- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
Liberal law to conservative pragmat
Liberal law to conservative pragmatism
Contrary to what the above title might imply, this section does not wish to suggest
that the plethora of legislature that came to be passed under the Liberal parties
extended reign in Colombia (1986-1998) has been sequentially undermined by the
Presidents that have followed. Indeed, what we cannot help but notice is that much
that has been said about Colombia post-La Violencia makes itself evident when we
consider the growth of the palm oil industry in Nariño.
The undeclared civil war that began in Colombia from 1948 following the
assassination of the Liberal and populist movement leader Jorge Eliécer Gaitán,
commonly known as La Violencia, imbued the country with a deep-seated trauma
that would dog the optimism of the heady sixties. Between 80 000 - 400 000 are
estimated to have died in a war where killing became ritualistic to the point of being
creative and whose culmination is still being debated to this day.
The immediate post-Violencia period can be analysed as a moment of stasis in which
the political elite instigated the Frente Nacional (1958-1974) – a symbiotic rotating
government between the only two legitimate political parties, Liberal and
Conservative to prevent any return to the atrocious levels of violence and
suppression that had been experienced. Although the conflict was fought with an
even larger popular presence than the celebrated Mexican Revolution, it concluded
in a return of the conservatism that had always prevailed.
Colombia did not experience –nor has it ever– a prolonged and effectual social
revolution, through which most Latin American countries, and their oppressed, have
established a contestatory voice. The Frente Nacional was handed the guise of an
outward pacification; instead, it was a strategic gesture of solidarity between the two
legitimate plutocratic parties. For the poorest and majority of Colombians this
bipartisan amalgamation meant nothing. For others it was political treachery and it
also meant the gagging of any viable political alternative as they were made illegal.
Whilst we should not solely attribute the gravity of the current situation to a lack of
social revolution or the „deletion of the past‟ carried out by the Frente Nacional, the
spirit of these marked shifts in political dynamic are still felt in the country‟s
zeitgeist. According to sociologist William Ospina the Frente Nacional never
represented modern Colombia and continued,
[...] without a territorial project, without a sensible and particular development
plan, without an accord taking advantage of its resources’.
As the powers that be orientated their politics in favour of the accumulation of
capital, and the legacy of the clientalism and schlerotic system engendered by the
Frente Nacional left its scar on the political agenda, Colombia moved towards what
Palacios calls the Interregnum, a state unable to cope with its own powerful
centrifugal forces, as the masses moved to the cities, forming renowned vicar turned
guerrilla Camilo Torres‟ urban proletariat.
For those who remained in the countryside there was the increased intensity of the
narcotics trade to contend with, but this was, initially, less dramatically realised in
Nariño as it was in other areas of Colombia. Before we assess just how strongly the
clientalism can still be felt today amongst the outgrowers and contract farmers of the
twenty-first century, let us first understand how these development strategies have
become possible. Much legislature was passed during the extended rule of Colombian
Liberal Presidents, from 1986-1998, that directly benefitted members of ethnic
communities. The first to be signed was the ILO‟s (International Labour
Organisation) Convention 169 (Indigenous and Tribal Peoples‟ Convention); it
emphasises the human and fundamental rights that should be applied
indiscriminately to all indigenous and tribal peoples. In 1991, a new Constitution was
passed and renamed the „Constitution of Rights‟, replacing the last version passed in
1886. This document directly refers to indigenous and black peoples in a number of
its articles. Afro-Colombians were to be further recognised in Law 70, passed in 1993,
under former President César Gaviria Trujillo, and titled „In Recognition of the Right
of Black Colombians to Collectively Own and Occupy their Ancestral Lands‟.
In almost all communiqués issued by Colombian organisations protecting either
indigenous or black communities, if the content is one of distress, it will inevitably
mention one of the three crucial recognitions of the rights of marginalised groups,
often referencing the 2007 United Nations Declaration of the Rights of Indigenous
Peoples too. To analyse them all is not within the remit of this article , but the
overarching focus is on land occupancy, and the titles and recognition of land tenure:
indigenous „reserves‟ are similar to „Black Communities‟ in the eyes of the laws in
that it is stipulated that the groups receiving collective title will continue to maintain,
preserve, and favour the land, whilst simultaneously practicing their traditional
lifestyle guided by their own idiosyncratic cosmovisions. As this article will go on to
show, these titles have on occasions been adhered to, but also flagrantly ignored by a
number of public and private entities.
The recognition mentioned above is not to be ignored. Law 70 is one of the most
celebrated in Latin America for the direct rights it empowers black communities with
in Colombia. It is important, additionally, to highlight that both Law 70 and the 1991
Constitution permit the collaboration of communities with external parties, as long
as they comply with the administrative entity of natural and renewable resources.
Article 57 of the aforementioned Law 70 best synthesises the intentions of this
potential development model,
The National Government will create a commission to study and to formulate a
developmental plan for the Black Communities. This commission will begin to
operate once the President of the Republic is elected and with the approval of the
National Development Plan CONPES. That plan will propose long-term policies
and will become the frame of reference so that policies of the National Development
Plan respect the ethnic diversity of the Nation and promote the sustainable
development of those communities in accordance with their own vision. This will be
a technical commission with ample knowledge of the realities of the Black
Communities. And, in order to create it, the proposals of the Black Communities will
be taken into account. The Department of National Planning will be responsible for
financing the expenses for its proper functioning.
By „collaborating‟ with multinationals, the idea of the outgrower model is that AfroColombians can cultivate their lands profitably, benefitting the country and local
residents economically whilst indirectly contributing to a sustainable future in terms
of renewable energy use and satisfying demand. The outgrower system, rather than
being a fair trade model, more closely follows a free trade model in its use of
cooperatives and direct access to global markets given the international status of the
companies for which they work.
The outgrower scheme and land grab
It would be prudent at this point to closely consider the outgrower scheme and how it
has been implemented in Nariño. The scheme brings together four key elements:
- a central facility surrounded by growers who produce on their own land under
contract;
- the provision of inputs and technical assistance to growers;
- guarantees to purchase the growers' crop subject to meeting predefined
standards;
- growers typically receiving a pre-agreed percentage of the final sales price of
their product, thus leaving them still fully exposed to price volatility.
In Nariño, the outgrower scheme is organised around processing factories that are
also linked to the traders and exporters operating in the region - such as Acepalma - ,
as well as with the input of supplies, the Colombian Government and government
agencies such as Corponariño or the USAID-funded Cordeagropaz (Corporación para
el Desarrollo Agroempresarial de Tumaco). The latter is a corporation with
Government backing that has done much to fuel the agroindustry in Nariño.
According to Øygard, Borchgrevink, Lazaro and Temo (2002) the success of the
outgrower scheme is attributable to the following,
Increases in agricultural production and productivity… [and] … synergies that
develop between sugarcane outgrowers (individual farmers), the outgrowers'
association and the processing factory (the buyer of farmers' produce) are the keys
to the success of the development effort and thus the possibilities of reducing
poverty.
Most of the communities that work the oil palm live in communities located along
the Mira River, near the border with Ecuador, where they collectively own their land
(Law 70) and govern themselves through community councils. It is not only large
scale farmers who have bought into the scheme. Incentives and loans were created
following the establishment of the regional corporations Corponariño and
Cordeagropaz (Corporation for the Agricultural Development
Contrary to what the above title might imply, this section does not wish to suggest
that the plethora of legislature that came to be passed under the Liberal parties
extended reign in Colombia (1986-1998) has been sequentially undermined by the
Presidents that have followed. Indeed, what we cannot help but notice is that much
that has been said about Colombia post-La Violencia makes itself evident when we
consider the growth of the palm oil industry in Nariño.
The undeclared civil war that began in Colombia from 1948 following the
assassination of the Liberal and populist movement leader Jorge Eliécer Gaitán,
commonly known as La Violencia, imbued the country with a deep-seated trauma
that would dog the optimism of the heady sixties. Between 80 000 - 400 000 are
estimated to have died in a war where killing became ritualistic to the point of being
creative and whose culmination is still being debated to this day.
The immediate post-Violencia period can be analysed as a moment of stasis in which
the political elite instigated the Frente Nacional (1958-1974) – a symbiotic rotating
government between the only two legitimate political parties, Liberal and
Conservative to prevent any return to the atrocious levels of violence and
suppression that had been experienced. Although the conflict was fought with an
even larger popular presence than the celebrated Mexican Revolution, it concluded
in a return of the conservatism that had always prevailed.
Colombia did not experience –nor has it ever– a prolonged and effectual social
revolution, through which most Latin American countries, and their oppressed, have
established a contestatory voice. The Frente Nacional was handed the guise of an
outward pacification; instead, it was a strategic gesture of solidarity between the two
legitimate plutocratic parties. For the poorest and majority of Colombians this
bipartisan amalgamation meant nothing. For others it was political treachery and it
also meant the gagging of any viable political alternative as they were made illegal.
Whilst we should not solely attribute the gravity of the current situation to a lack of
social revolution or the „deletion of the past‟ carried out by the Frente Nacional, the
spirit of these marked shifts in political dynamic are still felt in the country‟s
zeitgeist. According to sociologist William Ospina the Frente Nacional never
represented modern Colombia and continued,
[...] without a territorial project, without a sensible and particular development
plan, without an accord taking advantage of its resources’.
As the powers that be orientated their politics in favour of the accumulation of
capital, and the legacy of the clientalism and schlerotic system engendered by the
Frente Nacional left its scar on the political agenda, Colombia moved towards what
Palacios calls the Interregnum, a state unable to cope with its own powerful
centrifugal forces, as the masses moved to the cities, forming renowned vicar turned
guerrilla Camilo Torres‟ urban proletariat.
For those who remained in the countryside there was the increased intensity of the
narcotics trade to contend with, but this was, initially, less dramatically realised in
Nariño as it was in other areas of Colombia. Before we assess just how strongly the
clientalism can still be felt today amongst the outgrowers and contract farmers of the
twenty-first century, let us first understand how these development strategies have
become possible. Much legislature was passed during the extended rule of Colombian
Liberal Presidents, from 1986-1998, that directly benefitted members of ethnic
communities. The first to be signed was the ILO‟s (International Labour
Organisation) Convention 169 (Indigenous and Tribal Peoples‟ Convention); it
emphasises the human and fundamental rights that should be applied
indiscriminately to all indigenous and tribal peoples. In 1991, a new Constitution was
passed and renamed the „Constitution of Rights‟, replacing the last version passed in
1886. This document directly refers to indigenous and black peoples in a number of
its articles. Afro-Colombians were to be further recognised in Law 70, passed in 1993,
under former President César Gaviria Trujillo, and titled „In Recognition of the Right
of Black Colombians to Collectively Own and Occupy their Ancestral Lands‟.
In almost all communiqués issued by Colombian organisations protecting either
indigenous or black communities, if the content is one of distress, it will inevitably
mention one of the three crucial recognitions of the rights of marginalised groups,
often referencing the 2007 United Nations Declaration of the Rights of Indigenous
Peoples too. To analyse them all is not within the remit of this article , but the
overarching focus is on land occupancy, and the titles and recognition of land tenure:
indigenous „reserves‟ are similar to „Black Communities‟ in the eyes of the laws in
that it is stipulated that the groups receiving collective title will continue to maintain,
preserve, and favour the land, whilst simultaneously practicing their traditional
lifestyle guided by their own idiosyncratic cosmovisions. As this article will go on to
show, these titles have on occasions been adhered to, but also flagrantly ignored by a
number of public and private entities.
The recognition mentioned above is not to be ignored. Law 70 is one of the most
celebrated in Latin America for the direct rights it empowers black communities with
in Colombia. It is important, additionally, to highlight that both Law 70 and the 1991
Constitution permit the collaboration of communities with external parties, as long
as they comply with the administrative entity of natural and renewable resources.
Article 57 of the aforementioned Law 70 best synthesises the intentions of this
potential development model,
The National Government will create a commission to study and to formulate a
developmental plan for the Black Communities. This commission will begin to
operate once the President of the Republic is elected and with the approval of the
National Development Plan CONPES. That plan will propose long-term policies
and will become the frame of reference so that policies of the National Development
Plan respect the ethnic diversity of the Nation and promote the sustainable
development of those communities in accordance with their own vision. This will be
a technical commission with ample knowledge of the realities of the Black
Communities. And, in order to create it, the proposals of the Black Communities will
be taken into account. The Department of National Planning will be responsible for
financing the expenses for its proper functioning.
By „collaborating‟ with multinationals, the idea of the outgrower model is that AfroColombians can cultivate their lands profitably, benefitting the country and local
residents economically whilst indirectly contributing to a sustainable future in terms
of renewable energy use and satisfying demand. The outgrower system, rather than
being a fair trade model, more closely follows a free trade model in its use of
cooperatives and direct access to global markets given the international status of the
companies for which they work.
The outgrower scheme and land grab
It would be prudent at this point to closely consider the outgrower scheme and how it
has been implemented in Nariño. The scheme brings together four key elements:
- a central facility surrounded by growers who produce on their own land under
contract;
- the provision of inputs and technical assistance to growers;
- guarantees to purchase the growers' crop subject to meeting predefined
standards;
- growers typically receiving a pre-agreed percentage of the final sales price of
their product, thus leaving them still fully exposed to price volatility.
In Nariño, the outgrower scheme is organised around processing factories that are
also linked to the traders and exporters operating in the region - such as Acepalma - ,
as well as with the input of supplies, the Colombian Government and government
agencies such as Corponariño or the USAID-funded Cordeagropaz (Corporación para
el Desarrollo Agroempresarial de Tumaco). The latter is a corporation with
Government backing that has done much to fuel the agroindustry in Nariño.
According to Øygard, Borchgrevink, Lazaro and Temo (2002) the success of the
outgrower scheme is attributable to the following,
Increases in agricultural production and productivity… [and] … synergies that
develop between sugarcane outgrowers (individual farmers), the outgrowers'
association and the processing factory (the buyer of farmers' produce) are the keys
to the success of the development effort and thus the possibilities of reducing
poverty.
Most of the communities that work the oil palm live in communities located along
the Mira River, near the border with Ecuador, where they collectively own their land
(Law 70) and govern themselves through community councils. It is not only large
scale farmers who have bought into the scheme. Incentives and loans were created
following the establishment of the regional corporations Corponariño and
Cordeagropaz (Corporation for the Agricultural Development
0/5000
กฎหมายเสรีการ pragmatism หัวเก่าขัดกับอะไรชื่อเรื่องข้างบนอาจเป็นสิทธิ์แบบ ส่วนนี้ไม่ต้องแนะนำ ที่มายทูลเกล้าทูลกระหม่อมที่มาผ่านเข้าใต้ฝ่ายเสรีนิยม รัชกาลขยายในโคลัมเบีย (1986-1998) ได้รับการละเลยตามลำดับโดย ประธานาธิบดีที่ได้ปฏิบัติตาม แน่นอน เราไม่สามารถช่วยแต่แจ้งเป็นที่มาก มีการกล่าวเกี่ยวกับโคลัมเบียลงลา Violencia ทำให้ตัวเองเห็นได้ชัดเมื่อเรา พิจารณาการเจริญเติบโตของอุตสาหกรรมน้ำมันปาล์มใน Nariñoสภาวะสงครามกลางเมืองที่เริ่มจากต่อ 1948 ในโคลัมเบีย เสรีและผู้นำขบวนการประชานิยม Jorge Eliécer Gaitán การลอบสังหาร โดยทั่วไปหรือที่เรียกว่า La Violencia โชกโชนประเทศบาดเจ็บฝังลึก ที่จะสุนัขมองในแง่ดีของ heady sixties อยู่ระหว่าง 80 000-400 000 คาดว่าจะได้ตายในสงครามที่ฆ่ากลายเป็นว่าจุดถูก สร้างสรรค์และสุดที่จะยังคงอยู่ยังคงนี้ สามารถ analysed ระยะ Violencia ลงทันทีเป็นเวลาดีที่ชนชั้นนำทางการเมือง instigated Frente Nacional (1958-1974) – symbiotic หมุน รัฐบาลระหว่างสองถูกต้องตามกฎหมายพรรคการเมือง เสรีนิยม และ หัวเก่าเพื่อป้องกันการกลับไปยังระดับโหดร้ายความรุนแรง และ ปราบปรามที่ได้รับประสบการณ์ แม้ว่าความขัดแย้งถูกสู้กับการ การแสดงตนนิยมแม้มีขนาดใหญ่กว่าการปฏิวัติเม็กซิกันเฉลิมฉลอง สรุป ในคืนอนุรักษนิยมที่แผ่ขยายไปได้เสมอ โคลอมเบียไม่ มี – ไม่มีเคย– นาน และ effectual ทางสังคม การปฏิวัติ ซึ่งประเทศละตินอเมริกันส่วนใหญ่ ความอ่อนแอ มี สร้างเสียง contestatory Frente Nacional ถูกมอบครอบตัว แบบภายนอก แทน เป็นรูปแบบเชิงกลยุทธ์ของการสมานฉันท์ระหว่างสอง ฝ่าย plutocratic ถูกต้องตามกฎหมาย จนที่สุด และส่วนใหญ่ Colombians นี้ ควบบริษัทสองหมายถึง อะไร ผู้อื่น จะถูกทรยศหักหลังทางการเมืองและ นอกจากนี้ยัง หมายถึง การ gagging ของทางเลือกทางการเมืองใด ๆ ได้ ตามที่พวกเขาทำไม่ถูกต้องในขณะที่เราควรไม่แต่เพียงผู้เดียวของแอตทริบิวต์แรงโน้มถ่วงของสถานการณ์ปัจจุบันเพื่อการขาด การปฏิวัติทางสังคมหรือ "ลบ past‟ ที่ดำเนินการ โดย Frente Nacional การ วิญญาณของกะการทำเครื่องหมายในแบบไดนามิกที่การเมืองยังรู้สึกว่าใน country‟s zeitgeist ตาม sociologist William Ospina Frente Nacional ไม่ แสดงโคลัมเบียที่ทันสมัย และต่อ เนื่อง [...] โดยโครงการที่ดินแดน ไม่เหมาะสม และการพัฒนา วางแผน โดยแอคคอร์ดเป็นประโยชน์ของทรัพยากร เป็นกลุ่มอำนาจทางการเมืองของพวกเขาลงสะสมของเล็ก ๆ เงินทุน และมรดกของระบบ clientalism และ schlerotic engendered โดย Frente Nacional ทิ้งแผลเป็นวาระทางการเมือง โคลัมเบียย้ายต่อสิ่ง Palacios เรียก Interregnum รัฐไม่สามารถจัดการกับตนเองมีประสิทธิภาพ กองกำลังแรงเหวี่ยง เป็นฝูงย้ายไปเมือง เป็นตัวแทนท่องเที่ยวที่เปิด โจร Camilo Torres‟ เมืองกรุงฯผู้ที่อยู่ในชนบทมีความเข้มเพิ่มขึ้นของการ ยาเสพติดค้าแข่ง แต่นี้ เริ่มต้น อย่างน้อยมากเองก็ยังคิดใน Nariño เหมือนอยู่ในพื้นที่อื่น ๆ ของโคลัมเบีย ก่อนที่เราประเมินเพียงว่าขอ clientalism สามารถยังคงรู้สึกวันนี้หมู่ outgrowers และเกษตรกรสัญญา ศตวรรษที่ยี่สิบแรก ให้เราครั้งแรกเข้าใจว่ากลยุทธ์เหล่านี้พัฒนาได้ เป็นไปได้ ทูลเกล้าทูลกระหม่อมมากถูกส่งผ่านระหว่างกฎการเพิ่มเติมของประเทศโคลอมเบียประธานฝ่ายเสรีนิยม จากปี 1986-1998 ที่ benefitted สมาชิกของชนกลุ่มน้อยโดยตรง ชุมชน แรกที่ลงทะเบียนได้ ILO‟s (แรงงานนานาชาติ ประชุมองค์กร) 169 (ประชุมชน และชาว Peoples‟); มันเน้นสิทธิมนุษย์ และพื้นฐานที่ควรใช้ indiscriminately การทั้งหมด และชาวไทยพื้นเมืองคนนั้น ในปีพ.ศ. 2534 รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ได้ ส่งผ่าน และเปลี่ยนชื่อ "รัฐธรรมนูญของ Rights‟ การเปลี่ยนผ่านในรุ่นล่าสุด 1886. กล่าวโดยตรงถึงคนดำ และคนพื้นเมืองใน บทความของ อัฟโฟร-Colombians ได้รับเพิ่มเติมในกฎหมาย 70 ผ่านในปี 1993 อดีตประธาน César Gaviria ทรูจิลโล่ และชื่อว่า "ในการรับรู้ของขวา ของ Colombians ดำเองโดยรวมและการครอบครองของพวกเขา Lands‟ โบราณ ใน communiqués เกือบทั้งหมดที่ออก โดยองค์กรที่โคลัมเบียป้องกัน ชุมชนพื้นเมือง หรือดำ ถ้าเนื้อหาเป็นหนึ่งของความทุกข์ มันย่อมจะ พูดถึงหนึ่งในรางวัลสำคัญสามสิทธิของกลุ่ม marginalised มักจะอ้างปฏิญญาสหประชาชาติ 2007 ว่าด้วยสิทธิพื้นเมือง คนเกินไป การวิเคราะห์ความต้องการเหล่านั้น ทั้งหมดไม่อยู่ในรายของบทความนี้ แต่ คัดสรรความอยู่ พักที่ดิน และชื่อ และการรับรู้ของอายุงานที่ดิน:พื้นเมือง "reserves‟ จะคล้ายกับ"สีดำ Communities‟ ในสายตาของกฎหมายใน ที่กำหนดว่า กลุ่มที่ได้รับชื่อเรื่องรวมจะยังคงรักษา รักษา และโปรดปรานที่ดิน ขณะพร้อมกันฝึกของพวกเขาแบบดั้งเดิม ชีวิตที่แนะนำ โดย cosmovisions ตน idiosyncratic บทความนี้จะไปกับ แสดง ชื่อเหล่านี้มีในโอกาสถูกปฏิบัติตามไป แต่ยัง flagrantly ละเว้นโดยมี จำนวนของหน่วยของรัฐ และเอกชนการรับรู้ดังกล่าวข้างต้นได้ไม่ถูกละเว้น 70 กฎหมายเป็นหนึ่งในสุด เฉลิมฉลองในริกาสิทธิตรงเอกลักษณ์ชุมชนสีดำด้วย ในโคลัมเบีย มันเป็นสิ่งสำคัญ นอกจากนี้ เน้นที่กฎหมาย 70 และในปี 1991 รัฐธรรมนูญอนุญาตให้ทำงานร่วมกันของชุมชนกับบุคคลภายนอก เป็นเวลานาน ขณะที่พวกเขาสอดคล้องกับเอนทิตีการดูแลทรัพยากรธรรมชาติ และทดแทน บทที่ 57 ของกฎหมาย 70 ดังกล่าวสุด synthesises ความตั้งใจนี้ รูปแบบการพัฒนาศักยภาพ รัฐบาลแห่งชาติจะสร้างเสริม การเรียน และ การกำหนดเป็น แผนการพัฒนาสำหรับชุมชนสีดำ คณะกรรมการจะเริ่ม ทำงาน เมื่อมีการเลือกตั้งประธานาธิบดีของสาธารณรัฐ และ มีการอนุมัติการ แผนพัฒนาแห่งชาติ CONPES แผนการที่จะเสนอนโยบายระยะยาว และจะกลายเป็นการอ้างอิงของเฟรมดังนั้นนโยบายการพัฒนาประเทศ แผนเคารพความหลากหลายทางชาติพันธุ์ของประเทศ และส่งเสริมที่ยั่งยืน การพัฒนาของชุมชนที่สอดคล้องกับวิสัยทัศน์ของตนเอง นี้จะ คณะกรรมการวิชาการ มีความรู้กว้างขวางจริงของสีดำ ชุมชน และ เพื่อสร้าง ข้อเสนอของชุมชนสีดำจะ สามารถนำมาพิจารณา แผนกของชาติวางแผนจะรับผิดชอบ เงินค่าใช้จ่ายสำหรับการทำงานเหมาะสมโดย "collaborating‟ กับบริษัท ความคิดของแบบจำลอง outgrower เป็นว่า AfroColombians สามารถปลูกดินแดนของพวกเขา profitably ประโยชน์ประเทศและท้องถิ่น คนปากกัดตีนถีบในขณะที่อ้อมให้เกิดอนาคตที่ยั่งยืนใน ใช้พลังงานทดแทนและความต้องการความพึงพอใจ ระบบ outgrower, rather กว่า เป็นแบบแฟร์เทรด เพิ่มเติมอย่างใกล้ชิดตามแบบการค้าเสรีในการ สหกรณ์รวมถึงกำหนดสถานะระหว่างประเทศของตลาดโลกโดยตรง บริษัทที่ทำงาน การ outgrower แผนและที่ดินคว้ามันจะระมัดระวังในจุดนี้เพื่อพิจารณาโครงร่าง outgrower อย่างใกล้ชิด และอย่างไรนั้น มีการใช้ใน Nariño แผนงานการรวมสี่องค์ประกอบที่สำคัญ:-สิ่งอำนวยความสะดวกส่วนกลางล้อมรอบ ด้วยเกษตรกรผู้ผลิตในที่ดินของตนเองภายใต้ สัญญา-จัดเตรียมปัจจัยการผลิตและช่วยเหลือทางเทคนิคเพื่อเกษตรกร-รับประกันซื้อพืชผลของเกษตรกรอาจ มีการประชุมล่วงหน้า มาตรฐาน -เกษตรกรจะได้รับเปอร์เซ็นต์ก่อนตกลงราคาขายสุดท้ายของ ผลิตภัณฑ์ของพวกเขา จึง ออกจากพวกเขายังคงครบครันสัมผัสกับความผันผวนของราคา ใน Nariño บทโครงร่าง outgrower รอบโรงงานที่มีการประมวลผล นอกจากนี้ยัง เชื่อมโยงกับผู้ค้าและผู้ส่งออกปฏิบัติการในภูมิภาค -เช่น Acepalma -, เช่นกันเช่นเดียวกับการป้อนวัสดุ รัฐบาลโคลัมเบีย และรัฐบาล หน่วยงานเช่น Corponariño หรือ Cordeagropaz สนับสนุนโดย USAID (พารา Corporación el Desarrollo Agroempresarial de Tumaco) หลังเป็นบริษัทด้วย การสำรองข้อมูลที่รัฐบาลได้ทำมาก agroindustry ใน Nariño เชื้อเพลิง ตาม Øygard, Borchgrevink ชลาซาโรคา และ Temo (2002) ความสำเร็จของการ โครงร่าง outgrower ถูกรวมต่อไปนี้ เพิ่มผลิตทางการเกษตรและผลผลิต... [และ]...แยบยลที่ พัฒนาระหว่างอ้อย outgrowers (เกษตรกรแต่ละ), outgrowers ที่' สมาคมและโรงงานแปรรูป (ซื้อของเกษตรกรผลิต) มีคีย์ ความสำเร็จของความพยายามพัฒนา และไปลด ความยากจน ชุมชนที่ทำงานปาล์มน้ำมันส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในชุมชนที่อยู่ตาม แม่น้ำมิร่า ใกล้ชายแดนกับประเทศเอกวาดอร์ ที่พวกเขาเรียกเจ้าแผ่นดิน(กฎหมาย 70) และควบคุมตัวเองผ่านสภาชุมชน มันไม่ใหญ่ มาตราส่วนเกษตรกรที่ซื้อเป็นชุดรูปแบบ สร้างแรงจูงใจและเงินกู้ยืม ต่อสถานประกอบการในภูมิภาคบริษัท Corponariño และ Cordeagropaz (บริษัทพัฒนาเกษตร
การแปล กรุณารอสักครู่..
Liberal law to conservative pragmatism
Contrary to what the above title might imply, this section does not wish to suggest
that the plethora of legislature that came to be passed under the Liberal parties
extended reign in Colombia (1986-1998) has been sequentially undermined by the
Presidents that have followed. Indeed, what we cannot help but notice is that much
that has been said about Colombia post-La Violencia makes itself evident when we
consider the growth of the palm oil industry in Nariño.
The undeclared civil war that began in Colombia from 1948 following the
assassination of the Liberal and populist movement leader Jorge Eliécer Gaitán,
commonly known as La Violencia, imbued the country with a deep-seated trauma
that would dog the optimism of the heady sixties. Between 80 000 - 400 000 are
estimated to have died in a war where killing became ritualistic to the point of being
creative and whose culmination is still being debated to this day.
The immediate post-Violencia period can be analysed as a moment of stasis in which
the political elite instigated the Frente Nacional (1958-1974) – a symbiotic rotating
government between the only two legitimate political parties, Liberal and
Conservative to prevent any return to the atrocious levels of violence and
suppression that had been experienced. Although the conflict was fought with an
even larger popular presence than the celebrated Mexican Revolution, it concluded
in a return of the conservatism that had always prevailed.
Colombia did not experience –nor has it ever– a prolonged and effectual social
revolution, through which most Latin American countries, and their oppressed, have
established a contestatory voice. The Frente Nacional was handed the guise of an
outward pacification; instead, it was a strategic gesture of solidarity between the two
legitimate plutocratic parties. For the poorest and majority of Colombians this
bipartisan amalgamation meant nothing. For others it was political treachery and it
also meant the gagging of any viable political alternative as they were made illegal.
Whilst we should not solely attribute the gravity of the current situation to a lack of
social revolution or the „deletion of the past‟ carried out by the Frente Nacional, the
spirit of these marked shifts in political dynamic are still felt in the country‟s
zeitgeist. According to sociologist William Ospina the Frente Nacional never
represented modern Colombia and continued,
[...] without a territorial project, without a sensible and particular development
plan, without an accord taking advantage of its resources’.
As the powers that be orientated their politics in favour of the accumulation of
capital, and the legacy of the clientalism and schlerotic system engendered by the
Frente Nacional left its scar on the political agenda, Colombia moved towards what
Palacios calls the Interregnum, a state unable to cope with its own powerful
centrifugal forces, as the masses moved to the cities, forming renowned vicar turned
guerrilla Camilo Torres‟ urban proletariat.
For those who remained in the countryside there was the increased intensity of the
narcotics trade to contend with, but this was, initially, less dramatically realised in
Nariño as it was in other areas of Colombia. Before we assess just how strongly the
clientalism can still be felt today amongst the outgrowers and contract farmers of the
twenty-first century, let us first understand how these development strategies have
become possible. Much legislature was passed during the extended rule of Colombian
Liberal Presidents, from 1986-1998, that directly benefitted members of ethnic
communities. The first to be signed was the ILO‟s (International Labour
Organisation) Convention 169 (Indigenous and Tribal Peoples‟ Convention); it
emphasises the human and fundamental rights that should be applied
indiscriminately to all indigenous and tribal peoples. In 1991, a new Constitution was
passed and renamed the „Constitution of Rights‟, replacing the last version passed in
1886. This document directly refers to indigenous and black peoples in a number of
its articles. Afro-Colombians were to be further recognised in Law 70, passed in 1993,
under former President César Gaviria Trujillo, and titled „In Recognition of the Right
of Black Colombians to Collectively Own and Occupy their Ancestral Lands‟.
In almost all communiqués issued by Colombian organisations protecting either
indigenous or black communities, if the content is one of distress, it will inevitably
mention one of the three crucial recognitions of the rights of marginalised groups,
often referencing the 2007 United Nations Declaration of the Rights of Indigenous
Peoples too. To analyse them all is not within the remit of this article , but the
overarching focus is on land occupancy, and the titles and recognition of land tenure:
indigenous „reserves‟ are similar to „Black Communities‟ in the eyes of the laws in
that it is stipulated that the groups receiving collective title will continue to maintain,
preserve, and favour the land, whilst simultaneously practicing their traditional
lifestyle guided by their own idiosyncratic cosmovisions. As this article will go on to
show, these titles have on occasions been adhered to, but also flagrantly ignored by a
number of public and private entities.
The recognition mentioned above is not to be ignored. Law 70 is one of the most
celebrated in Latin America for the direct rights it empowers black communities with
in Colombia. It is important, additionally, to highlight that both Law 70 and the 1991
Constitution permit the collaboration of communities with external parties, as long
as they comply with the administrative entity of natural and renewable resources.
Article 57 of the aforementioned Law 70 best synthesises the intentions of this
potential development model,
The National Government will create a commission to study and to formulate a
developmental plan for the Black Communities. This commission will begin to
operate once the President of the Republic is elected and with the approval of the
National Development Plan CONPES. That plan will propose long-term policies
and will become the frame of reference so that policies of the National Development
Plan respect the ethnic diversity of the Nation and promote the sustainable
development of those communities in accordance with their own vision. This will be
a technical commission with ample knowledge of the realities of the Black
Communities. And, in order to create it, the proposals of the Black Communities will
be taken into account. The Department of National Planning will be responsible for
financing the expenses for its proper functioning.
By „collaborating‟ with multinationals, the idea of the outgrower model is that AfroColombians can cultivate their lands profitably, benefitting the country and local
residents economically whilst indirectly contributing to a sustainable future in terms
of renewable energy use and satisfying demand. The outgrower system, rather than
being a fair trade model, more closely follows a free trade model in its use of
cooperatives and direct access to global markets given the international status of the
companies for which they work.
The outgrower scheme and land grab
It would be prudent at this point to closely consider the outgrower scheme and how it
has been implemented in Nariño. The scheme brings together four key elements:
- a central facility surrounded by growers who produce on their own land under
contract;
- the provision of inputs and technical assistance to growers;
- guarantees to purchase the growers' crop subject to meeting predefined
standards;
- growers typically receiving a pre-agreed percentage of the final sales price of
their product, thus leaving them still fully exposed to price volatility.
In Nariño, the outgrower scheme is organised around processing factories that are
also linked to the traders and exporters operating in the region - such as Acepalma - ,
as well as with the input of supplies, the Colombian Government and government
agencies such as Corponariño or the USAID-funded Cordeagropaz (Corporación para
el Desarrollo Agroempresarial de Tumaco). The latter is a corporation with
Government backing that has done much to fuel the agroindustry in Nariño.
According to Øygard, Borchgrevink, Lazaro and Temo (2002) the success of the
outgrower scheme is attributable to the following,
Increases in agricultural production and productivity… [and] … synergies that
develop between sugarcane outgrowers (individual farmers), the outgrowers'
association and the processing factory (the buyer of farmers' produce) are the keys
to the success of the development effort and thus the possibilities of reducing
poverty.
Most of the communities that work the oil palm live in communities located along
the Mira River, near the border with Ecuador, where they collectively own their land
(Law 70) and govern themselves through community councils. It is not only large
scale farmers who have bought into the scheme. Incentives and loans were created
following the establishment of the regional corporations Corponariño and
Cordeagropaz (Corporation for the Agricultural Development
Contrary to what the above title might imply, this section does not wish to suggest
that the plethora of legislature that came to be passed under the Liberal parties
extended reign in Colombia (1986-1998) has been sequentially undermined by the
Presidents that have followed. Indeed, what we cannot help but notice is that much
that has been said about Colombia post-La Violencia makes itself evident when we
consider the growth of the palm oil industry in Nariño.
The undeclared civil war that began in Colombia from 1948 following the
assassination of the Liberal and populist movement leader Jorge Eliécer Gaitán,
commonly known as La Violencia, imbued the country with a deep-seated trauma
that would dog the optimism of the heady sixties. Between 80 000 - 400 000 are
estimated to have died in a war where killing became ritualistic to the point of being
creative and whose culmination is still being debated to this day.
The immediate post-Violencia period can be analysed as a moment of stasis in which
the political elite instigated the Frente Nacional (1958-1974) – a symbiotic rotating
government between the only two legitimate political parties, Liberal and
Conservative to prevent any return to the atrocious levels of violence and
suppression that had been experienced. Although the conflict was fought with an
even larger popular presence than the celebrated Mexican Revolution, it concluded
in a return of the conservatism that had always prevailed.
Colombia did not experience –nor has it ever– a prolonged and effectual social
revolution, through which most Latin American countries, and their oppressed, have
established a contestatory voice. The Frente Nacional was handed the guise of an
outward pacification; instead, it was a strategic gesture of solidarity between the two
legitimate plutocratic parties. For the poorest and majority of Colombians this
bipartisan amalgamation meant nothing. For others it was political treachery and it
also meant the gagging of any viable political alternative as they were made illegal.
Whilst we should not solely attribute the gravity of the current situation to a lack of
social revolution or the „deletion of the past‟ carried out by the Frente Nacional, the
spirit of these marked shifts in political dynamic are still felt in the country‟s
zeitgeist. According to sociologist William Ospina the Frente Nacional never
represented modern Colombia and continued,
[...] without a territorial project, without a sensible and particular development
plan, without an accord taking advantage of its resources’.
As the powers that be orientated their politics in favour of the accumulation of
capital, and the legacy of the clientalism and schlerotic system engendered by the
Frente Nacional left its scar on the political agenda, Colombia moved towards what
Palacios calls the Interregnum, a state unable to cope with its own powerful
centrifugal forces, as the masses moved to the cities, forming renowned vicar turned
guerrilla Camilo Torres‟ urban proletariat.
For those who remained in the countryside there was the increased intensity of the
narcotics trade to contend with, but this was, initially, less dramatically realised in
Nariño as it was in other areas of Colombia. Before we assess just how strongly the
clientalism can still be felt today amongst the outgrowers and contract farmers of the
twenty-first century, let us first understand how these development strategies have
become possible. Much legislature was passed during the extended rule of Colombian
Liberal Presidents, from 1986-1998, that directly benefitted members of ethnic
communities. The first to be signed was the ILO‟s (International Labour
Organisation) Convention 169 (Indigenous and Tribal Peoples‟ Convention); it
emphasises the human and fundamental rights that should be applied
indiscriminately to all indigenous and tribal peoples. In 1991, a new Constitution was
passed and renamed the „Constitution of Rights‟, replacing the last version passed in
1886. This document directly refers to indigenous and black peoples in a number of
its articles. Afro-Colombians were to be further recognised in Law 70, passed in 1993,
under former President César Gaviria Trujillo, and titled „In Recognition of the Right
of Black Colombians to Collectively Own and Occupy their Ancestral Lands‟.
In almost all communiqués issued by Colombian organisations protecting either
indigenous or black communities, if the content is one of distress, it will inevitably
mention one of the three crucial recognitions of the rights of marginalised groups,
often referencing the 2007 United Nations Declaration of the Rights of Indigenous
Peoples too. To analyse them all is not within the remit of this article , but the
overarching focus is on land occupancy, and the titles and recognition of land tenure:
indigenous „reserves‟ are similar to „Black Communities‟ in the eyes of the laws in
that it is stipulated that the groups receiving collective title will continue to maintain,
preserve, and favour the land, whilst simultaneously practicing their traditional
lifestyle guided by their own idiosyncratic cosmovisions. As this article will go on to
show, these titles have on occasions been adhered to, but also flagrantly ignored by a
number of public and private entities.
The recognition mentioned above is not to be ignored. Law 70 is one of the most
celebrated in Latin America for the direct rights it empowers black communities with
in Colombia. It is important, additionally, to highlight that both Law 70 and the 1991
Constitution permit the collaboration of communities with external parties, as long
as they comply with the administrative entity of natural and renewable resources.
Article 57 of the aforementioned Law 70 best synthesises the intentions of this
potential development model,
The National Government will create a commission to study and to formulate a
developmental plan for the Black Communities. This commission will begin to
operate once the President of the Republic is elected and with the approval of the
National Development Plan CONPES. That plan will propose long-term policies
and will become the frame of reference so that policies of the National Development
Plan respect the ethnic diversity of the Nation and promote the sustainable
development of those communities in accordance with their own vision. This will be
a technical commission with ample knowledge of the realities of the Black
Communities. And, in order to create it, the proposals of the Black Communities will
be taken into account. The Department of National Planning will be responsible for
financing the expenses for its proper functioning.
By „collaborating‟ with multinationals, the idea of the outgrower model is that AfroColombians can cultivate their lands profitably, benefitting the country and local
residents economically whilst indirectly contributing to a sustainable future in terms
of renewable energy use and satisfying demand. The outgrower system, rather than
being a fair trade model, more closely follows a free trade model in its use of
cooperatives and direct access to global markets given the international status of the
companies for which they work.
The outgrower scheme and land grab
It would be prudent at this point to closely consider the outgrower scheme and how it
has been implemented in Nariño. The scheme brings together four key elements:
- a central facility surrounded by growers who produce on their own land under
contract;
- the provision of inputs and technical assistance to growers;
- guarantees to purchase the growers' crop subject to meeting predefined
standards;
- growers typically receiving a pre-agreed percentage of the final sales price of
their product, thus leaving them still fully exposed to price volatility.
In Nariño, the outgrower scheme is organised around processing factories that are
also linked to the traders and exporters operating in the region - such as Acepalma - ,
as well as with the input of supplies, the Colombian Government and government
agencies such as Corponariño or the USAID-funded Cordeagropaz (Corporación para
el Desarrollo Agroempresarial de Tumaco). The latter is a corporation with
Government backing that has done much to fuel the agroindustry in Nariño.
According to Øygard, Borchgrevink, Lazaro and Temo (2002) the success of the
outgrower scheme is attributable to the following,
Increases in agricultural production and productivity… [and] … synergies that
develop between sugarcane outgrowers (individual farmers), the outgrowers'
association and the processing factory (the buyer of farmers' produce) are the keys
to the success of the development effort and thus the possibilities of reducing
poverty.
Most of the communities that work the oil palm live in communities located along
the Mira River, near the border with Ecuador, where they collectively own their land
(Law 70) and govern themselves through community councils. It is not only large
scale farmers who have bought into the scheme. Incentives and loans were created
following the establishment of the regional corporations Corponariño and
Cordeagropaz (Corporation for the Agricultural Development
การแปล กรุณารอสักครู่..
เสรีนิยมกฎหมายขัดต่อลัทธิปฏิบัตินิยม
อนุลักษณ์ที่ชื่อข้างต้นอาจเป็นนัย ส่วนนี้ไม่ต้องแนะนำ
ที่มากมายเหลือเฟือของรัฐสภาที่ได้ผ่านใต้พรรคเสรีนิยม
ขยายการปกครองในโคลัมเบีย ( 1986-1998 ) ได้รับการพิจารณา undermined by
ประธานาธิบดีที่ตามมาได้ จริงๆแล้ว เราไม่สามารถช่วย แต่สังเกตเห็น
มากว่าที่ได้รับการกล่าวเกี่ยวกับโคลอมเบียประกาศลา violencia ทำให้ตัวเองชัดเจนเมื่อเรา
พิจารณาการเจริญเติบโตของอุตสาหกรรมน้ำมันปาล์มในนารีá o .
สงครามกลางเมืองเลือกสาขาที่เริ่มขึ้นในโคลอมเบีย จาก 1948 ต่อไปนี้
การลอบสังหารผู้นำเสรีนิยมและประชาธิปไตยเคลื่อนไหวจอร์จสอีไลและการเดิน . kgm N ,
violencia ทั่วไปเรียกว่าลา ยาก , ประเทศที่มี
บาดแผลฝังลึกนั่นหมามองในแง่ดีของอายุหกสิบเศษเข้มข้น ระหว่าง 80 , 000 - 400 , 000 มี
คาดว่าเสียชีวิตในสงคราม ที่ฆ่ากลายเป็นพิธีกรรมไปยังจุดของการเป็น
สร้างสรรค์ซึ่งเป็นถกเถียงสุดยอดยังคงไปในวันนี้
โพสต์ violencia ทันที ระยะเวลาที่สามารถวิเคราะห์ได้ตามช่วงเวลาของภาวะหยุดนิ่งที่
ชนชั้นนำทางการเมืองบงการให้เฟรนเต้ Nacional ( 1958-1974 ) –กะพรุนหมุน
รัฐบาลระหว่างสองคนเท่านั้น ตามกฎหมายพรรคการเมือง เสรีนิยมและอนุรักษ์นิยม
ป้องกันกลับไปยังระดับของความรุนแรงและการปราบปรามโหดร้าย
ที่ได้รับประสบการณ์ แม้ว่าความขัดแย้งต่อสู้กับ
ใหญ่นิยมตนกว่าฉลองเม็กซิกันปฏิวัติมันสรุป
ในการกลับมาของอนุรักษนิยมที่เสมอมากกว่า
โคลัมเบียไม่พบ ( หรือมันเคยทั้งนาน และมีผลบังคับใช้สังคม
การปฏิวัติ ซึ่งโดยส่วนใหญ่ประเทศลาตินอเมริกัน และพวกเขาถูกกดขี่ได้
สร้างเสียง contestatory . ส่วนเฟรนเต้ Nacional ถูกมอบหน้ากากของ
ความสงบภายนอก แทนมันเป็นท่าทางที่เชิงกลยุทธ์ของความสามัคคีระหว่างสอง
ถูกต้องตามกฎหมายพลูโทะคแรทฝ่าย สำหรับที่ยากจนที่สุดและส่วนใหญ่ของโคลัมเบียรวมสองฝ่ายนี้
หมายถึงอะไร สำหรับคนอื่น ๆมันคือความเลวร้ายทางการเมืองและ
ยังหมายถึง gagging ทางเลือกใดปฏิบัติทางการเมือง ตามที่พวกเขาทำให้ผิดกฎหมาย
อนุลักษณ์ที่ชื่อข้างต้นอาจเป็นนัย ส่วนนี้ไม่ต้องแนะนำ
ที่มากมายเหลือเฟือของรัฐสภาที่ได้ผ่านใต้พรรคเสรีนิยม
ขยายการปกครองในโคลัมเบีย ( 1986-1998 ) ได้รับการพิจารณา undermined by
ประธานาธิบดีที่ตามมาได้ จริงๆแล้ว เราไม่สามารถช่วย แต่สังเกตเห็น
มากว่าที่ได้รับการกล่าวเกี่ยวกับโคลอมเบียประกาศลา violencia ทำให้ตัวเองชัดเจนเมื่อเรา
พิจารณาการเจริญเติบโตของอุตสาหกรรมน้ำมันปาล์มในนารีá o .
สงครามกลางเมืองเลือกสาขาที่เริ่มขึ้นในโคลอมเบีย จาก 1948 ต่อไปนี้
การลอบสังหารผู้นำเสรีนิยมและประชาธิปไตยเคลื่อนไหวจอร์จสอีไลและการเดิน . kgm N ,
violencia ทั่วไปเรียกว่าลา ยาก , ประเทศที่มี
บาดแผลฝังลึกนั่นหมามองในแง่ดีของอายุหกสิบเศษเข้มข้น ระหว่าง 80 , 000 - 400 , 000 มี
คาดว่าเสียชีวิตในสงคราม ที่ฆ่ากลายเป็นพิธีกรรมไปยังจุดของการเป็น
สร้างสรรค์ซึ่งเป็นถกเถียงสุดยอดยังคงไปในวันนี้
โพสต์ violencia ทันที ระยะเวลาที่สามารถวิเคราะห์ได้ตามช่วงเวลาของภาวะหยุดนิ่งที่
ชนชั้นนำทางการเมืองบงการให้เฟรนเต้ Nacional ( 1958-1974 ) –กะพรุนหมุน
รัฐบาลระหว่างสองคนเท่านั้น ตามกฎหมายพรรคการเมือง เสรีนิยมและอนุรักษ์นิยม
ป้องกันกลับไปยังระดับของความรุนแรงและการปราบปรามโหดร้าย
ที่ได้รับประสบการณ์ แม้ว่าความขัดแย้งต่อสู้กับ
ใหญ่นิยมตนกว่าฉลองเม็กซิกันปฏิวัติมันสรุป
ในการกลับมาของอนุรักษนิยมที่เสมอมากกว่า
โคลัมเบียไม่พบ ( หรือมันเคยทั้งนาน และมีผลบังคับใช้สังคม
การปฏิวัติ ซึ่งโดยส่วนใหญ่ประเทศลาตินอเมริกัน และพวกเขาถูกกดขี่ได้
สร้างเสียง contestatory . ส่วนเฟรนเต้ Nacional ถูกมอบหน้ากากของ
ความสงบภายนอก แทนมันเป็นท่าทางที่เชิงกลยุทธ์ของความสามัคคีระหว่างสอง
ถูกต้องตามกฎหมายพลูโทะคแรทฝ่าย สำหรับที่ยากจนที่สุดและส่วนใหญ่ของโคลัมเบียรวมสองฝ่ายนี้
หมายถึงอะไร สำหรับคนอื่น ๆมันคือความเลวร้ายทางการเมืองและ
ยังหมายถึง gagging ทางเลือกใดปฏิบัติทางการเมือง ตามที่พวกเขาทำให้ผิดกฎหมาย
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- ahead
- Nang Yisun her daughter Sila back from t
- sometimes referenced is my translation p
- jin's is actually a wolf...and hoseok's
- ได้ตั้งข้อสังเกตว่า แฟนๆฮังเกอร์เกมส์ใน
- Account Executive- Modern Trade- Male, a
- Okay. Is every question about Trish and
- The genomic structure of a human vesicle
- รอสักครู่นะ เดี๋ยวมา
- love is always complicated but still hum
- Darling please you have to try all your
- ท่อน้ำ แตก
- พวกเราไม่ต้องการความรักของคุณ รักของคุณ
- ทุนจดทะเบียน
- ฉันขับเอง
- The genomic structure of a human vesicle
- คาสิโนดีต่อประเทศอย่างไร
- ครูบอกให้ฉันฝึกว่ายน้ำต่อไป
- หากคุณต้องการที่จะนำไปขายให้ลูกค้า เราขอ
- 誰に会いたいの？
- ประเทศไทยเป็นยังไงบ้างคะ
- Gate keeping• Compacting Disposition Cyc
- Darling please you have to try all your
- 我还不知道。
