Insect-transmitted disease remains

Insect-transmitted disease remains a major source of illness and death worldwide. Mosquitoes alone transmit disease to more than 700 million persons annually.1 Malaria kills 3 million persons each year, including 1 child every 30 seconds.2,3 Although insect-borne diseases currently represent a greater health problem in tropical and subtropical climates, no part of the world is immune to their risks. In the United States, arboviruses transmitted by mosquitoes continue to cause sporadic outbreaks of eastern equine encephalitis, western equine encephalitis, St. Louis encephalitis, and La Crosse encephalitis.4,5 In the fall of 1999, West Nile virus, transmitted by mosquitoes, was detected for the first time in the Western Hemisphere. In the New York City area, 62 persons infected with West Nile virus were hospitalized, and 7 persons died.6-8 The Centers for Disease Control and Prevention estimates that more than 2000 persons were infected with West Nile virus in the year 2000.9 The virus has now been detected in 27 states, and it is anticipated that it will continue to spread unabated across the United States during the next few years.9,10
Protection from arthropod bites is best achieved by avoiding infested habitats, wearing protective clothing, and using insect repellent.11,12 In many circumstances, applying repellent to the skin may be the only feasible way to protect against insect bites. Given that a single bite from an infected arthropod can result in transmission of disease, it is important to know which repellent products can be relied on to provide predictable and prolonged protection from insect bites. Commercially available insect repellents can be divided into two categories — synthetic chemicals and plant-derived essential oils. The best-known chemical insect repellent is N,N-diethyl-m-toluamide, now called N,N-diethyl-3-methylbenzamide (DEET). Many consumers, reluctant to apply DEET to their skin, deliberately seek out other repellent products. We compared the efficacy of readily available alternatives to DEET-based repellents in a controlled laboratory environment.
METHODS
Product Selection
In January 2001, we purchased a total of 16 products for testing, choosing repellents with national, rather than local, distribution (Table 1TABLE 1
Protection Times of Insect Repellents.
). Seven widely available botanical repellents were included in the study. Multiple concentrations and formulations of DEET are readily available. We chose and tested three DEET-based repellents (ranging from 4.75 to 23.8 percent DEET) that we believe represented the range of commonly purchased repellents in the United States. We also tested a controlled-release 20 percent DEET formulation to determine whether it had a longer duration of action. The only synthetic repellent containing IR3535 (ethyl butylacetylaminopropionate) that is available in the United States and three wristbands impregnated with either DEET or citronella were also tested. Finally, we tested the efficacy of a proprietary moisturizer that is commonly believed to have repellent effects.
Testing Methods
The duration of protection provided by each product was tested by means of arm-in-cage studies, in which volunteers insert their repellent-treated arms into a cage with a fixed number of unfed mosquitoes, and the elapsed time to the first bite is recorded. Testing of repellents is usually conducted either in a laboratory or at outdoor field sites.14 Conducting such studies indoors makes it possible to reduce potential confounding variables, such as wind speed, temperature, humidity, density of the mosquito population, the level of the mosquitoes' hunger, and the species of the mosquitoes, that can make it difficult to interpret comparisons among products made in outdoor-field trials. We conducted our tests with a low density of mosquitoes per cage rather than a high density (some studies use more than 250 mosquitoes per cage) because the low-density environment more accurately reflects the typical biting pressures that are encountered during most outdoor activities.
For each test, 10 disease-free, laboratory-reared Aedes aegypti female mosquitoes that were between 7 and 24 days old were placed into separate laboratory cages measuring 30 cm by 22 cm by 22 cm. A batch of 10 mosquitoes that had not been exposed to the repellent being tested was used for each arm insertion. Mosquitoes were provided with a constant supply of 5 percent sucrose solution. Cages were placed in a walk-in incubator measuring 2.2 m by 2.2 m by 2.2 m, in which the temperature was maintained at 24 to 32°C, the relative humidity at 60 to 70 percent, and the light–dark cycle at 12 hours of light followed by 12 hours of darkness.
Fifteen volunteers (5 men and 10 women) were recruited from the staff of the Medical Entomology Laboratory at the University of Florida. The study was reviewed and approved by the institutional review board of the University of Florida, and subjects gave written informed consent before participating.
As repellents were purchased, they were labeled sequentially from 1 to 16. A random-number generator was then used to determine the order in which the products would be tested on each subject. A total of 720 individual tests were conducted, with each repellent being tested three times on each subject. Most subjects only completed one test per day. The average time to completion of all three tests was 10.2 days. In the case of repellents that were identified as very short-acting in the initial test, subjects were permitted to conduct all three tests of the repellent in a single day, washing the skin with an unscented soap before each application of the repellent. Subjects did not test more than one repellent product on a single day. No information on the likely duration of action of each repellent was provided to subjects before they began their tests.
Before each test, the readiness of the mosquitoes to bite was confirmed by having subjects insert their untreated forearm into the test cage. Once subjects observed five mosquito landings on the untreated arm, they removed their arm from the cage and applied the repellent being tested from the elbow to the fingertips, following the instructions on the product's label. After the application of the repellent, subjects were instructed not to rub, touch, or wet the treated arm. Repellent-impregnated wristbands were worn on the wrist of the arm being inserted into the cage. Subjects were provided with a standardized log sheet to ensure accurate documentation of the duration of exposure and the time of the first bite. The elapsed time to the first bite was then calculated and recorded as the “complete-protection time” for that subject in that particular test.
Subjects were asked to follow the testing protocol shown in Figure 1FIGURE 1
Study Design.
. Subjects conducted their first test of each repellent by inserting the treated arm into a test cage for one full minute every five minutes. If they were not bitten within 20 minutes, then the arm was reinserted for 1 full minute every 15 minutes, until the first bite occurred. On the basis of this initial complete-protection time, the subject's next two tests of that particular repellent were conducted as follows: if the repellent had initially worked for less than 20 minutes, the subject placed his or her arm in the cage for 1 minute every 5 minutes; if the repellent had initially worked for 20 minutes to 4 hours, the subject placed his or her arm in the cage for 1 minute every 15 minutes; and if the repellent had initially worked for more than 4 hours, the subject placed his or her arm in the cage for 1 minute every hour (up to 4 hours). If a repellent was still working after 4 hours, then the subject continued to place his or her arm in the cage every 15 minutes thereafter, until the first bite occurred. If at any point during testing, subjects noted mosquitoes landing but not biting (a behavior that typically occurs when the efficacy of a repellent begins to wane), then the intervals between insertions were decreased to five minutes.
Discretionary funds from the State of Florida were used to support this study. We received no financial support from industry, including the manufacturers whose products were tested in the study. Data analysis was performed within the Florida Medical Entomology Laboratory at the University of Florida, without input from any outside sources.
Statistical Analysis
Two-way analysis of variance (involving two factors, subject and repellent) followed by Tukey's tests13 was used to compare the mean complete-protection time for the 16 tested repellents. All P values are two-sided; a P value of less than 0.05 was considered to indicate statistical significance.
RESULTS
Of the products tested, those containing DEET provided the longest-lasting protection (Table 1). The complete-protection times of DEET-based repellents correlated positively with the concentration of DEET in the repellent. The formulation containing 4.75 percent DEET provided an average of 88.4 minutes of complete protection; the formulation containing 23.8 percent DEET protected for an average of 301.5 minutes. There was a statistically significant difference in complete-protection time between each DEET-based repellent and the product with the next higher concentration of DEET (P

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

โรคแมลงส่งยังคง เป็นแหล่งสำคัญของการเจ็บป่วยและการตายทั่วโลก ยุงคนเดียวส่งโรคมากกว่า 700 ล้านคน annually.1 มาลาเรียฆ่า 3 ล้านคนในแต่ละปี รวมเด็กทุก seconds.2,3 30 แม้ว่าโรคแมลงโดยเชื่อว่าในขณะนี้แสดงปัญหาสุขภาพมากขึ้นในสภาพอากาศ ร้อน ส่วนหนึ่งของโลกมีภูมิคุ้มกันความเสี่ยงของพวกเขา ในสหรัฐอเมริกา arboviruses ส่ง โดยยุงยังทำให้มีการแพร่ระบาดของโรคไข้สมองอักเสบเพาะพันธุ์ตะวันออก ตะวันตกเพาะพันธุ์โรคไข้สมอง อักเสบ สมองอักเสบ St. Louis และ encephalitis.4,5 La Crosse ในฤดูใบไม้ร่วงของปี 1999 เวสต์ไนล์ไวรัส ส่ง โดยยุง พบครั้งแรกในซีกโลกตะวันตก ในนิวยอร์กซิตี้ ท่าน 62 เวสต์ไนล์ไวรัสติดที่พัก และ 7 คน died.6-8 ศูนย์ป้องกันและควบคุมโรคประเมินว่า กว่า 2000 คนติดเชื้อเวสต์ไนล์ไวรัสในปี 2000.9 ไวรัสนี้พบในอเมริกา 27 และคาดการณ์ไว้ว่า จะยังคงลุกลามรุนแรงทั่วสหรัฐอเมริกาในช่วง years.9 ไม่กี่ถัดไป , 10ป้องกันจากสัตว์ขาปล่องกัดสามารถทำได้ดี โดยหลีกเลี่ยงการรบกวนอยู่อาศัย สวมเสื้อผ้าป้องกัน และการใช้ repellent.11,12 แมลงในหลายกรณี ใช้ทาผิวอาจเป็นวิธีเป็นไปได้เฉพาะเพื่อป้องกันอันตรายจากแมลงสัตว์กัดต่อย ระบุว่ากัดเดียวจากสัตว์ขาปล้องติดไวรัสอาจทำให้ส่งของโรค จะต้องทราบว่าผลิตภัณฑ์ยาที่สามารถอาศัยในการป้องกันได้ และนานแมลงสัตว์กัดต่อย แมลงควรใช้ได้ในเชิงพาณิชย์สามารถแบ่งออกเป็นสองประเภทคือสารเคมีสังเคราะห์และโรงงานที่ได้รับน้ำมันหอมระเหยได้ สารเคมีรู้จักยุงเป็น N, N-diethyl-m-toluamide เรียกว่าตอนนี้ N, N-diethyl-3-methylbenzamide (DEET) ผู้บริโภคจำนวนมาก DEET กับผิวของพวกเขา ไม่ตั้งใจค้นหาผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ยุง เราเปรียบเทียบประสิทธิภาพของ DEET ตามควรในสภาพแวดล้อมห้องปฏิบัติการควบคุมแทนพร้อมวิธีการเลือกผลิตภัณฑ์ในเดือน 2001 มกราคม เราซื้อทั้งหมด 16 ผลิตภัณฑ์สำหรับการทดสอบ เลือกควร มีชาติ แทนท้อง ถิ่น แจก (1TABLE ตาราง 1เวลาป้องกันแมลงควร). Seven widely available botanical repellents were included in the study. Multiple concentrations and formulations of DEET are readily available. We chose and tested three DEET-based repellents (ranging from 4.75 to 23.8 percent DEET) that we believe represented the range of commonly purchased repellents in the United States. We also tested a controlled-release 20 percent DEET formulation to determine whether it had a longer duration of action. The only synthetic repellent containing IR3535 (ethyl butylacetylaminopropionate) that is available in the United States and three wristbands impregnated with either DEET or citronella were also tested. Finally, we tested the efficacy of a proprietary moisturizer that is commonly believed to have repellent effects.Testing MethodsThe duration of protection provided by each product was tested by means of arm-in-cage studies, in which volunteers insert their repellent-treated arms into a cage with a fixed number of unfed mosquitoes, and the elapsed time to the first bite is recorded. Testing of repellents is usually conducted either in a laboratory or at outdoor field sites.14 Conducting such studies indoors makes it possible to reduce potential confounding variables, such as wind speed, temperature, humidity, density of the mosquito population, the level of the mosquitoes' hunger, and the species of the mosquitoes, that can make it difficult to interpret comparisons among products made in outdoor-field trials. We conducted our tests with a low density of mosquitoes per cage rather than a high density (some studies use more than 250 mosquitoes per cage) because the low-density environment more accurately reflects the typical biting pressures that are encountered during most outdoor activities.For each test, 10 disease-free, laboratory-reared Aedes aegypti female mosquitoes that were between 7 and 24 days old were placed into separate laboratory cages measuring 30 cm by 22 cm by 22 cm. A batch of 10 mosquitoes that had not been exposed to the repellent being tested was used for each arm insertion. Mosquitoes were provided with a constant supply of 5 percent sucrose solution. Cages were placed in a walk-in incubator measuring 2.2 m by 2.2 m by 2.2 m, in which the temperature was maintained at 24 to 32°C, the relative humidity at 60 to 70 percent, and the light–dark cycle at 12 hours of light followed by 12 hours of darkness.Fifteen volunteers (5 men and 10 women) were recruited from the staff of the Medical Entomology Laboratory at the University of Florida. The study was reviewed and approved by the institutional review board of the University of Florida, and subjects gave written informed consent before participating.As repellents were purchased, they were labeled sequentially from 1 to 16. A random-number generator was then used to determine the order in which the products would be tested on each subject. A total of 720 individual tests were conducted, with each repellent being tested three times on each subject. Most subjects only completed one test per day. The average time to completion of all three tests was 10.2 days. In the case of repellents that were identified as very short-acting in the initial test, subjects were permitted to conduct all three tests of the repellent in a single day, washing the skin with an unscented soap before each application of the repellent. Subjects did not test more than one repellent product on a single day. No information on the likely duration of action of each repellent was provided to subjects before they began their tests.Before each test, the readiness of the mosquitoes to bite was confirmed by having subjects insert their untreated forearm into the test cage. Once subjects observed five mosquito landings on the untreated arm, they removed their arm from the cage and applied the repellent being tested from the elbow to the fingertips, following the instructions on the product's label. After the application of the repellent, subjects were instructed not to rub, touch, or wet the treated arm. Repellent-impregnated wristbands were worn on the wrist of the arm being inserted into the cage. Subjects were provided with a standardized log sheet to ensure accurate documentation of the duration of exposure and the time of the first bite. The elapsed time to the first bite was then calculated and recorded as the “complete-protection time” for that subject in that particular test.
Subjects were asked to follow the testing protocol shown in Figure 1FIGURE 1
Study Design.
. Subjects conducted their first test of each repellent by inserting the treated arm into a test cage for one full minute every five minutes. If they were not bitten within 20 minutes, then the arm was reinserted for 1 full minute every 15 minutes, until the first bite occurred. On the basis of this initial complete-protection time, the subject's next two tests of that particular repellent were conducted as follows: if the repellent had initially worked for less than 20 minutes, the subject placed his or her arm in the cage for 1 minute every 5 minutes; if the repellent had initially worked for 20 minutes to 4 hours, the subject placed his or her arm in the cage for 1 minute every 15 minutes; and if the repellent had initially worked for more than 4 hours, the subject placed his or her arm in the cage for 1 minute every hour (up to 4 hours). If a repellent was still working after 4 hours, then the subject continued to place his or her arm in the cage every 15 minutes thereafter, until the first bite occurred. If at any point during testing, subjects noted mosquitoes landing but not biting (a behavior that typically occurs when the efficacy of a repellent begins to wane), then the intervals between insertions were decreased to five minutes.
Discretionary funds from the State of Florida were used to support this study. We received no financial support from industry, including the manufacturers whose products were tested in the study. Data analysis was performed within the Florida Medical Entomology Laboratory at the University of Florida, without input from any outside sources.
Statistical Analysis
Two-way analysis of variance (involving two factors, subject and repellent) followed by Tukey's tests13 was used to compare the mean complete-protection time for the 16 tested repellents. All P values are two-sided; a P value of less than 0.05 was considered to indicate statistical significance.
RESULTS
Of the products tested, those containing DEET provided the longest-lasting protection (Table 1). The complete-protection times of DEET-based repellents correlated positively with the concentration of DEET in the repellent. The formulation containing 4.75 percent DEET provided an average of 88.4 minutes of complete protection; the formulation containing 23.8 percent DEET protected for an average of 301.5 minutes. There was a statistically significant difference in complete-protection time between each DEET-based repellent and the product with the next higher concentration of DEET (P<0.001 for all comparisons). The controlled-release formulation we tested did not prolong the duration of action of DEET. The alcohol-based product containing 23.8 percent DEET protected significantly longer than the controlled-release formulation containing 20 percent DEET (P<0.001).
No non-DEET repellent fully evaluated in this study was able to provide protection that lasted more than 1.5 hours. Only the soybean-oil–based repellent was able to provide protection for a period similar to that of the lowest-concentration DEET product we tested (94.6 and 88.4 minutes, respectively).
The IR3535-based repellent prot

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

โรคแมลงส่งยังคงเป็นแหล่งที่มาของการเจ็บป่วยและการเสียชีวิตทั่วโลก ยุงโรคส่งคนเดียวที่จะมากกว่า 700 ล้านคน annually.1 มาลาเรียฆ่า 3 ล้านคนในแต่ละปีรวมทั้งเด็ก 1 คนทุกๆ 30 seconds.2,3 แม้ว่าโรคแมลงเป็นพาหะในขณะนี้เป็นตัวแทนของปัญหาสุขภาพมากขึ้นในภูมิอากาศเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนส่วนหนึ่งไม่มี ของโลกเป็นภูมิคุ้มกันความเสี่ยงของพวกเขา ในประเทศสหรัฐอเมริกา, arboviruses ส่งโดยยุงอย่างต่อเนื่องที่จะทำให้เกิดการระบาดของโรคไข้สมองอักเสบเป็นระยะ ๆ ของม้าตะวันออกโรคไข้สมองอักเสบม้าตะวันตกโรคไข้สมองอักเสบเซนต์หลุยส์และลาครอส encephalitis.4,5 ในฤดูใบไม้ร่วงของปี 1999, ไวรัสเวสต์ไนล์ส่งโดยยุง ที่ตรวจพบเป็นครั้งแรกในซีกโลกตะวันตก ในพื้นที่มหานครนิวยอร์ก 62 คนติดเชื้อไวรัสเวสต์ไนล์ในโรงพยาบาลและ 7 คน died.6-8 ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคประมาณการว่ากว่า 2,000 คนมีการติดเชื้อไวรัสเวสต์ไนล์ในปีที่ 2,000.9 ไวรัส ขณะนี้ได้รับการตรวจพบใน 27 รัฐและคาดว่าจะยังคงแพร่กระจายคงที่ทั่วประเทศสหรัฐอเมริกาในช่วง years.9,10
ถัดไปไม่กี่ปกป้องจากแมลงกัดต่อยจะประสบความสำเร็จที่ดีที่สุดโดยการหลีกเลี่ยงการอยู่อาศัยที่รบกวนการสวมใส่เสื้อผ้าที่ใช้ป้องกันและการใช้repellent.11,12 แมลงในหลายกรณีการใช้ยาขับไล่ให้กับผิวอาจจะเป็นวิธีที่เป็นไปเพียงเพื่อป้องกันแมลงกัดต่อย ระบุว่ากัดเพียงครั้งเดียวจากแมลงที่ติดเชื้อจะส่งผลในการส่งของโรคจึงเป็นสิ่งสำคัญที่จะทราบว่าผลิตภัณฑ์ที่สามารถขับไล่อาศัยเพื่อให้การป้องกันคาดการณ์และเป็นเวลานานจากแมลงกัดต่อย ไล่แมลงใช้ได้ในเชิงพาณิชย์สามารถแบ่งออกเป็นสองประเภท - สารเคมีสังเคราะห์และโรงงานที่ได้มาจากน้ำมันหอมระเหย ที่รู้จักกันดีของสารเคมียาขับไล่แมลงเป็น N, N-diethyl-M-toluamide นี้เรียกว่า N, N-diethyl-3-methylbenzamide (DEET) ผู้บริโภคจำนวนมากไม่เต็มใจที่จะใช้สาร DEET เพื่อผิวของพวกเขาจงใจหาผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ขับไล่ เราเมื่อเทียบกับประสิทธิภาพของทางเลือกที่พร้อมที่จะให้ไล่ DEET ที่ใช้ในสภาพแวดล้อมในห้องปฏิบัติการควบคุม. วิธีการเลือกสินค้าในเดือนมกราคมปี2001 เราซื้อทั้งหมด 16 ผลิตภัณฑ์สำหรับการทดสอบการเลือกไล่ของประเทศมากกว่าท้องถิ่นกระจาย (ตารางที่ 1TABLE 1 เวลาของการป้องกันแมลงไล่.) เซเว่นไล่พฤกษศาสตร์ใช้ได้อย่างกว้างขวางถูกรวมอยู่ในการศึกษา หลายความเข้มข้นและสูตรของ DEET มีพร้อม เราเลือกและทดสอบสามไล่ตาม DEET (ตั้งแต่ 4.75 ถึงร้อยละ 23.8 DEET) ที่เราเชื่อว่าเป็นตัวแทนของช่วงของการไล่ซื้อได้ทั่วไปในประเทศสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้เรายังได้รับการทดสอบที่ควบคุมปล่อยร้อยละ 20 สูตร DEET เพื่อตรวจสอบว่ามันมีระยะเวลานานของการดำเนินการ ขับไล่สังเคราะห์ที่มีเพียง IR3535 (เอทิล butylacetylaminopropionate) ที่มีอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกาและสามสายรัดข้อมือชุบด้วยทั้ง DEET หรือตะไคร้หอมยังได้รับการทดสอบ ในที่สุดเราได้ทดสอบประสิทธิภาพของครีมบำรุงผิวที่เป็นกรรมสิทธิ์ที่เชื่อกันว่ามีผลขับไล่. วิธีการทดสอบระยะเวลาของการป้องกันให้โดยแต่ละผลิตภัณฑ์ได้รับการทดสอบโดยวิธีการของแขนในกรงการศึกษาซึ่งในอาสาสมัครใส่แขนขับไล่รับการรักษาของพวกเขาเข้าไปในกรงที่มีจำนวนคงที่ของยุงไม่ได้กินอาหารและเวลาที่ผ่านไปจะกัดครั้งแรกที่ถูกบันทึกไว้ การทดสอบจะดำเนินการไล่มักจะทั้งในห้องปฏิบัติการหรือ sites.14 สนามกลางแจ้งการดำเนินการศึกษาดังกล่าวในบ้านทำให้มันเป็นไปได้ที่จะลดตัวแปรรบกวนที่อาจเกิดขึ้นเช่นความเร็วลมอุณหภูมิความชื้นความหนาแน่นของประชากรยุงระดับของยุงที่ 'ความหิวและสายพันธุ์ของยุงที่สามารถทำให้มันยากที่จะตีความเปรียบเทียบระหว่างผลิตภัณฑ์ที่ทำในการทดลองสนามกลางแจ้ง เราดำเนินการทดสอบของเราที่มีความหนาแน่นต่ำของยุงต่อกรงมากกว่าความหนาแน่นสูง (การศึกษาบางคนใช้มากกว่า 250 ยุงต่อกรง) เพราะสภาพแวดล้อมที่มีความหนาแน่นต่ำถูกต้องมากขึ้นสะท้อนให้เห็นถึงแรงกดดันกัดทั่วไปที่พบในระหว่างการทำกิจกรรมกลางแจ้งมากที่สุด. สำหรับ การทดสอบแต่ละ 10 โรคฟรีห้องปฏิบัติการเลี้ยงยุงตัวเมียยุงลายที่มีระหว่างวันที่ 7 และ 24 วันเก่าที่ถูกวางอยู่ในกรงในห้องปฏิบัติการที่แยกต่างหากขนาด 30 ซม. จาก 22 ซม 22 ซม. กลุ่มที่ 10 ยุงที่ไม่เคยสัมผัสกับการทดสอบขับไล่ถูกนำมาใช้สำหรับการแทรกแขนแต่ละข้าง ยุงมีให้กับอุปทานคงที่ร้อยละ 5 การแก้ปัญหาน้ำตาลซูโครส กรงถูกวางไว้ในเดินในศูนย์บ่มเพาะวัด 2.2 เมตร 2.2 เมตร 2.2 เมตรซึ่งอยู่ในอุณหภูมิที่ถูกเก็บรักษาไว้ที่ 24-32 องศาเซลเซียสความชื้นสัมพัทธ์ที่ 60 ร้อยละ 70 และวงจรแสงมืดในเวลา 12 ชั่วโมง ของแสงติดตาม 12 ชั่วโมงแห่งความมืด. สิบห้าอาสาสมัคร (5 ผู้ชายและผู้หญิง 10 คน) ได้รับการคัดเลือกจากเจ้าหน้าที่ของห้องปฏิบัติการกีฏวิทยาการแพทย์ที่มหาวิทยาลัยฟลอริด้า การศึกษาได้รับการตรวจสอบและได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการตรวจสอบสถาบันของมหาวิทยาลัยฟลอริด้าและอาสาสมัครให้ความยินยอมเป็นลายลักษณ์อักษรก่อนที่จะมีส่วนร่วม. ในฐานะที่เป็นไล่ซื้อพวกเขาถูกติดป้ายตามลำดับจาก 1 ถึง 16 เครื่องกำเนิดไฟฟ้าจำนวนสุ่มถูกนำมาใช้ในการตรวจสอบแล้ว การสั่งซื้อสินค้าที่จะได้รับการทดสอบในแต่ละเรื่อง รวมของการทดสอบ 720 บุคคลที่ถูกดำเนินการด้วยการขับไล่แต่ละการทดสอบครั้งที่สามในแต่ละเรื่อง อาสาสมัครส่วนใหญ่เสร็จสมบูรณ์เพียงหนึ่งการทดสอบต่อวัน เวลาเฉลี่ยในการเสร็จสิ้นการทดสอบทั้งสามเป็น 10.2 วัน ในกรณีของการไล่ที่ถูกระบุว่าเป็นมากที่ออกฤทธิ์สั้นในการทดสอบครั้งแรกที่อาสาสมัครได้รับอนุญาตให้ดำเนินการทดสอบทั้งสามของการขับไล่ในวันเดียวล้างผิวด้วยสบู่ unscented ก่อนที่แต่ละโปรแกรมของขับไล่ วิชาที่ไม่ได้ทดสอบมากกว่าผลิตภัณฑ์ขับไล่หนึ่งในวันเดียว ไม่มีข้อมูลในช่วงระยะเวลาที่มีแนวโน้มของการกระทำของแต่ละขับไล่ให้อาสาสมัครก่อนที่จะเริ่มการทดสอบของพวกเขา. ก่อนการทดสอบแต่ละความพร้อมของยุงที่กัดได้รับการยืนยันโดยมีอาสาสมัครใส่แขนของพวกเขาได้รับการรักษาเข้าไปในกรงทดสอบ เมื่ออาสาสมัครสังเกตเพลย์ห้ายุงบนแขนได้รับการรักษาที่พวกเขาเอาออกแขนของพวกเขาจากกรงและนำไปใช้ขับไล่ที่ถูกทดสอบจากข้อศอกที่ปลายนิ้วที่ทำตามคำแนะนำบนฉลากของผลิตภัณฑ์ หลังจากการประยุกต์ใช้ขับไล่ที่อาสาสมัครได้รับคำสั่งไม่ให้ถูสัมผัสหรือเปียกแขนได้รับการรักษา สายรัดข้อมือไล่ชุบถูกสวมใส่บนข้อมือของแขนที่ถูกใส่เข้าไปในกรง อาสาสมัครให้กับแผ่นบันทึกที่ได้มาตรฐานเพื่อให้แน่ใจว่าเอกสารที่ถูกต้องของระยะเวลาของการเปิดรับแสงและเวลาของการกัดแรก เวลาที่ผ่านไปจะกัดครั้งแรกที่คำนวณได้แล้วและบันทึกเป็นเวลา "การป้องกันที่สมบูรณ์แบบ" สำหรับเรื่องที่ในการทดสอบโดยเฉพาะอย่างยิ่ง. วิชาได้ขอให้ทำตามโปรโตคอลการทดสอบที่แสดงในรูป 1FIGURE 1 การศึกษาการออกแบบ.. วิชาที่ดำเนินการทดสอบครั้งแรกของพวกเขา ของแต่ละขับไล่โดยการใส่แขนได้รับการรักษาเข้าไปในกรงทดสอบเป็นเวลาหนึ่งนาทีเต็มทุกห้านาที หากพวกเขาไม่ได้กัดภายใน 20 นาทีจากนั้นแขนที่ถูกสอด 1 นาทีเต็มทุก 15 นาทีจนกัดแรกที่เกิดขึ้น บนพื้นฐานของเวลานี้เริ่มต้นการป้องกันที่สมบูรณ์เรื่องต่อไปของการทดสอบสองของการขับไล่โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ได้ดำเนินการดังต่อไปนี้ถ้าขับไล่ได้ทำงานในขั้นต้นไม่น้อยกว่า 20 นาทีเรื่องที่วางแขนของเขาหรือเธอในกรงเป็นเวลา 1 นาที ทุก 5 นาที ถ้าขับไล่ได้ทำงานครั้งแรกเป็นเวลา 20 นาทีถึง 4 ชั่วโมง, เรื่องวางแขนของเขาหรือเธอในกรงเป็นเวลา 1 นาทีทุก 15 นาที; และถ้าขับไล่ได้ทำงานในขั้นต้นมานานกว่า 4 ชั่วโมงเรื่องที่วางแขนของเขาหรือเธอในกรงเป็นเวลา 1 นาทีทุกชั่วโมง (ถึง 4 ชั่วโมง) หากขับไล่ก็ยังคงทำงานหลังจาก 4 ชั่วโมงแล้วเรื่องอย่างต่อเนื่องที่จะวางแขนของเขาหรือเธอในกรงทุก 15 นาทีหลังจากนั้นจนกระทั่งกัดแรกที่เกิดขึ้น หากจุดในระหว่างการทดสอบใด ๆ อาสาสมัครที่ระบุไว้ยุงเชื่อมโยงไปถึง แต่ไม่กัด (พฤติกรรมที่มักจะเกิดขึ้นเมื่อประสิทธิภาพของการขับไล่ที่จะเริ่มจางหายไป) จากนั้นช่วงเวลาระหว่างการแทรกลดลงถึงห้านาที. กองทุนการตัดสินใจจากรัฐฟลอริด้าเป็น ใช้ในการสนับสนุนการศึกษาครั้งนี้ เราไม่ได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากอุตสาหกรรมรวมทั้งผู้ผลิตที่มีผลิตภัณฑ์ที่ถูกทดสอบในการศึกษา การวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้ดำเนินการในฟลอริด้ากีฏวิทยาการแพทย์ในห้องปฏิบัติการที่มหาวิทยาลัยฟลอริด้าโดยไม่ต้องใส่จากแหล่งภายนอกใด ๆ . การวิเคราะห์ทางสถิติวิเคราะห์สองความแปรปรวนทางเดียว (ที่เกี่ยวข้องกับสองปัจจัยเรื่องและขับไล่) ตามด้วย tests13 ของ Tukey ถูกใช้ในการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ย เวลาการป้องกันที่สมบูรณ์แบบสำหรับ 16 ไล่ทดสอบ ทั้งหมดค่า P มีสองด้าน; ค่า P น้อยกว่า 0.05 ได้รับการพิจารณาเพื่อแสดงให้เห็นนัยสำคัญทางสถิติ. ผลของผลิตภัณฑ์ที่ผ่านการทดสอบเหล่านั้นมีสาร DEET ให้ความคุ้มครองนานที่สุด (ตารางที่ 1) ครั้งที่การป้องกันที่สมบูรณ์ของ DEET ไล่ตามความสัมพันธ์เชิงบวกกับความเข้มข้นของสาร DEET ในขับไล่ สูตรที่มีส่วนผสมของสาร DEET ร้อยละ 4.75 ให้ค่าเฉลี่ยของ 88.4 นาทีของการป้องกันที่สมบูรณ์; สูตรที่มีร้อยละ 23.8 สำหรับการป้องกัน DEET เฉลี่ย 301.5 นาที มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในช่วงเวลาที่สมบูรณ์แบบป้องกันระหว่างกันขับไล่ DEET-based และผลิตภัณฑ์ที่มีความเข้มข้นที่สูงขึ้นต่อไปของ DEET (P <0.001 สำหรับการเปรียบเทียบทั้งหมด) สูตรควบคุมปล่อยเราทดสอบไม่ได้ยืดระยะเวลาของการกระทำของ DEET เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ตามที่มีสินค้า DEET ร้อยละ 23.8 ได้รับการคุ้มครองอย่างมีนัยสำคัญอีกต่อไปกว่าการเปิดตัวสูตรควบคุมที่มีร้อยละ 20 DEET (p <0.001). ไม่มีขับไล่ที่ไม่ DEET ประเมินอย่างเต็มที่ในการศึกษาครั้งนี้ก็สามารถที่จะให้ความคุ้มครองที่กินเวลานานกว่า 1.5 ชั่วโมง เฉพาะถั่วเหลืองน้ำมันที่ใช้ขับไล่ก็สามารถที่จะให้ความคุ้มครองเป็นระยะเวลาเดียวกับที่ต่ำสุดเข้มข้นของผลิตภัณฑ์ DEET เราทดสอบ (94.6 และ 88.4 นาทีตามลำดับ). ขับไล่ IR3535 ตามลูกศิษย์

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แมลงถ่ายทอดโรคยังคงเป็นแหล่งสำคัญของการเจ็บป่วยและการตายทั่วโลก ยุงคนเดียวส่งโรคมากกว่า 700 ล้านคน ปี . 1 มาลาเรียฆ่า 3 ล้านคน ในแต่ละปี รวมทั้ง เด็ก 1 คน ทุกๆ 30 วินาที แต่โรคที่เกิดจากแมลง ชนิดปัจจุบันเป็นตัวแทนมากขึ้นปัญหาสุขภาพในภูมิอากาศเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน ,ไม่มีส่วนใดของโลก คือ ภูมิต้านทานความเสี่ยงของตน ในสหรัฐอเมริกา , พระมหาอารามส่งโดยยุงต่อไป เพราะระยะการระบาดของเครื่องประสาน western equine encephalitis , เซนต์หลุยส์ ไข้สมองอักเสบ และโรคไข้สมองอักเสบลาครอสส์ . 4 , 5 ในฤดูใบไม้ร่วงของปี 1999 เวสต์ไนล์ไวรัส ส่งโดยยุง ถูกตรวจพบครั้งแรกในซีกโลกตะวันตกในนครนิวยอร์กพื้นที่ 62 ผู้ติดเชื้อไวรัสเวสต์ไนล์เข้าโรงพยาบาล และ 7 คน died.6-8 ศูนย์ควบคุมโรคและการป้องกันการประมาณการว่ามากกว่า 2000 คน ติดเชื้อ ไวรัสเวสต์ไนล์ ใน ปี 2000.9 ไวรัสได้ถูกตรวจพบใน 27 รัฐและเป็นที่คาดว่าจะยังคงกระจายคงที่ทั่วสหรัฐอเมริกาในช่วงไม่กี่ปีถัดไป 9,10
การป้องกันจาก arthropod กัดที่ดีที่สุดทำได้โดยการหลีกเลี่ยงการรบกวนน้อย สวมใส่เสื้อผ้าที่ป้องกัน และใช้ไล่แมลง 11,12 ในหลายสถานการณ์ ใช้ขับไล่ให้ผิวอาจเป็นเพียงที่เป็นไปได้วิธีป้องกันแมลง กัดระบุว่าการกัดจากดินที่สามารถส่งผลในการส่งผ่านของโรค มันเป็นสิ่งสำคัญที่จะทราบว่าผลิตภัณฑ์ที่สามารถพึ่งพากันเพื่อให้การป้องกันได้และยืดเยื้อจากแมลงกัดต่อย อาดไล่แมลงสามารถแบ่งออกเป็นสองประเภท - สารเคมีสังเคราะห์และพืชซึ่งน้ํามันหอมระเหยขับไล่แมลงสารเคมีที่มีชื่อเสียง n-diethyl-m-toluamide คือ N , , ตอนนี้เรียกว่า N , n-diethyl-3-methylbenzamide ( ดีด ) ผู้บริโภคหลายคนลังเลที่จะใช้ DEET เพื่อผิวของพวกเขาจงใจไล่หาผลิตภัณฑ์อื่น ๆ เปรียบเทียบประสิทธิภาพของทางเลือกที่พร้อมที่จะดีดไล่ตามในการควบคุมปฏิบัติการสิ่งแวดล้อม วิธีการเลือกผลิตภัณฑ์


ในเดือนมกราคม 2544เราซื้อมาทั้งหมด 16 ผลิตภัณฑ์ การทดสอบ การไล่กับชาติมากกว่าท้องถิ่น การกระจาย ( ตาราง 1table ป้องกันไล่แมลง 1 ครั้ง
.
) ไล่พฤกษเจ็ดอย่างกว้างขวางถูกรวมอยู่ในการศึกษา ความเข้มข้นหลายและการดีด พร้อมใช้งาน เราเลือกและทดสอบสาม DEET ไล่ตาม ( ตั้งแต่ - ถึง 23