My goal in life is to become a writ

My goal in life is to become a writer. I have always been fond of books. As I am an only child I was very lonely. Both my parents worked, leaving me in the care of servants. When I grew older I was a latchkey kid who let herself into an empty house with a spare key. All I had for company was my pet kitten and a shelf full of books. Books made me forget the fact that I was lonely.


I could open a book and lose myself in the world that opened up to me in its pages. I wrote my first poem when I was seven years old and my first story when I was nine. My stories and poems are often published in the school magazine. It makes me feel so proud when someone tells me that they liked my story or poem.

At first I had wanted to become a doctor. But later I decided that I wanted to become a full time writer. Books have given me such pleasure and solace that I want to do the same for others through my books. Before, people could not make a living through writing alone. But now things have changed.

The huge advance that writers get has meant that good writers need not worry about income. There is more prestige attached to writing too, nowadays. My parents still hope that I will become a doctor as it means a steady income and I haven’t totally given up on it. But my real love is writing.

To hone my skills I continue to read a lot. The books I read range from classics to Harry Potter. I want to read all kinds of writers so that I get an exposure to different styles of writing. I am also hoping to go to the US to get a Master of Fine Arts in Creative Writing. It will definitely go a long way to bring me closer to my goal.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เป้าหมายของฉันในชีวิตคือการเป็นนักเขียน ฉันได้รับเสมอรักหนังสือ ในฐานะที่ผมเป็นลูกคนเดียวฉันก็เหงามาก ทั้งพ่อและแม่ของฉันทำงานออกจากฉันในความดูแลของคนรับใช้ เมื่อผมโตขึ้นผมยังเป็นเด็กกำลังโหลดที่ปล่อยให้ตัวเองเป็นบ้านที่ว่างเปล่าที่มีกุญแจสำรอง ทั้งหมดที่ฉันมีให้กับ บริษัท ลูกแมวเป็นสัตว์เลี้ยงของฉันและชั้นวางเต็มของหนังสือ หนังสือที่ทำให้ผมลืมความจริงที่ว่าฉันก็เหงา. ฉันสามารถเปิดหนังสือและสูญเสียตัวเองในโลกที่เปิดขึ้นกับผมในหน้าเว็บของตน ผมเขียนบทกวีครั้งแรกของฉันเมื่อฉันอายุได้เจ็ดขวบและเรื่องแรกของฉันเมื่อฉันอายุเก้าขวบ เรื่องราวของฉันและบทกวีที่ตีพิมพ์ในนิตยสารมักโรงเรียน มันทำให้ฉันรู้สึกมีความภาคภูมิใจเมื่อมีคนบอกฉันว่าพวกเขาชอบเรื่องหรือบทกวีของฉัน. ตอนแรกผมก็อยากจะเป็นหมอ แต่ต่อมาผมตัดสินใจว่าผมอยากจะเป็นนักเขียนที่ทำงานเต็มเวลา หนังสือมีให้ฉันมีความสุขดังกล่าวและปลอบใจที่ฉันต้องการจะทำเช่นเดียวกันสำหรับคนอื่น ๆ ผ่านหนังสือของฉัน ก่อนที่คนไม่สามารถทำให้ชีวิตผ่านการเขียนเพียงอย่างเดียว แต่ตอนนี้สิ่งที่มีการเปลี่ยนแปลง. ล่วงหน้าขนาดใหญ่ที่นักเขียนได้มีความหมายว่านักเขียนที่ดีไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับรายได้ มีศักดิ์ศรีมากขึ้นที่แนบมากับการเขียนเกินไปในปัจจุบัน พ่อแม่ของฉันยังคงหวังว่าฉันจะเป็นหมอที่มันหมายถึงรายได้ที่มั่นคงและฉันไม่ได้ทั้งหมดที่ได้รับขึ้นอยู่กับมัน แต่ความรักจริงของฉันคือการเขียน. เพื่อฝึกฝนทักษะของฉันฉันยังคงอ่านมาก หนังสือที่ผมอ่านช่วงจากคลาสสิกที่จะ Harry Potter ฉันต้องการที่จะอ่านทุกชนิดของนักเขียนเพื่อที่ฉันจะได้รับการสัมผัสกับรูปแบบที่แตกต่างกันของการเขียน นอกจากนี้ผมยังหวังที่จะไปที่สหรัฐจะได้รับปริญญาโทสาขาวิจิตรศิลป์ในการเขียนเชิงสร้างสรรค์ แน่นอนมันจะไปทางยาวที่จะนำมาให้ฉันได้ใกล้ชิดกับเป้าหมายของฉัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เป้าหมายของชีวิตคือการเป็นนักเขียน ฉันได้รับเสมอรักหนังสือ ฉันเป็น ลูกคนเดียว ผมเหงามาก ทั้งพ่อแม่ของฉันทำงาน ทิ้งให้ฉันอยู่ในความดูแลของคนรับใช้ เมื่อผมโตขึ้นผมก็ลงท้ายที่เด็กให้ตัวเองในบ้านที่ว่างเปล่าด้วยกุญแจสำรอง ทั้งหมดที่ฉันได้สำหรับ บริษัท เป็นแมวสัตว์เลี้ยงของฉันและชั้นวางเต็มรูปแบบของหนังสือ หนังสือทำให้ฉันลืมความจริงที่ว่า ผมเหงา

.ผมเปิดหนังสือ และสูญเสียตัวเองในโลกที่เปิดขึ้นมาในหน้าของ ฉันเขียนบทกวีครั้งแรกของฉันเมื่อฉันถูก 7 ขวบของผมเรื่องแรกตอนที่ฉันอายุเก้าขวบ เรื่องราวและบทกวีมักตีพิมพ์ในนิตยสารโรงเรียน มันทำให้ผมรู้สึกภูมิใจเมื่อมีคนบอกฉันว่าพวกเขาชอบของฉันเรื่องเล่าหรือบทกลอน

ตอนแรกผมก็อยากเป็นหมอแต่ต่อมาฉันตัดสินใจว่าฉันต้องการที่จะเป็นนักเขียนเต็มเวลา หนังสือมีให้ฉันความสุขดังกล่าวและปลอบใจ ที่ผมต้องการทำแบบเดียวกันกับคนอื่นผ่านหนังสือ ก่อน ผู้ที่ไม่สามารถหาเลี้ยงชีพจากการเขียนเพียงอย่างเดียว แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

ใหญ่ล่วงหน้า ที่นักเขียนได้ได้ตั้งใจ ว่า นักเขียนที่ดีต้องไม่กังวลเกี่ยวกับรายได้ ยังมีศักดิ์ศรีแนบกับการเขียนด้วยในปัจจุบัน พ่อแม่ผมก็หวังว่าผมจะได้เป็นหมอ มันหมายถึง รายได้มั่นคงและฉันยังไม่ได้เลิกกับมัน แต่ความรักที่แท้จริงของฉันคือการเขียน

เพื่อฝึกทักษะของฉันฉันยังคงอ่านหนังสือ หนังสือที่ฉันอ่านช่วงจากคลาสสิก แฮร์รี่ พอตเตอร์ ฉันต้องการที่จะอ่านทุกชนิดของนักเขียนเพื่อให้ฉันได้รับการลักษณะที่แตกต่างจากการเขียนผมก็หวังที่จะไปเรารับปริญญาโทวิจิตรศิลป์ในการเขียนเชิงสร้างสรรค์ มันคงจะไปไกลมาใกล้เป้าหมายของฉัน