time points, seven had scores that

time points, seven had scores that increased by at least one standard deviation, whereas ten had scores that decreased by at least one standard deviation. Eight out of 107 children had teacher-rated externalizing behavior T-scores that increased by least one standard deviation, whereas five had T-scores that decreased by at least one standard deviation. Finally, for observed behavior problems, thirteen children had scores that increased by at least one standard deviation.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

จุดเวลาเจ็ดมีคะแนนที่เพิ่มขึ้นจากค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานอย่างน้อยหนึ่งในขณะที่สิบมีคะแนนที่ลดลงส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานอย่างน้อยหนึ่ง แปดจาก 107 เด็กได้ครูจัดอันดับผ่าพฤติกรรมทีคะแนนที่เพิ่มขึ้นส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานโดยอย่างน้อยหนึ่งในขณะที่มีเสื้อห้าคะแนนที่ลดลงส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานอย่างน้อยหนึ่ง ที่สุดสำหรับการแก้ไขปัญหาพฤติกรรมที่สังเกตเด็กสิบสามมีคะแนนที่เพิ่มขึ้นจากค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานอย่างน้อยหนึ่ง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เวลาจุด เจ็ดมีคะแนนที่เพิ่มขึ้นส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานน้อย ในขณะที่สิบมีคะแนนที่ลดลง โดยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานน้อย เด็กแปดจาก 107 มีคะแนนครู externalizing พฤติกรรมคะแนน T ที่เพิ่มขึ้นส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานหนึ่งน้อยที่สุด ในขณะที่ 5 มีคะแนน T ที่ลดลง โดยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานน้อย ในที่สุด สำหรับสังเกตพฤติกรรมปัญหา เด็ก ๆ สมาชิกมีคะแนนที่เพิ่มขึ้น โดยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานน้อย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

จุดเวลาเจ็ดมีคะแนนสูงสุดที่เพิ่มขึ้นได้อย่างน้อยหนึ่งตัวแปรมาตรฐานในขณะที่สิบที่เคยลดลงคะแนนที่ได้อย่างน้อยหนึ่งค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน แปดออกมาจำนวน 107 คนมีครูระดับ externalizing พฤติกรรม T - คะแนนที่เพิ่มขึ้นโดยการผูกกับการเบี่ยงเบน(มาตรฐานอย่างน้อยในขณะที่ห้าได้ T - คะแนนที่ลดลงได้อย่างน้อยหนึ่งตัวแปรมาตรฐาน สุดท้ายสำหรับปัญหาพฤติกรรมสังเกตเห็นสิบสามคนได้คะแนนที่เพิ่มขึ้นได้อย่างน้อยหนึ่งตัวแปรมาตรฐาน