“Yayoi-chan?”Wouldn’t this make us

“Yayoi-chan?”

Wouldn’t this make us stand out even more? was what I wanted to say but the person herself kept smiling widely and led me by the hand.

“Isn’t this much fine? It’s been an year, let me spoil myself at least now.”(yayoi)
“Such things, please do with your boyfriend.”
“fufu.”
The answer to my words was a happy voice and a wide smile.
…Now I feel like an idiot to be worrying over what to do. No, I really might be an idiot.

[That’s why I said, just go and meet them.]
“‘Tis as you said.”

Just because of my useless inferiority complex, I went into hiding for a whole year.
I thought that was for the best, I still think that way. An existence like mine will only become a burden for the other God Slayers.

An existence that can only kill gods. An existence that can’t fight without getting others into trouble first. The weakest among us all.

But even so, if a reunion was such a happy thing, it’s a good thing I met them.
I thought that way while looking at the happy Yayoi-chan leading me.
.
.
.
.
“umm so, it’s been a while. Have you been doing well?”(renji)
“Yes. Me, nii-chan, and Aya-chan, all of us are doing well.”
“I see. That’s good.”

Since I had no idea what I should talk about, only weird things came out of my mouth when I actually did speak. Sitting on the bench of the park, we talked about a lot of things.

About school, friends, Souichi, Aya, Yayoi. And a little about myself. It’s embarrassing after all. Saying that I have been lazying around in a rural village. It’s not something worth talking about.

Children were frolicking around in the park and after some time, their parents came to pick them up.
In this world, Yayoi-chan and the others don’t have their parents. Utano-san or Kuuki-san had been acting as their guardians. And, I as well had been acting like a counsellor or something.

Remembering that, I started feeling nostalgic again.
Though there’s a kind of lonely feeling thinking that now we don’t need to act as their guardians.

As I turned towards Yayoi-chan, her face didn’t have that loneliness of the past and was happily laughing.
Her face looked really pretty. It showed that the past 1 year, her school life had been really fun for her.

“After getting summoned to this world,”(yayoi)
“un.”
“I was scared, lonely, and sad….I only had onii-chan and Aya-chan.”

Slowly, she continued speaking.
But her voice seemed bright and her face seemed happy.
That’s why I as well, brought out Ermenhilde and gently rubbed the rim of the medal.

“But now, Yuuko-san and the others let us go to school, I made lots of friends, and the other comrades of ours send us letters regularly.”
“I see. Then–”
“And today, I was able to meet Renji-oniisan as well.”

‘You aren’t lonely anymore’. My words coincided with Yayoi’s.
Our gazes met.

“I really think that we 13 should always be together.”
“I see.”
“From hereon, there will be very few times all 13 of us will meet or so Yuuko-san had said but I, want to meet everyone again.”

I made her feel lonely, I did something bad, I made her worry.
My chest grew a bit tighter on seeing the emotions in her eyes. But I was unable to avert my gaze from her serious expression.

“Please don’t disappear so selfishly ever again.”
“….Got it.”

As I nodded, her serious expression became gentler.

“Will you promise?”
“n, I get it. I promise…I won’t disappear like that. I’ll first properly tell you before doing so.”
“No, don’t disappear in the first place….”

She sighed while saying that.
But with a smile…..I scratched my cheek thinking that I ended up promising something to her.
Promises are heavy. Even the easiest of things….I’d want to make sure to protect that promise. I think that I must protect my promise no matter what.

[It’s tough to be an adult, eh?]
“It can’t be helped. Renji-oniisan is everyone’s father after all.”
“I’m not at that age yet. Utano-san may seem like a mother but I’m more closer to an elder brother at most.”
“Mouu…Renji-oniisan is the same as usual I guess.”
[Really. How deplorable..]

For some reason, these 2 seemed to be amazed at me.
A father….That’s not in my character. If Utano-san were to hear that, I can imagine her roaring in laughter.

“Also, renji-oniisan, Aya-chan had been really wanting to meet you, you know?”
[Yeah. Enough to put out requests at the guild for him.]
“That Aya. Or rather, 55 copper for herb gathering…It’d be suspicious so I’d not take up the request instead, normally.”

Saying that, I brought out the memo from my pocket.
Client: Fuyou Aya. Reward: 55 coppers. 10 times the normal reward for such a request.
Such a request, everyone’d end up wondering what kind of monster will you have to fight for this.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"ยาโยอิจัง"นี้จะไม่ทำให้เราโดดเด่นยิ่งขึ้น สิ่งที่ต้องการพูด แต่บุคคลที่ตัวเองเก็บไว้ยิ้มกันอย่างแพร่หลาย และนำให้ผม ด้วยมือ"ไม่นี่ดีมาก ปีที่แล้ว ผมเสียเองที่ตอนนี้" (ยาโยอิ)"สิ่งต่าง ๆ กรุณาทำกับแฟนของคุณ""ฟูฟุ"คำตอบคำพูดของฉันเป็นเสียงมีความสุขและรอยยิ้มกว้าง… ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนคนงี่เง่าเป็นกังวลผ่านจะทำอย่างไร ไม่ ฉันจริง ๆ อาจจะเป็นคนโง่[เหตุว่า เพียงแค่ไป และพบกับพวกเขา]"' ก.ตามที่คุณกล่าวว่า . "เพียง เพราะฉันไร้ประโยชน์ปม ไปซ่อนทั้งปีผมคิดว่า ที่ถูกที่สุด ผมยังคงคิดว่า วิธีนี้ การดำรงอยู่เช่นเหมืองจะเป็น ภาระสำหรับเพชฌฆาตพระอื่น ๆการดำรงอยู่ที่สามารถฆ่าเทพเท่านั้น การดำรงอยู่ที่ไม่สามารถต่อสู้ได้โดยไม่ได้รับผู้อื่นเป็นปัญหาแรก ความอ่อนแอในหมู่พวกเราทั้งหมดแต่แม้ดังนั้น ถ้าการชุมนุม ดังกล่าวเป็นสิ่งที่มีความสุข มันเป็นสิ่งดีที่ได้พบกับพวกเขาผมคิดว่า วิธีนี้ในขณะจันทร์ยาโยอิมีความสุขที่นำฉัน...."อืมมดังนั้น แล้วในขณะที่ คุณทำดี" (เพิลส์)"ใช่ ฉัน nii จันทร์ และอาจัง เราจะทำดี""ฉันเห็น ได้ดี"ตั้งแต่ฉันมีความคิดอะไรที่ฉันควรพูดถึง สิ่งที่แปลกเท่านั้นมาจากปากของฉันเมื่อจริงไม่พูด เรานั่งอยู่บนม้านั่งสวน พูดคุยเกี่ยวกับจำนวนมากของสิ่งที่About school, friends, Souichi, Aya, Yayoi. And a little about myself. It’s embarrassing after all. Saying that I have been lazying around in a rural village. It’s not something worth talking about.Children were frolicking around in the park and after some time, their parents came to pick them up.In this world, Yayoi-chan and the others don’t have their parents. Utano-san or Kuuki-san had been acting as their guardians. And, I as well had been acting like a counsellor or something.Remembering that, I started feeling nostalgic again.Though there’s a kind of lonely feeling thinking that now we don’t need to act as their guardians.As I turned towards Yayoi-chan, her face didn’t have that loneliness of the past and was happily laughing.Her face looked really pretty. It showed that the past 1 year, her school life had been really fun for her.“After getting summoned to this world,”(yayoi)“un.”“I was scared, lonely, and sad….I only had onii-chan and Aya-chan.”Slowly, she continued speaking.But her voice seemed bright and her face seemed happy.That’s why I as well, brought out Ermenhilde and gently rubbed the rim of the medal.“But now, Yuuko-san and the others let us go to school, I made lots of friends, and the other comrades of ours send us letters regularly.”“I see. Then–”“And today, I was able to meet Renji-oniisan as well.”‘You aren’t lonely anymore’. My words coincided with Yayoi’s.Our gazes met.

“I really think that we 13 should always be together.”
“I see.”
“From hereon, there will be very few times all 13 of us will meet or so Yuuko-san had said but I, want to meet everyone again.”

I made her feel lonely, I did something bad, I made her worry.
My chest grew a bit tighter on seeing the emotions in her eyes. But I was unable to avert my gaze from her serious expression.

“Please don’t disappear so selfishly ever again.”
“….Got it.”

As I nodded, her serious expression became gentler.

“Will you promise?”
“n, I get it. I promise…I won’t disappear like that. I’ll first properly tell you before doing so.”
“No, don’t disappear in the first place….”

She sighed while saying that.
But with a smile…..I scratched my cheek thinking that I ended up promising something to her.
Promises are heavy. Even the easiest of things….I’d want to make sure to protect that promise. I think that I must protect my promise no matter what.

[It’s tough to be an adult, eh?]
“It can’t be helped. Renji-oniisan is everyone’s father after all.”
“I’m not at that age yet. Utano-san may seem like a mother but I’m more closer to an elder brother at most.”
“Mouu…Renji-oniisan is the same as usual I guess.”
[Really. How deplorable..]

For some reason, these 2 seemed to be amazed at me.
A father….That’s not in my character. If Utano-san were to hear that, I can imagine her roaring in laughter.

“Also, renji-oniisan, Aya-chan had been really wanting to meet you, you know?”
[Yeah. Enough to put out requests at the guild for him.]
“That Aya. Or rather, 55 copper for herb gathering…It’d be suspicious so I’d not take up the request instead, normally.”

Saying that, I brought out the memo from my pocket.
Client: Fuyou Aya. Reward: 55 coppers. 10 times the normal reward for such a request.
Such a request, everyone’d end up wondering what kind of monster will you have to fight for this.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"ยาโยอิจัง?" จะไม่นี้ทำให้เราโดดเด่นมากยิ่งขึ้น? คือสิ่งที่ผมอยากจะพูด แต่คนที่ตัวเองเก็บไว้ยิ้มอย่างกว้างขวางและนำฉันด้วยมือ. "นี้ไม่ได้ดีมาก? มันเป็นปีที่แจ้งให้เราเสียตัวเองอย่างน้อยในขณะนี้. "(Yayoi) " สิ่งดังกล่าวโปรดทำกับแฟนของคุณ. " " fufu. " คำตอบของคำพูดของฉันเป็นเสียงที่มีความสุขและรอยยิ้มกว้าง. ... ตอนนี้ฉันรู้สึก เหมือนคนงี่เง่าที่จะกังวลมากกว่าว่าจะทำอย่างไร ไม่มีผมอาจจะเป็นคนงี่เง่า. [นั่นเป็นเหตุผลที่ผมกล่าวว่าเพียงแค่ไปและตอบสนองพวกเขา.] "พ่อที่คุณกล่าวว่า." เพียงเพราะปมด้อยไร้ประโยชน์ของฉันฉันเดินเข้าไปหลบซ่อนตัวอยู่ตลอดทั้งปี. ผมคิดว่า เป็นที่ดีที่สุดสำหรับผมก็ยังคิดว่าวิธีการที่ ความเป็นอยู่เช่นเหมืองจะกลายเป็นภาระอื่น ๆ สำหรับพระเจ้าเพชฌฆาตได้. ความเป็นอยู่ที่สามารถฆ่าพระ ความเป็นอยู่ที่ไม่สามารถต่อสู้กับผู้อื่นโดยไม่ได้รับเป็นปัญหาแรก ที่อ่อนแอที่สุดในหมู่พวกเราทุกคน. แต่แม้ดังนั้นหากการชุมนุมเป็นนั้นเป็นสิ่งที่มีความสุขก็เป็นสิ่งที่ดีที่ผมได้พบกับพวกเขา. ผมคิดว่าวิธีที่ว่าในขณะที่กำลังมองหาที่มีความสุขยาโยอิจังชั้นนำของฉัน. . . . . "อืมมดังนั้น สักพักหนึ่ง. คุณได้รับการทำดี? "(Renji) " ใช่ ฉัน NII จังและอายะจังพวกเราทุกคนจะทำดี. " " ผมเห็น นั่นเป็นดี. " ตั้งแต่ผมมีความคิดว่าผมควรจะพูดคุยเกี่ยวกับเพียงสิ่งแปลกออกมาจากปากของฉันมาเมื่อฉันพูดไม่จริง นั่งอยู่บนม้านั่งของอุทยานฯ เราได้พูดคุยเกี่ยวกับสิ่งต่างๆมากมาย. เกี่ยวกับโรงเรียนเพื่อน Souichi, อายะ, ยาโยอิ และน้อยเกี่ยวกับตัวเอง มันน่าอายหลังจากทั้งหมด บอกว่าฉันได้รับการ lazying รอบในหมู่บ้านชนบท มันไม่ได้เป็นสิ่งที่คุ้มค่าการพูดคุยเกี่ยวกับ. เด็กถูก frolicking รอบในสวนสาธารณะและหลังจากที่บางครั้งผู้ปกครองมารับพวกเขาขึ้น. ในโลกนี้ยาโยอิจังและคนอื่น ๆ ไม่ได้มีพ่อแม่ของพวกเขา Utano ซังหรือ Kuuki ซานได้รับการทำหน้าที่เป็นผู้ดูแล และผมได้เป็นอย่างดีได้รับการทำหน้าที่เหมือนเป็นที่ปรึกษาหรืออะไร. จำได้ว่าผมเริ่มรู้สึกคิดถึงอีกครั้ง. แม้ว่าจะมีชนิดของความคิดความรู้สึกเหงาว่าตอนนี้เราไม่จำเป็นต้องทำหน้าที่เป็นผู้ดูแล. ขณะที่ผมหันไปทาง Yayoi- จังใบหน้าของเธอไม่ได้มีความเหงาที่ผ่านมาที่มีความสุขและได้รับการหัวเราะ. ใบหน้าของเธอดูสวยจริงๆ มันแสดงให้เห็นว่าที่ผ่านมา 1 ปีชีวิตในโรงเรียนของเธอได้รับความสนุกสนานจริงๆสำหรับเธอ. "หลังจากที่ได้รับการเรียกตัวไปที่โลกนี้" (Yayoi) "อู." "ผมกลัวเหงาและเศร้า ... .i มีเพียง onii- จังและอายะจัง. " ช้าเธอก็ยังคงพูด. แต่เสียงของเธอดูเหมือนจะสดใสและใบหน้าของเธอดูมีความสุข. นั่นเป็นเหตุผลที่ผมเป็นอย่างดีนำออก Ermenhilde และค่อยๆลูบขอบเหรียญได้. " แต่ตอนนี้ Yuuko ซังและ คนอื่น ๆ ให้เราไปโรงเรียนผมได้เพื่อนมากมายและสหายอื่น ๆ ของเราส่งจดหมายอย่างสม่ำเสมอ. " " ผมเห็น ณ ขณะนั้น " " และวันนี้ผมก็สามารถที่จะตอบสนองความRenji-oniisan เช่นกัน. " 'คุณไม่เหงาอีกต่อไป' คำพูดของผมใกล้เคียงกับยาโยอิของ. อาศัยการมองตาของเราได้พบกับ. "ผมคิดว่าเรา 13 ควรจะอยู่ด้วยกัน." "ฉันเห็น." "จากจากนี้จะมีน้อยมากทุกครั้งที่ 13 ของเราจะตอบสนองหรือเพื่อ Yuuko ซังมี กล่าวว่า แต่ฉันต้องการที่จะตอบสนองทุกคนอีกครั้ง ". ฉันทำให้เธอรู้สึกเหงาผมไม่สิ่งที่ไม่ดีที่ฉันทำกังวลของเธอ. หน้าอกของฉันเติบโตบิตที่เข้มงวดมากขึ้นเมื่อเห็นอารมณ์ในดวงตาของเธอ แต่ผมก็ไม่สามารถที่จะหลีกเลี่ยงการจ้องมองของฉันจากการแสดงออกที่รุนแรงของเธอ. "โปรดไม่ได้หายไปเพื่อเห็นแก่ตัวเคยอีกครั้ง." " ... .Got มัน." ขณะที่ผมพยักหน้าสีหน้าจริงจังของเธอกลายเป็นที่อ่อนโยน. "คุณจะสัญญาว่า?" "N ผมได้รับมัน ฉันสัญญา ... ฉันจะไม่หายไปเช่นนั้น ครั้งแรกที่ผมได้อย่างถูกต้องจะบอกคุณก่อนที่จะทำเช่นนั้น. " " ไม่มีไม่ได้หายไปในสถานที่แรก ... . " เธอถอนหายใจในขณะที่บอกว่า. แต่ด้วยรอยยิ้ม ... ..I รอยขีดข่วนความคิดแก้มของฉันที่ฉันจบลงด้วยการสัญญาว่าบางสิ่งบางอย่าง กับเธอ. สัญญาจะหนัก แม้ที่ง่ายที่สุดของสิ่งที่ ... .I'd ต้องการให้แน่ใจว่าจะปกป้องสัญญาว่า ผมคิดว่าผมจะต้องปกป้องสัญญาของฉันไม่ว่าอะไร. [มันยากที่จะเป็นผู้ใหญ่ใช่มั้ย?] "มันไม่สามารถช่วย Renji-oniisan เป็นพ่อของทุกคนหลังจากทั้งหมด. " " ผมไม่ได้ที่ว่าอายุยัง Utano ซังอาจดูเหมือนแม่ แต่ฉันมากขึ้นใกล้ชิดกับพี่ชายที่มากที่สุด. " " ... Mouu Renji-oniisan เป็นเช่นเดียวกับปกติผมคิดว่า. " [จริงๆ วิธีที่น่าเสียดาย .. ] ด้วยเหตุผลบางอย่างเหล่านี้ 2 ดูเหมือนจะประหลาดใจที่ฉัน. พ่อ ... .That ไม่ได้อยู่ในตัวละครของฉัน หาก Utano ซังก็จะได้ยินว่าผมสามารถจินตนาการของเธอคำรามเสียงหัวเราะ. "นอกจากนี้ Renji-oniisan อายะจังได้รับจริงๆอยากจะพบคุณคุณรู้หรือไม่" [ใช่ พอที่จะนำออกมาร้องขอที่กิลด์สำหรับเขา.] "นั่น Aya . หรือมากกว่า 55 ทองแดงรวบรวมสมุนไพร ... มันต้องการจะน่าสงสัยดังนั้นฉันไม่ใช้คำขอแทนได้ตามปกติ " บอกว่าผมนำออกมาจากบันทึกของฉันกระเป๋า. ลูกค้า: Fuyou Aya รางวัล: 55 ทองแดง 10 ครั้งรางวัลปกติสำหรับคำขอดังกล่าว. คำขอดังกล่าวจบลง everyone'd สงสัยว่าสิ่งที่ชนิดของมอนสเตอร์ที่คุณจะต้องต่อสู้เพื่อนี้