Tearing up, slouching over, and loo

Tearing up, slouching over, and looking up at me won’t do you any good. What’s impossible is impossible. I slowly shook my head. Then, Isshiki quietly stood up.
“Senpai… I’d like some advice…” Isshiki stood up, quietly walking towards me. She stopped in front of me and looked down at me while I was sitting. She was right in front of me, yet she was hesitantly looking away.
“For…?” I asked.
Isshiki, however, didn’t say anything. Yukinoshita and Yuigahama gave us a puzzled look.
In complete disregard to the three of us who were perplexed, Isshiki began unbuttoning her blazer one by one. Whoa, what the heck is this girl doing?
I was in shock, but so were Yukinoshita and Yuigahama. No seriously, what the heck is she doing? Oh, gosh, wait, wait, are you undressing!? Help!
Isshiki wriggled her body to take off her blazer and groaned as if holding something in. Next, she shoved her hand inside her pink cardigan and began rummaging at the chest area of her blouse.
“Umm…” Isshiki let out a dull voice as she continued fiddling with her blouse. While she was doing that, her front collars would openly flap around, showing glimpses of her collarbones. I redirected my gaze since I was concerned with seeing that directly, but it only made the rustling noises of her clothes and her breathing all the more real.
“I have no idea what you’re trying to pull, but seriously, do that over there.” I looked down and shooed her away with the wave of my hand, trying to make some distance.
Isshiki then gasped loudly. “Oh, here it is.”
The hand she withdrew from inside her clothes was gripping several scraps of paper. Using her other hand, she slowly took my hand and closed it with those scraps inside.
The sudden contact of Isshiki’s hand. Her thin and supple fingers and the sensation of a girl’s skin that was so mysteriously soft caused me to grow stiff in place. Isshiki immediately let go and what remained within my hands were the warm pieces of scrap paper.
When it hit me that this miniscule warmth was from her, my hands were on the verge of sweating. I timidly opened up my fist.
There were several pieces of paper. As I sifted through them, I was met with familiar, printed words. The word “receipt” was lettered at the top and listed below were the names of the bowling alley and the cafe. There was even the meal ticket from the ramen shop.
Don’t tell me, these receipts are…
The thought suddenly ran through my mind. When I lifted my face, Isshiki was smiling and met my eyes.
Did you see it? You saw it, right? Then, you know where I’m going with this, right? Having her smile fire all those questions at me made having a spoken explanation unnecessary.
Isshiki jerked her hand at me, asking for the receipts back. I gave them back and she respectfully accepted them, quietly putting the receipts back in the breast pocket of her blouse.
“So, senpai, about my advice…” Isshiki said the same thing from earlier, only this time with a cutesy and coaxing voice.
For the most part, I understood what it is that Isshiki wanted to say. She’s essentially telling me that I was an accomplice.
But I should’ve been innocent. I mean, I paid for my own bills and it’s not like I was in her debt or anything. Yet, why was I feeling so guilty…? I had some fun and if anything, she was the one who should’ve been in debt for my expenses, you know? No, but still… Buuuuut…
It must’ve been because Isshiki was so confident when she presented the receipts to me that I was starting to feel like I had done something wrong. Now I know what it feels like to be an unrelated bystander in an incident and later forced into attesting…
I coughed once and turned to Isshiki. Alright, this is where I show off my bargaining skills!
“…A-Anyway, why don’t we hear you out first?”
“It’s like she threatened him, didn’t she!?”
“Jeez…”
Yuigahama’s shocking voice and Yukinoshita’s sigh of disbelief compounded.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ฉีกขาด slouching เหนือ และหาที่ฉันจะไม่มีเลย อะไรเป็นไปไม่ได้เป็นไปไม่ได้ ฉันช้าจับหัวของฉัน แล้ว Isshiki เงียบ ๆ ลุกขึ้นยืน"Senpai... อยากแนะนำบางอย่าง..." Isshiki ยืน เดินอย่างเงียบ ๆ ไปทางฉัน เธอหยุดหน้าฉัน และมองลงไปที่ฉันขณะที่ฉันนั่งอยู่ เธอหน้าฉัน แต่เธอถูก hesitantly มองไป"สำหรับการ... ? " ถามIsshiki อย่างไรก็ตาม ไม่ได้พูดอะไร Yukinoshita และ Yuigahama ให้เราดูพิศวงในการทำไม่สนใจกับสามคนของเราที่งง Isshiki เริ่ม unbuttoning เสื้อสามารถของเธอที โอ้โฮ heck เป็นผู้หญิงคนนี้ทำอะไรผมช็อก แต่เพื่อให้ ได้ Yukinoshita และ Yuigahama ไม่จริงจัง การ heck คือเธอทำอะไร โอ้ พุทโธ่ รอ รอ คุณ undressing วิธีใช้!Isshiki wriggled ร่างกายของเธอถอดเสื้อสามารถของเธอ และ groaned ถ้าถือบางอย่างใน ถัดไป เธอ shoved มือของเธอภายในคาร์สีชมพูของเธอ และเริ่ม rummaging ที่บริเวณหน้าอกของเสื้อของเธอ"อึม..." Isshiki ให้ออกเสียงน่าเบื่อขณะที่เธอมีต่อ fiddling กับเสื้อของเธอ ในขณะที่เธอทำที่ collars เธอหน้าจะพูดอย่างเปิดเผยกระพือสถาน แสดงซึ่ง collarbones ของเธอ ผมเปลี่ยนเส้นสายตาของฉันเนื่องจากผมสนใจดูที่ได้โดยตรง แต่ทำเสียง rustling เสื้อผ้าของเธอและเธอหายใจทั้งหมดจริงเท่านั้น"ฉันมีความคิดอะไรที่คุณกำลังพยายามจะดึง แต่อย่างจริงจัง ทำที่โน่น" ฉันมองลงไป และ shooed เธอไปกับคลื่นของมือ พยายามที่จะทำให้ทางบางอย่างIsshiki แล้ว gasped ดังนั้น "โอ้ นี่มันเป็น"มือเธอต้องถอนตัวออกจากภายในเสื้อผ้าของเธอถูกจับยึดต่าง ๆ เศษกระดาษ เธอใช้มืออื่น ๆ เธอช้า ๆ เอามือ และปิด ด้วยเศษอาหารเหล่านั้นภายในติดต่อฉับพลันมือของ Isshiki นิ้วที่บาง และนุ่มของเธอและความรู้สึกของผิวหนังของหญิงสาวที่อ่อนหายไปอย่างลึกลับดังนั้นฉันจะเติบโตแข็งที่ทำให้เกิด Isshiki ทันทีให้ไป และสิ่งที่ยังคงอยู่ในมือของฉันถูกชิ้นอบอุ่นของเศษกระดาษเมื่อมันตีที่นี้อบอุ่น miniscule จากเธอ มือของฉันถูกเจียนตากระตุก Timidly เปิดขึ้นกำปั้นของฉันมีกระดาษหลายชิ้น เป็นฉัน sifted ผ่านพวกเขา ฉันได้พบกับคุ้นเคย พิมพ์คำ คำว่า "รับ" lettered ที่ด้านบน และล่างมีชื่อโบว์ลิ่งและคาเฟ่ แม้จะมีบัตรรับประทานอาหารจากร้านราเม็งไม่บอก ใบเสร็จรับเงินเหล่านี้มี...ความคิดก็วิ่งผ่านใจของฉัน เมื่อผมยกใบหน้าของฉัน Isshiki ได้ยิ้ม และพบตาคุณไม่เห็นมันหรือไม่ คุณเห็น ขวา แล้ว คุณรู้ที่ฉันจะ มีสิทธิ์นี้ มีเธอยิ้มไฟคำถามทั้งหมดที่ผมทำมีคำพูดอธิบายไม่จำเป็นIsshiki jerked มือของเธอที่ฉัน ขอรับกลับไป ฉันได้กลับมา และเธอรับยอมรับพวกเขา วางรับกลับในกระเป๋าอกเสื้อของเธออย่างเงียบ ๆ"ใช่ senpai เกี่ยวกับคำแนะนำของฉัน..." Isshiki กล่าวว่า สิ่งเดียวกันจากก่อนหน้านี้ เท่านี้เวลา มีเสียง cutesy และ coaxingส่วนใหญ่ ฉันเข้าใจมันคืออะไรว่า Isshiki อยากพูด เธอจะเป็นบอกผมว่า ผมรู้เห็นแต่ผมควรเคยบริสุทธิ์ ผมหมายถึง ฉันจ่ายสำหรับสูตรของตัวเอง และเป็นเหมือนผมในหนี้ของเธอหรืออะไรไม่ ยัง ทำไมฉันรู้สึกผิดเพื่อ... ผมสนุก และถ้าอะไร เธอเป็นผู้ที่ควรได้รับในหนี้สำหรับค่าใช้จ่ายของฉัน คุณรู้หรือไม่ ไม่มี แต่ยัง... Buuuuut ...จะต้องได้รับเพราะ Isshiki มั่นเมื่อเธอแสดงการรับสินค้ากับฉันที่ฉันกำลังเริ่มรู้สึกว่าได้ทำสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ตอนนี้ ฉันรู้สิ่งที่มันรู้สึกเหมือนเป็น ตัวช่วยที่ไม่เกี่ยวข้องในเหตุการณ์ และบังคับในภายหลังในไทย...ไอครั้งเดียว และหันไป Isshiki ครับ นี่คือที่ผมแสดงออกฝึกฝนทักษะของฉัน“… A-หรือ ทำไมไม่เราได้ยินคุณก่อน""ก็เหมือนเธอถูกคุกคาม เขาไม่ได้เธอ? "" Jeez..."ของ Yuigahama ตกตะลึงและเสียงแยกกันของ Yukinoshita ของ disbelief เพิ่ม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การฉีกขาดขึ้น slouching มากกว่าและมองมาที่ฉันจะไม่ทำคุณความดี สิ่งที่เป็นไปไม่ได้เป็นไปไม่ได้ ฉันค่อยๆส่ายหัวของฉัน จากนั้น Isshiki เงียบ ๆ ลุกขึ้นยืน.
"Senpai ... ฉันต้องการคำแนะนำบางอย่าง ... " Isshiki ลุกขึ้นยืนอย่างเงียบ ๆ เดินมาหาผม เธอหยุดที่ด้านหน้าของฉันและมองลงมาที่ผมในขณะที่ผมนั่งอยู่ เธอเป็นคนที่อยู่ตรงหน้าของฉัน แต่เธอก็ลังเลมองออกไป.
"สำหรับ ... ?" ฉันถาม.
Isshiki แต่ไม่ได้พูดอะไร Yukinoshita และ Yuigahama ให้เราดูงง.
ในการไม่นำพาที่สมบูรณ์ในสามของเราที่กำลังงง, Isshiki เริ่ม unbuttoning เสื้อของเธอหนึ่งโดยหนึ่ง โอ้โฮห่าคือเธอคนนี้ทำอะไร
ผมอยู่ในช็อต แต่เพื่อให้เป็น Yukinoshita และ Yuigahama ไม่มีอย่างจริงจังห่าเธอจะทำอะไร? โอ้เอ้ยรอรอคุณเสื้อผ้า !? Help!
Isshiki wriggled ร่างกายของเธอที่จะออกเสื้อของเธอและครางราวกับว่าบางสิ่งบางอย่างในการถือครอง. ถัดไปเธอผลักมือของเธอที่อยู่ภายในเสื้อสีชมพูของเธอและเริ่มการค้นหาที่บริเวณหน้าอกของเสื้อของเธอ.
"เอ่อ ... " Isshiki ให้ออกเสียงที่น่าเบื่อ ขณะที่เธอยังคงเล่นซอกับเสื้อของเธอ ในขณะที่เธอกำลังทำอะไรอยู่ที่หน้าปกของเธออย่างเปิดเผยจะพนังรอบการแสดง glimpses ของ collarbones เธอ ผมเปลี่ยนเส้นทางสายตาของฉันตั้งแต่ฉันเป็นกังวลกับการมองเห็นที่โดยตรง แต่มันทำเสียงพึมพำของเสื้อผ้าของเธอและการหายใจของเธอจริงมากขึ้น.
"ผมมีความคิดว่าคุณกำลังพยายามที่จะดึง แต่อย่างจริงจังทำอย่างนั้นมากกว่า มี. "ผมมองลงและ shooed เธอออกไปกับคลื่นจากมือของเราพยายามที่จะทำให้ระยะห่างพอสมควร.
Isshiki แล้วอ้าปากค้างเสียงดัง "โอ้นี่มันเป็น."
มือเธอถอนตัวออกจากภายในเสื้อผ้าของเธอถูกจับหลายเศษกระดาษ ใช้มืออีกข้างของเธอเธอค่อย ๆ เอามือของฉันและปิดด้วยเศษเหล่านั้นภายใน.
ติดต่อฉับพลันของมือ Isshiki ของ นิ้วมือบางและอ่อนนุ่มของเธอและความรู้สึกของผิวของผู้หญิงที่ลึกลับเพื่อก่อให้เกิดความนุ่มผมที่จะเติบโตแข็งในสถานที่ Isshiki ทันทีปล่อยให้ไปและสิ่งที่ยังคงอยู่ในมือของฉันเป็นชิ้นที่อบอุ่นของเศษกระดาษ.
เมื่อมันตีผมว่าอบอุ่น miniscule นี้คือจากเธอมือของฉันอยู่บนปากเหวของการทำงานหนัก ฉันเหนียมเปิดกำปั้นของฉัน.
มีหลายชิ้นส่วนของกระดาษได้ ขณะที่ผมร่อนผ่านพวกเขาผมก็พบกับความคุ้นเคยคำพิมพ์ คำว่า "ใบเสร็จรับเงิน" เป็นตัวอักษรที่ด้านบนและระบุไว้ด้านล่างเป็นชื่อของโบว์ลิ่งและคาเฟ่ ไม่มีแม้แต่บัตรรับประทานอาหารจากร้านราเมง.
อย่าบอกนะใบเสร็จรับเงินเหล่านี้เป็น ...
ความคิดก็วิ่งผ่านใจของฉัน เมื่อผมยกใบหน้าของฉัน Isshiki เป็นรอยยิ้มและได้พบกับตาของฉัน.
คุณเห็นมันได้หรือไม่ คุณเห็นว่ามันใช่มั้ย? แล้วคุณจะรู้ว่าฉันจะมีนี้ใช่มั้ย? มีไฟไหม้รอยยิ้มของเธอคำถามเหล่านั้นทั้งหมดที่ผมทำมีคำอธิบายที่พูดที่ไม่จำเป็น.
Isshiki กระชากมือของเธอที่ผมขอใบเสร็จรับเงินกลับ ฉันให้พวกเขากลับมาและเธอได้รับการยอมรับความเคารพพวกเขาอย่างเงียบ ๆ ใส่ใบเสร็จรับเงินกลับมาอยู่ในกระเป๋าเสื้อของเสื้อของเธอ.
"ดังนั้นรุ่นพี่เกี่ยวกับคำแนะนำของฉัน ... " Isshiki กล่าวว่าสิ่งเดียวกันจากก่อนหน้านี้เพียงครั้งนี้ด้วยเสียง cutesy และเกลี้ยกล่อม .
ส่วนใหญ่ผมเข้าใจว่ามันคืออะไรที่ Isshiki อยากจะบอกว่า เธอเป็นหลักบอกฉันว่าฉันเป็นผู้สมรู้ร่วม.
แต่ผมควรจะได้รับผู้บริสุทธิ์ ฉันหมายความว่าฉันจ่ายเงินสำหรับค่าใช้จ่ายของตัวเองและก็ไม่ชอบผมอยู่ในตราสารหนี้หรืออะไรของเธอ แต่ทำไมผมรู้สึกผิดมากเลย ... ? ผมมีความสุขบางอย่างและถ้ามีอะไรที่เธอเป็นหนึ่งในผู้ที่ควรได้รับในตราสารหนี้สำหรับค่าใช้จ่ายของฉันคุณรู้หรือไม่? ไม่มี แต่ยังคง ... Buuuuut ...
มันคงจะรับเพราะ Isshiki มั่นใจดังนั้นเมื่อเธอแสดงใบเสร็จรับเงินกับฉันว่าฉันก็เริ่มที่จะรู้สึกเหมือนฉันได้ทำอะไรผิด ตอนนี้ฉันรู้ว่าสิ่งที่มันรู้สึกเหมือนเป็นบ้านใกล้เรือนเคียงที่ไม่เกี่ยวข้องในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและถูกบังคับมาเป็น attesting ...
ฉันไอทันทีและหันไป Isshiki เอาล่ะนี่คือที่ฉันแสดงทักษะการเจรจาต่อรองของฉัน!
"... A-อย่างไรก็ตามทำไมเราไม่ได้ยินคุณออกไปก่อน?"
"มันเหมือนเธอขู่ว่าเขาไม่ได้เธอ !?"
"Jeez ... "
เสียงที่น่าตกใจของ Yuigahama และถอนหายใจ Yukinoshita ของการปฏิเสธศรัทธาประกอบ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ฉีกตัวไป และมองขึ้นมาที่ฉัน จะไม่ทำให้นายดูดีขึ้น สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ก็คือเป็นไปไม่ได้ ฉันค่อยๆ ส่ายหัว แล้ว ชิกิ ค่อยๆลุกขึ้นยืน
" รุ่นพี่ . . . . . . . ผมต้องการคำแนะนำบางอย่าง . . . . . . . " ชิกิ ลุกขึ้น ค่อยๆเดินมาหาฉัน เธอหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน และก้มลงมองฉัน ในขณะที่ฉันกำลังนั่ง เธออยู่ตรงหน้าฉัน แต่เธออ้อมแอ้มมอง .
" . . . . . . . ?" ฉันถาม
ชิกิ แต่ไม่ได้พูดอะไร และ yukinoshita ยูอิกาฮามะให้เรางงดู .
ในเหยียบย่ำให้เราทั้งสามคนก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อเธองงงวยชิกิ หนึ่งโดยหนึ่ง โว้ว อะไรกัน ผู้หญิงคนนี้ทำอะไร
ผมก็ตกใจ แต่ก็ yukinoshita และยูอิกาฮามะ . ไม่ จริงๆนะ เธอทำบ้าอะไร ? โอ้ เดี๋ยว เดี๋ยว คุณกำลังจะถอดเสื้อผ้า ! ? ช่วย !
ชิกิ wriggled ร่างกายของเธอ ถอด เสื้อของเธอ และครางออกมาเบาๆ ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างใน . ต่อไป เธอดันมือเธอ ใน Cardigan สีชมพูของเธอและเริ่มค้นหาในพื้นที่ที่หน้าอกเสื้อของเธอ .
" อืม . . . . . . . " ชิกิ ปล่อยออกทึบ เสียงของเธอขณะที่เธอยังคงเล่นซอกับเสื้อ ขณะที่เธอกำลังที่ปกหน้าของเธอจะเปิดเผยพนังรอบแสดง glimpses ของ collarbones ของเธอผมเปลี่ยนเส้นทางสายตาของฉันตั้งแต่ฉันเป็นกังวลกับเห็นโดยตรง แต่เพียงทำเสียงกรอบแกรบของเสื้อผ้าของเธอและให้เธอหายใจมากขึ้นจริง .
" ฉันมีความคิดสิ่งที่คุณกำลังพยายามที่จะดึง แต่จริงๆ แล้วนั้น ผมมองลงไปและ shooed ของเธอหายไปกับคลื่นของ มือของฉันพยายามที่จะทำให้ระยะห่าง
ชิกิ แล้วบอกให้หายใจเสียงดัง " โอ้ นี่มัน . . . "
มือเธอออกจากภายในเสื้อผ้าของเธอถูกจับหลาย เศษกระดาษ โดยใช้มืออีกข้างของเธอ เธอค่อยๆ เอามือของฉันและปิดมันด้วยเศษข้างใน
ติดต่อฉับพลันของชิกิ เป็นมือ เธอผอมและผิวนิ้วมือและความรู้สึกของผู้หญิง ผิวจึงนุ่มอย่างลึกลับทำให้ฉันเติบโตแข็งในสถานที่ชิกิ ทันทีปล่อยให้ไปและสิ่งที่อยู่ภายในมือชิ้นอบอุ่นจากเศษกระดาษ
เมื่อมันต่อยผมไอจ้อนมันจากเธอ มือของฉันกำลังจะเหงื่อตก ฉันอายเกินกว่าจะเปิดกำปั้น
มีหลายชิ้นของกระดาษ . ผมร่อนผ่านพวกเขา ข้าเจอคำพิมพ์ที่คุ้นเคย .คำว่า " ใบเสร็จ " ตัวอักษรที่ด้านบนและด้านล่างเป็นชื่อของโบว์ลิ่ง และคาเฟ่ มีตั๋วอาหารจากร้านราเมง .
อย่าบอกนะว่ารับสินค้าเหล่านี้ . . . . . .
คิดว่าอยู่ๆก็วิ่งผ่านจิตใจ เมื่อผมยกหน้า ชิกิ ได้ยิ้มและได้พบกับสายตาของฉัน .
เห็นมั้ย ? คุณเห็นมันใช่มั้ย ? แล้วคุณรู้มั้ยว่าผมจะไปด้วยใช่มั้ย ?มีรอยยิ้มของเธอที่ทำให้คำถามที่ยิงมีพูดอธิบายเป็น ชิกิ กระชากมือของเธอที่ฉัน
ขอใบเสร็จรับเงินกลับ ฉันให้พวกเขากลับมาและนางน้อมยอมรับเงียบๆ เอาใบเสร็จกลับมาในเต้านมในกระเป๋าเสื้อของเธอ .
" แล้วรุ่นพี่ เกี่ยวกับคำแนะนำของฉัน . . . . . . . " ชิกิ พูดแบบนี้ตั้งแต่ต้นแต่คราวนี้กับ cutesy และตามใจเสียง .
สำหรับส่วนใหญ่ที่ผมเข้าใจคือ ชิกิ อยากจะบอก เธอเป็นหลักบอกฉันว่าฉันเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด .
แต่ผมน่าจะบริสุทธิ์ ฉันหมายถึง ฉันจ่ายค่าตั๋วเอง มันไม่เหมือนกับที่ผมอายุหนี้ หรืออะไร แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกผิด . . . . . . . ? ผมมีความสนุกสนาน และถ้าอะไรเธอต่างหากที่ควรได้รับในตราสารหนี้ค่าใช้จ่ายของฉัน แกรู้มั้ย ? ไม่ แต่ . . . . . . . buuuuut . . . . . . .
คงเพราะชิกิ มีความมั่นใจมากเมื่อเธอแสดงใบเสร็จ ฉันก็เริ่มรู้สึกเหมือนกับว่าฉันได้ทำอะไรผิด ตอนนี้ผมรู้ว่าสิ่งที่มันรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกที่ไม่เกี่ยวข้องในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และต่อมาถูกบังคับอย่าง . . . . . . .
ผมไอทันทีและหันไปชิกิ .เอาล่ะ นี่คือที่ฉันแสดงปิดทักษะการเจรจาต่อรองของฉัน !
" . . . . . . . ยังไงก็ ทำไมเราไม่ฟังเธอก่อน "
" มันเหมือนกับว่า เธอขู่เขา ใช่ไหม ? "

" เฮ้อ . . . . . . . " ยูอิกาฮามะตกใจที่เสียงและ yukinoshita ก็ถอนหายใจออกมาและส่วนผสม