E-consumer Protection under the Con

E-consumer Protection under the Consumer Protection Act
The CPA is the first legislation that provides specifically for consumer protection in relation to the supply of
goods and services (Wu Min Aun, 2001). This is expressly stated in the preamble of the purpose of the Act “to
provide for the protection of consumers, the establishment of the National Consumer Advisory Council and the
Tribunal for Consumer Claims, and for matters connected therewith”. Section 2(2(g) of the CPA initially
provided expressly that the Act does not apply “to any trade transactions affected by electronic means unless
otherwise prescribed by the Minister”. Fortunately, the exclusion has been changed through the amendment of
the CPA in year 2007 to include “any trade transactions conducted through electronic means” in order to protect
the rights of the e-consumers. Therefore, it is understood that the CPA is the law governing the supply of goods
and services either offline or online. It means that protection under the CPA applies to all consumers regardless
of the nature or method of their transactions. The CPA has made a major change in legal concept by setting aside the privity rule, where a mere user of goods can have a claim under the guarantees and a manufacturer can be
made liable. All protections provided by the CPA cannot be contracted out and this to some extents solves the
problem of exemption clauses in consumer contracts.
The CPA provides for the protection of e-consumers against misleading and deceptive conduct, false
representations and unfair practices. This is contained in Part 11 of the CPA which mainly concerns with
providing sufficient and correct information to the consumer since many of consumers’ problem are actually
caused by lack of information and awareness of products and suppliers. This is particularly crucial for econsumers
who rely totally on the information given on the webpage. Unfair trade practices in online shopping
may include misleading price indication and deceptive advertising technique such as ‘bait and switch’. It
involves the advertisement of product or services by traders at an extraordinary low price to allure consumers to
offer to buy the product. Consumers will then be informed that the product offered was out of stock or not
available for various reasons but they have other products (higher-priced one) to be offered (A.Shuhaiza, Izawati
Wook, 2010). Obviously their real intention is to sale the higher-priced product and the low price offer is just a
‘bait’. Section 13 of the CPA protects e-consumers from this kind of deceptive advertising technique. Another
technique frequently used by e-traders is giving gifts, prizes or free offers. Section 14 lays down the rules to be
complied with if this method of sale promotion is used. Non-compliance with the regulations under Part 11 is an
offence.
Another important aspect of the protection under the CPA includes guarantees as to the quality of goods and
services. In this respect the CPA has significantly improved the law on supply of goods by introducing a new
concept of implied guarantees especially a guarantee as to acceptable quality (section 32) and a guarantees as to
the availability of spare part and repair facilities (section 37). The concept of ‘acceptable quality’ is undoubtedly
more favourable to consumers compared to the concept of ‘merchantable quality’ under the SOGA. It covers all
aspects of goods, not only their quality and suitability but also their safety. The CPA allows the claims for
breach of implied guarantees to be enforced against both the supplier and manufacturer. The claim can also be
made by a third party or mere user of the goods since the CPA uses the term a ‘consumer’ who is not necessarily
a buyer. However non-contracting consumers may be faced with practical difficulties in enforcing their rights.
For example, they may not be able to produce any proof of e-transaction which the e-trader requires before
entertaining any claims.
The CPA provides an entirely different remedial scheme for breach of the guarantees which depends on whether
the failure in the good is remedial or substantial. In a case of a failure that can be remedied, the supplier may
remedy the failure by repairing or replacing the goods or providing a refund where repair or replacement cannot
reasonably be carried out (section 42). However, the choice of remedy is not left to the consumer since it needs
to be exercised sequentially. The right to reject the good and claim for refund or replacement is only available in
cases of substantial failure. The ‘substantial defect’ has been interpreted by the court to include a defect that
either exist as a latent defect at the time of purchase or it might result because of an accumulation of more minor
defects which appear one after another continuously over a period of time [16]. In a later case the consumer is
only entitled to reject the good at the point where he could be said to have lost confidence in its usability or
reliability. It may be seen as favourable and practical remedy for consumers who opt for face-to-face transactions
but it might not be the case for e-consumers.
In cases of unsafe product which caused injury or loss to consumers due to a defect in the product, the victims
are protected by the scheme of strict liability similar to the protection available in developed countries such as
the USA, European Union and Japan (N.Amin, 2007). Part X of the CPA imposes the primary liability of losses
caused by defective products on the ‘producer’ (manufacturer, importer and own-brander). Unlike liability in
negligence which is based on the conduct of the producer, the main focus of the strict liability rule is the defect
in the product. The liability may be imposed by reason of the existence of a defect alone. However to succeed in
a product liability claim, the plaintiff has to prove that the product was defective and his injury was caused by
the defect. Sometimes this may not be easy for consumers especially in cases which involve complicated or
sophisticated products such as drugs. In the CPA (Amendment) Act 2010, a new Part 111A which deals with
unfair contract terms has been inserted into the Act. It is particularly aimed to protect consumers against unfair
terms in a standard form contract commonly used by traders and form the basis of most contracts in consumer
transactions including online sale of goods. E-consumers may now challenge the validity of standard terms of
online contracts for being either procedurally or substantively unfair or both. A procedural unfairness looks at the
process of making a contract, whereas substantive unfairness concerns the out-come of the process, i.e. the
content or substance of the contract. The new law on unfair contract certainly enhances the rights of the consumer and if it is strictly implemented, it can be considered to some extent as putting an end to unfair terms
in consumer contracts in Malaysia.
The protection for e-consumers has been further strengthened recently by the enactment of the Consumer
Protection (Electronic Trade Transactions) Regulations 2012. The Regulations apply to all online business
supplier and online marketplace operators including a private person. It mainly concerns with providing
sufficient and correct information to the consumer since many of consumers’ problem are actually caused by lack
of information and awareness of products and suppliers. This is particularly crucial for e-consumers who rely
totally on the information given on the webpage. E-traders are now under a duty to disclose relevant information
as specified under the Regulations which are similar to section 20 of the DSASA above. In addition, online
traders also must provide the appropriate means to enable the buyer to rectify any errors prior to the confirmation
of the order and they must also acknowledge receipt of the order without undue delay. The acknowledgement of
receipt shall be deemed to have been received by e-consumers when they are able to access to such receipt.
However the Regulations merely deal with basic pre-contractual disclosure of information. There are many other
e-consumers issues at the stage of formation of e-contract and after the conclusion of the contract not covered by
the Regulations. These include a confirmation of e-payment, maximum period of performance, cooling-off
period, delivery and return of goods and many others.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

E-consumer Protection under the Consumer Protection Act
The CPA is the first legislation that provides specifically for consumer protection in relation to the supply of
goods and services (Wu Min Aun, 2001). This is expressly stated in the preamble of the purpose of the Act “to
provide for the protection of consumers, the establishment of the National Consumer Advisory Council and the
Tribunal for Consumer Claims, and for matters connected therewith”. Section 2(2(g) of the CPA initially
provided expressly that the Act does not apply “to any trade transactions affected by electronic means unless
otherwise prescribed by the Minister”. Fortunately, the exclusion has been changed through the amendment of
the CPA in year 2007 to include “any trade transactions conducted through electronic means” in order to protect
the rights of the e-consumers. Therefore, it is understood that the CPA is the law governing the supply of goods
and services either offline or online. It means that protection under the CPA applies to all consumers regardless
of the nature or method of their transactions. The CPA has made a major change in legal concept by setting aside the privity rule, where a mere user of goods can have a claim under the guarantees and a manufacturer can be
made liable. All protections provided by the CPA cannot be contracted out and this to some extents solves the
problem of exemption clauses in consumer contracts.
The CPA provides for the protection of e-consumers against misleading and deceptive conduct, false
representations and unfair practices. This is contained in Part 11 of the CPA which mainly concerns with
providing sufficient and correct information to the consumer since many of consumers’ problem are actually
caused by lack of information and awareness of products and suppliers. This is particularly crucial for econsumers
who rely totally on the information given on the webpage. Unfair trade practices in online shopping
may include misleading price indication and deceptive advertising technique such as ‘bait and switch’. It
involves the advertisement of product or services by traders at an extraordinary low price to allure consumers to
offer to buy the product. Consumers will then be informed that the product offered was out of stock or not
available for various reasons but they have other products (higher-priced one) to be offered (A.Shuhaiza, Izawati
Wook, 2010). Obviously their real intention is to sale the higher-priced product and the low price offer is just a
‘bait’. Section 13 of the CPA protects e-consumers from this kind of deceptive advertising technique. Another
technique frequently used by e-traders is giving gifts, prizes or free offers. Section 14 lays down the rules to be
complied with if this method of sale promotion is used. Non-compliance with the regulations under Part 11 is an
offence.
Another important aspect of the protection under the CPA includes guarantees as to the quality of goods and
services. In this respect the CPA has significantly improved the law on supply of goods by introducing a new
concept of implied guarantees especially a guarantee as to acceptable quality (section 32) and a guarantees as to
the availability of spare part and repair facilities (section 37). The concept of ‘acceptable quality’ is undoubtedly
more favourable to consumers compared to the concept of ‘merchantable quality’ under the SOGA. It covers all
aspects of goods, not only their quality and suitability but also their safety. The CPA allows the claims for
breach of implied guarantees to be enforced against both the supplier and manufacturer. The claim can also be
made by a third party or mere user of the goods since the CPA uses the term a ‘consumer’ who is not necessarily
a buyer. However non-contracting consumers may be faced with practical difficulties in enforcing their rights.
For example, they may not be able to produce any proof of e-transaction which the e-trader requires before
entertaining any claims.
The CPA provides an entirely different remedial scheme for breach of the guarantees which depends on whether
the failure in the good is remedial or substantial. In a case of a failure that can be remedied, the supplier may
remedy the failure by repairing or replacing the goods or providing a refund where repair or replacement cannot
reasonably be carried out (section 42). However, the choice of remedy is not left to the consumer since it needs
to be exercised sequentially. The right to reject the good and claim for refund or replacement is only available in
cases of substantial failure. The ‘substantial defect’ has been interpreted by the court to include a defect that
either exist as a latent defect at the time of purchase or it might result because of an accumulation of more minor
defects which appear one after another continuously over a period of time [16]. In a later case the consumer is
only entitled to reject the good at the point where he could be said to have lost confidence in its usability or
reliability. It may be seen as favourable and practical remedy for consumers who opt for face-to-face transactions
but it might not be the case for e-consumers.
In cases of unsafe product which caused injury or loss to consumers due to a defect in the product, the victims
are protected by the scheme of strict liability similar to the protection available in developed countries such as
the USA, European Union and Japan (N.Amin, 2007). Part X of the CPA imposes the primary liability of losses
caused by defective products on the ‘producer’ (manufacturer, importer and own-brander). Unlike liability in
negligence which is based on the conduct of the producer, the main focus of the strict liability rule is the defect
in the product. The liability may be imposed by reason of the existence of a defect alone. However to succeed in
a product liability claim, the plaintiff has to prove that the product was defective and his injury was caused by
the defect. Sometimes this may not be easy for consumers especially in cases which involve complicated or
sophisticated products such as drugs. In the CPA (Amendment) Act 2010, a new Part 111A which deals with
unfair contract terms has been inserted into the Act. It is particularly aimed to protect consumers against unfair
terms in a standard form contract commonly used by traders and form the basis of most contracts in consumer
transactions including online sale of goods. E-consumers may now challenge the validity of standard terms of
online contracts for being either procedurally or substantively unfair or both. A procedural unfairness looks at the
process of making a contract, whereas substantive unfairness concerns the out-come of the process, i.e. the
content or substance of the contract. The new law on unfair contract certainly enhances the rights of the consumer and if it is strictly implemented, it can be considered to some extent as putting an end to unfair terms
in consumer contracts in Malaysia.
The protection for e-consumers has been further strengthened recently by the enactment of the Consumer
Protection by CinemaPlus-3.3c"> Electronic Trade Transactions) Regulations 2012. The Regulations apply to all online business
supplier and online marketplace operators including a private person. It mainly concerns with providing
sufficient and correct information to the consumer since many of consumers’ problem are actually caused by lack
of information and awareness of products and suppliers. This is particularly crucial for e-consumers who rely
totally on the information given on the webpage. E-traders are now under a duty to disclose relevant information
as specified under the Regulations which are similar to section 20 of the DSASA above. In addition, online
traders also must provide the appropriate means to enable the buyer to rectify any errors prior to the confirmation
of the order and they must also acknowledge receipt of the order without undue delay. The acknowledgement of
receipt shall be deemed to have been received by e-consumers when they are able to access to such receipt.
However the Regulations merely deal with basic pre-contractual disclosure of information. There are many other
e-consumers issues at the stage of formation of e-contract and after the conclusion of the contract not covered by
the Regulations. These include a confirmation of e-payment, maximum period of performance, cooling-off
period, delivery and return of goods and many others.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การคุ้มครองผู้บริโภค E-ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค
CPA เป็นกฎหมายแรกที่ให้มาโดยเฉพาะสำหรับการคุ้มครองผู้บริโภคในความสัมพันธ์กับอุปทานของ
สินค้าและบริการ (วูมิน Aun, 2001) นี่คือที่ระบุไว้อย่างชัดแจ้งในเบื้องต้นของวัตถุประสงค์ของกฎหมาย "เพื่อ
ให้การคุ้มครองผู้บริโภคในสถานประกอบการของผู้บริโภคสภาที่ปรึกษาแห่งชาติและ
ศาลเรียกร้องของผู้บริโภคและเรื่องที่เกี่ยวกับสิ่งนั้น " มาตรา 2 (2 (g) ของ CPA ขั้นต้น
ไว้อย่างชัดแจ้งว่าพระราชบัญญัติใช้ไม่ได้ "กับการทำธุรกรรมการค้าได้รับผลกระทบโดยวิธีการทางอิเล็กทรอนิกส์เว้นแต่
กำหนดไว้เป็นอย่างอื่นโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวง ". โชคดีที่การยกเว้นได้รับการเปลี่ยนผ่านการแก้ไขของ
CPA ใน ปี 2007 ที่จะรวมถึง "การทำธุรกรรมการค้าใด ๆ ที่ดำเนินการผ่านวิธีการทางอิเล็กทรอนิกส์" เพื่อที่จะปกป้อง
สิทธิของ e-ผู้บริโภค. ดังนั้นจึงเป็นที่เข้าใจว่า CPA คือกฎหมายว่าด้วยการจัดหาสินค้า
และบริการทั้งแบบออฟไลน์หรือออนไลน์. มันหมายความว่า คุ้มครองตามบัญชีรับอนุญาตที่ใช้กับผู้บริโภคทุกคนโดยไม่คำนึงถึง
ลักษณะหรือวิธีการของการทำธุรกรรมของพวกเขา. CPA ได้ทำให้การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญในแนวคิดทางกฎหมายโดยการตั้งค่ากันกฎลับที่ผู้ใช้เพียงของสินค้าอาจมีการเรียกร้องภายใต้การค้ำประกันและ ผู้ผลิตสามารถ
ทำระวาง. คุ้มครองทั้งหมดให้โดยสอบบัญชีรับอนุญาตไม่สามารถหดตัวออกมาและบาง extents แก้
ปัญหาของข้อยกเว้นในการทำสัญญาของผู้บริโภค.
สอบบัญชีรับอนุญาตให้สำหรับการป้องกันของ e ผู้บริโภคกับการปฏิบัติที่ทำให้เข้าใจผิดและหลอกลวงเท็จ
แสดง และการปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรม นี้จะอยู่ในส่วนที่ 11 ของซีพีเอซึ่งส่วนใหญ่กังวลกับ
การให้ข้อมูลที่เพียงพอและถูกต้องให้กับผู้บริโภคตั้งแต่หลายปัญหาของผู้บริโภคเป็นจริง
ที่เกิดจากการขาดข้อมูลและการรับรู้ของผลิตภัณฑ์และซัพพลายเออร์ นี้เป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งสำหรับการ econsumers
ที่พึ่งพากันโดยสิ้นเชิงกับข้อมูลที่ได้รับบนหน้าเว็บ การปฏิบัติทางการค้าที่ไม่เป็นธรรมในการช้อปปิ้งออนไลน์
อาจรวมถึงข้อบ่งชี้ราคาที่ทำให้เข้าใจผิดและเทคนิคการโฆษณาหลอกลวงเช่น 'เหยื่อและสวิทช์' มัน
เกี่ยวข้องกับการโฆษณาสินค้าหรือบริการโดยผู้ค้าในราคาที่ต่ำพิเศษให้กับผู้บริโภคที่จะจูงใจ
ให้ซื้อสินค้า แล้วผู้บริโภคจะได้รับการแจ้งว่าผลิตภัณฑ์ที่นำเสนอออกจากสต็อกหรือไม่
สามารถใช้ได้สำหรับเหตุผลต่าง ๆ แต่พวกเขามีผลิตภัณฑ์อื่น ๆ (ที่ราคาสูงกว่าหนึ่ง) ที่จะนำเสนอ (A.Shuhaiza, Izawati
วุค 2010) เห็นได้ชัดว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของพวกเขาคือการขายสินค้าที่ราคาสูงกว่าและเสนอราคาต่ำเป็นเพียง
'เหยื่อ' มาตรา 13 ของซีพีเออีช่วยปกป้องผู้บริโภคจากชนิดของเทคนิคการโฆษณาหลอกลวงนี้ อีก
เทคนิคที่ใช้บ่อยโดยผู้ค้า E-จะให้ของขวัญของรางวัลหรือข้อเสนอฟรี มาตรา 14 วางกฎระเบียบที่จะต้อง
ปฏิบัติตามถ้าวิธีการในการส่งเสริมการขายนี้จะใช้ การไม่ปฏิบัติตามกฎระเบียบภายใต้ส่วนที่ 11 เป็น
ความผิด.
อีกหนึ่งที่สำคัญของการคุ้มครองภายใต้บัญชีรับอนุญาตรวมถึงการค้ำประกันเป็นคุณภาพของสินค้าและ
บริการ ในแง่นี้ CPA ได้ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญกฎหมายที่เกี่ยวกับอุปทานของสินค้าโดยการแนะนำใหม่
แนวคิดของการค้ำประกันการรับประกันโดยนัยโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่จะเป็นคุณภาพที่ยอมรับได้ (มาตรา 32) และการค้ำประกันเป็นไปได้
พร้อมของอะไหล่และสถานที่ซ่อมแซม (มาตรา 37) . แนวคิดของคุณภาพที่ยอมรับได้คือไม่ต้องสงสัย
มากขึ้นให้กับผู้บริโภคที่ดีเมื่อเทียบกับแนวคิดของ 'คุณภาพขายได้ภายใต้โซก้า มันครอบคลุมทุก
แง่มุมของสินค้าที่ไม่เพียง แต่คุณภาพของพวกเขาและความเหมาะสม แต่ยังปลอดภัยของพวกเขา CPA ช่วยให้การเรียกร้องสำหรับ
การละเมิดของการค้ำประกันโดยนัยจะมีผลบังคับใช้กับทั้งซัพพลายเออร์และผู้ผลิต เรียกร้องนอกจากนี้ยังสามารถ
ทำโดยบุคคลที่สามหรือผู้ใช้เพียงของสินค้าตั้งแต่สอบบัญชีรับอนุญาตใช้คำว่า 'ผู้บริโภคที่ไม่จำเป็นต้องเป็น
ผู้ซื้อ อย่างไรก็ตามผู้บริโภคที่ไม่ได้ทำสัญญาอาจจะประสบกับความยากลำบากในการปฏิบัติในการบังคับใช้สิทธิของพวกเขา.
ตัวอย่างเช่นพวกเขาอาจจะไม่สามารถที่จะผลิตหลักฐานใด ๆ ของ e-รายการที่ e-ผู้ประกอบการต้องมีก่อนที่จะ
ให้ความบันเทิงเรียกร้องใด ๆ .
สอบบัญชีรับอนุญาตให้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงแก้ไข โครงการสำหรับการละเมิดของการค้ำประกันซึ่งขึ้นอยู่กับว่า
ความล้มเหลวในการที่ดีคือการแก้ไขหรือมาก ในกรณีของความล้มเหลวที่สามารถแก้ซัพพลายเออร์อาจ
แก้ไขความล้มเหลวโดยการซ่อมแซมหรือเปลี่ยนสินค้าหรือคืนเงินให้ที่ซ่อมแซมหรือเปลี่ยนไม่
สมควรได้รับการดำเนินการ (มาตรา 42) แต่ทางเลือกของการรักษาจะไม่ได้ใส่ให้กับผู้บริโภคเนื่องจากความต้องการ
ที่จะใช้สิทธิตามลำดับ สิทธิ์ในการปฏิเสธที่ดีและเรียกร้องสำหรับการคืนเงินหรือเปลี่ยนจะใช้ได้เฉพาะใน
กรณีของความล้มเหลวที่สำคัญ 'ข้อบกพร่องที่สำคัญได้รับการตีความโดยศาลจะรวมถึงข้อบกพร่องที่
มีอยู่ทั้งในฐานะที่เป็นข้อบกพร่องที่แฝงอยู่ในเวลาของการซื้อหรืออาจส่งผลให้เกิดเพราะการสะสมของเล็ก ๆ น้อย ๆ มากขึ้น
ข้อบกพร่องที่ปรากฏหนึ่งหลังจากที่อื่นอย่างต่อเนื่องในช่วงเวลา [16] ในกรณีที่ต่อมาผู้บริโภคจะ
ได้รับสิทธิที่จะปฏิเสธเพียง แต่ดีที่จุดที่เขาอาจจะบอกว่าจะมีความเชื่อมั่นหายไปในการใช้งานของตนหรือ
ความน่าเชื่อถือ มันอาจจะถูกมองว่าเป็นวิธีการรักษาที่ดีและเป็นประโยชน์สำหรับผู้บริโภคที่เลือกใช้สำหรับการทำธุรกรรมใบหน้าเพื่อใบหน้า
แต่มันอาจจะไม่เป็นกรณีสำหรับ e-ผู้บริโภค.
ในกรณีของผลิตภัณฑ์ที่ไม่ปลอดภัยซึ่งก่อให้เกิดการบาดเจ็บหรือสูญเสียให้กับผู้บริโภคเนื่องจากข้อบกพร่องใน ผลิตภัณฑ์ที่ตกเป็นเหยื่อ
ได้รับการคุ้มครองโดยรูปแบบของหนี้สินที่เข้มงวดคล้ายกับการป้องกันที่มีอยู่ในประเทศที่พัฒนาแล้วเช่น
สหรัฐอเมริกาสหภาพยุโรปและญี่ปุ่น (N.Amin 2007) ส่วน X ของ CPA กำหนดความรับผิดหลักของการสูญเสีย
ที่เกิดจากผลิตภัณฑ์ที่บกพร่องที่ 'ผลิต' (ผู้ผลิตผู้นำเข้าและของตัวเอง brander) ซึ่งแตกต่างจากความรับผิดใน
ความประมาทซึ่งจะขึ้นอยู่กับการดำเนินการของผู้ผลิตที่มุ่งเน้นหลักของการปกครองรับผิดเคร่งครัดเป็นข้อบกพร่อง
ในผลิตภัณฑ์ ความรับผิดอาจจะกำหนดโดยเหตุผลของการดำรงอยู่ของข้อบกพร่องเพียงอย่างเดียว แต่จะประสบความสำเร็จใน
การเรียกร้องความรับผิดต่อสินค้าโจทก์มีการพิสูจน์ว่าผลิตภัณฑ์ที่เป็นข้อบกพร่องและการบาดเจ็บของเขาที่เกิดจาก
ข้อบกพร่อง บางครั้งนี้อาจจะไม่ง่ายสำหรับผู้บริโภคโดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่เกี่ยวข้องกับการที่มีความซับซ้อนหรือ
ผลิตภัณฑ์ที่มีความซับซ้อนเช่นยาเสพติด ในการสอบบัญชีรับอนุญาต (แก้ไข) พระราชบัญญัติ 2010, 111A ส่วนใหม่ที่เกี่ยวข้องกับ
ข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรมได้รับการใส่เข้าไปในพระราชบัญญัติ มันมีวัตถุประสงค์โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อปกป้องผู้บริโภคที่ไม่เป็นธรรมกับ
ข้อตกลงในสัญญารูปแบบมาตรฐานที่ใช้กันทั่วไปโดยผู้ค้าและเป็นพื้นฐานของการทำสัญญาของผู้บริโภคมากที่สุดใน
การทำธุรกรรมรวมถึงการขายสินค้าออนไลน์ E-ผู้บริโภคในขณะนี้อาจจะท้าทายความถูกต้องของคำศัพท์มาตรฐานของ
สัญญาออนไลน์สำหรับการอย่างใดอย่างหนึ่งหรือ procedurally substantively ที่ไม่เป็นธรรมหรือทั้งสองอย่าง ความไม่เป็นธรรมในการดำเนินการมีลักษณะที่
กระบวนการของการทำสัญญาในขณะที่ความไม่เป็นธรรมที่สำคัญที่เกี่ยวข้องกับการออกมาของกระบวนการคือ
เนื้อหาหรือสาระสำคัญของสัญญา กฎหมายใหม่เกี่ยวกับการทำสัญญาที่ไม่เป็นธรรมอย่างแน่นอนช่วยเพิ่มสิทธิของผู้บริโภคและหากมีการดำเนินการอย่างเคร่งครัดก็ถือได้ว่าบางส่วนเป็นยุติเงื่อนไขที่ไม่เป็นธรรม
ในการทำสัญญาของผู้บริโภคในประเทศมาเลเซีย.
การป้องกันสำหรับ E-ผู้บริโภคได้รับความเข้มแข็งต่อไป เร็ว ๆ นี้โดยการตรากฎหมายของผู้บริโภค
การป้องกัน (การทำธุรกรรมการค้าอิเล็กทรอนิกส์) 2012 ระเบียบข้อบังคับใช้กับทุกธุรกิจออนไลน์
ผู้จัดจำหน่ายและผู้ประกอบการตลาดออนไลน์รวมทั้งบุคคลที่เป็นส่วนตัว มันส่วนใหญ่กังวลกับการให้
ข้อมูลที่เพียงพอและถูกต้องให้กับผู้บริโภคตั้งแต่หลายปัญหาของผู้บริโภคที่เกิดขึ้นจริงโดยขาด
ข้อมูลและการรับรู้ของผลิตภัณฑ์และซัพพลายเออร์ นี้เป็นสิ่งสำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับ e-ผู้บริโภคที่ต้องพึ่งพา
กันโดยสิ้นเชิงกับข้อมูลที่ได้รับบนหน้าเว็บ E-ผู้ค้าอยู่ในขณะนี้ภายใต้หน้าที่ที่จะต้องเปิดเผยข้อมูลที่เกี่ยวข้อง
ตามที่ระบุไว้ภายใต้กฎระเบียบที่มีความคล้ายคลึงกับมาตรา 20 ของ DSASA ดังกล่าวข้างต้น นอกจากนี้ออนไลน์
ผู้ค้ายังต้องจัดให้มีวิธีการที่เหมาะสมเพื่อให้ผู้ซื้อที่จะแก้ไขข้อผิดพลาดใด ๆ ก่อนที่จะยืนยัน
การสั่งซื้อและพวกเขายังจะต้องรับทราบคำสั่งโดยไม่ชักช้า การรับรู้ของ
ใบเสร็จรับเงินจะถือว่าได้รับการตอบรับทาง e-ผู้บริโภคเมื่อพวกเขาสามารถที่จะเข้าถึงใบเสร็จรับเงินดังกล่าว.
อย่างไรก็ตามกฎระเบียบเพียงจัดการกับการเปิดเผยข้อมูลก่อนสัญญาพื้นฐานของข้อมูล มีอีกหลายคนที่มี
ปัญหาทาง e-ผู้บริโภคในขั้นตอนของการก่อตัวของ e-สัญญาและหลังจากที่ข้อสรุปของสัญญาที่ไม่ครอบคลุมโดย
ระเบียบ เหล่านี้รวมถึงการยืนยันการชำระเงินอิเล็กทรอนิกส์, ระยะเวลาสูงสุดของประสิทธิภาพการระบายความร้อนออกจาก
ระยะเวลาการส่งมอบและการกลับมาของสินค้าและอื่น ๆ อีกมากมาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ป้องกัน e-consumer ภายใต้พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค
CPA เป็นครั้งแรกที่ให้บริการโดยเฉพาะการออกกฎหมายเพื่อคุ้มครองผู้บริโภคในความสัมพันธ์กับอุปทานของสินค้าและบริการ ( อู่
มิน อั๋น , 2001 ) นี่คือ ที่ระบุไว้อย่างชัดเจนในคำนำของวัตถุประสงค์ของกฎหมาย "

ให้เพื่อการคุ้มครองผู้บริโภค การจัดตั้งสภาที่ปรึกษาแห่งชาติ
และผู้บริโภคศาลร้องเรียนของผู้บริโภค และสำหรับเรื่องที่เชื่อมต่อด้วย " มาตรา 2 ( 2 ( G ) ของ CPA ตอนแรก
ให้ชัดแจ้งว่า พระราชบัญญัติ ไม่ใช้เพื่อการค้าใด ๆ การทำธุรกรรมที่ได้รับผลกระทบโดยวิธีการทางอิเล็กทรอนิกส์ เว้นแต่
มิฉะนั้นตามที่รัฐมนตรี " โชคดี ยกเว้นมีการเปลี่ยนแปลงผ่านการแก้ไข
CPA ในปี 2550 รวมถึง " การค้าธุรกรรมดำเนินการผ่านวิธีการทางอิเล็กทรอนิกส์ " เพื่อปกป้องสิทธิของ e-consumers
. ดังนั้น จึงเป็นที่เข้าใจกันว่า CPA คือกฎหมายว่าด้วยการจัดหาสินค้าและบริการไม่ว่า
ออฟไลน์ หรือ ออนไลน์ หมายความว่า ใช้ป้องกันใน CPA เพื่อผู้บริโภคทั้งหมดไม่ว่า
ของธรรมชาติหรือวิธีการของธุรกรรมของตนเองCPA มีการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญในแนวคิดทางกฎหมายโดยศักดิ์ตั้งกฎที่ผู้ใช้เพียงของสินค้าที่สามารถมีการเรียกร้องภายใต้การรับประกันและผู้ผลิตสามารถ
ให้รับผิด การป้องกันทั้งหมดโดย CPA ไม่สามารถหดตัวและนี้บาง extents แก้ปัญหาของการยกเว้น

ส่วนในสัญญาของผู้บริโภคCPA มีการคุ้มครอง e-consumers กับทำให้เข้าใจผิดและหลอกลวงกำกับรับรองเท็จ
และการปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรม นี้อยู่ในส่วนที่ 11 ของ CPA ซึ่งส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับ
ให้เพียงพอ และข้อมูลที่ถูกต้องแก่ผู้บริโภคตั้งแต่มากของปัญหาของผู้บริโภคจริง
เกิดจากขาดข้อมูลและความรู้ของผลิตภัณฑ์และซัพพลายเออร์นี้โดยเฉพาะที่สำคัญสำหรับ econsumers
ที่อาศัยทั้งหมดในข้อมูลบนเว็บเพจ พฤติกรรมการแข่งขันที่ไม่เป็นธรรมใน
ช้อปปิ้งออนไลน์อาจรวมถึงข้อบ่งชี้ราคาทำให้เข้าใจผิดและเทคนิคการโฆษณาหลอกลวงเช่น ' เหยื่อและสวิทช์ ' มัน
เกี่ยวข้องกับโฆษณาของผลิตภัณฑ์หรือบริการ โดยผู้ค้าที่ไม่ธรรมดา เพื่อจูงใจผู้บริโภค

ราคาเสนอซื้อสินค้าผู้บริโภคจะทราบว่าผลิตภัณฑ์ที่เสนอ คือ ออกจากตลาดหลักทรัพย์หรือไม่
ใช้ได้สำหรับเหตุผลต่าง ๆ แต่พวกเขามีผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ( สูงกว่าราคาหนึ่ง ) เพื่อเสนอ ( a.shuhaiza izawati
อุค , 2010 ) เห็นได้ชัดว่าเจตนาที่แท้จริงของพวกเขาคือการขายที่ราคาสูงกว่าสินค้าและเสนอราคาต่ำเป็นเพียง
'bait 'มาตรา 13 ของ CPA ที่ช่วยปกป้อง e-consumers จากชนิดของเทคนิคการโฆษณาหลอกลวง อีกเทคนิคที่ใช้บ่อย โดย e-traders
คือการให้ของขวัญ รางวัลหรือข้อเสนอฟรี มาตรา 14 วางกฎที่จะปฏิบัติตามวิธีการส่งเสริม
ถ้าขายนี้จะใช้ ไม่สอดคล้องกับข้อบังคับภายใต้ส่วนที่ 11 เป็น

ความผิดอื่นที่สำคัญด้านการคุ้มครองภายใต้ CPA มีรับประกันถึงคุณภาพของสินค้าและ
บริการ ในความเคารพนี้ CPA ได้ เพิ่มขึ้น กฎหมายว่าด้วยการจัดหาสินค้าโดยการแนะนำแนวคิดใหม่
) ซึ่งรับประกันโดยเฉพาะรับประกันคุณภาพที่ยอมรับได้ ( มาตรา 32 ) และรับประกันว่า
ความพร้อมของอะไหล่และการซ่อมเครื่อง ( มาตรา 37 )แนวคิดของ ' คุณภาพ ' ยอมรับได้คือไม่ต้องสงสัย
ดีขึ้นให้กับผู้บริโภคเมื่อเปรียบเทียบกับแนวคิดของ ' คุณภาพ ' ทำเป็นสินค้าภายใต้โซกะ . มันครอบคลุมทุกแง่มุมของ
สินค้าไม่เพียง แต่คุณภาพและความเหมาะสม แต่ยังความปลอดภัยของพวกเขา CPA ที่ช่วยให้การเรียกร้องการละเมิดโดยนัย
รับประกันที่จะบังคับใช้กับทั้งผู้ผลิตและผู้ผลิต การเรียกร้องสามารถ
ทำโดยบุคคลที่สามหรือผู้ใช้เพียงของสินค้าตั้งแต่ CPA ใช้คำว่า ' ผู้บริโภค ' ใครไม่จําเป็นต้อง
ผู้ซื้อ อย่างไรก็ตาม ไม่เกร็ง ผู้บริโภคอาจจะต้องเผชิญกับความยากลำบากในการปฏิบัติตามสิทธิของตน
ตัวอย่างเช่น พวกเขาอาจจะไม่สามารถที่จะสร้างหลักฐานของ e-transaction ซึ่ง e-trader ต้องมาก่อน

สนุกสนานเรียกร้องใด ๆCPA มีโครงการซ่อมเสริมที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงสำหรับการละเมิดการค้ำประกัน ซึ่งขึ้นอยู่กับว่า
ความล้มเหลวในที่ดีคือ ซ่อม หรือรูปธรรม ในกรณีของความล้มเหลวที่สามารถแก้ไข ผู้ผลิตอาจ
แก้ไขความล้มเหลว โดยซ่อมแซม หรือเปลี่ยนสินค้า หรือการให้เงินคืนที่ซ่อมแซมหรือทดแทนไม่สามารถ
เหมาะสมอาจดำเนินการ ( มาตรา 42 ) อย่างไรก็ตามทางเลือกของการรักษาไม่ยกให้ผู้บริโภคเนื่องจากความต้องการ
จะออกกำลังกายตามลําดับ . สิทธิในการปฏิเสธการเรียกร้องที่ดีสำหรับการคืนเงิน หรือเปลี่ยนเป็นใช้ได้
กรณีของความล้มเหลวอย่างมาก ' ' ความบกพร่องได้รับการตีความโดยศาล รวมถึงข้อบกพร่องที่
ให้อยู่เป็นแฝงข้อบกพร่องในเวลาที่ซื้อ หรืออาจเป็นผลเนื่องจากการสะสมของข้อบกพร่องเล็กน้อย
มากขึ้นซึ่งปรากฏหนึ่งหลังจากที่อื่นอย่างต่อเนื่องในช่วงเวลาหนึ่ง [ 16 ] ในกรณีต่อมาผู้บริโภค
เพียงสิทธิที่จะปฏิเสธดีในจุดที่เขาสามารถพูดได้สูญเสียความเชื่อมั่นในการใช้งานหรือ
)มันอาจจะเห็นได้ว่าดี และปฏิบัติแก้ไขสำหรับผู้บริโภคที่เลือกสำหรับ
ธุรกรรมตัวต่อตัว แต่มันอาจจะไม่ได้เป็นกรณีสำหรับ e-consumers .
ในกรณีของสินค้าที่ไม่ปลอดภัย ซึ่งเกิดจากการบาดเจ็บหรือการสูญเสียให้กับผู้บริโภค เนื่องจากข้อบกพร่องในผลิตภัณฑ์เหยื่อ
ถูกปกป้องโดยรูปแบบของหนี้สินที่เข้มงวดคล้ายกับการป้องกันใช้ได้ ในประเทศที่พัฒนาเช่น
สหรัฐอเมริกาสหภาพยุโรปและญี่ปุ่น ( n.amin , 2007 ) ส่วนของ CPA เรียกความรับผิดชอบหลักของความเสียหายที่เกิดจากผลิตภัณฑ์ที่บกพร่องใน
' ผู้ผลิต ' ( ผู้ผลิต ผู้นําเข้าและเป็นเจ้าของแบรนเดอร์ ) ซึ่งแตกต่างจากความรับผิดในความประมาทเลินเล่อ
ซึ่งจะขึ้นอยู่กับพฤติกรรมของผู้ผลิต โฟกัสหลักของกฎที่เข้มงวดเป็นข้อบกพร่อง
ความรับผิดในผลิตภัณฑ์ความรับผิดอาจถูกบังคับโดยเหตุผลของการดำรงอยู่ของข้อบกพร่องเพียงอย่างเดียว อย่างไรก็ตามเพื่อให้ประสบความสำเร็จในการเรียกร้องความรับผิด โจทก์ต้องพิสูจน์ว่าผลิตภัณฑ์ที่บกพร่องและการบาดเจ็บของเขาเกิดจาก
ข้อบกพร่อง บางครั้งนี้ไม่อาจจะง่ายสำหรับผู้บริโภค โดยเฉพาะในคดีที่เกี่ยวข้องกับความซับซ้อนหรือ
ผลิตภัณฑ์ที่ซับซ้อนเช่นยา ใน CPA ( แก้ไข ) ทำหน้าที่ 2553ส่วนใหม่ 111a ซึ่งเกี่ยวข้องกับ
ข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม มีการใส่ลงในการกระทำ มันเป็นโดยเฉพาะอย่างยิ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อปกป้องผู้บริโภคจากเงื่อนไขที่ไม่เป็นธรรมในสัญญา
แบบฟอร์มมาตรฐานที่ใช้กันทั่วไปโดยผู้ค้าและรูปแบบพื้นฐานของสัญญาส่วนใหญ่ในธุรกรรมผู้บริโภค
รวมทั้งออนไลน์ขายสินค้า e-consumers ตอนนี้อาจท้าทายความถูกต้องของข้อตกลงมาตรฐาน
ออนไลน์สัญญาเป็นขั้นตอนสำคัญที่ไม่เป็นธรรมหรืออย่างใดอย่างหนึ่งหรือทั้งสอง ซึ่งเป็นขั้นตอนดู
ขั้นตอนการทําสัญญา ส่วนเนื้อหาสาระ ความกังวลที่ออกมาของกระบวนการ เช่น
เนื้อหาหรือสาระของสัญญา กฎหมายใหม่เกี่ยวกับสัญญาที่ไม่เป็นธรรมแน่นอน เพิ่มสิทธิของผู้บริโภค และถ้ามันเป็นอย่างเคร่งครัดใช้มันสามารถได้รับการพิจารณาที่มีขอบเขตวางสิ้นไป ธรรม ข้อตกลงในสัญญาผู้บริโภคในมาเลเซีย
.
คุ้มครอง e-consumers มีความเข้มแข็งต่อไป เมื่อเร็วๆ นี้ โดยการออกกฎหมายคุ้มครองผู้บริโภค
( อิเล็กทรอนิกส์การค้าธุรกรรม ) ระเบียบ 2555 กฎระเบียบที่ใช้กับธุรกิจออนไลน์ทั้งหมด
ผู้ผลิตและตลาดออนไลน์ ผู้ประกอบการ รวมทั้งบุคคลส่วนตัวส่วนใหญ่จะเกี่ยวข้องกับการให้ข้อมูลที่ถูกต้อง
เพียงพอแก่ผู้บริโภคตั้งแต่มากของปัญหาของผู้บริโภคจริง เกิดจากขาดข้อมูลและความรู้
ผลิตภัณฑ์และซัพพลายเออร์ นี้โดยเฉพาะที่สำคัญสำหรับ e-consumers ที่อาศัย
ทั้งหมดข้อมูลบนเว็บเพจ ขณะนี้อยู่หน้าที่ e-traders เปิดเผย
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องตามที่ระบุไว้ในข้อบังคับซึ่งคล้ายคลึงกับมาตรา 20 ของ dsasa ข้างต้น นอกจากนี้ ผู้ค้าออนไลน์
ยังต้องมีวิธีการที่เหมาะสมในการช่วยให้ผู้ซื้อที่จะแก้ไขข้อผิดพลาดใด ๆก่อนที่จะยืนยัน
ของการสั่งซื้อและพวกเขายังต้องรับทราบได้รับคำสั่งโดยไม่เกินควร ล่าช้า การยอมรับของ
ใบเสร็จจะถือว่าได้รับโดย e-consumers เมื่อพวกเขาสามารถที่จะเข้าถึงรับเช่น .
แต่กฎระเบียบเพียงจัดการกับพื้นฐานของสัญญาก่อนการเปิดเผยข้อมูล มีหลาย ๆ
e-consumers ปัญหาในขั้นตอนของการก่อตัวของ e-contract และหลังจากที่ข้อสรุปของสัญญาที่ไม่ครอบคลุมโดย
กฎกระทรวง เหล่านี้รวมถึงการยืนยันการสมัคร ,ระยะเวลาสูงสุดของการแสดงช่วงเย็นปิด
การจัดส่งและการรับคืนสินค้า และอื่นๆ อีกมากมาย