An important consideration for the

An important consideration for the application of this type of
system in a production setting is finding the optimum plant
spacing to meet the needs of all component species. In the past,
there has been debate regarding planting density and plant spacing when calculating LER for comparing monocultures with mixed
cropping systems (Oyejola and Mead, 1982). Optimum plant
densities in monoculture have been suggested for best achievable
yields (Huxley and Maingu, 1978), and deviation from these
planting densities will reduce the yield of the monocultures and
thus bias LER toward the mixed plantings. However, in some
instances when certain variables are being isolated it is appropriate
to maintain similar densities across treatments (Mead and
Willey, 1980). In order to assess the impact of increasing plant
functional diversity on yield without the added complication of
planting density, planting density was kept stable across the plots
and thus sometimes planted the monocultures at slightly larger
than optimal planting densities. Monoculture of peanut, pepper
and cowpea were planted at less than optimal density. With the
exception of number of pods per cowpea plant, these species were
the least responsive to mixed cropping with regards to fruit quality
and consistently underyielded. It was found that underyielding in
cowpea was due to a reduction in the number of pods per plant.
Monoculture of okra was planted at optimal density and, although
the optimal density of this particular variety of mini watermelon
used is not known for certain, we believe it was planted at slightly
higher than optimal density. Okra and watermelon were the most
responsive to changes in planting densities and multi-cropping
combinations with regards to both production and fruit quality.
Therefore, there should have been little or no bias on our LER
results due to planting densities as suggested by some authors.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การพิจารณาที่สำคัญสำหรับแอพลิเคชันของชนิดนี้ระบบการผลิตคือการหาพืชเหมาะสมระยะห่างตามความต้องการพันธุ์ส่วนประกอบทั้งหมด ในอดีตมีการอภิปรายเกี่ยวกับความหนาแน่นปลูก และผสมพืชระยะห่างเมื่อคำนวณเลอสำหรับเปรียบเทียบ monocultures กับมีระบบครอบ (Oyejola และทุ่งหญ้า 1982) พืชที่เหมาะสมความหนาแน่นในเรื่องมีการแนะนำในส่วนทำได้อัตราผลตอบแทน (Huxley และ Maingu, 1978), และความแตกต่างจากนี้ปลูกความหนาแน่นจะลดผลผลิตของการ monocultures และจึง ตั้งเลอไปทาง plantings ผสม อย่างไรก็ตาม ในบางกรณีเมื่อมีการกำหนดตัวแปรแยกต่างหากจะเหมาะสมเพื่อรักษาความหนาแน่นคล้ายข้ามรักษา (ทุ่งหญ้า และWilley, 1980) การประเมินผลกระทบของพืชเพิ่มขึ้นความหลากหลายที่ทำงานในผลผลิตโดยไม่มีภาวะแทรกซ้อนที่เพิ่มของปลูกความหนาแน่น ความหนาแน่นการปลูกถูกเก็บมั่นคงทั่วทั้งผืนและดังนั้น บางครั้งปลูก monocultures ที่มีขนาดใหญ่เล็กน้อยกว่าความหนาแน่นปลูกดีที่สุด เรื่องของถั่วลิสง พริกไทยและ cowpea มีปลูกที่เหมาะสมน้อยกว่าความหนาแน่น ด้วยการข้อยกเว้นของจำนวนฝักต่อต้น cowpea พันธุ์เหล่านี้ได้ต้องตอบสนองเพื่อการปลูกพืชผสมเกี่ยวกับผลไม้คุณภาพและ underyielded อย่างต่อเนื่อง พบที่ underyielding ในcowpea เกิดลดจำนวนฝักต่อต้นเรื่องของกระเจี๊ยบเขียวที่ปลูกที่ความหนาแน่นสูงสุด และ แม้ว่าความหนาแน่นสูงสุดของแตงโมมินินี้เฉพาะใช้ไม่ทราบแน่ เราเชื่อว่า มันถูกปลูกที่เล็กน้อยสูงกว่าความหนาแน่นสูงสุด กระเจี๊ยบเขียวและแตงโมถูกที่สุดตอบสนองกับการเปลี่ยนแปลงความหนาแน่นปลูก และหลายครอบชุดเกี่ยวกับคุณภาพผลิตและผลไม้ดังนั้น ควรมีน้อย หรือไม่มีอคติในเลอของเราผลลัพธ์จากการปลูกแน่นแนะนำโดยผู้เขียนบาง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การพิจารณาที่สำคัญสำหรับการใช้งานประเภทนี้ระบบในการตั้งค่าการผลิตคือการหาพืชที่เหมาะสมระยะห่างที่จะตอบสนองความต้องการของสายพันธุ์ของส่วนประกอบทั้งหมด ในอดีตที่ผ่านมาได้มีการอภิปรายเกี่ยวกับความหนาแน่นของการปลูกและระยะปลูกเมื่อคำนวณ LER สำหรับการเปรียบเทียบ monocultures ผสมกับระบบการปลูกพืช(Oyejola และทุ่งหญ้า 1982) พืชที่เหมาะสมความหนาแน่นในการเลี้ยงแบบเชิงเดี่ยวได้รับการแนะนำที่ดีที่สุดสำหรับการประสบความสำเร็จอัตราผลตอบแทน(ฮักซ์ลีย์และ Maingu, 1978) และส่วนเบี่ยงเบนจากนี้ความหนาแน่นของการปลูกจะลดผลผลิตของmonocultures และLER อคติที่มีต่อการปลูกจึงผสม อย่างไรก็ตามในบางกรณีเมื่อตัวแปรบางอย่างจะถูกโดดเดี่ยวมีความเหมาะสมที่จะรักษาความหนาแน่นของการรักษาที่คล้ายกันทั่ว(ทุ่งหญ้าและวิลลี, 1980) เพื่อที่จะประเมินผลกระทบของการเพิ่มพืชหลากหลายฟังก์ชั่นที่มีต่อผลผลิตโดยไม่มีภาวะแทรกซ้อนที่เพิ่มขึ้นของความหนาแน่นของการปลูกความหนาแน่นของการปลูกก็ยังคงมีเสถียรภาพทั่วแปลงและทำให้บางครั้งการปลูกเชิงเดี่ยวที่ขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อยกว่าความหนาแน่นของการปลูกที่ดีที่สุด เชิงเดี่ยวของถั่วลิสงพริกและถั่วพุ่มถูกนำมาปลูกที่น้อยกว่าความหนาแน่นที่เหมาะสม ด้วยข้อยกเว้นของจำนวนฝักต่อต้นถั่วพุ่มพันธุ์เหล่านี้เป็นอย่างน้อยตอบสนองต่อการปลูกพืชผสมกับการไปถึงคุณภาพของผลไม้และunderyielded อย่างต่อเนื่อง มันก็พบว่า underyielding ในถั่วพุ่มเป็นผลมาจากการลดลงของจำนวนฝักต่อพืชก. ชนิดเดียวของกระเจี๊ยบเขียวได้รับการปลูกที่มีความหนาแน่นที่เหมาะสมและแม้ว่าความหนาแน่นที่ดีที่สุดของความหลากหลายนี้โดยเฉพาะของแตงโมขนาดเล็กที่ใช้ไม่เป็นที่รู้จักสำหรับบางอย่างที่เราเชื่อว่ามันก็ปลูกที่เล็กน้อยสูงกว่าความหนาแน่นที่เหมาะสม กระเจี๊ยบและแตงโมเป็นคนส่วนใหญ่ที่ตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงในความหนาแน่นของการปลูกและการปลูกพืชหลายชุดที่เกี่ยวกับการผลิตและคุณภาพผลไม้. ดังนั้นจึงมีควรจะได้รับอคติน้อยหรือไม่มีเลยใน LER เราผลเนื่องจากการปลูกหนาแน่นแนะนำโดยบางคนเขียน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การพิจารณาที่สำคัญสำหรับการใช้ชนิดนี้ของการตั้งค่าระบบในการผลิต

ปลูกพืชคือการหาที่เหมาะสมเพื่อตอบสนองความต้องการชนิดของส่วนประกอบทั้งหมด ในอดีตได้มีการอภิปรายเกี่ยวกับ
ปลูกและระยะปลูกพืชเมื่อคำนวณเปรียบเทียบกับเครื่องสำหรับทรีตเมนต์ผสม
ระบบการปลูกพืชและ oyejola Mead , 1982 )
พืชที่เหมาะสมความหนาแน่นในการได้รับการแนะนำที่ดีที่สุดสำหรับนักลงทุน และ maingu achievable
ฮักซ์ลีย์ , 1978 ) และค่าเบี่ยงเบนจาก
ปลูก ) จะลดผลผลิตของทรีตเมนต์และ
จึงอคติต่อเครื่องปลูกผสม อย่างไรก็ตาม ในบาง
อินสแตนซ์เมื่อตัวแปรบางอย่างจะถูกแยกเป็นที่เหมาะสมเพื่อรักษาความหนาแน่นในการรักษาที่คล้ายกัน
( Mead และ
วิลลี่ , 1980 )เพื่อศึกษาผลกระทบของการเพิ่มความหลากหลายในการทำงานโรงงาน
ผลผลิตโดยไม่เพิ่มภาวะแทรกซ้อนของ
ปลูก ปลูกความหนาแน่นเก็บมั่นคงทั่วแปลงปลูก จึงบางครั้ง

ทรีตเมนต์ที่ขนาดใหญ่กว่าปลูกที่เหมาะสมมีความหนาแน่น การปลูกพืชเชิงเดี่ยวของถั่วลิสง และถั่วพุ่มที่ปลูกพริกไทย
ที่น้อยกว่าความหนาแน่นที่เหมาะสม กับ
ยกเว้น จำนวนฝักต่อต้นถั่วชนิดนี้มีการผสมพืชน้อย

เรื่องคุณภาพผลไม้และส underyielded . พบว่า ในช่วง underyielding
เนื่องจากการลดจำนวนฝักต่อต้น การปลูกกระเจี๊ยบเขียว
ของความหนาแน่นและความหนาแน่นที่เหมาะสม ถึงแม้ว่า
เหมาะสมหลากหลาย โดยเฉพาะแตงโม
มินิใช้ไม่เป็นที่รู้จักแน่นอน เราเชื่อว่ามันถูกปลูกเล็กน้อย
สูงกว่าความหนาแน่นที่เหมาะสม กระเจี๊ยบเขียวและแตงโมเป็นส่วนมาก
เพื่อตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงในการปลูกและการปลูกพืชมีหลาย
ชุดเกี่ยวกับทั้งการผลิตและคุณภาพผลไม้
จึงควรตั้งค่าน้อยหรือไม่มีผลเลอ
ของเราเนื่องจากการปลูกหนาแน่นเป็นข้อเสนอแนะโดยผู้เขียน