The nature of beauty is one of the

The nature of beauty is one of the most enduring and controversial themes in Western philosophy, and is—with the nature of art—one of the two fundamental issues in philosophical aesthetics. Beauty has traditionally been counted among the ultimate values, with goodness, truth, and justice. It is a primary theme among ancient Greek, Hellenistic, and medieval philosophers, and was central to 18th and 19th-century thought, as represented in treatments by such thinkers as Shaftesbury, Hutcheson, Hume, Burke, Kant; Hegel, Schopenhauer, Hanslick, and Santayana. By the beginning of the twentieth century, beauty was in decline as a subject of philosophical inquiry, and also as a primary goal of the arts. However, the last decade has seen a revival of interest in the subject.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ธรรมชาติสวยงามเป็นหนึ่งในรูปแบบที่ยั่งยืน และแย้งมากที่สุดในปรัชญาตะวันตก และซึ่ง มีลักษณะของศิลปะ — ประเด็นพื้นฐานสองในสุนทรียศาสตร์ปรัชญา ประเพณีการนับระหว่างค่าสูงสุด ความงามความดี ความจริง และความยุติธรรม เป็นรูปแบบหลักในปรัชญากรีก เฮเลนนิสติค และยุคกลางโบราณ และเป็นกลางที่ 18 และศตวรรษคิด ว่า ตามที่แสดงในการรักษา ด้วยเช่น thinkers เป็นเชฟส ปรัชญา ฮูม ลิตี้เบอร์ ก Kant Hegel, Schopenhauer, Hanslick ก Santayana โดยจุดเริ่มต้นของศตวรรษที่ยี่สิบ งามได้ตกต่ำ เป็นเรื่องของการสอบถามปรัชญา และยัง เป็นเป้าหมายหลักของศิลปะ อย่างไรก็ตาม ทศวรรษได้เห็นการฟื้นฟูที่น่าสนใจในเรื่อง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ธรรมชาติของความงามเป็นหนึ่งในรูปแบบที่ยั่งยืนที่สุดและการโต้เถียงในปรัชญาตะวันตกและเป็นที่มีลักษณะของศิลปะหนึ่งในสองปัญหาพื้นฐานในการศึกษาปรัชญา ความงามมีประเพณีนับเป็นค่าที่ดีที่สุดด้วยความดีความจริงและความยุติธรรม มันเป็นธีมหลักในหมู่ชาวกรีกโบราณขนมผสมน้ำยาและนักปรัชญายุคกลางและเป็นศูนย์กลางในการที่ 18 และคิดว่าในศตวรรษที่ 19 เป็นตัวแทนในการรักษาโดยนักคิดเช่นเสื่อฮัทซ์, ฮูมเบิร์คคานท์; Hegel, สชอ Hanslick และแซน โดยจุดเริ่มต้นของศตวรรษที่ยี่สิบ, ความงามอยู่ในลดลงเป็นเรื่องของการสืบสอบเชิงปรัชญาและยังเป็นเป้าหมายหลักของศิลปะ แต่ทศวรรษที่ผ่านมาได้เห็นการฟื้นฟูความสนใจในเรื่อง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ธรรมชาติของความงามเป็นหนึ่งใน สำคัญที่สุด และขัดแย้งแนวคิดปรัชญาตะวันตก และด้วยธรรมชาติของศิลปะอย่างใดอย่างหนึ่งในประเด็นพื้นฐานทางปรัชญา มีความงามแบบดั้งเดิมที่ถูกนับในค่า ultimate กับความดี ความจริง และความยุติธรรม มันเป็นธีมหลักของกรีก โบราณขนมผสมน้ำยาและนักปรัชญาในยุคกลางและกลางศตวรรษที่ 18 และคิดแทนในการรักษาโดยนักคิดเช่นเสื่อ Hutcheson , , ฮูม , เบิร์ก , คานท์ ; เฮเกิล , โชเพนเฮาเออร์ , hanslick และซานตายานา . โดยจุดเริ่มต้นของศตวรรษที่ยี่สิบ , ความงามก็ลดลงเป็นเรื่องของการสอบถามเชิงปรัชญา และยังเป็นเป้าหมายหลักของศิลปะ อย่างไรก็ตามทศวรรษที่ผ่านมาได้เห็นการฟื้นตัวของความสนใจในเรื่อง