King crabs, also called stone crabs

King crabs, also called stone crabs, are a superfamily of crab-like decapod crustaceans chiefly found in cold seas. Because of their large size and the taste of their meat, many species are widely caught and sold as food, the most common being the red king crab, Paralithodes camtschaticus.
King crabs are generally thought to be derived from hermit crab-like ancestors, which may explain the asymmetry still found in the adult forms. Although some doubt still exists about this theory, king crabs are the most widely quoted example of carcinisation among the Decapoda. The evidence for this explanation comes from the asymmetry of the king crab's abdomen, which is thought to reflect the asymmetry of hermit crabs, which must fit into a spiral shell. Although formerly classified among the hermit crabs in the superfamily Paguroidea, king crabs are now placed in a separate superfamily, Lithodoidea.
The golden king crab, Lithodes aequispinus, is caught in the Aleutian Chain off the coast of Alaska. The golden king crab is significantly smaller than the red and blue king crabs, averaging 5–8 pounds (2.3–3.6 kg). It tastes similar to the red and blue king crabs, though perhaps somewhat sweeter. They are considerably cheaper due to their appearance and size.

Significant populations occur in pockets in the waters off the Pribilof and Shumagin Islands, Shelikof Strait, Prince William Sound and at least as far south as lower Chatham Strait in the south-east, where a regular commercial fishery occurs annually. It should be noted they occur in deeper water than the red king crab, often in depths exceeding 300 fathoms (1,800 ft; 550 m). Juvenile golden king crabs are cryptic and rely on structure-forming sessile invertebrates growing on the sea floor – such as corals, sponges and sea-whips – to provide habitat. These sessile invertebrates are slow-growing and they are at risk in certain areas where commercial fishing by bottom trawling has been common practice. For this reason, large tracts of the sea floor along the Aleutian Island chain have been protected from bottom trawling under the Magnuson-Stevens Fishery Conservation and Management Act.
Red (P. camtschaticus) and blue (P. platypus) king crabs are some of the most important fisheries in Alaska, however populations have fluctuated in the past 25 years and some areas are currently closed due to overfishing. The two species are similar in size, shape and life history. Habitat is the main factor separating the range of blue and red king crabs in the Bering Sea. Red king crabs prefer shallow, muddy or sandy habitats in Bristol Bay and Norton Sound, while blue king crabs prefer the deeper areas made up of cobble, gravel and rock that occur around the Pribilof, St. Matthew, St. Lawrence and the Diomede Islands.
Red king crabs make up over 90% of the annual king crab harvest. The red king crab, Paralithodes camtschaticus, is a very large species, sometimes reaching a carapace width of 11 in (28 cm) and a leg span of 6 ft (1.8 m). Its natural range is the Bering Sea, between the Aleutian Islands and St. Lawrence Island. It can now also be found in the Barents Sea and the European Arctic, where it was intentionally introduced and is now becoming a pest.
The blue king crab, Paralithodes platypus, lives near St. Matthew Island, the Pribilof Islands, and the Diomede Islands, Alaska, and there are populations along the coasts of Japan and Russia Blue king crabs from the Pribilof Islands are the largest of all the king crabs, sometimes exceeding 18 lb (8 kg) in weight.
Alaskan king crab fishing is carried out during the winter months in the waters off the coast of Alaska and the Aleutian Islands. The commercial harvest is performed during a very short season, and the catch is shipped worldwide. Large numbers of king crab are also caught in Russian and international waters
In 1980, at the peak of the king crab industry, Alaskan fisheries produced up to 200,000,000 pounds (90.9 million Kilos) of crab. However, by 1983, the total size of the catch had dropped by up to 90% in some places [1]. Several theories for the precipitous drop in the crab population have been proposed, including overfishing, warmer waters, and increased fish predation.[2] As a result the current season is very short. In the winter 2005–2006 season, 250 boats caught 14 million pounds (6.36 million kilos) of red king crab in four days.[
Alaskan crab fishing is very dangerous, and the fatality rate among the fishermen is about 80 times the fatality rate of the average worker. It is suggested that, on average, one crab fisherman dies weekly during the seasons
Types of commercially valuable king crabIn Alaska, three species of king crab are caught commercially: the red king crab (Paralithodes camtschaticus, found in Bristol Bay, Norton Sound, and the Kodiak Archipelago), blue king crab (Paralithodes platypus, St. Matthew Island and the Pribilof Islands), and golden king crab (Lithodes aequispinus, Aleutian Islands). The red king crab is the most prized of the three for its meat. A fourth variety of king crab, the scarlet king crab (Lithodes couesi), is too small and rare to be commercially viable, even though its meat is considered sweet and tasty.[3] Specific size requirements must be met: only certain types of king crab are legal at different times of the year and only males can be kept.

The most popular crab-fishing months occur between October and January. The allocated time for a season continued to shrink—at one point a red crab season was only four days long. After 2005, each boat was given a quota based on their catch from previous years and how many crabs are available to catch. The fleet went from 251 boats down to 89. Currently the seasons last from two to four weeks.
Commercial fishing boats are between 12 and 75 meters (40 to 250 feet) in length, are equipped with hydraulic systems to lift the catch, and are able to withstand the freezing weather of the Bering Sea.[2] Each fishing boat sets its own sailing schedule during the crabbing season, often staying out for days or weeks at a time.
Fishermen use a box-shaped trap called a pot which consists of a steel frame covered with a nylon mesh. Each pot weighs 600–800 pounds (272-362 kilograms) and a ship may carry 150 to 300 pots.[5] Fish, usually herring or codfish, are placed inside as bait and then the pot is sunk to the sea floor where the king crab reside. The pots are dropped in a straight line (known as a "string") for easier retrieval. Red and blue king crabs can be found anywhere between the intertidal zone and a depth of 100 fathoms (180 m, 600 ft). Golden king crabs live in depths between 100 and 400 fathoms (180 and 720 m, 600 and 2400 ft). The location of the pot is marked on the surface by a buoy which is later used for retrieval. After allowing the pots to rest on the sea floor (typically one to two days for red and blue king crabs, longer for golden king crabs), the pots are dragged back to the surface using a hydraulic crane with a pulley on the end called a "block." [2]
The pot is then brought on board the boat and the crew sorts the king crab. Any not meeting the regulation requirements are thrown back. The crab are stored live in a holding tank until the boat reaches shore, where they are sold. If the weather becomes too cold the live crabs may freeze and burst. If they are left in the tank for too long they will harm and possibly kill each other as they can be cannibalistic.[5]. Even the rocking of the boat can cause damage to the crab, so boards are inserted in the holds to prevent excessive side-to-side movement. If a crab dies in the hold for any reason it releases toxins which can kill other crabs. If the crew fails to remove the dead crabs, they can poison the entire tank and ruin the catch.
Deckhands are paid a percentage of the profits after the owner's share is taken into account. This can range from nothing to tens of thousands of dollars, depending on the size of the harvest. The so-called 'greenhorns' (deckhands in their first season of fishing) are paid a fixed sum of money.
In 1980, at the peak of the king crab industry, Alaskan fisheries produced 200 million pounds of crab. However, by 1983 the total size of the catch had dropped to less than 10% of this size [2]. Several theories for the precipitous drop in the crab population have been proposed including overfishing, warmer waters, and increased fish predation. The slow harvest forced many fishermen to diversify and catch snow crabs (such as bairdi and opilio) or cod. In recent years strict regulations have been enforced in order to responsibly manage the populations and allow them to rebound. The red and blue king crab population has stayed relatively low in almost all areas except Southeast Alaska since 1983, forcing many fishermen to concentrate on the golden king crab.[2]
While red king crab are experiencing difficulties in the Bering Sea, they are not universally in trouble, and are considered an invasive species in some areas
Snow crab
Chionoecetes is a genus of crabs that live in the northern Pacific and Atlantic Oceans.[1]
Other names for crabs in this genus include "queen crab" (in Canada) and "spider crab" – they are known by different names in different areas of the world. The generic name Chionoecetes means snow inhabitant] opilio means shepherd, and C. opilio is the primary species referred to as snow crab. Marketing strategies, however, employ snow crab for anything in the genus Chionoecetes.

Snow crab are caught as far north as the Arctic Ocean, from Newfoundland to Greenland and north of Norway in the Atlantic Ocean, and across the Pacific Ocean, including the Sea of Japan, the Bering Sea, the Gulf of Alaska, Norton Sound, and even as far south as California for Chionoecetes bairdi.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

พระปู ปูหิน เรียกว่า superfamily ของปูเหมือน decapod ครัสเตเชีย chiefly พบในทะเลเย็นได้ ขนาดใหญ่และรสชาติของเนื้อ หลายชนิดมีอย่างกว้างขวางจับ และขายเป็นอาหาร ทั่วไปส่วนใหญ่เป็นแมงดาทะเลแดง Paralithodes camtschaticusปูคิงอยู่โดยทั่วไปคิดว่า ได้มาจากบรรพบุรุษเช่นปูเสฉวน ซึ่งอาจอธิบาย asymmetry ที่ยังคง พบในแบบผู้ใหญ่ แม้ว่าข้อสงสัยบางอย่างยังคงอยู่เกี่ยวกับทฤษฎีนี้ ปูคิงมีตัวอย่างของ carcinisation ระหว่าง Decapoda ที่เสนอกันอย่างแพร่หลาย หลักฐานในการอธิบายนี้มาจาก asymmetry ของท้องของแมงดา ที่คิดถึง asymmetry ของฤาษีปู ซึ่งต้องเข้าเกลียวเปลือก แม้ว่าเดิม จัดในปูฤาษีใน superfamily Paguroidea ปูคิงขณะนี้อยู่ใน superfamily แยก Lithodoideaปูพระทอง Lithodes aequispinus ติดอยู่ในห่วงโซ่ที่ Aleutian ปิดฝั่งอลาสก้า แมงดาทองมีมากขนาดเล็กกว่าสีแดง และน้ำเงินกษัตริย์ปู หาค่าเฉลี่ย 5-8 ปอนด์ (2.3-3.6 กิโลกรัม) รสชาติคล้ายกับปูคิงสีแดง และสีน้ำเงิน แม้ว่าอาจจะค่อนข้างหวานกว่ากัน จะราคาถูกกว่ามากลักษณะและขนาดของพวกเขาSignificant populations occur in pockets in the waters off the Pribilof and Shumagin Islands, Shelikof Strait, Prince William Sound and at least as far south as lower Chatham Strait in the south-east, where a regular commercial fishery occurs annually. It should be noted they occur in deeper water than the red king crab, often in depths exceeding 300 fathoms (1,800 ft; 550 m). Juvenile golden king crabs are cryptic and rely on structure-forming sessile invertebrates growing on the sea floor – such as corals, sponges and sea-whips – to provide habitat. These sessile invertebrates are slow-growing and they are at risk in certain areas where commercial fishing by bottom trawling has been common practice. For this reason, large tracts of the sea floor along the Aleutian Island chain have been protected from bottom trawling under the Magnuson-Stevens Fishery Conservation and Management Act.Red (P. camtschaticus) and blue (P. platypus) king crabs are some of the most important fisheries in Alaska, however populations have fluctuated in the past 25 years and some areas are currently closed due to overfishing. The two species are similar in size, shape and life history. Habitat is the main factor separating the range of blue and red king crabs in the Bering Sea. Red king crabs prefer shallow, muddy or sandy habitats in Bristol Bay and Norton Sound, while blue king crabs prefer the deeper areas made up of cobble, gravel and rock that occur around the Pribilof, St. Matthew, St. Lawrence and the Diomede Islands.ปูคิงแดงทำขึ้นกว่า 90% ของแมงดาทะเลเก็บเกี่ยวประจำปี ปูคิงแดง Paralithodes camtschaticus มีพันธุ์มาก บางครั้งถึง carapace ความกว้างของใน 11 (28 ซม.) และช่วงขา 6 ฟุต (1.8 เมตร) ช่วงของธรรมชาติเป็นทะเลเบริง ระหว่างหมู่เกาะอะลูเชียนและเกาะเซนต์ลอว์เรนซ์ ก็ตอนนี้ยังสามารถพบได้ในทะเลแบเร็นตส์และอาร์กติกยุโรป ซึ่งมันถูกนำมาใช้โดยเจตนา และตอนนี้กลายเป็น พืชปูคิงบลู Paralithodes ตุ่นปากเป็ด อยู่ ใกล้ เกาะเซนต์แมทธิว เกาะ Pribilof เกาะ Diomede อลาสก้า และมีประชากรตามชายญี่ปุ่น และรัสเซียสีฟ้าปูคิงจากเกาะ Pribilof ใหญ่ที่สุดของทั้งหมดกษัตริย์ปู บางครั้งเกิน 18 ปอนด์ (8 กิโลกรัม) น้ำหนักประมงของอะแลสกาแมงดาจะดำเนินในช่วงเดือนฤดูหนาวในน่านน้ำชายฝั่งอลาสก้าและหมู่เกาะอะลูเชียน ดำเนินการเก็บเกี่ยวการค้าระหว่างฤดูกาลสั้น ๆ และจับถูกจัดส่งทั่วโลก แมงดาทะเลจำนวนมากจะยังติดอยู่ในรัสเซีย และนานาชาติIn 1980, at the peak of the king crab industry, Alaskan fisheries produced up to 200,000,000 pounds (90.9 million Kilos) of crab. However, by 1983, the total size of the catch had dropped by up to 90% in some places [1]. Several theories for the precipitous drop in the crab population have been proposed, including overfishing, warmer waters, and increased fish predation.[2] As a result the current season is very short. In the winter 2005–2006 season, 250 boats caught 14 million pounds (6.36 million kilos) of red king crab in four days.[ Alaskan crab fishing is very dangerous, and the fatality rate among the fishermen is about 80 times the fatality rate of the average worker. It is suggested that, on average, one crab fisherman dies weekly during the seasonsTypes of commercially valuable king crabIn Alaska, three species of king crab are caught commercially: the red king crab (Paralithodes camtschaticus, found in Bristol Bay, Norton Sound, and the Kodiak Archipelago), blue king crab (Paralithodes platypus, St. Matthew Island and the Pribilof Islands), and golden king crab (Lithodes aequispinus, Aleutian Islands). The red king crab is the most prized of the three for its meat. A fourth variety of king crab, the scarlet king crab (Lithodes couesi), is too small and rare to be commercially viable, even though its meat is considered sweet and tasty.[3] Specific size requirements must be met: only certain types of king crab are legal at different times of the year and only males can be kept.The most popular crab-fishing months occur between October and January. The allocated time for a season continued to shrink—at one point a red crab season was only four days long. After 2005, each boat was given a quota based on their catch from previous years and how many crabs are available to catch. The fleet went from 251 boats down to 89. Currently the seasons last from two to four weeks.Commercial fishing boats are between 12 and 75 meters (40 to 250 feet) in length, are equipped with hydraulic systems to lift the catch, and are able to withstand the freezing weather of the Bering Sea.[2] Each fishing boat sets its own sailing schedule during the crabbing season, often staying out for days or weeks at a time.Fishermen use a box-shaped trap called a pot which consists of a steel frame covered with a nylon mesh. Each pot weighs 600–800 pounds (272-362 kilograms) and a ship may carry 150 to 300 pots.[5] Fish, usually herring or codfish, are placed inside as bait and then the pot is sunk to the sea floor where the king crab reside. The pots are dropped in a straight line (known as a "string") for easier retrieval. Red and blue king crabs can be found anywhere between the intertidal zone and a depth of 100 fathoms (180 m, 600 ft). Golden king crabs live in depths between 100 and 400 fathoms (180 and 720 m, 600 and 2400 ft). The location of the pot is marked on the surface by a buoy which is later used for retrieval. After allowing the pots to rest on the sea floor (typically one to two days for red and blue king crabs, longer for golden king crabs), the pots are dragged back to the surface using a hydraulic crane with a pulley on the end called a "block." [2]The pot is then brought on board the boat and the crew sorts the king crab. Any not meeting the regulation requirements are thrown back. The crab are stored live in a holding tank until the boat reaches shore, where they are sold. If the weather becomes too cold the live crabs may freeze and burst. If they are left in the tank for too long they will harm and possibly kill each other as they can be cannibalistic.[5]. Even the rocking of the boat can cause damage to the crab, so boards are inserted in the holds to prevent excessive side-to-side movement. If a crab dies in the hold for any reason it releases toxins which can kill other crabs. If the crew fails to remove the dead crabs, they can poison the entire tank and ruin the catch.Deckhands are paid a percentage of the profits after the owner's share is taken into account. This can range from nothing to tens of thousands of dollars, depending on the size of the harvest. The so-called 'greenhorns' (deckhands in their first season of fishing) are paid a fixed sum of money.In 1980, at the peak of the king crab industry, Alaskan fisheries produced 200 million pounds of crab. However, by 1983 the total size of the catch had dropped to less than 10% of this size [2]. Several theories for the precipitous drop in the crab population have been proposed including overfishing, warmer waters, and increased fish predation. The slow harvest forced many fishermen to diversify and catch snow crabs (such as bairdi and opilio) or cod. In recent years strict regulations have been enforced in order to responsibly manage the populations and allow them to rebound. The red and blue king crab population has stayed relatively low in almost all areas except Southeast Alaska since 1983, forcing many fishermen to concentrate on the golden king crab.[2]While red king crab are experiencing difficulties in the Bering Sea, they are not universally in trouble, and are considered an invasive species in some areasSnow crabChionoecetes is a genus of crabs that live in the northern Pacific and Atlantic Oceans.[1]Other names for crabs in this genus include "queen crab" (in Canada) and "spider crab" – they are known by different names in different areas of the world. The generic name Chionoecetes means snow inhabitant] opilio means shepherd, and C. opilio is the primary species referred to as snow crab. Marketing strategies, however, employ snow crab for anything in the genus Chionoecetes.Snow crab are caught as far north as the Arctic Ocean, from Newfoundland to Greenland and north of Norway in the Atlantic Ocean, and across the Pacific Ocean, including the Sea of Japan, the Bering Sea, the Gulf of Alaska, Norton Sound, and even as far south as California for Chionoecetes bairdi.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ปูกษัตริย์ที่เรียกว่าปูหินเป็น superfamily ของปูและกุ้งปูเหมือนที่พบส่วนใหญ่ในทะเลเย็น เพราะขนาดใหญ่และรสชาติของเนื้อของพวกเขาหลายชนิดจะถูกจับกันอย่างแพร่หลายและขายเป็นอาหารที่พบมากที่สุดเป็นแมงดาทะเลแดง Paralithodes camtschaticus.
ปูกษัตริย์มีความคิดโดยทั่วไปจะได้รับจากฤาษีบรรพบุรุษปูเหมือนที่ อาจอธิบายความไม่สมดุลยังพบว่าในรูปแบบผู้ใหญ่ แม้ว่าบางคนสงสัยยังคงมีอยู่เกี่ยวกับทฤษฎีนี้ปูกษัตริย์เป็นตัวอย่างที่ยกมากันอย่างแพร่หลายมากที่สุดของ carcinisation หมู่ Decapoda หลักฐานสำหรับคำอธิบายนี้มาจากความไม่สมดุลของช่องท้องปูกษัตริย์ซึ่งเป็นความคิดที่สะท้อนให้เห็นถึงความไม่สมดุลของปูเสฉวนซึ่งจะต้องปรับตัวให้เข้าเปลือกเกลียว แม้จะจัดอยู่ในกลุ่มเดิมปูเสฉวนใน superfamily Paguroidea ปูกษัตริย์ที่มีอยู่ในขณะนี้ใน superfamily แยก Lithodoidea.
แมงดาทะเลทอง Lithodes aequispinus, ติดอยู่ในห่วงโซ่ Aleutian นอกชายฝั่งของอลาสก้า แมงดาทะเลทองอย่างมีนัยสำคัญมีขนาดเล็กกว่าปูกษัตริย์สีแดงและสีน้ำเงินเฉลี่ย 5-8 ปอนด์ (2.3-3.6 กิโลกรัม) มันมีรสชาติคล้ายกับปูกษัตริย์สีแดงและสีน้ำเงินแม้ว่าอาจจะค่อนข้างหวาน พวกเขาเป็นอย่างมากที่ถูกกว่าเนื่องจากลักษณะและขนาดของพวกเขา. ประชากรที่สําคัญที่เกิดขึ้นในกระเป๋าในน่านน้ำนอก Pribilof และ Shumagin เกาะ Shelikof ช่องแคบเจ้าชายวิลเลียมและเสียงอย่างน้อยใต้เท่าต่ำกว่าช่องแคบชาตัมในทางตะวันออกเฉียงใต้ที่ ประมงพาณิชย์ปกติเกิดขึ้นเป็นประจำทุกปี มันควรจะสังเกตพวกเขาเกิดขึ้นในน้ำลึกกว่าแมงดาทะเลสีแดงมักจะอยู่ในระดับความลึกเกิน 300 ไสว (1,800 ฟุต 550 เมตร) เด็กและเยาวชนปูกษัตริย์ทองเป็นความลับและพึ่งพาโครงสร้างขึ้นรูปสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังนั่งเจริญเติบโตบนพื้นทะเล - เช่นปะการังฟองน้ำและแส้ทะเล - เพื่อให้ที่อยู่อาศัย สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังนั่งเหล่านี้จะเจริญเติบโตช้าและพวกเขามีความเสี่ยงในบางพื้นที่ที่ประมงพาณิชย์โดยก้นสืบค้นได้รับการปฏิบัติร่วมกัน ด้วยเหตุนี้การขุดเจาะขนาดใหญ่ของพื้นทะเลตามห่วงโซ่เกาะ Aleutian ได้รับการป้องกันจากก้นสืบค้นภายใต้ Magnuson-สตีเว่นประมงอนุรักษ์และการจัดการพระราชบัญญัติ. สีแดง (พี camtschaticus) และสีฟ้า (พีปากเป็ด) ปูกษัตริย์คือบางส่วนของ ประมงที่สำคัญที่สุดในอลาสก้า แต่ประชากรที่มีความผันผวนในรอบ 25 ปีและบางพื้นที่ปิดขณะนี้เนื่องจาก overfishing สองสายพันธุ์ที่มีความคล้ายคลึงในขนาดรูปร่างและประวัติชีวิต มูลนิธิที่อยู่อาศัยเป็นปัจจัยหลักที่แยกช่วงของกษัตริย์ปูสีฟ้าและสีแดงในทะเลแบริ่ง กษัตริย์ปูแดงชอบตื้นที่อยู่อาศัยโคลนหรือทรายในบริสตอเบย์และนอร์ตันเสียงในขณะที่ปูกษัตริย์สีฟ้าชอบพื้นที่ลึกที่สร้างขึ้นจากก้อนหินกรวดและหินที่เกิดขึ้นรอบ Pribilof เซนต์แมทธิว, St. Lawrence และหมู่เกาะ Diomede . ปูกษัตริย์สีแดงทำขึ้นกว่า 90% ของการเก็บเกี่ยวประจำปีแมงดาทะเล แมงดาทะเลแดง Paralithodes camtschaticus เป็นสายพันธุ์ที่มีขนาดใหญ่มากบางครั้งถึงความกว้างของกระดอง 11 (28 ซม.) และช่วงขา 6 ฟุต (1.8 เมตร) ช่วงธรรมชาติของมันคือทะเลแบริ่งระหว่างหมู่เกาะ Aleutian และ St. Lawrence เกาะ มันสามารถตอนนี้ยังพบได้ในทะเลเรนท์และยุโรปอาร์กติกที่มันได้รับการแนะนำโดยเจตนาและขณะนี้กลายเป็นศัตรูพืช. แมงดาทะเลสีฟ้า, Paralithodes ปากเป็ดอาศัยอยู่ใกล้เซนต์แมทธิวเกาะ Pribilof เกาะและหมู่เกาะ Diomede อลาสก้าและมีประชากรตามชายฝั่งของญี่ปุ่นและรัสเซียฟ้าปูกษัตริย์จากหมู่เกาะ Pribilof จะใหญ่ที่สุดของปูกษัตริย์บางครั้งเกิน£ 18 (8 กิโลกรัม) น้ำหนัก. กษัตริย์ประมงปูอลาสก้าจะดำเนินการในช่วง ฤดูหนาวในน่านน้ำนอกชายฝั่งของอลาสก้าและหมู่เกาะ Aleutian การเก็บเกี่ยวในเชิงพาณิชย์จะดำเนินการในช่วงฤดูที่สั้นมากและจับจะจัดส่งทั่วโลก ตัวเลขขนาดใหญ่ของแมงดาทะเลจะถูกจับในน่านน้ำรัสเซียและต่างประเทศในปี 1980 ที่จุดสูงสุดของอุตสาหกรรมแมงดาทะเลประมงอลาสก้าที่ผลิตได้ถึง£ 200,000,000 (90,900,000 กิโล) ของปู อย่างไรก็ตามในปี 1983 ขนาดรวมของการจับได้ลดลงถึง 90% ในบางสถานที่ [1] หลายทฤษฎีสำหรับการลดลงของประชากรชันปูได้รับการเสนอรวมทั้ง overfishing, น้ำอุ่นและปล้นสะดมปลาเพิ่มขึ้น. [2] เป็นผลให้ฤดูกาลปัจจุบันที่สั้นมาก ในช่วงฤดูหนาวฤดูกาล 2005-2006, 250 เรือจับ£ 14,000,000 (6,360,000 กิโลกรัม) ของปูกษัตริย์สีแดงในสี่วัน. [ ประมงปูอลาสก้าเป็นสิ่งที่อันตรายมากและอัตราการตายในหมู่ชาวประมงประมาณ 80 เท่าของอัตราการเสียชีวิตของ คนงานเฉลี่ย จะชี้ให้เห็นว่าโดยเฉลี่ยคนหนึ่งชาวประมงปูตายรายสัปดาห์ในช่วงฤดู​​ประเภทของพระมหากษัตริย์ที่มีคุณค่าในเชิงพาณิชย์ crabIn อลาสก้าสามชนิดของแมงดาทะเลจะถูกจับในเชิงพาณิชย์: ปูแดง (Paralithodes camtschaticus พบในบริสตอเบย์นอร์ตันเสียงและ หมู่เกาะหมี) แมงดาทะเลสีฟ้า (Paralithodes ปากเป็ดเซนต์แมทธิวและเกาะ Pribilof เกาะ) และแมงดาทะเลทอง (Lithodes aequispinus, เกาะ Aleutian) แมงดาทะเลสีแดงจะมีค่าที่สุดในสามเนื้อของมัน ความหลากหลายที่สี่ของแมงดาทะเล, แมงดาทะเลสีแดงเข้ม (Lithodes couesi) มีขนาดเล็กเกินไปและหายากที่จะเป็นเชิงพาณิชย์แม้ว่าเนื้อของมันจะถูกพิจารณาหวานและอร่อย [3] ต้องการขนาดที่เฉพาะเจาะจงจะต้องพบ. บางประเภทเดียวของ กษัตริย์ปูถูกต้องตามกฎหมายในแต่ละช่วงเวลาของปีและมีเพียงเพศจะถูกเก็บไว้. นิยมมากที่สุดเดือนปูประมงเกิดขึ้นระหว่างเดือนตุลาคมและเดือนมกราคม จัดสรรเวลาสำหรับฤดูกาลที่ยังคงหดตัวที่จุดหนึ่งฤดูกาลปูแดงเป็นเพียงสี่วันยาว หลังจากที่ปี 2005 เรือแต่ละลำได้รับโควต้าขึ้นอยู่กับการจับของพวกเขาจากปีก่อนและจำนวนปูที่มีอยู่ในการจับ เดินออกมาจากกองทัพเรือ 251 ลำลงไป 89 ปัจจุบันฤดูกาลที่ผ่านมา 2-4 สัปดาห์ที่ผ่านมา. เรือประมงพาณิชย์อยู่ระหว่าง 12 และ 75 เมตร (40-250 ฟุต) ในระยะเวลาที่มีการติดตั้งระบบไฮโดรลิกที่จะยกจับและ สามารถทนต่อสภาพอากาศที่แช่แข็งของทะเลแบริ่ง. [2] เรือประมงแต่ละกำหนดการการแล่นเรือใบของตัวเองในช่วงฤดูปูมักจะเข้าพักออกวันหรือสัปดาห์ในเวลา. ชาวประมงใช้ดักกล่องที่มีรูปทรงที่เรียกว่าหม้อซึ่งประกอบด้วย โครงเหล็กที่ปกคลุมด้วยตาข่ายไนลอน หม้อแต่ละน้ำหนัก 600-800 ปอนด์ (272-362 กิโลกรัม) และเรืออาจดำเนิน 150-300 หม้อ. [5] ปลาแฮร์ริ่งมักจะหรือปลาคอดจะอยู่ภายในเป็นเหยื่อแล้วหม้อจะจมลงไปกองกับพื้นทะเลที่ แมงดาทะเลอาศัยอยู่ หม้อจะลดลงเป็นเส้นตรง (ที่รู้จักกันว่าเป็น "สตริง") สำหรับการเรียกใช้ง่ายขึ้น ปูกษัตริย์สีแดงและสีฟ้าที่สามารถพบได้ที่ใดก็ได้ระหว่าง intertidal เน็ตและความลึกของไสว 100 (180 ม., 600 ฟุต) ปูกษัตริย์โกลเด้นอยู่ในระดับความลึกระหว่าง 100 และ 400 ไสว (180 และ 720 ม., 600 และ 2,400 ฟุต) สถานที่ตั้งของหม้อมีการทำเครื่องหมายบนพื้นผิวโดยทุ่นที่ถูกนำมาใช้สำหรับการเรียกใช้ หลังจากที่ช่วยให้หม้อที่เหลืออยู่บนพื้นทะเล (ปกติ 1-2 วันสำหรับการปูกษัตริย์สีแดงและสีฟ้าอีกต่อไปสำหรับปูกษัตริย์ทอง) หม้อจะลากไปที่พื้นผิวโดยใช้เครนไฮดรอลิกับลูกรอกที่สิ้นสุดที่เรียกว่า "บล็อก". [2] หม้อแล้วนำขึ้นมาบนเรือเรือและลูกเรือเรียงลำดับแมงดาทะเล ที่ไม่ตรงตามความต้องการของกฎระเบียบที่จะโยนกลับ ปูจะถูกเก็บไว้ที่อาศัยอยู่ในถังจนเรือถึงฝั่งที่พวกเขาจะขาย ถ้าอากาศเย็นเกินไปจะกลายเป็นปูสดอาจตรึงและระเบิด หากพวกเขาถูกทิ้งในถังนานเกินไปจะเป็นอันตรายต่อพวกเขาและอาจจะฆ่ากันที่พวกเขาสามารถพลิกผัน. [5] แม้โยกของเรือสามารถก่อให้เกิดความเสียหายให้กับปูดังนั้นบอร์ดจะถูกแทรกในถือหุ้นเพื่อป้องกันการเคลื่อนไหวด้านหนึ่งไปอีกด้านที่มากเกินไป ถ้าปูตายในการระงับด้วยเหตุผลใดก็ตามมันออกสารพิษที่สามารถฆ่าปูอื่น ๆ ถ้าลูกเรือล้มเหลวในการลบปูตายพวกเขาสามารถวางยาพิษถังทั้งหมดและทำลายจับ. deckhands จะได้รับเงินร้อยละของกำไรหลังจากที่หุ้นของเจ้าของเป็นที่เข้าบัญชี นี้สามารถช่วงจากอะไรจะนับหมื่นของดอลลาร์ขึ้นอยู่กับขนาดของการเก็บเกี่ยว ที่เรียกว่า 'greenhorns (deckhands ในฤดูกาลแรกของพวกเขาในการตกปลา) จะได้รับเงินจำนวนเงินที่คงที่ของเงิน. ในปี 1980 ที่จุดสูงสุดของอุตสาหกรรมแมงดาทะเลประมงอลาสก้าจำนวน 200 ล้านปอนด์จากปู อย่างไรก็ตามในปี 1983 ขนาดรวมของการจับได้ลดลงไปน้อยกว่า 10% ของขนาดนี้ [2] หลายทฤษฎีสำหรับการลดลงของประชากรชันปูได้รับการเสนอรวมทั้ง overfishing, น้ำอุ่นและเพิ่มการปล้นสะดมปลา การเก็บเกี่ยวช้าบังคับให้ชาวประมงจำนวนมากเพื่อกระจายและจับปูหิมะ (เช่น bairdi และ opilio) หรือปลา ในปีที่ผ่านกฎระเบียบที่เข้มงวดได้รับการบังคับใช้เพื่อให้มีความรับผิดชอบในการจัดการประชากรและช่วยให้พวกเขาที่จะดีดตัวขึ้น สีแดงและสีน้ำเงินประชากรแมงดาทะเลมีอยู่ค่อนข้างต่ำในเกือบทุกพื้นที่ยกเว้นอลาสก้าตะวันออกเฉียงใต้ตั้งแต่ปี 1983 บังคับให้ชาวประมงจำนวนมากให้ความสนใจกับแมงดาทะเลทอง. [2] ในขณะที่ปูแดงกำลังประสบความยากลำบากในทะเลแบริ่งที่พวกเขาไม่ได้ ในระดับสากลในปัญหาและมีการพิจารณาชนิดแพร่กระจายในบางพื้นที่ปูหิมะChionoecetes เป็นประเภทของปูที่อาศัยอยู่ในภาคเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรแอตแลนติก. [1] ชื่ออื่น ๆ สำหรับปูในประเภทนี้ ได้แก่ "ราชินีปู" (ในแคนาดา) และ "แมงมุมปู" - พวกเขาเป็นที่รู้จักกันในชื่อที่แตกต่างกันในพื้นที่ต่างๆของโลก ชื่อสามัญ Chionoecetes หมายความอาศัยหิมะ] opilio หมายความว่าคนเลี้ยงแกะและซี opilio เป็นสายพันธุ์หลักที่เรียกว่าปูหิมะ กลยุทธ์การตลาด แต่จ้างปูหิมะอะไรในสกุล Chionoecetes. ปูหิมะจะถูกจับเท่าที่เหนือมหาสมุทรอาร์กติกจากแคนาดากรีนแลนด์และทางตอนเหนือของประเทศนอร์เวย์ในมหาสมุทรแอตแลนติกและข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกรวมทั้งทะเล ญี่ปุ่นทะเลแบริ่ง, อ่าวอลาสก้านอร์ตันเสียงและแม้กระทั่งใต้เท่าที่แคลิฟอร์เนีย Chionoecetes bairdi

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ปูยักษ์ เรียกว่า หินปูเป็นปูน decapod เหมือนซุเปอร์แฟมิลี ส่วนใหญ่พบในทะเลเย็น เนื่องจากขนาดใหญ่ของพวกเขาและรสชาติของอาหารของพวกเขา หลายสปีชีส์อย่างกว้างขวางและจับขายเป็นอาหาร โดยส่วนใหญ่ถูกพระราชาแดงปู paralithodes camtschaticus .
แมงดาทะเลมีความคิดโดยทั่วไปจะได้มาจากปูเสฉวนเหมือนบรรพบุรุษซึ่งอาจจะอธิบายไม่สมมาตรยังคงพบในผู้ใหญ่แบบ แม้ว่าบางข้อสงสัยยังคงมีอยู่เกี่ยวกับทฤษฎีนี้ กษัตริย์ปูอย่างกว้างขวางมากที่สุดยกมาตัวอย่างของ carcinisation ระหว่างเดคคาโปดา . หลักฐานสำหรับคำอธิบายนี้มาจากความไม่สมดุลของกษัตริย์ปูท้อง ซึ่งเป็นความคิดที่สะท้อนให้เห็นถึงความไม่สมมาตรของปูเสฉวน ซึ่งจะต้องพอดีกับเกลียวเปลือกถึงแม้ว่าเดิมทีจัดของปูเสฉวนใน paguroidea ซูเปอร์แฟมิลี กษัตริย์ปูกำลังอยู่ในซูเปอร์แฟมิลี แยก lithodoidea .
ทองกษัตริย์ปู ลิโธด aequispinus , ถูกจับในห่วงโซ่ Aleutian นอกชายฝั่งของอลาสก้า โกลเด้นปูกษัตริย์เป็นอย่างมีนัยสำคัญมีขนาดเล็กกว่าสีแดงและสีฟ้าปูราชา เฉลี่ยประมาณ 5 - 8 ปอนด์ ( 2.3 ) 3.6 กิโลกรัม )รสชาติมันคล้ายสีแดงและสีฟ้าปูยักษ์ แม้ว่าอาจจะค่อนข้างหวานมาก พวกเขาจะถูกกว่ามาก เนื่องจากลักษณะของพวกเขาและขนาด

ที่สำคัญประชากรเกิดขึ้นในกระเป๋าในน่านน้ำปิดพริบิลอฟ shumagin shelikof และหมู่เกาะช่องแคบ , เจ้าชายวิลเลี่ยมเสียงและอย่างน้อยไกลใต้เป็นช่องแคบ Chatham ล่างในอาคเนย์ที่ประมงเชิงพาณิชย์ปกติที่เกิดขึ้นทุกปี มันควรจะสังเกตพวกเขาเกิดขึ้นในน้ำที่ลึกกว่ากษัตริย์ปูมักจะอยู่ในระดับความลึกเกิน 300 ฟาทอม ( 1 , 800 ฟุต ; 550 เมตร ) และ Golden King ปูจะคลุมเครือและพึ่งพารูปเกาะติดสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังเติบโตบนพื้นมหาสมุทร ( เช่น ปะการัง ฟองน้ำ และ โครงสร้าง แส้ทะเล – ให้ที่อยู่อาศัยสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง เกาะติดเหล่านี้มีการเจริญเติบโตช้า และพวกเขามีความเสี่ยงในบางพื้นที่ที่ขายปลา โดยด้านล่างสืบค้น ได้รับการปฏิบัติทั่วไป ด้วยเหตุผลนี้ ขนาดใหญ่จำนวนมากของพื้นทะเลตาม Aleutian เกาะโซ่ที่ได้รับการปกป้องจากด้านล่าง trawling ภายใต้แมคนูสัน สตีเวนส์ การอนุรักษ์ประมงและการจัดการแสดง
แดง ( หน้า camtschaticus ) และสีฟ้า ( P