growing number of studies suggest t

growing number of studies suggest that neurocognitive deficits may also be relevant to the risk of aggression among people with schizophrenia [4145]. Neuroimaging and neu hological studies of violence in schizophrenia have been however mRed. Some studies suggest that schizophrenia patients with a history of aggression or violence demonstrate greater impairments in frontal functions particulary executive dysfunction and working memory limitations. Other studies suggest that although more impulsive violent offenders demonstrate better executive functioning and verbal skills and still others have found no differences [15,46-48]. It appears that a life-long history of antisocial behavior may moderate the association between neurocognition and violent behavior in schizophrenia given that violent offenders with antisociality prior to schizophrenia onset demonstrate better executive functioning and verbal skills (but poorer self-control) than non offenders [44,49]. Notwithstanding the role of antisociality or psychopathic traits, frontal deficits and neurological soft signs are present among offenders and non-offenders with schizophrenia that reduce their capacity to inhibit reactive aggression during provocations and other stressful situations. One study showed that violent offenders who demonstrated poor insight were even more impaired neurocognitively [50], which suggests that neurocognitive deficits may also influence the degree to which violent schizophrenia patients participate in treatment

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ตัวเลขการเติบโตของการศึกษาชี้ให้เห็นว่าการขาดดุล neurocognitive อาจจะเกี่ยวข้องกับความเสี่ยงของการรุกรานในหมู่คนที่มีอาการจิตเภท [4145] Neuroimaging และ neu hological ศึกษาความรุนแรงในผู้ป่วยโรคจิตเภทได้รับ แต่ MRED บางการศึกษาแสดงให้เห็นว่าผู้ป่วยจิตเภทที่มีประวัติของการรุกรานหรือความรุนแรงมากขึ้นแสดงให้เห็นถึงความบกพร่องในการทำงานโดยเฉพาะหน้าผากผิดปกติของผู้บริหารและข้อ จำกัด ในการทำงานของหน่วยความจำ การศึกษาอื่น ๆ แสดงให้เห็นว่าแม้ผู้กระทำความรุนแรงมากขึ้นห่ามแสดงให้เห็นถึงการทำงานของผู้บริหารที่ดีและทักษะการพูดและอื่น ๆ ยังคงได้พบไม่แตกต่างกัน [15,46-48] ปรากฏว่าประวัติความเป็นมาตลอดชีวิตของพฤติกรรมต่อต้านสังคมอาจปานกลางสัมพันธ์ระหว่าง neurocognition และพฤติกรรมความรุนแรงในผู้ป่วยโรคจิตเภทที่กำหนดว่าผู้กระทำความรุนแรงก​​ับ antisociality ก่อนที่จะเริ่มมีอาการจิตเภทแสดงให้เห็นถึงการทำงานของผู้บริหารที่ดีและทักษะการพูด (แต่ยากจนควบคุมตัวเอง) มากกว่าผู้ที่กระทำผิดไม่ [ 44,49] แม้จะมีบทบาทของ antisociality หรือลักษณะโรคจิตขาดดุลหน้าผากและสัญญาณอ่อนระบบประสาทที่มีอยู่ในหมู่ผู้ที่กระทำผิดและไม่กระทำผิดที่เป็นโรคจิตเภทที่ช่วยลดความสามารถในการยับยั้งการรุกรานปฏิกิริยาระหว่างการยั่วยุและสถานการณ์ที่เครียดอื่น ๆ หนึ่งการศึกษาแสดงให้เห็นว่าผู้กระทำความรุนแรงที่แสดงให้เห็นถึงความเข้าใจที่ไม่ดีได้มากยิ่งขึ้นบกพร่อง neurocognitively [50] ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการขาดดุล neurocognitive นอกจากนี้ยังอาจมีอิทธิพลต่อระดับที่ผู้ป่วยจิตเภทที่มีความรุนแรงมีส่วนร่วมในการรักษา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ตัวเลขการเติบโตของการศึกษาแสดงให้เห็นว่า neurocognitive ขาดดุลอาจจะเกี่ยวข้องกับความเสี่ยงของการรุกรานของคนเป็นโรคจิตเภท [ 0 ] ระบบประสาทหรือ hological และศึกษาความรุนแรงในผู้ป่วยจิตเภทที่ได้รับ แต่ mred .บางการศึกษาแสดงให้เห็นว่าผู้ป่วยจิตเภทที่มีประวัติของความก้าวร้าว หรือความรุนแรง แสดงให้เห็นถึงความบกพร่องในการทำงานมากขึ้น โดยเฉพาะผู้บริหาร ซึ่งความผิดปกติและหน่วยความจำทำงานที่กำหนด การศึกษาอื่น ๆขอแนะนำให้แม้ว่าผู้ฮึกเหิมมากขึ้น แสดงให้เห็นถึงความรุนแรงขึ้นบริหารการทำงานและทักษะการพูดและยังคนอื่น ๆ ไม่พบความแตกต่าง [ 15,46-48 ]ปรากฏว่า ประวัติ พฤติกรรมต่อต้านสังคม อาจจะตลอดชีวิต ) ความสัมพันธ์ระหว่าง neurocognition และพฤติกรรมรุนแรงในผู้ป่วยจิตเภทที่ได้รับโทษรุนแรงกับ antisociality ก่อนที่จะเริ่มแสดงให้เห็นถึงการทำงานที่ดีและโรคจิตเภท ( ทักษะการพูด ( แต่ตนเองยากจน ) สูงกว่าการไม่กระทำความผิด [ 44,49 ]อย่างไรก็ตาม บทบาทของ antisociality หรือคนโรคจิตขาดดุล , หน้าผากและระบบประสาทอ่อนป้ายอยู่ในหมู่ผู้ที่ไม่ใช่ผู้ที่เป็นโรคจิตเภทที่ช่วยลดและยับยั้งปฏิกิริยาระหว่างความจุของพวกเขาและสถานการณ์อื่น ๆอันเป็นการเคร่งเครียดการศึกษาหนึ่งพบว่า ผู้ที่แสดงให้เห็นถึงข้อมูลเชิงลึกจนเป็นรุนแรงมากขึ้นที่บกพร่อง neurocognitively [ 50 ] ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการ neurocognitive นอกจากนี้ยังอาจมีผลต่อระดับการมีส่วนร่วมในการรักษา ซึ่งผู้ป่วยจิตเภทรุนแรง