In "The Negro Speaks of Rivers," ou

In "The Negro Speaks of Rivers," our speaker seems to be one person at first, but soon we get the feeling that he is speaker for an entire community. His voice just might be a collective voice of a people. In telling the story of this community from the dawn of civilization until the end of slavery in America ( really until the Harlem Renaissance, considering poet Langston Hughes was from that era), the speaker records a history for his community, puts it down in writing. He uses his memory of the past to celebrate the present moment and to instill pride in his community

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ใน "The Negro พูดของแม่น้ำ ลำโพงของเราน่าจะ เป็นคนแรก แต่เร็ว ๆ นี้ เราได้รับความรู้สึกว่า เป็นเสียงมีชุมชนทั้งหมด เสียงของเขาก็อาจจะเสียงรวมของคน ในการบอกเรื่องราวของชุมชนจากรุ่งอรุณของอารยธรรมจนถึงจุดสิ้นสุดของทาสในอเมริกา (จริง ๆ จนกว่าเล็มเรอเนสซองส์ พิจารณา Langston ฮิวจ์สถูกจากยุคกวี), ผู้บันทึกประวัติชุมชนของเขา ใส่ลงในการเขียน เขาใช้หน่วยความจำของเขาในอดีตปัจจุบันการเฉลิมฉลอง และ เพื่อปลูกฝังความภาคภูมิใจในชุมชนของเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ใน "นิโกรพูดของแม่น้ำ" ลำโพงของเราน่าจะเป็นคนคนหนึ่งในตอนแรก แต่เร็ว ๆ นี้เราได้รับความรู้สึกว่าเขาเป็นลำโพงสำหรับชุมชนทั้งหมด เสียงของเขาก็อาจจะเป็นเสียงของประชาชนส่วนรวม ในการบอกเล่าเรื่องราวของชุมชนแห่งนี้ตั้งแต่เช้าของอารยธรรมจนกว่าจะสิ้นสุดของการเป็นทาสในอเมริกา (จริงๆจนฮาร์เล็มพิจารณากวีแลงสตันฮิวจ์ก็มาจากยุคนั้น) ลำโพงบันทึกประวัติศาสตร์ของชุมชนของเขาทำให้มันลงในการเขียน . เขาใช้หน่วยความจำของเขาที่ผ่านมาเพื่อเฉลิมฉลองช่วงเวลาปัจจุบันและที่จะปลูกฝังความภาคภูมิใจในชุมชนของเขา