The voice of Sarah turned out to be

The voice of Sarah turned out to be one of my biggest challenges. I rewrote her chapters in the early
part of the book over and over before I felt like I found her voice. I’d read the real life Grimké sisters’
diaries and essays, and they gave me an extraordinary glimpse into their lives, but their writing was
rendered in nineteenth century language, wrapped in rhetoric, piety and stilted phrases. I wanted
Sarah’s voice in my novel to feel authentic and carry some of the vernacular of the time, but I knew
I had to bring some modern sensibility to it. Writing her voice was all about loosening it. I decided
that my task was to tap into her inner life and set her free to speak from that timeless place, as well
as from the time in which she lived.
By comparison, Handful’s voice came with considerable more ease. I was certain only that I didn’t
want it to be weighed heavily with dialect, and that it must have traces of humor. I read a great many
first person slave narratives from the nineteenth century, as well as the Federal Writers’ Project of the
1930s, and they gave me a lot of valuable insights. And I think Handful’s voice must surely carry
traces of the African-American women from my own childhood whose voices go on resonating in me,
and also of the quilting women of Gee’s Bend, whose voices I read and reread. But in the end, what I
most wanted was for Handful’s voice to be all her own—the voice of a slave who has learned to read

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เสียงของซาราห์กลายเป็นหนึ่งในความท้าทายที่ใหญ่ที่สุดของฉัน ฉัน rewrote บทของเธอในช่วงส่วนหนึ่งของหนังสือเล่าก่อนเหมือนพบเสียงของเธอ ฉันจะอ่านชีวิตจริงของน้องสาว Grimkéไดอารีส์ และเขียนเรียงความ และพวกเขาให้ฉันเหลือบพิเศษในชีวิตของเขา แต่ผู้เขียนได้แสดงในภาษาศตวรรษ ตัดในสำนวน ความยำเกรง และวลี stilted ฉันต้องการเสียงของซาราห์ในนิยายของฉันรู้สึกแท้จริง และดำเนินการบาง vernacular เวลา แต่ฉันรู้ว่าผมจะนำบางอย่างทันสมัยไป เขียนเสียงของเธอเป็นการคลายมัน ฉันตัดสินใจว่า งานของฉันคือ การเคาะลงในชีวิตของเธอภายในตั้งเธอฟรีพูดจากตกแต่งสถานที่ เช่นจากเวลาเธออาศัยอยู่โดยการเปรียบเทียบ หยิบของเสียงมาพร้อมกับเพิ่มเติมง่ายมาก ผมบางอย่างเท่านั้นที่ฉันไม่ได้ต้องการให้น้ำหนักมากกับภาษา และต้องมีร่องรอยของอารมณ์ขัน อ่านดีมากnarratives ทาสคนแรกจากศตวรรษ ตลอดจนโครงการรมกลาง1930s และพวกเขาให้ฉันจำนวนมากมีความเข้าใจ และผมคิดว่า ย่อมต้องมีเสียงของกำมือร่องรอยของผู้หญิง African-American จากวัยเด็กของตัวเองที่มีเสียงไปใน resonating ในฉันและยัง quilting ผู้หญิงของโค้งของ Gee เสียงฉันอ่าน และอ่าน แต่ ใน สุด ฉันใดที่สุดต้องมีเสียงหยิบของให้ทั้งหมดของเธอเองซึ่งเสียงของทาสที่ได้เรียนรู้การอ่าน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เสียงของซาร่า กลับกลายเป็นหนึ่งในความท้าทายที่ใหญ่ที่สุดของฉัน ฉันเขียนบทของเธอในช่วงต้น
ส่วนหนึ่งของหนังสือมากกว่า ก่อนที่ฉันจะรู้สึกเหมือนฉันพบเสียงของเธอ ผมอ่านจากชีวิตจริง grimk พี่น้อง
ไดอารี่และบทความ , และพวกเขาให้ฉันเหลือบพิเศษในชีวิตของพวกเขา แต่การเขียนของพวกเขา
แสดงในศตวรรษที่สิบเก้าภาษาห่อในวาทศิลป์ความกตัญญูและวลีห้อเลือด . ฉันต้องการ
ซาร่าเสียงในนวนิยายความรู้สึกที่แท้จริง และนำบางส่วนของพื้นถิ่นของเวลา แต่ผมรู้ว่าผมต้องพา
ทันสมัยบางความรู้สึกมัน การเขียนเสียงของเธอคือทั้งหมดที่เกี่ยวกับคลายมัน ฉันตัดสินใจ
ที่งานของฉันคือการแตะลงในชีวิตของเธอและชุดของเธอ ฟรี จากที่พูดเวลาสถานที่ เช่น
จากเวลาที่เธออาศัยอยู่
โดยการเปรียบเทียบเสียงหยิบมาด้วยมากสะดวกมากขึ้น ผมมั่นใจว่าผมไม่ได้
ต้องการการชั่งน้ำหนักอย่างหนักด้วยภาษาท้องถิ่น และมันต้องมีร่องรอยของอารมณ์ขัน ฉันได้อ่านมากมาย
คนแรกทาสเรื่องเล่าจากศตวรรษที่สิบเก้า , เช่นเดียวกับนักเขียนโครงการของรัฐบาลกลาง
1930 และพวกเขาให้ฉันมากของข้อมูลเชิงลึกที่มีคุณค่า และฉันคิดว่าเสียงมันต้องพก
หยิบร่องรอยของชาวอเมริกันแอฟริกันผู้หญิงจากของตัวเองในวัยเด็กที่มีเสียงเข้าไปก่อนฉัน
และยังของ quilting ผู้หญิงของจีเป็นโค้งที่มีเสียงที่ผมอ่านและ reread . แต่สุดท้าย สิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุดคือเสียง
หยิบของได้ทั้งหมดของเธอเอง เสียงของทาสที่ได้เรียนรู้ที่จะอ่าน