“Can you wait until the wound gets

“Can you wait until the wound gets a little better before bathing, okay?” Right now, Su Luo seemed to be in the middle of coaxing a child throwing a tantrum. She was gentle and soft but also seemed helpless.

“Not good, want it right now.” This exceedingly obstinate, bratty kid who wouldn’t do what he was told.

Su Luo nearly clenched her teeth, with both hands placed at her hips: “Nangong Liuyun, don’t be so childish okay! You are not a three-year-old child! You should know what to do that’s best for you.”

Nangong Liuyun, with an expression of having been wronged, turned his face away, refusing to acknowledge Su Luo.

That fuming appearance, clearly, he was being petulant.

Su Luo held her forehead.

God ah, who will come to tell her, the respected, powerful, insufferably arrogant His Highness Prince Jin, how could he have become so childish to this unreasonable extent?

Nangong Liuyun’s back was to her, his eyes looked at the vegetation at the corner, not saying a word.

Su Luo stood unmoving at his back, as she somewhat helplessly watched him.

The surroundings were very quiet, so still that you could hear the wind blowing through the leaves.

All of a sudden, Nangong Liuyun tossed aside the embroidered quilt, his lanky body standing up. He got off the bed, turned his head around and just walked out.

Su Luo was immediately anxious, grabbing onto his hand that brushed by to stop him, she was flustered and exasperatedly said: “You still haven’t recovered completely from your injuries, how could you get off the bed? Where do you want to go right now?”

Nangong Liuyun glanced back to look at her, with half of his eyes hooded, unhurriedly said: “To bathe.”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"คุณรอได้จนกว่าแผลจะดีขึ้นก่อน การอาบน้ำล่ะ" ขวานี้ Su Luo ประจักษ์รับ coaxing เด็กโยนความโกรธเคือง เธออ่อนโยน และนุ่มนวล แต่ยัง ดูเหมือนหมดหนทาง"ไม่ดี ต้องมันอยู่" พิมพ์ใจ obstinate เหลือเกินเด็กคนนี้ที่จะไม่ทำอะไรเขาบอกว่าSu Luo เกือบกัดฟันของเธอ ด้วยมือทั้งสองวางไว้ที่สะโพกของเธอ: "Nangong Liuyun อย่าหน่อมแน้มมากล่ะ คุณไม่ใช่เด็กสามปี คุณควรทราบว่าจะทำที่ดีสุดสำหรับคุณ "Nangong Liuyun ด้วยการแสดงออกของไม่ถูกท่าน เปิดหน้า ปฏิเสธที่จะรับทราบ Su Luoว่า ลักษณะฟูมิ่ง ชัดเจน เขาถูกงอนSu Luo จัดขึ้นหน้าผากของเธอพระเจ้าอา ใครจะมาบอกเธอ ยอมรับ มีประสิทธิภาพ หยิ่ง insufferably พระองค์สมเด็จเจ้าแรม วิธีสามารถเขาได้กลายเป็นหน่อมแน้มดังนั้นขอบเขตนี้ไม่มีเหตุผลหลัง Nangong Liuyun ดวงตาของเธอ เขามองไปที่พืชที่มุม คำพูดไม่ได้Su Luo ยืนลวิตกที่หลัง เป็นเธอดูค่อนข้างซมเขาสภาพแวดล้อมเงียบ ดังนั้นยังให้คุณสามารถได้ยินเสียงลมพัดผ่านใบไม้ทันที Nangong Liuyun โยนกันปลอกผ้าปัก ร่างกายของเขา lanky ยืน เขาได้ออกจากเตียง หันหัวของเขา และเพิ่งเดินออกมาSu Luo กังวลทันที โลภลงบนมือของเขาที่บ่มโดยเขา เธอลน และ exasperatedly กล่าวว่า: "คุณยังไม่ได้กู้คืนอย่างสมบูรณ์จากการบาดเจ็บ วิธีสามารถรับปิดเตียง ที่คุณต้องไป!"Nangong Liuyun glanced กลับไปดูได้ในเธอ ครึ่งหนึ่งของตามีฮู้ด unhurriedly กล่าวว่า: "จะอาบน้ำกัน"

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"คุณสามารถรอจนกว่าแผลจะดีขึ้นเพียงเล็กน้อยก่อนที่จะอาบน้ำได้ไหม" ตอนนี้ซู Luo ดูเหมือนจะอยู่ในช่วงกลางของการเกลี้ยกล่อมเด็กโมโหโทโสที่ เธอเป็นคนที่อ่อนโยนและอ่อนนุ่ม แต่ยังดูเหมือนกำพร้า. "ไม่ดีต้องการได้ในขณะนี้." นี้ดื้อเหลือเกินเด็กเหลือขอที่จะไม่ทำในสิ่งที่เขาบอก. ซู Luo เกือบ clenched ฟันของเธอด้วยมือทั้งสองข้างวางอยู่ที่สะโพกของเธอ "Nangong Liuyun ไม่ต้องเพื่อให้เด็ก ๆ เอาล่ะ! คุณไม่ได้เป็นเด็กสามปี! ที่คุณควรรู้ว่าจะทำอย่างไรที่ดีที่สุดสำหรับคุณ. " Nangong Liuyun กับการแสดงออกของที่ได้รับการอธรรมให้หันใบหน้าของเขาออกไปปฏิเสธที่จะรับทราบซู Luo. ที่ไอลักษณะอย่างชัดเจนเขาถูกขี้งอน. ซู Luo จัดหน้าผากของเธอ . พระเจ้าอาที่จะมาบอกเธอเคารพที่มีประสิทธิภาพอย่างเหลืออดหยิ่งเสด็จเจ้าชายจินได้อย่างไรที่เขาได้กลายเป็นเด็กที่มีขอบเขตไม่มีเหตุผลนี้หรือไม่? กลับ Nangong Liuyun เป็นที่เธอสายตาของเขามองไปที่พืชที่ มุมไม่พูดอะไรสักคำ. ซู Luo ยืน unmoving ที่หลังของเขาขณะที่เธอบ้างอย่างช่วยไม่ได้ดูเขา. สภาพแวดล้อมที่เงียบสงบมากดังนั้นยังคงที่คุณสามารถได้ยินเสียงลมพัดผ่านใบ. ทั้งหมดในทันที, Nangong Liuyun โยนกัน ผ้าห่มปักร่างกายผอมของเขาลุกขึ้นยืน เขาลุกจากเตียงหันหัวของเขาไปรอบ ๆ และเพียงแค่เดินออกมา. ซู Luo เป็นกังวลทันทีโลภลงบนมือของเขาที่แปรงโดยจะหยุดเขาเธอก็ลนและ exasperatedly กล่าวว่า "คุณยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บของคุณ วิธีการที่คุณจะได้รับจากเตียง? ที่ไหนที่คุณต้องการที่จะไปตอนนี้ " Nangong Liuyun ชำเลืองมองกลับไปดูเธอกับครึ่งหนึ่งของดวงตาของเขาหน้ากากไม่รีบร้อนกล่าวว่า" ไปอาบน้ำ ".

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" คุณสามารถรอจนกว่าแผลจะดีขึ้นเล็กน้อยก่อนอาบน้ำ โอเค ? " ตอนนี้ ซู ลู ดูเหมือนจะเป็นในช่วงกลางของชวนให้เด็กมีอารมณ์เกรี้ยวกราด เธออ่อนโยนและนุ่มนวล แต่ยังดูเหมือนหมดหนทาง" ไม่เอา ต้องการมันตอนนี้ " นี้เหลือเกินดื้อรั้นซุกซน เด็กที่ไม่ทำตามที่เขาสั่งซูหลอเกือบแน่นฟันของเธอด้วยมือทั้งสองอยู่ที่สะโพกของเธอ : " นังก๊อก liuyun ไม่ต้องทำตัวเป็นเด็กนะ ! คุณไม่ได้เป็นเด็กวัย 3 ขวบ ! คุณรู้ว่าต้องทำอะไรที่ดีที่สุดสำหรับคุณ .นังก๊อก liuyun กับการแสดงออกของมีถูกผิด หันพระพักตร์หนี ปฏิเสธที่จะยอมรับซูหลอ .ไอที่ปรากฏเห็นได้ชัดเจน เขาก็ถูกเจ้าอารมณ์ซู หลัว จับหน้าผากของเธอพระเจ้าอา ที่ จะ มา บอก เธอ ที่ ทรงพลัง insufferably หยิ่งองค์ชายจิน เขาก็กลายเป็นเด็กในขอบเขตที่ไร้เหตุผลนี้ก็นังก๊อก liuyun กลับถูกเธอ สายตาของเขามองไปที่พืชที่มุม ไม่พูดซักคำซูลู ยืนที่หลังของเขาไม่ขยับ เธอค่อนข้างที่จะเห็นเขาบรรยากาศช่างเงียบ แล้วยังที่คุณสามารถได้ยินเสียงลมพัดผ่านใบไม้อยู่ๆ นังก๊อก liuyun ทอดทิ้งไปปักผ้าห่ม ร่างสูงโย่งของเขายืน เขาลงจากเตียง หันศีรษะของเขาไปรอบ ๆและเดินออกไปซูหลัวเป็นกังวลทันที จับลงบนมือของเขาที่พัดผ่านไปหยุดเขา เธอตกใจ และ exasperatedly กล่าวว่า : " คุณยังไม่หายดีจากอาการบาดเจ็บของคุณ วิธีที่คุณสามารถได้รับออกจากเตียง คุณต้องการจะไปที่ไหนตอนนี้ ? "นังก๊อก liuyun เหลือบกลับมามองเธอกับครึ่งหนึ่งของตาของเขาคลุมด้วยผ้าเรื่อยเฉื่อยกล่าวว่า : " อาบน้ำ "