The life of an ordinary girl who li

The life of an ordinary girl who lives a very general ones. No individual is rich in narrow money for rent not far from the school where learning is very family friendly, but nothing in life is so warm, ru was even there is nothing at all, it is a school that offers the knowledge, There are parents that teach. Have a friend that go together and do everything independently, it is perfect to stay alive.
My name is Pronyanee lamkam, nicknamed may age 17 years will be graduated next year thinking, and felt sad that friends are together will bring together graduating and going to University life and myself just need to target area, according to the University. Cover my chiefs have 4 people together. My sister and parents have. I am a brother people can be responsible for everything in the House, that is my duty. In the course of my knowledge if the subjects I don't like, I will not be part of that, I feel like. Subjects that will be the major that I intend to study, and may make a good score., respectively, but if it's not major, I will make Tok now. For example, English I never pass it since I was 12 years old until he was 17 years old when I started, I will pass, but not often. It makes me not to expect anything in this test. I have a habit of not saying anything like, and usually it is always silent till now I'm still as it allows friends who are in the same group, waiting for something to come up, so I say leave a comment but I just sit quiet, but listen to the speech. Only when asked I don't like the race very much as I remember ever in my life is sport race twice only, that is,petanque and volleyball and beach volleyball is a sport played last because I have been a racing application, but then it was not called into the racetrack just once until the timeout, racing. I did not have to compete, so I regret so much just thought the sport anymore.
I am a child until the child is born, but the poor people make me do many things that other people can't do. Have patience in their struggle to survive, life in a society do not think that there is anything but yourself because I can't select born be anything, but you can choose to do anything when they are born. That's what I'm thinking every day.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ชีวิตของสาวปกติอยู่ที่คนทั่วไปมาก บุคคลไม่ได้รวยเงินแคบเช่าไม่ไกลจากโรงเรียนที่เรียนอยู่กับครอบครัวมาก แต่มีอะไรในชีวิตให้อบอุ่น ru ได้แม้มีสิ่งใดเลย เป็นโรงเรียนที่มีความรู้ มีพ่อแม่ที่สอน มีเพื่อนที่ไปด้วยกัน และทำทุกอย่างได้อย่างอิสระ มันเหมาะที่จะมีชีวิตอยู่ชื่อของฉันคือ Pronyanee lamkam การตะลุยอาจอายุ 17 ปีจะสามารถจบศึกษาปีหน้าคิด และสักหลาดเศร้าว่า เพื่อนที่อยู่ด้วยกันจะนำมารวมกันจบการศึกษา และมหาวิทยาลัยชีวิตและตัวเองไปเพียงจำเป็นต้องตั้งเป้าหมาย ตามมหาวิทยาลัย ครอบรัวของฉันมี 4 คนด้วยกัน น้องสาวและพ่อแม่ของฉันได้ ฉันพี่น้องบุคคลสามารถรับผิดชอบทุกอย่างในบ้าน ที่เป็นหน้าที่ของฉัน ในหลักสูตรของฉัน ถ้าเรื่องผมไม่ชอบ ฉันจะไม่เป็นส่วนหนึ่งของที่ ฉันรู้สึกอยาก เรื่องที่จะเป็นวิชาที่ข้าพเจ้าตั้งใจศึกษา และอาจทำให้คะแนนดีขึ้น ตาม ลำดับ แต่ถ้าไม่สำคัญ ฉันจะทำตกตอนนี้ ฉันเคยผ่านมันตั้งแต่ผมอายุ 12 ปีจน 17 ปีเมื่อผมเริ่ม ภาษาอังกฤษ ตัวอย่างผมจะผ่านสิ่ง แต่มักจะไม่ มันทำให้ผมไม่คาดหวังอะไรในการทดสอบนี้ มีนิสัยไม่พูดอะไรชอบ และมักจะมีเสมอเงียบจนตอนนี้ ผมยังเป็นจะช่วยให้เพื่อนที่อยู่ในกลุ่มเดียวกัน รอให้เกิดขึ้น เพื่อว่า ความคิดเห็น แต่ฉันเพียงแค่นั่งเงียบ แต่ฟังเสียง เฉพาะเมื่อถามไม่ชอบแข่งขันมากมากเท่าที่ผมจำได้ว่า เคยใน ชีวิตเป็นกีฬาแข่งขันสองเท่า คือ เปตอง และวอลเลย์บอลวอลเลย์บอลและชายหาดเป็นกีฬาที่เล่นล่าสุดเนื่องจากมีโปรแกรมการแข่ง แต่แล้ว ก็ไม่ได้เรียกเข้าไปในสนามแข่งเพียงครั้งเดียวจนหมดเวลา แข่งรถ ผมไม่ได้แข่ง ดังนั้นฉันเสียใจมากคิดว่า กีฬาอีกต่อไปผมเด็กจนกระทั่งเด็กคลอดออกมา แต่คนจนทำให้ฉันทำสิ่งที่คนอื่นไม่ มีความอดทนในการต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของพวกเขา ไม่คิดชีวิตในสังคมที่ มี anything but ตัวเอง เพราะฉันไม่สามารถเลือกเกิดเป็นอะไรก็ได้ แต่คุณสามารถเลือกที่จะทำอะไรเมื่อพวกเขาเกิดมา นั่นคือสิ่งที่ผมกำลังคิดทุกวัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ชีวิตของผู้หญิงธรรมดาที่มีชีวิตอยู่คนทั่วไปมาก บุคคลที่ไม่เป็นที่อุดมไปด้วยเงินที่แคบให้เช่าไม่ไกลจากโรงเรียนที่เรียนรู้เป็นครอบครัวมากเป็นมิตร แต่ไม่มีอะไรในชีวิตก็คืออบอุ่นดังนั้น ru ก็ยิ่งมีอะไรที่มันเป็นโรงเรียนที่มีความรู้ที่มีพ่อแม่ สอนว่า มีเพื่อนที่ไปด้วยกันและทำทุกอย่างที่เป็นอิสระเป็นสิ่งที่ดีที่จะมีชีวิตอยู่
ชื่อของฉันคือ Pronyanee lamkam ชื่อเล่นอาจอายุ 17 ปีจบการศึกษาจะได้รับความคิดของปีถัดไปและรู้สึกเสียใจที่เพื่อนอยู่ด้วยกันจะนำมารวมกันและจบการศึกษาไป ชีวิตในมหาวิทยาลัยและตัวผมเองก็ต้องกำหนดเป้าหมายพื้นที่ตามมหาวิทยาลัย ครอบคลุมหัวหน้าของฉันมี 4 คนเข้าด้วยกัน น้องสาวและพ่อแม่ของฉันมี ผมพี่ชายคนสามารถรับผิดชอบต่อทุกสิ่งที่อยู่ในบ้านนั่นคือหน้าที่ของผม ในหลักสูตรของความรู้ของฉันถ้าเรื่องที่ฉันไม่ชอบฉันจะไม่เป็นส่วนหนึ่งของที่ฉันรู้สึกเหมือน อาสาสมัครที่จะเป็นหลักที่ผมตั้งใจที่จะศึกษาและอาจจะทำให้คะแนนดี. ตามลำดับ แต่ถ้ามันไม่สำคัญเราจะทำให้ตกตอนนี้ ยกตัวอย่างเช่นภาษาอังกฤษผมไม่เคยผ่านมันมาตั้งแต่อายุ 12 ปีจนกระทั่งเขาอายุ 17 ปีเมื่อผมเริ่มผมจะผ่าน แต่ไม่บ่อย มันทำให้ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรในการทดสอบนี้ ฉันมีนิสัยของการไม่ได้พูดอะไรที่เหมือนและมักจะเป็นเสมอเงียบจนถึงตอนนี้ฉันยังคงที่จะช่วยให้เพื่อน ๆ ที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันรออะไรบางอย่างที่จะเกิดขึ้นดังนั้นผมจึงพูดออกความคิดเห็น แต่ฉันเพียงแค่นั่ง ที่เงียบสงบ แต่ฟังคำพูด เท่านั้นเมื่อถามว่าฉันไม่ชอบการแข่งขันมากเท่าที่ฉันจำได้ว่าเคยอยู่ในชีวิตของฉันคือการแข่งขันกีฬาครั้งที่สองเท่านั้นที่เป็นเปตองและวอลเลย์บอลและวอลเลย์บอลชายหาดเป็นกีฬาที่เล่นเพราะผมได้รับโปรแกรมการแข่งที่ผ่านมา แต่ก็ ไม่ได้เรียกว่าเป็นสนามแข่งเพียงครั้งเดียวจนกว่าจะหมดเวลาการแข่ง ฉันไม่ได้มีการแข่งขันดังนั้นฉันเสียใจมากแค่คิดว่าการเล่นกีฬาอีกต่อไป
ผมเด็กจนกว่าเด็กคนนี้เกิดมา แต่คนยากจนทำให้ผมทำหลายสิ่งที่คนอื่นไม่สามารถทำได้ มีความอดทนในการต่อสู้ของพวกเขาเพื่อความอยู่รอดของชีวิตในสังคมไม่คิดว่ามีอะไร แต่ตัวเองเพราะผมไม่สามารถเลือกเกิดเป็นอะไรก็ได้ แต่คุณสามารถเลือกที่จะทำอะไรเมื่อพวกเขาจะเกิด นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดว่าทุกวัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ชีวิตของผู้หญิงที่มีชีวิตธรรมดาๆ ทั่วไปมากที่สุด ไม่มีบุคคลรวยเงิน จำกัด ให้เช่า ไม่ไกลจากโรงเรียนที่เรียนมากครอบครัวมิตร แต่ไม่มีอะไรในชีวิตที่อบอุ่น ดังนั้น รูยังไม่เห็นมีอะไรเลย มันเป็นโรงเรียนที่ให้ความรู้ มีพ่อแม่ที่สอน มีเพื่อนที่ไปด้วยกันและทำทุกอย่างด้วยตัวเองมันเหมาะที่จะมีชีวิตอยู่ .
ฉันชื่อ pronyanee lamkam ชื่อเล่น อายุ ๑๗ ปี อาจจะจบคิดว่าปีหน้า และรู้สึกเศร้าที่เป็นเพื่อนด้วยกัน จะได้เรียนจบและไปมหาวิทยาลัยชีวิตและตัวเองเพียงแค่ต้องการพื้นที่เป้าหมาย ตามมหาวิทยาลัย ปกหัวหน้าของฉันมี 4 คนด้วยกัน น้องสาวและพ่อแม่ได้ผมเป็นพี่ชายของคนที่สามารถรับผิดชอบทุกอย่างในบ้าน มันเป็นหน้าที่ของผม ในหลักสูตรของความรู้ของฉัน ถ้าวิชาที่ฉันไม่ชอบ ฉันก็จะไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในนั้น ผมรู้สึกเหมือน วิชาที่เป็นหลักที่ฉันตั้งใจเรียน และทำคะแนนดี ตามลำดับ แต่ถ้ามันไม่ถูกหลัก ผมจะตกแล้ว ตัวอย่างเช่นภาษาอังกฤษฉันไม่เคยผ่านมันมาตั้งแต่อายุ 12 ปี จนอายุ 17 ปี เมื่อผมเริ่มผมจะผ่าน แต่ไม่บ่อย มันทำให้ผมไม่คาดหวังอะไรในการทดสอบนี้ ฉันมีนิสัยของการไม่พูดอะไรเลย และปกติก็มักจะเงียบจนถึงตอนนี้ฉันยังคงให้เพื่อนที่อยู่ในกลุ่มเดียวกัน รอบางสิ่งบางอย่างขึ้นมา ผมพูดแสดงความคิดเห็น แต่ก็นั่งเงียบแต่ฟังเสียง เมื่อถามว่าฉันไม่ชอบการแข่งขันมากเท่าที่ผมจำได้เคยในชีวิตของฉันคือ การแข่งขันกีฬา สองครั้งเท่านั้น นั่นคือ เปตอง และวอลเลย์บอลชายหาด วอลเลย์บอล เป็นกีฬาที่เล่นและสุดท้าย เพราะผมมีโปรแกรมแข่ง แต่ก็ไม่ได้ถูกเรียกลงแข่งสักครั้ง จนกระทั่งหมดเวลาแข่ง . ผมไม่ต้องแข่งขันกันดังนั้นฉันเสียใจมากแค่คิดว่ากีฬาอีกต่อไป .
ผมเด็กจนเด็กคลอด แต่ประชาชนจนทำให้ผมทำสิ่งต่าง ๆ ที่คนอื่นทำไม่ได้ มีความอดทนในการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด ชีวิตในสังคม ไม่คิดว่ามีอะไร แต่ตัวคุณเอง เพราะผมไม่สามารถเลือกเกิดไม่ได้ แต่คุณสามารถเลือกที่จะทำอะไรเมื่อพวกเขาเกิดมานั่นคือสิ่งที่ฉันคิดทุกวัน