nneth Branagh’s live-action Cindere

nneth Branagh’s live-action Cinderella is a tale-as-old-as-time retelling, dressed up like a fairy-tale edition of Strictly Come Dancing. The main point of it is to appeal as blatantly as possible to the Frozen crowd – a mission Disney are so determined to accomplish, they’re even putting the film out with the new short, the semi-sequel Frozen Fever, in front.

Then again... Not here the sassy, wised-up revamps of picture-book lore that Frozen and its predecessor Tangled offered. Perhaps mindful that interfering with a good thing could only risk mucking it up, Branagh and screenwriter Chris Weitz stick with almost doggedly traditionalist reverence to Disney’s 1950 animated version, with just a few tactful innovations – like a surprise late scene for the villainness – here and there.

Cinders, played with ample warmth by Downton Abbey’s Lily James, is entirely compliant and almost dripping with the milk of human kindness. There’s barely a hint of Elsa-like spite or indignation towards her bitchy new step-family.

There’s something unashamedly twee about the scenes before they show up – her parents (Hayley Atwell and Ben Chaplin) beam and cavort with her in rolling meadows, the backdrops kitsch to the point of glutinous. Sorrow needs to hurry up and afflict this kingdom pretty fast, lest your teeth start rotting from the confectionery-tin look of it all.

Thankfully, Cate Blanchett’s Lady Tremaine – 50 shades of fierce – is just the pill required. “She too had known grief,” Helena Bonham Carter’s fruity narrator (and fun fairy godmother) tells us, “but she wore it wonderfully well.” This isn’t the half of it. Costume designer Sandy Powell’s magnificently haughty frocks almost threaten to upstage the actress wearing them.

Even wrapped in a leopard-skin dressing gown, Blanchett’s much too wily to let that happen, as she throws constant facial shade at the moronic antics of the Ugly Sisters (Sophie McShera, Holliday Grainger); their ugliness is mostly on the inside, despite a whole lot of horrendous colour-coordination.

Powell trusses them up with gaudy polka-dots and elaborate curls, but they’re in dire need of finishing school: tin-eared piano recitals and portrait sketches fill their mother’s face with equal, eye-widening horror. How will she ever marry this pair of nitwits off? “Your mother’s taste was... questionable,” she tells poor Cinders, meanwhile, after one look at her proposed pink ball outfit, before ripping it apart at the seams and banning her from going.

Branagh's a little overeager to guarantee a jolly time for the kids: the earlier film’s animal companions appear here in chintzy and graceless computer-generated form. Cinderella’s pet rodents are a particular nuisance. I harboured evil, Lady Tremaine-ish hopes that Christopher Walken’s Mousehunt exterminator might sneak in and fumigate the place.

Still, there’s one large-scale effects sequence that works a treat, when the bumpily fleeing carriage – which looks like a giant Ferrero Rocher with the wrapper on – turns back into the pumpkin, footman to lizard, and so on. It’s a bouncing, skilfully-paced highlight which got a spontaneous round of applause here in Berlin.

On the happily-ever-after front, you have to feel a bit for Game of Thrones’s Richard Madden, as a courtly Prince Charming with no good lines. Madden is charm itself, but so soon after Chris Pine’s chest-puffing parody of princely smugness in Into the Woods – and Armie Hammer’s fetching silliness in the better-designed Mirror Mirror – he has little to do but twirl in uniform and look handsome.

More welcome are comic bits from Rob Brydon, as a shambolic court painter, and the reliable Alex MacQueen (The Thick of It) as a hem-hawing town crier. Very little is out of place in Branagh’s do-over, but that’s almost a problem: there’s a feeling, throughout, of going perfectly through the motions. The film is all smoothly-operated crane shots, excellent hair, gleaming teeth. Originality is the glass slipper it never even tries on.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

nneth ของ Branagh ดำเนินชีวิตซินเดอเรลล่าจะ retelling เป็นเรื่องเป็นเก่าเป็นเวลา แต่งตัวเช่นรุ่น fairy-tale มารำอย่างเคร่งครัด จุดหลักของมันคือการ ดึงดูดฝูงชนแช่แข็ง – ดิสนีย์ไว้ดังนั้นเพื่อให้บรรลุภารกิจ blatantly ที่สุด พวกเขาแม้จะใส่ฟิล์มออกกับสั้นใหม่ ภาคกึ่งแช่แข็งไข้ หน้าอีกแล้ว... ไม่อยู่เดียว สาย wised revamps ของตำนานสมุดภาพที่แช่แข็งและบรรพบุรุษ Tangled ระวังบางทีที่รบกวนเป็นสิ่งที่ดีไม่ mucking ค่าความเสี่ยงเท่านั้น Branagh และนักเขียนบทไวทซ์ Chris ติด ด้วยความเคารพเกือบ doggedly traditionalist ดิสนีย์ 1950 เคลื่อนไหวรุ่น มีเพียงไม่กี่นวัตกรรม tactful – ชอบแปลกใจสายฉากที่ villainness – ที่นี่และมีCinders เล่นกับความอบอุ่นที่เพียงพอ โดย James เลิร์ดโลวแอบ Lily เป็นมาตรฐานทั้งหมด และเกือบขจีกับนมของมนุษย์ มีแทบไม่แนะนำทั้ง ๆ ที่เหมือน Elsa หรือ indignation ต่อ bitchy ใหม่ขั้นตอนครอบครัวมีเป็นสิ่ง unashamedly twee เกี่ยวกับฉากก่อนที่พวกเขาแสดง – พ่อแม่ (Hayley Atwell และเบนแชปลิน) คาน และ cavort กับเธอในกลิ้งโดวส์ kitsch backdrops จุดเหนียว ความเสียใจต้องรีบขึ้น และ afflict อาณาจักรนี้สวยอย่างรวดเร็ว เกรงว่าฟันเริ่มหึ่งจากลักษณะกระป๋องขนมของมันทั้งหมดขอบคุณ Cate Blanchett เลดี้ Tremaine – 50 เฉดสีรุนแรง – เป็นเพียงยาที่จำเป็น "เธอไปรู้จักความเศร้าโศก 'ผู้บรรยาย'ผลไม้เฮเลนาบอนแฮมคาร์เตอร์ (และสนุก fairy godmother) บอก "แต่เธอสวมมันเยี่ยมยอดดี" นี้ไม่ได้ครึ่งของมัน เครื่องแต่งกายออกพาวเวล Sandy frocks ถือตัวอย่างประหลาดคุกคามเกือบไป upstage นักแสดงสวมใส่พวกเขาแม้ห่อเป็นผิวเสือเสื้อคลุมอาบน้ำ Blanchett ของมากเกินไปวัฒนธรรมที่เกิดขึ้น เป็นเธอให้พ่นสีหน้าคงเยาะ moronic ของน้องสาวน่าเกลียด (โซฟี McShera, Holliday Grainger); น่าเกลียดของพวกเขาเป็นส่วนใหญ่ในภายใน แม้มีมากทั้งกลัวสีประสานงานพาวเวล trusses นั้นขึ้นกับชมพู gaudy หยิกอย่างประณีต แต่พวกเขากำลังอบอุ่นโรงเรียนบรรจุ: กระป๋องหูสร้างเปียโนและภาพร่างใส่ใบหน้าของแม่กับสยองขวัญเท่า ตาขยับขยาย ว่าจะเธอเคยแต่งงานกับ nitwits คู่นี้ออกหรือไม่ "รสชาติของคุณแม่ถูก...อาจ, " เธอบอกดี Cinders ระหว่าง หลังจากดูหนึ่งในชุดของเธอสีชมพูลูกเสนอ ก่อนคัดลอกมันออกจากกันที่ตะเข็บ และห้ามเธอจากไปBranagh ของ overeager น้อยรับประกันเวลาร่าเริงสำหรับเด็ก: สหายสัตว์ของฟิล์มก่อนหน้านี้ปรากฏขึ้นที่นี่ใน chintzy และ graceless สร้างคอมพิวเตอร์ฟอร์ม งานสัตว์เลี้ยงของซินเดอเรลล่าจะรบกวนเฉพาะ ผม harboured ความชั่วร้าย เลดี้ Tremaine อิชโบหวังว่า คริสโตเฟอร์วอลเคน Mousehunt exterminator อาจแอบใน และ fumigateยัง มีผลขนาดใหญ่หนึ่งลำดับที่กิจรักษา เมื่อรถหลบหนี bumpily –ซึ่งมีลักษณะเหมือนกับยักษ์ Ferrero Rocher ด้วยกระดาษห่อที่บน – กลับเปลี่ยนเป็นฟักทอง footman จิ้งจก และอื่น ๆ เน้นใหญ่ ศึกษา ได้ skilfully ที่มีรอบปรบมือนี่อยู่ในกรุงเบอร์ลิน ได้ด้านหน้าอย่างมีความสุขเคยหลัง คุณจะต้องรู้สึกบิตสำหรับเกมของ Thrones ของริชาร์ด Madden เป็นชามมิ่งเจ้าเสนอข้อไม่ดี Madden เสน่ห์ตัวเอง แต่เร็ว ๆ นี้ดังนั้นหลังจากล้อเลียนการ puffing อก Chris Pine ของ smugness princely เข้าป่า –และ silliness เสน่ห์ Armie ค้อนในกระจกกระจกออกแบบดี – เขามีน้อยไป แต่กายในเครื่องแบบ และดูหล่อขึ้นยินดีต้อนรับขึ้นเป็นบิตการ์ตูนจาก Rob Brydon เป็นจิตรกรคอร์ท shambolic และ Alex MacQueen น่าเชื่อถือ (หนาของมัน) เมือง crier เฮ็ม hawing น้อยมากที่ของ Branagh ซ้ำ แต่ที่เกือบมีปัญหา: มีความรู้สึก ตลอด ของซั้วอย่างสมบูรณ์ ภาพยนตร์เป็นภาพนกกระเรียนดำเนินได้อย่างราบรื่นทั้งหมด ผม ล้าฟัน ความคิดริเริ่มแตะแก้วมันไม่ได้พยายามในการ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

nneth บราแนคเป็นไลฟ์แอ็กชัน Cinderella เป็นเรื่องเป็นเก่าเป็นเวลาบอกเล่าแต่งตัวเหมือนรุ่นเทพนิยายของอย่างเคร่งครัดมาเต้นรำ จุดหลักของมันคือการดึงดูดความสนใจเป็นอย่างโจ๋งครึ่มเป็นไปได้ที่จะฝูงชนแช่แข็ง - ภารกิจของดิสนีย์จึงมุ่งมั่นที่จะประสบความสำเร็จที่พวกเขากำลังแม้วางฟิล์มออกมาพร้อมกับระยะสั้นใหม่สืบเนื่องกึ่งแช่แข็งไข้ในหน้า. แล้ว อีกครั้ง ... ที่นี่ไม่หน้าด้านวิเศษขึ้น revamps ของตำนานภาพหนังสือที่แช่แข็งและบรรพบุรุษของ Tangled เสนอ บางทีอาจจะมีสติที่ยุ่งกับสิ่งที่ดีเพียง แต่อาจมีความเสี่ยงสิมันขึ้น Branagh และบทคริสไวซ์ติดกับเกือบเชื่อฟังเคารพอนุรักษนิยมกับรุ่นของดิสนีย์ 1950 ภาพเคลื่อนไหวมีเพียงนวัตกรรมฉลาดไม่กี่ - ชอบความประหลาดใจที่เกิดเหตุสายสำหรับ villainness - ที่นี่ มี. Cinders เล่นด้วยความอบอุ่นเพียงพอโดย Downton Abbey ของลิลี่เจมส์เป็นไปตามอย่างสิ้นเชิงและเกือบแหมะกับนมของความเมตตาของมนุษย์ มีแทบจะไม่ได้คำใบ้ของทั้งๆที่เอลซาเหมือนหรือความไม่พอใจที่มีต่อเธอให้ร้ายใหม่ขั้นตอนที่ครอบครัว. มีบางอย่างหน้าไม่อาย Twee เกี่ยวกับฉากก่อนที่พวกเขาแสดงเป็น - พ่อแม่ของเธอ (Hayley Atwell และเบนแชปลิน) คานและกระโดดโลดเต้นกับเธอในทุ่งหญ้ากลิ้ง ฉากหลัง Kitsch ยังจุดข้าวเหนียว ความเศร้าโศกความต้องการที่จะรีบขึ้นและเสียใจอาณาจักรนี้อย่างรวดเร็วเกรงว่าฟันของคุณเริ่มต้นที่เน่าเปื่อยจากรูปลักษณ์ขนมดีบุกของมันทั้งหมด. โชคดีเลดี้ Cate Blanchett ของ Tremaine - 50 เฉดสีที่รุนแรง - เป็นเพียงยาที่จำเป็น "เธอเกินไปมีความเศร้าโศกที่รู้จักกัน" เฮเลน่าบอนแฮมคาร์เตอร์เล่าผลไม้ (และนางฟ้าสนุก) บอกเรา "แต่เธอสวมมันมหัศจรรย์ดี." นี้ไม่ได้ครึ่งหนึ่งของมัน ออกแบบเครื่องแต่งกายแซนดี้พาวเวลของ frocks หยิ่งผยองงดงามเกือบขู่ว่าจะแย่งนักแสดงสวมใส่พวกเขา. ห่อแม้จะอยู่ในเสื้อคลุมเสือดาวผิว Blanchett ของมากเกินไปเขี้ยวลากดินที่จะให้มันเกิดขึ้นขณะที่เธอโยนร่มเงาบนใบหน้าคงที่ที่แสดงตลกปัญญาอ่อนของน้องสาวน่าเกลียด ( โซฟี McShera, หยุดเกรนเจอร์); ความน่ากลัวของพวกเขาส่วนใหญ่จะเป็นในภายในแม้จะมีมากทั้งน่ากลัวสีประสานงาน. พาวเวลปิดปากพวกเขาขึ้นกับฉูดฉาดลายจุดและหยิกที่ซับซ้อน แต่พวกเขาอยู่ในต้องหายนะของการจบการศึกษา: เห็นแก่ตัวเปียโนดีบุกหูและสเก็ตช์ภาพ เติมใบหน้าของแม่ที่มีค่าเท่ากันสยองขวัญตาขยับขยาย เธอจะวิธีการที่เคยแต่งงานกับคู่ของ Nitwits นี้ปิด? "รสชาติของคุณแม่เป็นที่น่าสงสัย ... " เธอบอก Cinders ยากจนขณะเดียวกันหลังจากดูที่ชุดลูกสีชมพูเสนอของเธอก่อนที่จะริปมันออกจากกันที่ตะเข็บและห้ามเธอจากไป. บราแนคเป็น overeager เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่จะรับประกันเป็นเวลาครึกครื้น สำหรับเด็ก: ภาพยนตร์ก่อนหน้านี้ของสหายสัตว์ปรากฏที่นี่ใน chintzy และสง่างามรูปแบบที่คอมพิวเตอร์สร้างขึ้น นิทานของหนูสัตว์เลี้ยงรำคาญโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ฉันเก็บงำความชั่วร้ายเลดี้ Tremaine-ish ความหวังว่า Mousehunt คริสโตเฟอร์วอลเคนของปลวกอาจจะแอบในและรมควันสถานที่. ยังคงมีหนึ่งผลกระทบขนาดใหญ่ลำดับที่ทำงานรักษาเมื่อสายการบินหนี bumpily - ซึ่งมีลักษณะเหมือนเฟอร์เรโร่ยักษ์กับ เสื้อคลุมบน - หันกลับเข้ามาในฟักทอง, ขี้ข้าจะจิ้งจกและอื่น ๆ มันเป็นเรื่องใหญ่, ชำนาญรวดเร็วไฮไลท์ซึ่งมีรอบธรรมชาติของเสียงปรบมือที่นี่ในเบอร์ลิน. ในอย่างมีความสุขที่เคยหลังหน้าคุณจะต้องรู้สึกบิตสำหรับ Game of Thrones ริชาร์ดหัวเสียเป็นเอาใจเจ้าชายที่มีเส้นไม่ดี . Madden คือเสน่ห์ตัวเอง แต่ไม่นานหลังจากที่คริสไพน์ของหน้าอกพองล้อเลียนของความใจแคบเจ้าในเข้าไปในป่า - และ Armie ความโง่เขลาของค้อนเรียกในการออกแบบที่ดีกว่ากระจกกระจก - เขามีน้อยที่จะทำ แต่ขว้างลูกในเครื่องแบบและมองหล่อ. เพิ่มเติม ยินดีต้อนรับบิตการ์ตูนจากร็อบ Brydon เป็นจิตรกรศาลโกลาหลและเชื่อถือได้อเล็กซ์แมคควีน (หนาของมัน) เป็นเมืองที่ล้อม-hawing ป่าวประกาศ น้อยมากที่จะออกจากสถานที่ในบราแนคของทำมากกว่า แต่ที่เกือบจะเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นมีความรู้สึกตลอดการไปอย่างสมบูรณ์แบบผ่านการเคลื่อนไหว ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ดำเนินการได้อย่างราบรื่นภาพเครน, ผมยอดเยี่ยมฟันแพรว ความคิดริเริ่มเป็นรองเท้าแก้วมันไม่เคยแม้แต่จะพยายามบน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เป็น nneth branagh สวมบทบาทซินเดอเรลล่าเป็นนิทานเก่าแก่พอๆกับเวลาบอกเล่า แต่งตัวเหมือนเทพนิยายฉบับมาเต้นรำอย่างเคร่งครัด ประเด็นหลักก็คือ การอุทธรณ์อย่างโจ๋งครึ่มที่สุดเพื่อตรึงฝูงชน–ภารกิจดิสนีย์จึงมุ่งมั่นที่จะบรรลุ พวกเขาเอาฟิล์มออกมากับใหม่สั้น กึ่งสืบเนื่องแช่แข็งไข้ในหน้า

แล้วอีกครั้ง . . . . . . .ไม่นี่หน้าด้าน wised ขึ้น 3 ) ของหนังสือภาพนิทานที่แช่แข็งและบรรพบุรุษของมันยุ่งเหยิงเสนอ บางทีตั้งใจว่ายุ่งกับสิ่งที่ดีอาจจะเสี่ยงอยู่ดีๆมันขึ้น และ คริส ไวท์ซ branagh คนเขียนบทติดกับเกือบอย่างดื้อรั้นอนุรักษนิยมความเคารพนับถือดิสนีย์ 1950 เคลื่อนไหวรุ่นมีเพียงไม่กี่อย่างประหลาดใจและนวัตกรรมมั่กสายฉากสำหรับ villainness –ที่นี่และที่นั่น

cinders เล่นกับเล่นความอบอุ่นโดยวัดด้วย ลิลี่ เจมส์ เป็นทั้งหมดสอดคล้องกับมาตรฐานและเกือบจะแหมะกับนมของความเมตตาของมนุษย์ แทบจะไม่มีคำใบ้ของเอลซ่า ชอบประชด หรือความไม่พอใจต่อนะ

เธอก้าวใหม่ของครอบครัวมีบางอย่างที่ unashamedly แอ๊บแบ๊วเกี่ยวกับฉากก่อนที่จะแสดงขึ้น และพ่อแม่ของเธอ ( เฮย์เลย์ แอทเวลล์ และ เบ็น แชปลิน ) คานและกระโดดโลดเต้นกับเธอกลิ้งทุ่งหญ้า , backdrops Kitsch ไปยังจุดที่เหนียว ความทุกข์ก็ต้องรีบข่มใจอาณาจักรอย่างรวดเร็ว เกรงว่าฟันเริ่มผุจากขนมกระป๋องดูเลย

ขอบคุณค่ะเป็นเมทริกซ์หนึ่งเลดี้เทรเมน– 50 เฉดสีที่รุนแรงจึงเป็นแค่ยาที่ต้องการ " เธอเองก็รู้จักเฮเลน่า บอนแฮม คาร์เตอร์โศก " ฟรุ๊ตตี้ บรรยายสนุก ( และแม่ทูนหัว ) บอกเราว่า " แต่ที่เธอใส่มันอย่างงั้น " นี่ยังไม่ได้ครึ่ง ออกแบบเครื่องแต่งกายของ Sandy Powell งดงามเย่อหยิ่ง frocks เกือบขู่จะแย่งซีนนักแสดงสวมใส่พวกเขา .

แม้แต่ห่อเสื้อคลุมหนังเสือ , เจ้าเล่ห์ บลังเชตต์เกินกว่าจะยอมให้มันเกิดขึ้น เธอพ่นเงาใบหน้าคงที่ที่ตลกปัญญาอ่อนของขี้เหร่ ( โซฟี mcshera ฮอลิเดย์ , Grainger ) ; ความน่าเกลียดของพวกเขาเป็นส่วนใหญ่ในนั้น แม้จะมีมากทั้งการประสานงานสีน่ากลัว

พาวเวลล์โครงขึ้น กับสีสันลายจุดและซับซ้อนหยิก ,แต่พวกเขาอยู่ในต้องหายนะของการตกแต่งโรงเรียนดีบุกหูระหว่างเปียโนและร่างภาพเต็มหน้าของแม่กับตาขยับเท่ากับ , สยองขวัญ แล้วเธอจะได้แต่งงานกับคู่ของ nitwits ปิดนี้ " แม่รส . . . . . . . น่าสงสัย , " เธอบอกว่าไม่ดี cinders ในขณะเดียวกันหลังจากที่มองดูเธอเสนอลูกบอลสีชมพูชุด ก่อนที่จะฉีกแยกที่ตะเข็บ และห้ามเธอไม่ให้ไป

branagh นิดหน่อย overeager รับประกันเวลา Jolly สำหรับเด็ก : ก่อนหน้านี้ภาพยนตร์ของ companions สัตว์ปรากฏที่นี่ในราคาถูก graceless และสร้างรูปแบบ ซินเดอเรลล่าของสัตว์เลี้ยงหนูจะรำคาญโดยเฉพาะ ผมเก็บงำชั่วร้าย เลดี้ เทรเมนดาหวังที่คริสโตเฟอร์ mousehunt ปลวกอาจจะแอบเข้าไปอบควันสถานที่

ยังมีหนึ่งขนาดใหญ่ผลลำดับงานรักษา เมื่อ bumpily หนีรถม้า ) ซึ่งมีลักษณะเหมือนยักษ์ เฟร์เรโร โรเชอร์ กับ เสื้อคลุมบน–เปลี่ยนกลับมาเป็นฟักทอง คนรับใช้กับจิ้งจก , และอื่น ๆ มันเป็นแสงแดงสภาพเน้นซึ่งมีรอบเองครับ ที่นี่ ใน เบอร์ลิน

ต่ออย่างมีความสุขหลังจากที่เคยหน้าคุณต้องรู้สึกบิตสำหรับเกมของบัลลังก์ของริชาร์ด Madden เป็นสุภาพเรียบร้อย เจ้าชาย ชาร์มมิ่ง กับไม่มีเส้นดี Madden เป็นเสน่ห์ตัวเอง แต่หลังจากที่ Chris Pine หน้าอกพองล้อเลียนของเจ้า smugness ในเข้าป่า ) และกลุ่มค้อนก็เรียกความบ้าในการออกแบบที่ดีกว่ากระจกกระจกและเขาได้ทำน้อย แต่หมุนในเครื่องแบบหล่อ

ยินดีต้อนรับเป็นการ์ตูนบิตจากร็อบบริเดิ้น ในฐานะจิตรกรราชสำนัก shambolic และเชื่อถือได้อเล็กซ์เมิ่กควิน ( หนา ) เป็นขอบ hawing มั่งรึเปล่าวะ น้อยมากจากสถานที่ใน branagh ทำมากกว่า แต่นั่นเกือบจะเป็นปัญหา : มี ใจ ตลอด จะสมบูรณ์ผ่านการเคลื่อนไหว ภาพยนตร์ทั้งหมดได้อย่างราบรื่นดำเนินการเครนภาพ , ผม , ฟันดีแพรวใหม่เอี่ยม เป็นรองเท้าแตะแก้วก็ไม่เคยพยายาม .