ้นกลับมาในปี 1995 เมื่อ 92% ของประชากรที่ได้รับการประเมินว่าจะได้รับความเชี่ยวชาญในวิชาคณิตศาสตร์พื้นฐาน นี่คือหนทางไกลจากรัฐการศึกษาที่สำเร็จวันนี้ซึ่งได้ประสบความสำเร็จในการเพิ่มความสนใจผ่านผลเชิงลบในการจัดอันดับการศึกษาทั่วโลก. เงินเพิ่มเติม แต่เอาชนะเวียดนามโดยรัฐบาลจะเทเงินมากขึ้นในภาคซึ่งได้รับประมาณ 20% ของ งบประมาณของชาติ แต่ประเทศที่อันดับที่ 55 จาก 60 ประเทศในแง่ของความสามารถทางภาษาอังกฤษในการจัดอันดับ Education First สถาบันในปี 2013. ที่ผ่านมาในการทดสอบ PISA 2012 นักเรียนไทยที่ 50 จาก 65 ประเทศดำเนินการเลวร้ายยิ่งกว่าเพื่อนบ้านทางตอนเหนือของเวียดนาม หลังการส่งมอบประสิทธิภาพที่ยอดเยี่ยมในการเปิดตัวอันดับแรกในการจัดอันดับ PISA การจัดอันดับต่อไปเน้นความแตกต่างกันอย่างรุนแรงระหว่างกรุงเทพฯและนักเรียนไทยในชนบท. แน่นอนเหนือ / แบ่งใต้นอกจากนี้ยังสามารถนำมาประกอบกับความแตกต่างทางเชื้อชาติและวัฒนธรรมโดยอ้างว่าภายในประเทศ อย่างไรก็ตามความแตกต่างการศึกษาภายในที่อยู่ห่างไกลมากขึ้นที่สำคัญที่พวกเขาให้ "การศึกษา" คนไทยเป็นเครื่องมือที่ถูกต้องเพื่อให้เห็นถึงจุดยืนของพวกเขาชั้นนำ. มากในเอเชียโดยเฉพาะอย่างยิ่งในสังคมเอเชียขงจื้อ, เทียมมีแนวโน้มที่จะก่อให้เกิดกลุ่มเล็ก ๆ ของชนชั้นสูงทางการเมืองผาด ในการที่ผลประโยชน์ของความเสมอภาคและอุปกรณ์ต่อพ่วงจะเสียสละมักจะ นี้นำไปสู่ปริศนาที่ว่าเสียงข้างมากควรจะยกเลิกถ้าชนกลุ่มน้อยจะถือว่ามีความสามารถของการพิจารณาคดี. ไทยแสดงให้เห็นถึงกรณีที่ผิดปกติที่ชนชั้นทางการเมืองที่แตกต่างจากธุรกิจและชนชั้นสูงแบบดั้งเดิม ภายใต้ทักษิณอำนาจทางการเมืองผ่านทางกล่องลงคะแนนเปลี่ยนจากจุดศูนย์กลางไปยังขอบโดยแรงเชียร์ของตัวเลข เป็นครั้งแรกที่คนในภาคเหนือที่มีประชากรที่ได้รับการเป็นตัวแทนทางการเมืองและชีวิตของพวกเขาได้รับการเพิ่มขึ้นโดยทักษิณนโยบายสังคม. ประเทศไทยต้องปรับปรุงของระบบการศึกษาและความสมานฉันท์ของสังคมเศรษฐกิจและความแตกต่างทางการเมือง มิฉะนั้นขั้วของสังคมจะกลายเป็นที่สมบูรณ์หรือแย่ลงส่งผลให้มีการแยกออกเป็นสองประเทศ. กฎหมายและโครงสร้างของประชาชนได้รับการวางในสถานที่ สิ่งที่เหลืออยู่คือการจัดให้การศึกษาที่มีคุณภาพ - พูดง่ายกว่าทำ - และเพื่อให้มาตรฐานการศึกษาเทียบเท่ากับสถานะทางเศรษฐกิจมีรายได้ปานกลางของประเทศ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การศึกษาปริมาณและคุณภาพ

แต่ไม่ รัฐบาลให้เรียนฟรีถึง 15 ปี และได้รับการลงทะเบียนอัตรา 90.05 ล้านหุ้น สำหรับเด็กวัยเรียนประถมศึกษา ( 2009 ) อย่างไรก็ตาม คุณภาพของการศึกษาที่ได้รับในการปฏิเสธ steady ความจริงผู้นี้ยืนอยู่ในเครื่องหมายตรงกันข้ามกับรัฐบาลสูง ประชาสัมพันธ์กิจกรรมเช่น " หนึ่งแท็บเล็ตต่อเด็ก " จำนำยิ่งลักษณ์กลับมาในปี 2012

ตามยูนิเซฟ , ระดับการเรียนรู้ของเด็กไทยในวิชาหลักได้ลดลงกว่า 10 ปีที่ผ่านมา ข้อมูลจากฐานข้อมูลของโลกการศึกษายังแสดงให้เห็นว่าจำนวนของเด็กมัธยมอายุที่ได้เรียนรู้พื้นฐานทางคณิตศาสตร์ได้ลดลง 26 % ระหว่างปี 1995 และ 2007crucially , ช่องว่างในชนบท / มี widened โดยสามครั้ง

คนไทยจริง ๆ ขั้นสูงเพิ่มเติมในปี 1995 เมื่อ 92 % ของประชากรที่ได้รับมีความเชี่ยวชาญในวิชาคณิตศาสตร์พื้นฐาน นี้เป็นหนทางไกลจากสถานะของการศึกษาในวันนี้ ซึ่งได้ประสบความสำเร็จ ในการสร้างความสนใจผ่านลบผลลัพธ์ในการจัดอันดับการศึกษาทั่วโลก

เงินเพิ่มเติม แต่เอาชนะเวียดนาม

โดยรัฐบาลจะให้เงินมากขึ้นในภาคที่ได้รับประมาณ 20 % ของงบประมาณแห่งชาติ แต่ประเทศอันดับ 55 จาก 60 ประเทศ ในแง่ของความสามารถทางภาษาอังกฤษในระดับการศึกษาแรกของสถาบันใน 2013 .

ในล่าสุด 2012 ปิซาการทดสอบ นักเรียนไทย ที่ 50 จาก 65 ประเทศ แสดงแย่กว่าของตนเหนือเพื่อนบ้านเวียดนามหลังมอบประสิทธิภาพที่ยอดเยี่ยมในการเปิดตัวครั้งแรกในปิซาอันดับ . การจัดอันดับเน้นความแตกต่างที่ร้ายแรงระหว่างกรุงเทพฯ และนักเรียนไทยในชนบท

แน่นอน เหนือ / ใต้ แบ่งนอกจากนี้ยังสามารถเกิดจากการเจตนา เชื้อชาติและความแตกต่างทางวัฒนธรรมภายในประเทศ อย่างไรก็ตาม2 . การศึกษาความแตกต่างอยู่ที่สำคัญมากขึ้นเช่นที่พวกเขาให้ " การศึกษา " เป็นเครื่องมือ เพื่อปกป้องสิทธิของคนไทยถูกต้องตามกฎหมาย elitist ท่าทาง

มากในเอเชีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเอเชียของสังคมธรรมาธิปไตยมีแนวโน้มที่จะผลิตกลุ่มเล็ก ๆของนักวิชาการชนชั้นสูงทางการเมือง . ในกระบวนการ ความเสมอภาค และผลประโยชน์ต่อพ่วงมักจะเสียสละนี้นำไปสู่ปริศนาว่าเสียงข้างมากควรจะยกเลิก หากเสียงข้างน้อยถือว่าความสามารถของรัฐบาล

ไทยเป็นปกติกรณีที่ชนชั้นสูงทางการเมืองแตกต่างจากธุรกิจดั้งเดิมและชนชั้นสูง . ภายใต้ทักษิณ อำนาจทางการเมืองผ่านกล่องลงคะแนนเปลี่ยนจากศูนย์รอบนอกตามแรงเชียร์ของตัวเลข สำหรับครั้งแรกประชาชนในพื้นที่ภาคเหนือได้รับการเป็นตัวแทนทางการเมือง และชีวิตของพวกเขานั้นโดยทักษิณ นโยบายสังคม

ประเทศไทยต้องการปรับปรุงของระบบการศึกษา และความสมานฉันท์ของสังคม เศรษฐกิจ และ ความแตกต่างทางการเมือง มิฉะนั้น โพลาไรเซชันของสังคมจะกลายเป็นสมบูรณ์ , หรือแย่ลง , ผลในการแยกประเทศออกเป็นสอง

โครงสร้างทางกฎหมายและสาธารณะได้รับการวางในสถานที่ สิ่งที่เหลืออยู่คือเพื่อให้แน่ใจว่าคุณภาพการศึกษา–พูดง่ายกว่าทำ–และเพื่อให้สอดคล้องกับมาตรฐานการศึกษา สถานะทางเศรษฐกิจของประเทศรายได้ปานกลาง .