The young man, roughly around 20 ye

The young man, roughly around 20 years old, walks forward and taking a name card from him pocket, says, “My name is Li Yong, this court is one of the businesses under my name. Feel free to visit our tennis courts anytime you like! If it is convenient for you, why don’t you leave your contact information so that we could do a survey on our services?”

Lin Wan Er picks up her racquet and smiles slightly, “It’s okay, shouldn’t this kind of job be left to the customer service? There’s no need to trouble manager Li over these kinds of things. Furthermore, there is no reason for me to leave my contact details. Yue Er, we are leaving, go and wake up Li Xiao Yao that lazy pig…”

Dong Cheng Yue walks towards me while Lin Wan Er bends down to pick up her backpack.

I had already entered a vigilant state of mind since Li Yong’s appeared. Before Dong Cheng Yue closes the distance between us, I sit up and grab my coat, I glance around and stare towards Li Yong, asking, “That person…”

Dong Cheng Yue faintly smiles, “It’s nothing, we are leaving!”

“Sure!”

……

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

หนุ่ม คร่าว ๆ ประมาณ 20 ปี เดินไปข้างหน้าและทำนามบัตรจากเขากระเป๋า กล่าวว่า "ฉันชื่อ Yong Li ศาลนี้เป็นหนึ่งของธุรกิจภายใต้ชื่อของฉัน รู้สึกฟรีเพื่อเข้าชมเทนนิสของเราเมื่อใดก็ ตามที่คุณต้องการ ถ้าจะสะดวกสำหรับคุณ ทำไมไม่คุณปล่อยข้อมูลผู้ติดต่อของคุณเพื่อให้เราสามารถทำการสำรวจในบริการของเรา"Lin Wan Er เลือกไม้ของเธอ และยิ้มเล็กน้อย, "ก็ไม่เป็นไร ไม่ควรงานชนิดนี้ด้านซ้ายจะบริการลูกค้าหรือไม่ ไม่จำเป็นต้องปัญหาผู้จัดการลีผ่านสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ได้ นอกจากนี้ มีเหตุผลจะให้รายละเอียดที่ติดต่อของฉัน หยู Er ที่เราออก ไป และปลุกหลี่เสี่ยวยาวหมูที่ขี้เกียจ..."หยูเช็งตงเดินต่อฉันในขณะที่หลิน Wan Er ฟันลงไปรับกระเป๋าเป้ของเธอผมได้ป้อนรัฐระวังใจแล้วตั้งแต่ Yong Li ปรากฏ ก่อนที่ตงเฉิงหยูปิดระยะห่างระหว่างเรา ฉันนั่ง และคว้าเสื้อของฉัน ฉันมองใกล้ และมองไปทาง Yong Li ถาม "คนที่..."ตง เฉิงหยูรวย ๆ ยิ้ม "มันคืออะไร เรากำลังทิ้ง""แน่"……

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ชายหนุ่มคนหนึ่งประมาณประมาณ 20 ปีเดินไปข้างหน้าและการใช้บัตรชื่อจากเขากระเป๋ากล่าวว่า "ฉันชื่อหลี่ยงศาลนี้เป็นหนึ่งในธุรกิจภายใต้ชื่อของฉัน อย่าลังเลที่จะเยี่ยมชมสนามเทนนิสของเราได้ตลอดเวลาที่คุณต้องการ! ถ้ามันเป็นความสะดวกสบายสำหรับคุณทำไมคุณไม่ปล่อยให้ข้อมูลติดต่อของคุณเพื่อให้เราสามารถทำแบบสำรวจเกี่ยวกับบริการของเราหรือไม่ " หลิน Wan Er หยิบไม้เทนนิสของเธอและยิ้มเล็กน้อย "มันโอเคที่ไม่ควรชนิดของงานนี้ จะปล่อยให้การบริการลูกค้า? ไม่จำเป็นต้องมีปัญหาผู้จัดการลี่มากกว่าชนิดของสิ่งเหล่านี้เป็น นอกจากนี้ยังมีเหตุผลสำหรับผมที่จะออกจากรายละเอียดการติดต่อของฉัน ยู Er เรากำลังจะออกไปและตื่นขึ้นมาหลี่เสี่ยวยาวที่หมูขี้เกียจ ... " ดงเฉิงยูเดินไปฉันในขณะที่หลิน Wan Er ก้มลงไปหยิบกระเป๋าเป้สะพายหลังของเธอ. ฉันมีอยู่แล้วเข้ารัฐระมัดระวังของจิตใจตั้งแต่ลี่ยงปรากฏ . ก่อนที่ดงเฉิงยืปิดระยะห่างระหว่างเราฉันลุกขึ้นนั่งและคว้าเสื้อของฉันฉันเหลือบมองไปรอบ ๆ และจ้องมองที่มีต่อหลี่หยงถามว่า "คนนั้น ... " ดงเฉิงยูรางรอยยิ้ม "มันเป็นอะไรที่เราจะออก!" " แน่นอนว่า " ......

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ชายหนุ่มอายุประมาณ 20 ปี เดินออกมาถ่ายนามบัตรจากกระเป๋าเขากล่าวว่า " ฉันชื่อ ลี ยอง ศาลนี้เป็นหนึ่งของธุรกิจภายใต้ชื่อของฉัน รู้สึกฟรีเพื่อเข้าชมสนามเทนนิสของเราได้ทุกเวลาที่คุณต้องการ ! ถ้ามันสะดวกสำหรับคุณ ทำไมคุณไม่ออกจากข้อมูลที่ติดต่อของคุณเพื่อให้เราสามารถทำแบบสำรวจเกี่ยวกับบริการของเรา "

เอ้อหลิน วานหยิบไม้เทนนิสของเธอและยิ้มเล็กน้อย " ไม่เป็นไรหรอก ไม่ใช่งานประเภทนี้ให้บริการลูกค้า ไม่ต้องรบกวนผู้จัดการ Li ผ่านสิ่งต่างๆ เหล่านี้ได้ นอกจากนี้ ไม่มีเหตุผลสำหรับฉันที่จะให้รายละเอียดการติดต่อของฉัน ว เอ้อ เราจะกลับไปปลุก Li Xiao Yao ที่หมูขี้เกียจ "

. . . . . . .ตงเฉิงเยว่เดินมาทางฉัน ในขณะที่ลินวานเอ้อโค้งลงเพื่อรับกระเป๋าเป้สะพายหลังของเธอ . . . . .

ผมก็เข้ารัฐอย่างใจตั้งแต่ลี้ยงปรากฏ ก่อนที่ดงเฉิงเยว่ปิดระยะห่างระหว่างเรา ผมลุกขึ้นนั่งและคว้าเสื้อโค้ทของฉัน ฉันเหลือบมองไปรอบ ๆและมองไปที่ ลี ยอง ถามว่า " คนๆนั้น . . . . . . . "

ดงเฉิงเยว่ยิ้มบางๆ " ไม่เป็นไร เรากำลังจะไป "

" แน่นอน ! "

. . . . . . .