The very nature of rumination,which

The very nature of rumination,
which implies an expansive, self-evaluative, ineffective
problem-solving orientation, is antithetical to mindfulness.
Rumination can be considered as an attentional process
which ultimately cultivates experiential avoidance. Shapiro
et al. (2006) propose that the attitudinal qualities of
acceptance, compassion and openness to the present
moment which are cultivated in mindfulness practice may
hold a particular benefit such that reactive self-judgments
and criticisms are mitigated. As a result, the self-evaluative
judgments which occur during rumination—in which an
individual endlessly contemplates difficult questions such
as ‘‘Why am I feeling this way?’’ and ‘‘What does this
mean about me?’’ may loose their potency.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ธรรมชาติมากของ ruminationซึ่งหมายถึงความกว้างใหญ่ self-evaluative ผลแนวการแก้ปัญหา antithetical เพื่อสติได้Rumination ถือได้ว่าเป็นกระบวนการ attentionalซึ่งในที่สุด cultivates หลีกเลี่ยงผ่าน Shapiroal. ร้อยเอ็ด (2006) เสนอที่คุณภาพ attitudinal ของยอมรับ ความเมตตา และอย่างยิ่งปัจจุบันช่วงเวลาที่ปลูกในฝึกสติอาจเก็บผลประโยชน์เฉพาะเช่นตนเองตัดสินว่าปฏิกิริยาและวิจารณ์จะบรรเทา เป็นผล การ self-evaluativeคำพิพากษาที่เกิดขึ้นระหว่าง rumination — ซึ่งเป็นบุคคลใคร่ยากเช่นถามไม่รู้จบเป็น ''ทำไมฉันรู้สึกแบบนี้ ' และ '' อะไรนี้หมายถึงเกี่ยวกับฉัน?'' อาจหลวมศักยภาพของพวกเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ธรรมชาติของการครุ่นคิด, ซึ่งหมายกว้างขวางตนเองประเมินไม่ได้ผลการวางแนวทางการแก้ปัญหาคือถือเป็นสติ. ครุ่นคิดถือได้ว่าเป็นกระบวนการที่ตั้งใจซึ่งในที่สุด cultivates หลีกเลี่ยงประสบการณ์ ชาปิโรส์และอัล (2006) เสนอว่าคุณภาพทัศนคติของการยอมรับความเห็นอกเห็นใจและการเปิดกว้างในปัจจุบันขณะที่มีการเพาะปลูกในการปฏิบัติเจริญสติอาจถือเป็นประโยชน์โดยเฉพาะอย่างยิ่งคำตัดสินดังกล่าวว่าตนเองปฏิกิริยาและการวิพากษ์วิจารณ์จะลดลง เป็นผลให้ตัวเองประเมินคำตัดสินซึ่งเกิดขึ้นในระหว่างการครุ่นคิดในซึ่งแต่ละอย่างไม่มีที่สิ้นสุดพิจารณาคำถามที่ยากลำบากเช่นเป็น'' ทำไมฉันรู้สึกแบบนี้? '' และ '' สิ่งนี้จะหมายถึงเกี่ยวกับผมได้ไหม'' อาจหลวมของพวกเขา ความแข็งแรง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ธรรมชาติของการใคร่ครวญ
ซึ่งหมายถึง , ไพศาล , ตนเองการประเมินไม่ได้ผล
การแก้ปัญหาแนว คือ antithetical เพื่อสติ .
เคี้ยวเอื้องสามารถถือเป็นกระบวนการใส่ใจ
ซึ่งในที่สุดมันหลีกเลี่ยงประสบการณ์ . Shapiro
et al . ( 2006 ) เสนอว่า คุณภาพและการยอมรับของความเมตตาและความใจกว้าง
,
ถึงปัจจุบันขณะ ที่ปลูกใน สติฝึกอาจ
ถือเฉพาะประโยชน์เช่นปฏิกิริยาตนเองตัดสิน
และวิพากษ์วิจารณ์เทียบ . ผลการประเมินตนเอง
คำตัดสิน ซึ่งเกิดขึ้นในระหว่างการใคร่ครวญที่
บุคคลไม่รู้จบ contemplates ยากคำถามนี้
เช่น " ฉันรู้สึกแบบนี้ ' ' และ ' ' นี่
หมายถึงฉัน ? ' ' อาจจะหลวมความแรงของพวกเขา