Indirect tax receipts generated by tourism either come from specific tourist taxes,
in accordance with a wide range of formulas and circumstances
(usually hotel room taxes and airport entry/exit taxes;see WTO,1998, for details),
and from general taxation on consumption.
However, none of these formulas can be described strictly as tourism taxes,
since nearly all goods and services used by tourists
(hotels,restaurants, flights, car renting, etc.) are also used by non-tourists.
Thus, the taxable item is not the tourism itself but rather a tax base roughly linked to it,
so that any fiscal measure addressed to tourism activities also has effects on non-tourists.
Consequently, when we refer to tourism taxation in this paper,
we really mean indirect taxes affecting tourist activities.
With such limitation in mind, this section first deals with the foundations of tourism taxation,
to subsequently discuss the role of specific and general indirect taxes in the field.
ทางอ้อม ภาษี รายได้ที่เกิดจากการท่องเที่ยวทั้งมาจากรุ่นท่องเที่ยว ภาษี ,
ตามที่หลากหลายของสูตรและสถานการณ์
(โดยปกติแล้วห้องพักโรงแรมและ ภาษี สนามบินการเข้า/การออก ภาษี ;ดู wto,1998 ,สำหรับรายละเอียด),
และจากการเก็บ ภาษี ในการ บริโภค .
อย่างไรก็ตาม,ไม่มีสูตรนี้สามารถอธิบายไว้อย่างเคร่งครัดและการท่องเที่ยว ภาษี ,
นับตั้งแต่เกือบทั้งหมดและบริการต่างๆโดยสินค้าที่ใช้นักท่องเที่ยว
(โรงแรมต่างๆเที่ยวบินร้านอาหารรถเช่าและอื่นๆ)จะใช้งานโดยไม่มีนักท่องเที่ยว.
ดังนั้นรายการสามารถเรียกเก็บ ภาษี ไม่ได้การท่องเที่ยวในตัวมันเองแต่เป็นฐาน ภาษี ที่เชื่อมโยงกับ ผลิตภัณฑ์ นั้นหยาบ
ดังนั้นมาตรการทางการคลังที่ถูกส่งให้กับกิจกรรมการท่องเที่ยวยังมีผลต่อไม่ใช่นักท่องเที่ยว
ดังนั้นเมื่อเราดูในการเก็บ ภาษี การท่องเที่ยวในเอกสารนี้
จริงๆแล้วเราหมายความว่าค่า ภาษี ทางอ้อมมีผลกระทบต่อกิจกรรมทางการท่องเที่ยว
และมีข้อจำกัดดังกล่าวในใจส่วนนี้เป็นครั้งแรกข้อตกลงที่มีรากฐานของการจัดเก็บ ภาษี การท่องเที่ยว
เพื่อสนทนาถึงบทบาทของ ภาษี ทางอ้อมและโดยทั่วไปในฟิลด์ที่ ภายหลัง
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)